zazdrość samca?

[Gość: sven]

Zastanawiam się czy zazrość- u nas mężczyzn jest wrodzona? co o tym myślicie
pozdrawiam

[Gość: Rene]

To niewazne, czy jest ona wrodzona czy nabyta, ale dla mnie czlowiek zazdrosny
o druga osobe jest po prostu chory!

[Gość: mała mi]

To nie choroba lecz atawizm z zamierzchłej przeszłości,kiedy to samiec musiał
jak lew(ten to robi do tej pory)bronić swej kobiety przed zakusami
innych.Inaczej nie przekazałby swoich genów następnym pokoleniom.Kobitka by
odeszła a na nową musiałby trochę poczekać,popracować,a czas uciekał.Troszkę
zazdrości dodaje do dziś pieprzyku każdemu związkowi.Ale naprawdę
troszkę!!!!!!!!!!!Za dużo doprowadza do niestrawności nawet ze skutkiem
śmiertelnym,brrrrrrrr;)

[kwieto]

Pono to atawizm, ale mi sie wierzyc nie chce. No bo skoro pono mezczyzna ma
sklonnosc do poligamii, to jego zadaniem jest zaplodnic jak najwiecej samic
(pardon: kobiet) - im wiecej tym lepiej. A po "spelnieniu obowiazku" z jedna
ucieka do nastepnej. No i takie zachowanie wyklucza jakakolwiek zazdrosc!!!

O ile zazdrosc u kobiety bylaby zrozumiala (bo chodzi o utrzymanie samca, zeby
dzieci wychowywal), to zazdrosc mezczyzny przy jego poligamicznych
sklonnosciach jest wrecz idiotyczna! Tylko przeszkadza...

Dla mnie zazdrosc laczy sie z checia posiadania mnie, ograniczania w jakis
sposob - a poniewaz nie jestem niczyja wlasnoscia, unikam osob, ktore mi
pokazuja, ze sa o mnie zazdrosne. I sam nie bywam zazdrosny - to tylko
przeszkadza...

[onnanohito]

Moim zdaniem to nie jest takie proste, jak napisła Kwieto. Przyczyną zazdrości
może być chęć posiadania (tego typu zazdrość zdarzało mi się obserwować głównie
ze strony mężczyzn - u wszystkich, którzy na swoją Ukochaną mówią per Moja
Kobieta), w ten sposób zazdrosny jest określony typ ludzi. Ale jest też
zazdrość wynikająca z niepewności, braku pewności siebie, braku zaufania.
Człowiek nie jest pewien siebie więc nie jest pewien drugiej osoby więc boi
się, że ta go opuści, zdradzi więc jest zazdrosny.
Mój ostatni związek, zanim poznałam mojego męża, skończył się zdradą. On
mieszkał na drugim końcu Polski, widywaliśmy się co tydzień, dwa. Z mojej
strony wszystko było OK. Pewnego dnia zadzwonił i powiedział, że to koniec. Też
OK - przecież takie rzeczy się zdarzają, wiecie na pewno wszyscy jak to jest:
do przyjemności to nie należy, ale gdy wszystko kończy się fair, eh, to na inny
wątek. Tylko że dowiedziałam się jakiś tydzień później, że przez ostatnie 2
miesiące spotykał się (i - żeby było jasne - sypiał) z jeszcze jedną naiwną.
Poczułam się strasznie, ale to też nie ten wątek. Gdy poznałam mojego męża było
we mnie bardzo dużo niepewności co do przyszłości związku no i byłam strasznie
zazdrosna. On o tym nie wiedział, przeżywałam to w środku. Po prostu we
wszystkim doszukiwałm się tego, co stało się wcześniej. Bałam sie, że znowu
może mnie spotkać coś podobnego. Zresztą, choć bardzo szybko się zakochałam,
bardzo długo byliśmy przyjaciólmi, znajomymi. Nie spieszyło mi się
do "skonsumowania" związku - bałam się i tyle.
Oj, cos wydaje mi się, że Fnoll by się tu przydał.
Pozdrawiam

[Gość: mała mi]

Zgadza się,im więcej tym lepiej,więc o każdą jest zazdrosny,bo jest i ma być
jego.A skąd wiesz że ucieka do następnej?Ja pisząc o atawiżmie z przed wieków
miałam na myśli związki w których samiec jako głowa rodziny broni swego stada
przed innymi samcami.Umieralnośc w tamtych czasach była tak wielka,że każda
zmiana,zmniejszała szansę na wychowanie potomka który kontynuowałby dzieło
ojca.Stąd to porównanie do atawizmu,a przecież tak naprawdę nie wiemy ile
jeszcze w nas tkwi z zamierzchłej przeszłości.Kwieto,nic ci w serduszku nie
pika gdy twa wybranka uśmiecha się do czarującego bruneta wieczorową porą;)?Nie
wierzę.;)

[kwieto]

Do onnanohito - no ale to co piszesz potwierdza, ze zazdrosc nie jest
"naturalna" tylko wynika z kopleksow (chec posiadania drugiej osoby traktuje
jako kompleks, a niskie poczucie wl. wartosci jest kompleksem na pewno)

Mala Mi - nie wiem, czy mi nie pika, bo sie takie cos nie zdarzylo. Ja w kazdym
razie nie widze powodow, aby sie nie usmiechac do czarujacych blondynek, nawet
jesli ide pod reke z wybranka serca - usmiech do ponetnej kobiety nie oznacza
od razu pojscia do lozka, braku milosci do wybranki i tak dalej.
A z drugiej strony - jesli kocha, to zakusy bruneta i tak sama odeprze, bez
mojej pomocy, jesli nie kocha, to i tak pojdzie precz. A ja mam przez to
dostawac zawalu serca??

