jak się leczy fobie społeczne?

[Gość: theend]

Chodzi o lęk przed przemocą obcych ludzi na ulicy?
O lęk kiedy stoi się na przystanku, w środkach komunikacji, w centrum miasta.
Lęk przed ludźmi z marginesu, chłopakami, agresywnymi dziećmi.
Czy pomaga coś nauka sztuk walki?

[Gość: podtuczona]

Na tego stanu leki potrzebna jest rozmowa z psychoterapeuta i lekarstwo.

[Gość: theend]

Czy to normalne? Mam teraz iść do domu. I chyba pójdę na piechot, a nie wsiądę
w autobus. Wolę iść tamtędy gdzie jest mniej ludzi- będe się tam czuła
bezpieczniej niż w autobusie pełnym ludzi.

[Gość: podtuczona]

Nie jest normalne. wtedy gdy strach zatruwa zycie, powinnas poszukac pomocy
zwlaszcza ze sa lekarstwa na tego typu schorzenia.

[kwieto]

Postepujac w ten sposob narazasz sie na wieksze niebezpieczenstwo niz jadac autobusem z ludzmi...

[Gość: theend]

Nie lubię się bać, nie lubię tego napięcia.
Mam wrażenie że bardziej się stresuję od innych, jadąc autobusem, idąc.
Widzę zagrożenie. Kiedy inna osoba idzie sobie spokojnie, siedzi spokojnie.
A ja się męczę kiedy ktoś nade mną stoi w autobusie.

[fnoll]

krok pierwszy: odłączyć telewizor, nie kupować gazet
krok drugi: spędzać miło czas w miejscach publicznych (siedząc z walkmanem czy
książką na peronie, słuchając świergolenia ptaków w parku, idąć z przyjacielem,
psem czy samotnie na spacer)
krok trzeci: spędzać jeszcze więcej miłego czasu w miejscach publicznych


i wtedy w głowie proporcje się wyrównają :)

[Gość: theend]

krok pierwszy wykonany telewizor włączam średnio raz na dwa tygodnie
gazety czytam u rodziców czyli średnio raz w tygodniu
apropos kroków następnych

spędzać czas oraz miejsce publiczne łącznie nie dają miło spędzonego czasu

z książką bym jeszcze siedziała na peronie ale z walkmanem już nie (bo się
jeszce ktoś doczpepi), słuchać świergolenia ptaków w parku to możliwe do
wykonania pod warunkiem że nie jest to park w niedzielę kiedy całe rodzinki z
pobliskich bloków udają się doń na spacer, spacer z przyjacielem no coż tak
idąc z drugą osobą czuję się bardziej bezpiecznie, samotnie jest gorzej, psa
nie mam

ewnetualnie spędzanie czasu+miejsce publiczne+małe co nie co może się równać =
mile spędzony czas w miejcu publicznym

pozdrawiam

[Gość: theend]

tak naprawdę to wiele razy próbowałam się "wyluzować" w miejscach publicznych
ale bardzo rzadko mi to wychodziło

[fnoll]

a czy wychodząc z domu czujesz się atrakcyjna?

[Gość: theend]

a co to ma do rzeczy?

[Gość: theend]

a mnie się jednak wydaje że takie rzeczy jak nauka obrony a także medytacja,
wyciszanie swoich negatywnych myśli mogą pomóc.

[tea_time]

Theend,napisalas niewiele,lecz juz z tych kilku zdan przyszpuszczam, ze
cierpisz na agorafobie. Okreslenie cierpisz bynajmniej nie przesadzone.
Agorafobie leczy sie poprzez terapie, bywa, ze w pierwszym okresie, by poradzic
sobie w atakach paniki czy leku stosuje sie srodki, ktore przepisuje
psychiatra, bywa, ze wystarczy je miec przy sobie, zeby juz swoje dzialanie
terapeutyczne wykazaly, czasem trzeba jednak polaczyc terapie z leczeniem
farmakologicznym. Jednak o tym wszystkim dopiero mozesz zdecydowac po rozmowie
z psychoterapeuta. To zreszta temat na dluga rozmowe. Wiem, ze jest Forum, na
ktorym spotykaja sie ludzie cierpiacy na rozne fobie spoleczne, miedzy innymi
na agorafobie, jesli bedziesz zainteresowana zdobede kontakt.I jeszcze pytanie,
jesli odpowiedz nie jest dyskretna: gdzie mieszkasz? Przepraszam, ze tak
przelotnie, dopiero wrocilam z podrozy, zajrze tu troche pozniej.
Pozdrawiam serdecznie
Tea

[moc_ca]

Sądzę że Theend jest na biegunie przeciwnym do agorafobii, ona nie boi się
otwartej przestrzeni lecz zaludnionych miejsc.

