czy potraficie akceptować...

[mia17]

ludzi takimi, jakimi są? w sensie brać to, co są w stanie zaoferować, bez szarpania się i fochów - i nie kręcić nosem, że są tacy, śmacy i owacy?
umiecie wznieść się ponad własne oczekiwania, albo wręcz wyzbyć się ich - i przyjmować ludzi wprost?

[torado]

mia17 napisała:

> ludzi takimi, jakimi są? w sensie brać to, co są w stanie zaoferować, bez szarp
> ania się i fochów - i nie kręcić nosem, że są tacy, śmacy i owacy?
> umiecie wznieść się ponad własne oczekiwania, albo wręcz wyzbyć się ich - i prz
> yjmować ludzi wprost?

czyli po prostu być otwartym na innych...ja się tego uczę, bo to bardzo ułatwia życie...i je uprzyjemnia :-)

[mia17]

wydaje mi się, że nie o otwartość chodzi - choć w pewnym sensie też. o otwartość umysłu.
aby sobie powiedzieć: "ok, on/ona nie umie inaczej. robi, jak potrafi".
i albo to akceptuję, albo się szarpię.
chodzi mi o podejście do ludzie takie, w którym zakładam jakby z góry, że muszę się godzić na dane zachowania, bo ich nie zmienię.
oceniamy ludzi przez pryzmat własnych doświadczeń i własnego charakteru - ale oni są sobą i zawsze są inni. i ciężko jest zaakceptować, że nie zachowają się tak, jakbyśmy się tego spodziewali.

[lifeisaparadox]

Jak ty się czujesz z perspektywą że ktoś tak się musi z tobą cackać?

[mia17]

nie musi się ze mną cackać - wystarczy, że mnie zaakceptuje :-)

[lifeisaparadox]

No ale jak 'musi' zaakceptować to, że nie wszystko da się zaakceptować

[mia17]

generalnie chodzi o to, że ciężko mi idzie patrzenie na ludzi w ten właśnie sposób.
że zachowują się tak, a nie inaczej - bo inaczej po prostu nie umieją.
dotychczas mierzyłam ich własną miarą - i miałam z tego powodu wiele rozczarowań, spinania się i nerwów. no bo "jak mogli?".
i ktoś mi powiedział: "daj sobie spokój. wyluzuj i bierz, co daje - bo inaczej nie umie".

[lifeisaparadox]

Ale to porusza problem osobisty, inaczej nie zakładała byś na ten temat wątku. Nie ruszało by Cię to w ogóle.
Tak że całe to litanie na temat "innych" jest o tobie samej i o tym jakie to masz problemy ze swoim własnym niedopasowaniem. To co Cię drażni w takich czy innych osobach to jest objaw, a przyczyna leży po Twojej stronie właśnie, osobistych odczuciach jakie masz w związku ze sobą i poszukiwaniem akceptacji/dopasowania siebie.

[mia17]

dokładnie tak. to jest mój problem osobisty - co nie przeszkadza zapytać innych, jak sobie radzą z tego typu sprawami.

[clarissa3]

Mysle ze to zalezy - jesli do domu kogos wpuszczam to sie spodziewam ze nie bedzie szczal mi na deske ani rozlewal dookola herbate, i ze buty wytrze porzadnie przed wejsciem.

Teraz tez zwracam uwage na poglady - faszystow eliminuje ze swojego zycia. Do plytkich poprostu nie mam cierpliwosci - o doopie maryny na okraglo szczebiotac. Ale ciekaw jestem zawsze co sobie tam kto myslim jakie ma zdanie, czego chce lub nie.. bo to ciekawe przeciez ;)

[mona.blue]

Myślę, ze to bardzo trudne, dostępne dla ludzi pogłębiających swoja duchowosc, a w zasadzie tych, którzy osiągnęli wysoki stopień duchowości.

[paco_lopez]

A czy nie ma innej mozliwosci ? Nie przyjmuj ludzi wprost i nie szarp sie i nie fochuj. Tak tez mozna i nawet wolno.

