zagubionaaa
27.12.05, 14:00
Zdaje sobie z tego sprawe jaka jestem beznadziejna. Na pozor kobieta biznesu,
zawodowo podejmujaca trane decyzje, ceniona.... ale co z tego jak nie
potrafie podjac decyzji osobistej. Od lat tkwie w zwiazku, ktory z dnia na
dzien jest coraz gorszy, partner nie interesuje sie rodzina, robi na co ma
ochote a ja zapedzona praca ..nie umiem sie w tym odnalezc. Nie potrafie
wyrzucic go z domu choc na to zasluguje, nie potrafie wniesc pozwu
rozwodowego bo nie mam czasu...Lata mi uciekaja, zycie przecieka mi przez
palce a ja nic nie robie zeby to zatrzymac, naprawic, polepszyc, zmienic.
Wszyscy wokol dziwia sie: co ja robie czemu nie zakoncze zwiazku, czemu sie w
nim dusze... a ja choc sama wiem ze sie dusze, go nie potrafie przerwac.
Mecze sie... o co tu chodzi... Czy ktos mial podobnie?? Czuje sie jakbym byla
sama , bez partnera bo sie mijamy, nic nas nie laczy oprocz dzieci ale ... ja
tkwie, bo nie wiem czy tak mi wygodnie choc w niczym mi nie pomaga,,,, Kiedy
mam dola wtedy zadaje sobie pytanie jak dlugo to tak bedzie trwalo, kiedy to
sie skonczy ale przeciez samo sie nie skonczy... ktos musi to przerwac.:((
poprostu jestem beznadziejna:(