[tea_time]

W ten sposob rowniez przejawia sie agorafobia. Najpowszechniej rozumie sie ja
jako lek przed otwarta przestrzenia, jednak ma wiele innych twarzy. Dopoki nie
poznalam ludzi, ktorzy na nia cierpia, tez tak myslalam jak Ty. Pozdrawiam Tea

[bm_ka]

Jeśli to agorafobia (jak pisze Tea) to jak najszybciej skorzystaj z pomocy
psychiatry i/lub psychologa, uzbrojenie czy umiejętność walki nic nie zmienią,
nie leczona agorafobia działa bardzo destrukcyjnie na chorego a przecież nie da
się wyeliminować źródła lęku jakim są miejsca publiczne.

pozdrawiam :-)

[procesor]

moc_ca napisała:
> Sądzę że Theend jest na biegunie przeciwnym do agorafobii, ona nie boi się
> otwartej przestrzeni lecz zaludnionych miejsc.

Tez mi to tak wygląda, ale nie jestem pewna jaka jest definicja agorafobii.
Może zawiera w sobie i to? Choć myśle że nie.

Mam za to pytanie - czy tak było od zawsze? Czy był jakis moment w którym to
sie zaczeło? Czy była jakaś przyczyna? Przezyłaś napad? Byłaś jego świadkiem?
Ktos bliski padł ofiara??

Z kursami sztuk walki bym uważała. Jak i z środkami obronnymi typu gaz..
Bo taka umiejetność czy przedmiot w połączeniu z fobia - może dac podobny efekt
jak w przyadku z tym facetem zaatakowanym w kinie przez kobietę. :((

[Gość: theend]

Nie wiem czy cierpię na agarofobię. Nie mam ataków paniki raczej, nie czuję
się "komfortowo" na zewnątrz nie lubię jak samochód obok mnie przejeżdża jak
ktoś obok mnie przechodzi.A czasem dołącza do tego lęk, że ktoś na moją osobę
zareaguje agresją. Jakiś smarkacz. Widzę przystanek i na nim czterech chłopaków
przechodzę za przystankiem, żeby nie przejść obok nich. Czasem kiedy przechodzę
obok kogoś zaczynam się bać ciosu, nigdy mi się to nie zdarzyło ale jednak
ciągle jest ten strach(nie przyjemne napięcie) i boję się że kiedy ktoś zauważy
że się boję, że w ogóle pomysłałam o fakcie że ktoś mógłby mnie uderzyć to
wtedy mnie uderzy, chociaż tak jak mówię nie zdarzyły mi się raczej jakieś
agresywne sytuacje na zewnątrz.
Mieszkam w okolicach Katowic. Przepraszam, że dopiero teraz coś odpisuję ale
nie zawsze mam dostęp do internetu.
pozdrawiam

[mskaiq]

Mysle ze powinienes przestac patrzec na ludzi jak na zagrozenie dla Siebie.
Medydatacja polegajaca na kontrolowaniu tej mysli czy uczuc ktore wywoluja
strach moze pomoc. Kiedy taka mysl sie pojawia zacznil myslec o czyms innym,
taka mysl zwykle jest bardzo uparta i wraca ale zawsze mozesz ja odrzucic.
Jesli chodzi o cwiczenia samoobrony to mysle ze moze Ci to pomoc bo nabierzesz
wiekszej pewnosci siebie.
Mysle ze nie istnieje lek po ktorym nie bedziesz mial strachu. Strach jest
sprawa psychologiczna a nie fizjologiczna.
Serdeczne pozdrowienia.