[mia17]

nie wiem, czy tak umiem :-/
bo albo chciałabym, aby ktoś robił coś zbliżonego do moich oczekiwań - albo jeśli robi "jak umie" to się wkurzam, bo robi głupio (po mojemu).
podam przykład, bo dość enigmatycznie to wszystko brzmi chyba :-)
relacje pomiędzy moim eksem, a naszą córką. przykro mi jest, że ojciec nie przejawia specjalnie chęci i inicjatywy w kontaktach z nią. przyjeżdża - owszem - ale wiem, jak wygląda czas spędzany przez nich. nie interesuje się jej debiutem w szkole, nie obchodzą go sprawy związane z nią.
mnie to po prostu boli i nie potrafię tego zaakceptować. koleżanka powiedziała mi kiedyś: " może on inaczej nie potrafi? jest takim ojcem, jakim jest - i choćbyś stanęła na rzęsach - nie zmienisz go".
owszem, nie zmienię - nawet nie zamierzam. wiele razy mówiłam wprost i sugerowałam, o co chodzi, czego córka potrzebuje od niego, itp. ale on to niby rozumie - po czym nie zmienia się nic.
no i powiedz, jak tu zaakceptować tego typu sytuację? z tym mam właśnie problem.

[lifeisaparadox]

mia17 napisała:

> relacje pomiędzy moim eksem, a naszą córką. przykro mi jest, że ojciec nie prze
> jawia specjalnie chęci i inicjatywy w kontaktach z nią. przyjeżdża - owszem - a
> le wiem, jak wygląda czas spędzany przez nich. nie interesuje się jej debiutem
> w szkole, nie obchodzą go sprawy związane z nią.
> mnie to po prostu boli i nie potrafię tego zaakceptować.
> owszem, nie zmienię - nawet nie zamierzam. wiele razy mówiłam wprost i sugerowa
> łam, o co chodzi, czego córka potrzebuje od niego, itp. ale on to niby rozumie
> - po czym nie zmienia się nic.

Właśnie tutaj jest ewaluacja tego, co napisałem ostatnio o problemie osobistym zawartym w pretensjach do innych osób.
Zły kontakt z córką, brak zainteresowania jej sprawami i potrzebami.

Gdybym miał zgadywać, powiedział bym że może jest tak że masz nastawienie na nadawanie, ale nie odbieranie. Nie odbierasz potrzeb córki, jej wnętrza, po prostu "wszystko od razu wiesz" i jest to jak zza szyby.
Nie zrozum mnie źle, to nie są lekkie słowa. Można powymyślać temu czy tamtemu osobnikowi czy osobie, mniej lub bardziej trafnie. Nic z tego nie ma, jeśli trafiasz w 100% w problem u drugiej osoby, nic dla Ciebie w tym nie ma oprócz krytyki.
Co innego jest zająć się własną autorefleksją i iść w stronę rozwiązania problemów dostrzeganych u innych.

Mając krótką rozmowę refleksyjną z Tobą, zapytał bym Cię jaki masz kontakt z córką. Czy masz z nią bliskość, intymność rodzicielską, zaufanie i czy cierpliwie wsłuchujesz się w to co ona ma do powiedzenia. Czy ona mówi do Ciebie i powierza Ci swoje sprawy, swoje uczucia i odczucia, rozmawiacie. Czy Ty ją odbierasz i słuchasz cierpliwie, głęboko i empatycznie. Czy pytasz ją gdy masz jakieś przypuszczenia albo zapytania do niej, dając jej możliwość swobodnego wyrażania się, zgadzania i niezgadzania, jako coś zupełnie normalnego i tworzącego komunikację. Bez pośpiechu wysłuchując.

Odnajdując negatywy zapytał bym, czy może Twoja postawa wygląda tak, że wypowiadasz swoje zdanie w formie oczywistości, wydajesz polecenia, dajesz krótkie i celne odpowiedzi na każdą kwestię która się wydarza między wami ucinając sprawy u samego źródła. Załatwiasz sprawy w pośpiechu nastawiając się na szybkie i skuteczne zaradzenie bieżącym kwestiom. Masz na wszystko gotowe odpowiedzi, rady, recepty i rozwiązania. Masę pretensji i poprawek.

Dobrze zważ to co napisałem, znajdujesz w tym subtelną różnicę?

[mia17]

znajduję.
mogę Ci odpisać, że staram się być uważnym i rozumiejącym rodzicem. moja córka ma dopiero 6 lat, ale rozmawiamy o wielu sprawach. nie traktuję jej jak dziecka, które niczego nie rozumie. wie, że może do mnie przyjść i pogadać o wszystkim.
jesteśmy ze sobą blisko.
oczywiście mam też wady i nie zawsze robię to, co powinnam. nie mam gotowych odpowiedzi, rad, recept i rozwiązań - choć czasem chciałabym.
uczę się na błędach i wiele błędów popełniam. niektóre widzę, innych pewnie nie.
wiem, że problem jest ze mną i moim postrzeganiem niektórych rzeczy. stąd moje refleksje, pytania i potrzeba zrozumienia siebie i mechanizmów, które mną działają.

dziękuję za to, co napisałeś.

[lifeisaparadox]

Łatwiej jest postrzegać cudze niewygodne zachowania, mając swoje ułożone.
Nie musisz się tłumaczyć ;)

[mia17]

nie tłumaczę się - odniosłam się do Twoich akapitów :-)
jak się piszę ogólnikami to ciężko zrozumieć, o co komuś chodzi.
łatwiej jest na konkretach.
no i jasna sprawa, że jak się ma poukładane własne emocje to łatwiej jest zrozumieć cudze.
pytanie, jak te swoje poukładać... :-)

[lifeisaparadox]

No na razie masz sposób na to taki, że sobie i innym tłumaczysz że jest dobrze ;)
Dla przykładu, ktoś mi mówi że mam straszny bałagan w pokoju, a ja mówię że staram się na bieżąco sprzątać od czasu do czasu i bywało gorzej.
Jest to bardzo patologiczna odpowiedź. Raz, że zbija czyjeś spostrzeżenie rykoszetem w ścianę, tzn. że nie jest brane pod uwagę to, że mam okropny bałagan tu i teraz, a dwa, wynika z tego, że tak naprawdę sprawa jest załatwiona/załatwiana, mimo że nie jest robione zupełnie nic ze stanem obecnym.

Inny przykład. Dajmy na to przychodzi właściciel fabryki w której jestem dyrektorem i mówi mi że wały przeciwpowodziowe są za niskie i trzeba je powiększyć. Ja na to mówię, że 2 lata temu były powiększane i staram się brać pod uwagę konieczność ich zwiększenia w przyszłości.
Oczywiście po takiej odpowiedzi dostaję natychmiastowe zwolnienie, ponieważ to co zostało mi powiedziane w formie polecenia, całkowicie olewam i rozmydlam. Reakcją właściwą jest przyjęcie tego do wiadomości i bezzwłoczne zaangażowanie firmy która takie usługi realizuje.

Ja Ci tutaj odpowiadam o możliwej niewłaściwej relacji z córką, a Ty mi że jednak jest zupełnie inaczej i jest właściwa ale być może nie idealna.
Stwierdzam to na podstawie zależności psychologicznej która ma dość dobrą trafność.
Ale Ty ją odpierasz, moje spostrzeżenie poszło "rykoszetem w ścianę". Mogę rykoszetem wylecieć za okno, jeśli dodasz że przecież się nie znamy w realu i skąd ja to mogę wiedzieć.
Wały przeciwpowodziowe są robione już dwa lata z urzędu miasta i być może nie są idealne ale są robione i wszystko jest okej - a tak naprawdę jest to zupełne olanie tematu/stwierdzenia/sugestii.

Ktoś ze znajomych nazwał to "roztłumaczaniem", czyli wchodzeniem w czyjeś spostrzeżenia z reklamówką mydła, aby rozmydlić wszystko, po swojemu.

[mia17]

lifeisaparadox napisał:
> Mogę rykoszetem wylecieć za okno, jeśli dodasz że przecież się nie znamy w realu i skąd
> ja to mogę wiedzieć.

no bo się nie znamy.... :-P i skąd możesz to wiedzieć? :-P
a poważnie - przeczytałam uważnie to, co napisałeś. i chyba gdzieś tam po części możesz mieć rację.
mam jednak nadzieję, że sytuacja nie jest beznadziejna :-) bo widzę to, co się dzieje i swoje ułomności. kilka tygodni temu doszłam do wniosku, że potrzebuję porady psychologa. sama sobie nie radzę, co pokazał mi ostatni rok. potrzebuję - sama nie wiem, czego. wskazówki? nie wiem. może się dowiem od psychologa.

[lifeisaparadox]

Nie mogę gdzieś tam po części, tylko jest to najprawdopodobniej najbardziej wkurzająca twoja cecha o permanentnym istnieniu.
Nawet napisałaś "chyba gdzieś tam po części możesz mieć rację", czyli na zasadzie kwestionującego domniemania oceniającego. Chyba ten twój właściciel fabryki troszkę może mieć na rzeczy z tymi wałami przeciwpowodziowymi. Specjalnie to przenoszę na inny grunt bo bez tego nie ma kontrastu.