[tea_time]

Nie obraz sie, Mskaiq, ale nie masz pojecia o czym mowisz;jesli Cie to pocieszy
to przyznam sie, ze kiedys myslalam podobnie, ze medytacja mozna wyleczyc
agorafobie:) Nie mozna. Tak jak bez sensu sa cwiczenia samoobrony. Agorafobii
nie leczy sie farmakologicznie, leki stosuje sie ( czasem!w bardzo silnych
stanach paniki), by wspomoc terapie. Oczywiscie, ze strach ma zrodlo
psychologiczne, niemniej objawia sie fizjologicznie, chory jest bliski stanu
utraty przytomnosci, jednak jej nie traci, to, co jednak w takiej chwili czuje
jest nie do opisania i nie do powtorzenie. Kiedy mysl sie pojawia chory na
agorafobie nie jest w stanie sie jej pozbyc, podczas terapii uczy sie roznych
rzeczy, od tego, jak przygotowac sie, by uniknac sytuacji trudnych, jak sie
podczas nich zachowac i jak z nich wyjsc, ale to nie znaczy, ze leku nie czuje,
czuje, jednak zaczyna powoli sobie z nim radzic. Czyli tak jak czlowiek zdrowy,
ktoremu lek tez nie powinien byc obcy. I to prawda, ze agorafobie trzeba jak
najszybciej zaczac leczyc, jednak to jest takie proste teoretycznie i dla ludzi
zdrowych:) Moj Przyjaciel tkwil w agorafobii wiele lat, kiedy go poznalam,
potrafil przez kilka tygodni nie wychodzic z domu, do terapii dojrzewal prawie
rok, juz po kilku pierwszych spotkaniach zaczal sam chodzic na zakupy,
codziennie. Ale to inna historia. Pozdrawiam Tea

[Gość: finn]

Serwus,
Ja się jednak przychylam do fobii społecznej, bo to nie o lokację chodzi, a o
wielość osób, która się w tej lokacji znajduje. Osobę cierpiącą na agorafobię
przerastają miejsca położone z dala od "najbezpieczniejszego miejsca we
wszechświecie", czyli swojego mieszkania; czasem własnego pokoju, kiedy kuchnia
jest za daleko...
Przypuszczam, że theend nie ma problemów z przechodzeniem na drugą stronę pustej
ulicy z dala od domu, nawet gdy jest szeroka i przestrzenna.
Jak zwał tak zwał, nieodzowne w takich przypadkach jest pójście do
psychoterapeuty (i do psychiatry kiedy stany lękowe i panika są silne), bo tego
typu objawy pojawiają się przy problemie z własnymi emocjami, a te mogą już mieć
bardzo różne źródło. Przeważnie brak świadomości tego źródła powoduje uwalnianie
się fobii, również natręctw, lub zachowań paranoicznych.
Metody jak muzyka relaksacyjna, medytacje i jogging można rzecz jasna stosować,
jeżeli komuś to sprawia przyjemność, ale w żadnym wypadku nie spowoduje to
wyleczenia fobii, której źródło tkwi znacznie głębiej niż "ja się muszę mniej
stresować".
Osoby cierpiące na tego typu zaburzenia nie mają problemu ze _zrozumieniem_, że
nic im nie grozi. Świadomość, że nic im się nie stanie nie spowoduje, że lęk
będzie mniejszy.
Osobom nie cierpiącym na podobne zaburzenia może łatwiej będzie to zrozumieć,
gdy wyobrażą sobie wycelowany w nich nabity pistolet przy którym manipuluje
szympans. Można próbować relaksacji, czy włączyć sobie śpiewy ptaków, ale
efektywność tego będzie znikoma. Osoba cierpiąca na fobię czuje bezsilność w
obliczu sytuacji, wobec której wykształciła w sobie budzenie się lęku.
Nie ma sensu by przedłużać moment pojawienia się na psychoterapii, którą Tobie
theend szczerze polecam, jako lekarstwo na Twoje dolegliwości. Jest to
najkrótsza i zdaje mi się, że jedyna droga, żeby się z tego wykaraskać.
Próbowałem wyjść z agorafobii przez jakieś 15 lat "domowym sposobem";) Radzenie
sobie w takiej sytuacji samemu jest tylko kręceniem się w kółko, przy czym
likwiduje się źródła lęku najprostszymi metodami, regularnie "polepszając"
własne bezpieczeństwo. W Twoim przypadku byłoby to coraz większe unikanie ludzi.
U mnie było coraz większe unikanie ulic, aż do 8 m2 własnego pokoju.
Później niepotrzebnie trawoni się życie na układanie wszystkiego pod dyktando
fobii. Jeśli sport to nie zespołowy, jeśli wyjście to do małego parku, chociaż
tuż obok jest ogród botaniczny... itp. Naturalnie żadne z powyższych nie jest
złym pomysłem, jeśli masz na nie ochotę, a nie jeśli wybór podyktowany jest lękiem.
Jeżeli miałabyś theend jakieś pytania napisz do teatime o kontakt do mnie. Pewne
sprawy związane z terapią, czy Twoją przypadłością mogą być dla Ciebie trudne. W
razie czego chętnie zamienię z Tobą słowo na ten temat.
Życzę zdrowia:)

finn

PS. Tea, z tymi tygodniami przesadziłaś. Nie miałem kurtki na zimę. Na "co kilka
tygodni" musiałbym kupić:)

[Gość: theend]

tak, odzuwam lęk na myśl o podróży ale jadę chociaz tak jak piszę często czuję
się...niekomfortowo...

Jak zwał tak zwał, nieodzowne w takich przypadkach jest pójście do
> psychoterapeuty (i do psychiatry kiedy stany lękowe i panika są silne), bo
tego
> typu objawy pojawiają się przy problemie z własnymi emocjami
tak, myślę, że mam problem z własnymi emocjami, myślę, że miałam je już bardzo
wcześnie w czwartej klasie szkoły podstawowej i przez resztę szkoły podstawowej
nie działo się ze mną dobrze, jak oglądam moje zeszyty z tego czasu są szczytem
niechlujstwa, zapomnij o kropkach, przecinkach, wielkich literach...
Mam jakies problemy emocjonalne, czasem łapię się na tym, że "nie czuję".
Jakieś problemy wyłapuje moje ciało. Mam jakiś problem z moim ciałem jest
toporne, nie słucha mnie. Nie zgrabnie chodzę.

[absurd]

Tea, jak miło Cię znów czytać na forum :)

[Gość: theend]

mskaiq napisał:

> Mysle ze powinienes przestac patrzec na ludzi jak na zagrozenie dla Siebie.
tak, patrzę na ludzi jako na zagrożenie

Medydatacja polegajaca na kontrolowaniu tej mysli czy uczuc ktore wywoluja
> strach moze pomoc. Kiedy taka mysl sie pojawia zacznil myslec o czyms innym,
> taka mysl zwykle jest bardzo uparta i wraca ale zawsze mozesz ja odrzucic.

Ostatnio szłam, i ... patrzałam na chodnik, próbowałam zanuzyć się w sobie, w
tym chodniku, żeby nie było tych myśli, które tworzą we mnie zagrożenie.
Tych negatywnych schematów ale nie zawsze tak idzie wyciszyć część tych
negatywnych myśli. Może to tez kwestia treningu...
Ale z drugiej strony czy idzie pewne myśli w sobie wyciszyć, czy one(te
negatywne myśli wywołujące poczucie zagrożenia) później którędyś
nie "wyjdą"...hmm...

[Gość: turtlemock]

Słuchaj (czytaj:)) tea_time - mądra kobieta i ma rację. Po prostu poszukaj psychoterapeuty.

[Gość: Imagine]

najlepiej wyjechac z kraju dresiarzy, szali, alkomatolow, zlotych raczek,
pijanych policjantow itp, itd. To cie uleczy.

[Gość: Homek Toft]

Psychoterapeuci... Ludzie, którzy piszą, żeby ktoś sobie poszukał
psychoterapeuty to sięchyba nigdy nie leczyli albo są jacyś niewrażliwi na
własny wizerunek... Psychoterapeuta, psycholog, psychiatra - wszystkim im
płacisz za rozmowę o swoim problemie, a to sprawia, że czujesz sięjeszcze
bardziej żałosny - myślisz sobie bowiem że nie masz przyjaciół, dziewczyny,
rodziny, do których mógłbyś spokojnie pójść pogadać za darmo i może jeszcze się
przytulić nawet.