Wierz mi, ludzie którzy uczestniczą w profesjonalnej terapii są autentycznie torturowani aby zaczęli przyjmować rzeczy do siebie bez takiego kwestionowania wstępnego.
Tylko że to jest trudne, bo na ogół bierze się z mechanizmu obronnego mającego za zadanie uchronić autonomię własną aby nie stać się biernym pasażerem swojego życia. Może jest to wychowanie na zbytnim ingerowaniu w prywatne sprawy dziecka, przez co wytwarza się taka kwestionująca postawa aby zachować własną autonomię w tym wszystkim.

W pewnym momencie robi się z tego patologia, jak dajmy na to pracujemy razem, Ty robisz jedno a ja drugie, daję Ci jakiś przedmiot naszej pracy i mówię że trzeba to zrobić w tej chwili, to Ty mi mówisz że po przerwie która będzie za pół godziny, bo musisz jeszcze zrobić swoją rzecz.
Powiedz że taka nie jesteś wcale i od razu robisz wszystko bez problemu w takich sytuacjach?

[mia17]

wiesz, co? ja już sama nie wiem, jaka jestem :-/
pogubiona na pewno - a co do reszty to zaczynam mieć wątpliwości.

[lifeisaparadox]

Obyś trafiła na dobrego psychologa z którym to możesz poukładać.
Może nawet psychoterapeutę/tkę.
To jest taka właśnie otwartość, przyjmowanie rzeczy wprost, później jest weryfikacja odczuć własnych jak się to sprawdza. To o czym piszę to jest tak, że daję ci potrawę a ty nie mówisz "bleee, to jest niedobre", albo "no nie wiem, to może być nietypowe", tylko jesz i sprawdzasz jak smakuje, zjadasz dając sobie szansę to smakować, próbując odnaleźć wszystkie właściwości i jakości w niej.

Ja na przykład twierdzę że moja kuzynka ma zły kontakt ze swoim synem, wręcz że nie ma tego kontaktu wcale. Że jest ograniczany, przymuszany, przekraczane są jego granice, że wszystko jest źle. Ktoś mało obeznany powie - no przecież matka ciągle go przytula, mówi do niego, jest z nim cały czas bo nie pracuje i zajmuje się jego wychowaniem. Robi można by powiedzieć wszystko co trzeba, co więcej można chcieć czy oczekiwać. Później dochodzą sygnały że jest wstyd, bo chłopak w przedszkolu zupełnie nie słucha niczego i praktycznie pojawiają się informacje że będzie odmowa żeby przebywał w przedszkolu z powodu uciążliwego, złego zachowania.
Zaczną mu zaraz diagnozować spektrum autyzmu i ADHD które wynika z genów i jest jego wadą wrodzoną.
Tylko że jak się spotykamy rodziną i się nim zainteresuję, to nagle siedzi w jednym miejscu godzinę i konsekwentnie zajmuje się klockami ze mną.
Dzieje się niemożliwe i nieprawdopodobne, bo ten dzieciak w jednym miejscu nigdy nie spędza więcej niż 5 minut i nie poświęca niczemu uwagi na dłużej.
Tylko teraz wytłumacz, że problem nie leży po jego stronie. Że rodzice nigdy nie mieli tej właściwej uwagi i że ciągnie się to od pokoleń.

Piję do twojej frustracji "brakiem zainteresowania eksa do córką", ona pokazuje że tutaj też może być podobna sytuacja. Gdzie i w jakim stopniu frustracja jest, z czego wynika i komu co robi, no to już jest rozkładanie sprawy na czynniki pierwsze u psychoanalityka czy też psychologa.

Tak po prostu wyglądają moje spostrzeżenia i doświadczenia w temacie którymi się z Tobą dzielę.