Ja też mam parę lęków społecznych. Dużo dało mi obejrzenie filmu "Podziemny
krąg". Naprawdę, nie robię sobie żartów. Ten film sprawia, że zaczynasz
wierzyć, że twój los jest w twoich rękach i nie ma co czekać na cud, tylko
trzeba się bić o swoje. Czasem nawet z samym sobą. Kiedyś w tramwaju drechy
chciały ode mnie komórkę. Jasne - udawałem twardego itd., nic mi nie zabrali,
bo po prostu nic nie miałem. Ale po takiej udawance to cżłowiekowi się nogi
uginają. I to jest poniżające cholernie. Nie lubię się czuć żałośnie po prostu.
Pomaga też zrobienie paru rzeczy wbrew prawu. Naprawdę polecam. Stoczcie się
trochę, ludzie ze strachem. Wypicie paru tanich win, zacznijcie popalać, nie
wiem - jak się odważycie skręćcie sobie blanta. Ja np. z kumplem odkręcałem
znaki drogowe przy ruchliwych ulicach. Co jest jeszcze dobre - drobne kradzieże
w sklepach samoobsługowych. Pytacie po co to wszystko? Po to, że kiedy
będziecie szli po jednej stronie ulicy z takim gnojem to powiecie sobie w
głowie: kurwa mać, ja też robiłem dużo złych rzeczy w życiu, ćpałem, piłem i
paliłem, kradłem nawet, co taki kutas może wiedzieć o prawdziwym zabijaniu.
Sztuka walki... na pewno, jeśli masz na to kasę i czas. Ale tak naprawdę każdy
ma takie samo ciało. Każdy potrafi się bić. To kwestia twojej psychiki. Ja od
razu mówię, że nie potrafiłbym uderzyć kogoś, kogo naprawdę w danym momencie
bym nienawidził. A takich uczuć nie czuję do drecha nawet takiego który
aktualnie do mnie skacze o coś.Wygrywają takie starcia z życiem tylko ludzie,
którzych stać na pierwszy cios, na przewagę psychiczną. W takim wypadku nawet
okularnikowaty doktor teologii może być twardzielem. Niekoniecznie musi to
sobie codziennie udowadniać, wystarczy zeby czuł się twardym. Pomyś: jak było
ci smutno wspominałeś dobre wydarzenia z życia prawda żeby odegnać to uczucie.
Kiedy się boisz myśl o swoich aktach odwagi. Takiej prymitywnej,
nieodpowiedzialnej odwagi, chodzi o rzeczy, które tamten prostak też na pewno
robił. Żebyś się z nim zrównał w skali "zła". Wtedy to już luz. Ja już nawet
zacząłem chodzić z komórką przy sobie i nie wyłączam dźwięku w tramwajach. Bo
co, kurwa, pobiją mnie? Gorsze rzeczy już mnie spotykały. :) Obejrzyjcie
Podziemny krąg, a jeśli czujecie wstręt do pijaństwa, palenia etc. to myślcie o
tym, jako o nowym doświadczeniu, skąd wiesz jak to smakuje dopóki nie
spróbujesz? Wystarczy tylko posmakować i z takich kawałków ulepić sobie obraz
własnej siły. Może też skoczyć na bungee? Papapa, drogie straszki. Ja też się
boję, luz.

Homek Toft

www.uciekinier.friko.pl

[Gość: theend]

Psychoterapeuci... Ludzie, którzy piszą, żeby ktoś sobie poszukał
> psychoterapeuty to sięchyba nigdy nie leczyli albo są jacyś niewrażliwi na
> własny wizerunek... Psychoterapeuta, psycholog, psychiatra - wszystkim im
> płacisz za rozmowę o swoim problemie, a to sprawia, że czujesz sięjeszcze
> bardziej żałosny - myślisz sobie bowiem że nie masz przyjaciół, dziewczyny,
> rodziny, do których mógłbyś spokojnie pójść pogadać za darmo i może jeszcze
się
>
> przytulić nawet.
Odrazu przypomniało mi się jak ukazuje się w niektórych filmach ludzi
chodzących do pscyhologów, jako...ofiary losu...ale przecież można do tego
podejśc jako wizyty u fachowca. O ile u chłopaka, kogoś bliskiego szukasz
zrozumienia, wysłuchania to u psychologa możesz szukac fachowej wiedzy o co
chodzi? dlaczego tak jest? Jak z tym skończyć.
Przynajmniej ja czuję ,że takiej fachowej wiedzy bardzo mi potrzeba, żeby
wiedzieć na czym stoję...

"Podziemny krąg"? Nie widziałam, może zobaczę.

Sądzę, że myślałeś, że jestem chłopakiem, nie jestem chłopakiem jestem
dziewczyną tak naprawdę jeśli chodzi o poczucie bezpieczeństwa na zewnątrz to
faceci mają się gorzej...
Bo wydaje mi się, że częściej zdarzy się, że facet wyjedzie na faceta.