[mia17]

a ja czytam i przetrawiam to, co piszesz.
po to napisałam post na forum - aby przeczytać, co inni ludzie mogą mieć do powiedzenia w poruszonym przeze mnie temacie.
nie jest mi łatwo czytać to, co piszesz. każdy chciałby być "poukładany, dobry i mądry".
u mnie coś nie gra - mniej więcej wiem, gdzie może leżeć przyczyna, ale głębiej będę kopać z psychologiem. taką przynajmniej mam nadzieję.
cholernie się boję tego, szczerze mówiąc - bo nie wiem, do czego się dokopię :-/
ale decyzja już zapadła i za miesiąc pierwsza wizyta.
wiem, że problem jest - i bardzo chciałabym odnaleźć powód takiego, a nie innego mojego zachowania. choć może bardziej niż powód zależałoby mi na znalezieniu rozwiązania, jak sobie z tym radzić.

[lifeisaparadox]

Fajnie że ktoś się tym zajmuje w takiej formie jak dzisiaj.
Dokopać się to raz, ale takie rozmowy u specjalisty, gdzie przyjemne+właściwe+sensowne łączy się w procesie korekty tego co Ci nie służy, to już dalsza terapia jest.
Trzeba sobie zafundować to co dobre, nawet jak jest trudne to wysiłek owocuje.
Forum jest, daj znać jak będziesz czuć potrzebę podzielić się czymś ;)

[mia17]

znam osobę, która 2 razy w życiu skorzystała z psychoterapii.
za pierwszym razem grupowej, za drugim indywidualnej.
było trudno, bo wyszło "samo zło". dzieciństwo, relacje z matką, ojcem i tysiąc innych rzeczy.
ciężko przez to przechodziła, ale chyba finalnie jej to pomogło. chociaż jak ją teraz obserwuję to nie jest inną osobą po tych dwóch terapiach. tak mi się wydaje. może się mylę.
co nas nie zabije to nas wzmocni. podobno.
mam nadzieję, że psychoterapia (jeśli do takiej zostanę zakwalifikowana) mnie nie zabije, a podniesie.

dzięki za komentarze.

[lifeisaparadox]

Pewnie te obawy i przeczucia masz na miejscu.
Różnie to jest, mnie się wydaje że psychoterapia jednak wyostrza zmysły i orientację intuicyjną, jeśli zabiera gdzieś złudzenia, to jednak na pewno właśnie tą ostrość daje w zamian i lepsze oparcie na trzeźwym własnym pełnym obrazie rzeczywistości.
Trzeba wejść ze wszystkim, tzn. mieć kontakt i mówić w terapii gdy coś się zmienia, jakie trudności się z tym wiążą itp.

Zmiana osobowości to ciekawy i trudny proces. Trzeba mieć trochę z królika doświadczalnego który to lubi, żeby tak naprawdę pociągnąć ten proces głębiej - dlatego tak dużo się mówi że to pacjent sam definiuje głębokość swoich zmian.
Nie wiem na ile to robią w gabinetach, ale wiem że jest w Polsce jeden lub dwa ośrodki które się w tym specjalizują.

[mia17]

a Ty masz za sobą psychoterapię?

[lifeisaparadox]

mia17 napisała:

> a Ty masz za sobą psychoterapię?

Za sobą i przed sobą :)

[mia17]

czyli - że tak spytam - ta, którą masz za sobą nie pomogła?

[lifeisaparadox]

Pomogła, ale wszystko ma swój czas, nie da się nadgonić tak od zaraz.

[wiolcia29_2]

Zdecydowanie. Czasem końca nie widać...

[mia17]

rozumiem.
no to powodzenia z tej, która Cię czeka :-)

[lifeisaparadox]

I wzajemnie :)

[mia17]

aaaa, to nie dziękuję - żeby nie zapeszyć :-)

[mona.blue]

lifeisaparadox napisał:

>
>
> Zmiana osobowości to ciekawy i trudny proces. Trzeba mieć trochę z królika dośw
> iadczalnego który to lubi, żeby tak naprawdę pociągnąć ten proces głębiej - dla
> tego tak dużo się mówi że to pacjent sam definiuje głębokość swoich zmian.
> Nie wiem na ile to robią w gabinetach, ale wiem że jest w Polsce jeden lub dwa
> ośrodki które się w tym specjalizują.

O jakich ośrodkach piszesz?

[lifeisaparadox]

mona.blue napisała:

> O jakich ośrodkach piszesz?

OLZO w Krakowie i jest jeszcze jeden ale nie pamiętam w tej chwili.

[ankaskakanka10]

mia17 napisała:

przykro mi jest, że ojciec nie prze
> jawia specjalnie chęci i inicjatywy w kontaktach z nią. przyjeżdża - owszem - a
> le wiem, jak wygląda czas spędzany przez nich. nie interesuje się jej debiutem
> w szkole, nie obchodzą go sprawy związane z nią.
Chyba bardziej to temu tatusiowi przydałaby się terapia jak Tobie - i korzyści większe by były z jego terapii - raz,ze Ty była byś spokojniejsza a dwa,że relacje miedzy córką,a ojcem będą prawidłowe co zapewni Twojemu dziecku w miarę normalny rozwój ( biorąc oczywiście pod uwagę dobro dziecka jako cel nadrzędny )

[mia17]

hehehe, ale o tym nie ma w ogóle mowy :-)

[mona.blue]

Przede wszystkim to jest ex, nie masz juz na niego prawie żadnego wpływu. Możesz wyrazić swoje zdanie, ale drugiego człowieka nie zmienisz, jeżeli sam nie będzie tego chciał.

[mia17]

tak, masz rację.
wiem, że go nie zmienię - w sensie jego podejścia do dziecka.
chciałabym potrafić to zaakceptować, przejść nad tym do porządku dziennego. nie denerwować się tym, na co nie mam wpływu.
ale wciąż podchodzę do tego bardzo emocjonalnie :-/

potrafimy.

[hansii]

co chyba udowodnilem po moich wieloletnich wpisach...


- czy w czyms pomoglem ?

[mia17]

hehe - może tylko w tym, że jesteś żywym przykładem na to, że jest to możliwe :-)

i nadal potrafimy.

[hansii]

a przypominam tylko, ze kobieta nie pisze : "hehe"

- gdyz to meskie i robociarskie.

kobieta pisze: - hihi...

eventualnie (normalniej): - haha...

[mia17]

w takim razie wychodzi na to, że jestem "męskim robolem" :-P
bez urazy dla kogokolwiek :-)

[nvv]

Czasami. To chyba proces, dążenie do. Przynajmniej mi się nie udaje permanentnie osiągnąć tego stanu.

Po części pokrewne: czy potraficie siebie akceptować, takimi jakimi jesteście?

Jak mam gorszy dzień, to mam ochotę zapaść się pod Ziemię i dogorywa mi nadzieja dla ludzkości, która wygląda jakby w owczym pędzie dążyła do samo-zagłady, ani dla siebie które to "ja" również czasem wygląda jakby dążyło ku samo-zagładzie; jak mam lepszy dzień to akceptuje i siebie i innych i widzę, że mądrzejemy z wiekiem, więc może się opamiętamy.

[mona.blue]

Mi tez juz sie udaje akceptowac większość ludzi, z którymi mam do czynienia, co nie znaczy, że nwszystkie ich zachowania mi sie podobają, akceptuje ich jako osobę.

Natomiast osób, które mnie krzywdzą nie akceptuję, chyba że wycofuja sie ze swoich krzywdzących zachowań, to wtedy staram sie nie chowac urazy.

[mojewybory]

Hmm, chyba tak ale jak ktoś mi ewidentnie nie pasuje to omijam go szerokim łukiem wiec nie mam sposobności do szarpania i fochów : -/

[mia17]

no ale są osoby, których nie da się ominąć :-)
co wtedy?

[mojewybory]

Dystansuję się. Wiem, że jest jaka jest ale jej zachowanie (bo jest taka osoba) mnie rani więc staram się wrzucać dystans. Nie próbuję zmieniać.

[mia17]

no i właśnie z tym dystansowaniem się mam problem.
ciężko mi to idzie. pewne zachowania dotykają mnie do żywego i nie pomaga myśl, że ktoś "tak ma".
zmieniać też nie próbuję - niektórzy są w swoich "zasadach" jak beton, nie do ruszenia.

[babciajadzienka]

Ne jest latwe to o czym autor pisze, Kazdsy z nas jest swoj wlasny. Ma swoje zwyczaje, upodobania. Fakt. Nie zawsze nam to pasuje to drugi fakt. A trzeci fakt jest taki, ze nie ma sensu nikogo zmieniac. Bo nie warto probowac zmienic doroslego czlowieka (czytaj starego konia). ALe jesli ten stary kon robi cos co nam szkodzi? No hola hola drogi koniu. Mowimy wtedy basta. Stop. Nie tedy droga. A kon niech sobie bedzie dalej taki jaki jest. Tyle tylko niech nie sypie na nas piaskiem spod kopyt.