Ja już nawet
> zacząłem chodzić z komórką przy sobie i nie wyłączam dźwięku w tramwajach. Bo
> co, kurwa, pobiją mnie?

No właśnie.

Pomaga też zrobienie paru rzeczy wbrew prawu. Naprawdę polecam. Stoczcie się
> trochę, ludzie ze strachem. Wypicie paru tanich win, zacznijcie popalać, nie
> wiem - jak się odważycie skręćcie sobie blanta. Ja np. z kumplem odkręcałem
> znaki drogowe przy ruchliwych ulicach. Co jest jeszcze dobre - drobne
kradzieże

Tego szczerze mówiąc nie bardzo rozumiem, no chyba że jako mierzenie się z
własnym strchem.

Co jest jeszcze dobre - drobne kradzieże

Tylko później mogą cię ochrzcić jako...kleptomana...przeciez oni też kradną
żeby poczuć adrenalinę.

Wygrywają takie starcia z życiem tylko ludzie,
> którzych stać na pierwszy cios, na przewagę psychiczną.

Chyba rozumiem o co chodzi z tą przewagą psychiczną, kiedy ktoś podnosi rękę
nie kulić się, nie płakać, tylko popatrzeć w prosto w oczy. Oddać cios. Albo
wystarczy się nie bać, podjąć wyzwanie a czasem zdarzy się, że tak druga osoba
zaczyna się kulić.
Agresją z jaką miałam doczynienie to była agresja mojego brata i ja bardzo
często przegrywałam...psychicznie. Teraz też często przegrywam psychicznie
kiedy idę obok jakiegos chłopaka i boję się jego ciosu.
Wydaje mi się, że nie jest dobrze czuć się ofiarą. To co z tego, że ktoś cię
nie uderzył ale przegrałaś w środku. Męczy mnie że tak ze mną jest.I dlatego
myślałam o sztukach walki, żeby nie czuć się słabszy.

[Gość: Homek Toft]

> Przynajmniej ja czuję ,że takiej fachowej wiedzy bardzo mi potrzeba, żeby
wiedzieć na czym stoję...

Naprawdę? Czy samo nazwanie problemu pomoże Ci go rozwiązać? Masz schizofrenię
albo jakiśspecjalny rodzaj depresji, napisali to nawet na papierze... co dalej?
Może jestem zbyt zapatrzony w siebie, całkiem możliwe, ale to właśnie chyba
zrozumienia i wysłuchania szukają teraz ludzie, a nie meycznych terminów. Nadal
jednak polecam rozmowę z człowiekiem, a nie lekarzem.

Pomaga też zrobienie paru rzeczy wbrew prawu. Naprawdę polecam. Stoczcie się
> trochę, ludzie ze strachem. Wypicie paru tanich win, zacznijcie popalać, nie
> wiem - jak się odważycie skręćcie sobie blanta. Ja np. z kumplem odkręcałem
> znaki drogowe przy ruchliwych ulicach. Co jest jeszcze dobre - drobne
kradzieże

>Tego szczerze mówiąc nie bardzo rozumiem, no chyba że jako mierzenie się z
własnym strchem.

To ja Ci wytłumaczę, moja droga. Masz wspomnienia w głowie jakichś naprawdę
dziwnych/"złych" rzeczy, które zrobiłaś. Kiedy widzisz kolesia, który stanowi
dla Ciebie potencjalne zagrożenie te wspomnienia pomogą Ci go zlekcewazyć.
Przecież też "jesteś zła", też "osiągnęłaś pewien wymiar dna", i co
najważniejsze: też możesz budzić jakiś strach, czy wstręt, czy podziw u ludzi,
którzy nigdy nie robili tego, co ty. To jest chyba to dlaczego jeden typ spod
ciemnej gwiazdy nie boi się drugiego typa spod ciemnej gwiazdy.

Wygrywają takie starcia z życiem tylko ludzie,
> którzych stać na pierwszy cios, na przewagę psychiczną.

>Chyba rozumiem o co chodzi z tą przewagą psychiczną, kiedy ktoś podnosi rękę
nie kulić się, nie płakać, tylko popatrzeć w prosto w oczy. Oddać cios.

Tu nawet nie chodzi o oddawanie ciosu. Jeśli bedziesz emanować taką mocną
energią to inni też to wyczuję i nawet nie dojdzie do żadnego podniesienia
ręki. A nawet jeśli tak się stanie, przegrasz ze swoim strachem i nawet liczmy
się z tym, że stanie Ci się fizyczna krzywda, to taka przewaga, odporność dają
Ci spokój psychiczny. Nie będziesz siękuliła pod prysznicem i oglądała sińców,
nie bedziesz widziała twarzy tego typa w snach, tylko po prostu przejdziesz z
tym do porządku - przegrałam? przegrałam, luz, przecież tyle razy w życiu
wygrywałam.

Homek Toft

[Gość: Homek Toft]

Ale to co napisalem to chyba leki na takie male straszki, a nie na powazna
agorafobie... :( Moze sie jednak przyda.

[Gość: turtlemock]

skoro się czujesz bardziej żałosny po wizycie u 'psychologa, psychoterapeuty, psychiatry' to się nie wybieraj więcej - szkoda kasy:) Ale nie wmawiaj innym, że tez tak bedą się czuc - prosty rachunek: gdyby tak było, to psychoterapia już dawno by się stała dziwną ciekawostką z XXw. Widac, jest trochę zadowolonych pacjentów, nie?

A powaznie: 'lęki na małe straszki' można obgadać z kumplem albo z samym soba. Ale jak coś cie zatrzymuje w domu i za cholere nie możesz się rud=szyć, ni zrozumiec co się z toba dzieje, to raczej warto udac sie do kogos, kto po prostu się na tym zna. Czyż nie?

[Gość: Homek Toft]

Tak, wiesz Turtlemock, jak tak pisałem wtedy to miałem takie wrażenie, że ja
mówię o zwykłym strachu, a theend o prawdziwej fobii. No, cóż. Nigdy nie
mówiłem, że mam ambicje komuś pomagać, po prostu mówię, co ja robię z
tymi "małymi strachami". Może drogę do pokonania wielkiej fobii trzeba zacząć
od rozwalenia małych lęków?

Czasem brak mi dystansu - rzeczywiście inni nie muszą czuć się żałośnie po
wizycie u terapeuty. Jednak mogę im powiedzieć, że lepsze efekty osiągną
rozmawiając z kimś, z kim są związani emocjonalnie, niż z lekarzem, który
mówiłby niewiadomo iloma mądrymi studiami i książkami, a który nie może nawet
dotknąć, czy jednoznacznie osądzić postępowania pacjenta. Możliwe też, że
napisałem to po prostu na podstawie moich złych doświadczeń z takimi lekarzami -
może są prawdziwi, dobrzy psycholekarze z powołaniem. Jednak ciągle uważam, że
psychoterapeuci to dziwny wynalazek tego całego XX wieku. Po prostu ludzie
zaczęli nazywać uczonymi słowami zwykłe stany duszy przez co nabrały
chorobliwego znaczenia. Dawniej nie było "psychoterapii" tylko rozmowa. Proste
jest dla mnie, że na takie "choroby" jak np. każdy-mój-dzień-wygląda-tak-samo
najlepsza jest podróż, zaczęcie czegośnowego i długofalowego, co się polubi. Na
depresję pomaga tylko rozmowa z kimś, kto teżczuję podobnie świat, ma
wrażliwość na tych samych falach. Na bycie-niepotrzebnym-jest-mnie-coraz-mniej -
przytulenie i zwykłe dowartościowanie oralne :) A czy pacjenci są zadowoleni?
Czy może po prostu po takiej furze kasy, po takim czasie i po "niezwykłości"
terapii (bo w Polsce to jednak wciążoryginalne, nie dotarła do nas jeszcze z
zachodu prawdziwa moda na posiadanie terapety) chcą sięczuć wyleczeni? Takie
małe placebo.

Jeśli mówiłem o małych strachach, które są zupełnie, ale to zupełnie nie
związane z Twoją fobią theend, to przepraszam. Ale mimo wszystko spróbuj coś
zrobić. Coś twardego, co pozwoli Ci poczuć siłę, a paniczne emocje zepchnąć
gdzieś w palce u nóg. I jeszcze raz - naprawdę polecam Podziemny krąg. Zmienia
życie. Jakbyś nie mogła znaleźć nigdzie to mam to na płycie - odezwij się,
podaj adres, a mogę Ci wysłać paczkę ;))) Papa.

Homek Toft
www.uciekinier.friko.pl