[Gość: mała mi]

ten męski hormon walki,zanikł był już u ciebie;)?No dobrze poddaję się ,dziś
nie mam głowy do tłuczenia takich wątków.Zazdrośnik to głupiec i już.(może
być??)A ja lubię odrobinkę zazdrości w moich układach damsko-męskich.Choć
przyznam się że się jej też trochę boję.Stosuję w życiu zasadę mojej mamy - bez
przesady.
ps..
czy u was też tak zimno?Byłam z piesem i strasznie zmarzłam.Może to tylko
subiektywne odczucie,ze zmęczenia,czy mamy już zimę?

[kwieto]

Testosteron zuzywa sie w przyjemniejszy sposob...
Zazdrosnik to nie glupiec - zazdrosc sie nijak nie ma do intelektu. Ilu jest
zazdrosnych profesorow...

[fantasia]

Atawizm atawizmem, ale to wszystko nie takie proste.
Atawistyczne podłoże zazdrości jest bowiem tylko bronieniem własnego partnera
przed kopulacją z innymi partnerami, i nic więcej. Z tym też różnie bywa, w
naszej kulturze jednak większość chyba ludzi (niezależnie od płci) na wieść o
tym, że ich stały partner kopuluje z kim innym, czuje się co najmniej nieswojo,
a najczęściej paskudnie.
Tymczasem to, co nazywamy zazdrością, jest dużo szerszym zjawiskiem niż tylko
płaszczyzna atawistyczna. Jest warunkowane przede wszystkim kulturowo. I
mnóstwo jest jej typów.
Jest zazdrość "na zapas", taka, o jakiej pisała Onnanohito - obawa przed utratą
bliskiej osoby, przed niewiernością. Przesłanki tej obawy są czysto osobiste,
nie mają w gruncie rzeczy nic wspólnego z zachowaniami partnera. Taka zazdrość
nie ma poparcia w faktach, a tylko w głowie osoby odczuwającej ją. I ja bym jej
nawet nie nazwała zazdrością, a po prostu obawą, niepewnością.
Jest zazdrość "reaktywna" - czyli jesteśmy zazdrośni, gdy np. widzimy, że nasz
partner darzy kogoś wyjątkową sympatią, spędza z kimś dużo czasu, zbyt szeroko
się do kogoś uśmiecha... i tak dalej, bodźców do takiej zazdrości jest multum.
Jest zazdrość "z założenia" - czyli wmówienie sobie, że druga osoba do nas
należy, ma prawo do takich to a takich gestów, a nie ma prawa do innych, i z
powodu takiej zazdrości "zabraniamy" partnerowi różnych rzeczy.
Jest uświadomiona i nieuświadomiona. Czasem wiemy, że nas gryzie z określonego
powodu (np. partner spędza niemal całe życie w pracy), a czasem nie zdajemy
sobie sprawy z podłoża "zazdrosnego" smutku.
Jest okazywana i skrywana. Na ten sam bodziec różni "zazdrośnicy" zareagują
inaczej. Na przykład w sytuacji, gdy na przyjęciu nasza druga połówka wyraźnie
flirtuje z kimś innym, zazdrośnik typu (a) wpadnie w furię i za kołnierz
wyciągnie partnera z imprezy; zazdrośnik typu (b) w ramach rewanżu
ostentacyjnie również zacznie z kimś flirtować; zazdrośnik typu (c) będzie
patrzeć boleściwie, zastanawiać się "czy on/a/ już mnie nie kocha" i zadręczać
się w ukryciu; zazdrośnik typu (d) po powrocie do domu powie "wiesz co, było mi
przykro, gdy się tak bardzo interesowałeś/aś tamtą osobą"; zazdrośnik typu (e)
wytłumaczy sobie po cichu, że to na pewno nic takiego i nie ma sobie czym głowy
zawracać; zazdrośnik typu (f) zrobi karczemną awanturę nie wiadomo o co... i
tak dalej.
Więc bardzo różna jest i zazdrość, i sposoby jej okazywania. Jeśli
zazdrość "zdrowa" - przywiązanie do partnera, chęć bycia dlań kimś wyjątkowym -
zaczyna być problemem, to ten problem jest raczej w manifestowaniu zazdrości
niż w uczuciu jako takim.
A mężczyźni rzeczywiście chyba są bardziej bezpośredni w okazywaniu i wyrażaniu
rozmaitych odczuć, więc mogą się wydawać "bardziej zazdrośni" niż kobiety.
Kobiety częściej chyba w samotności zadręczają się różnymi sprawami.
Ale jakąś tam zazdrość, szkodliwą lub nieszkodliwą, odczuwa chyba każdy...
nawet Kwieto :-)

do fantazji

[Gość: Rene]

Uwazam, ze wszystkie wymienione przez Ciebie typy reakcji sa niczym innym jak
przejawem braku tolerancji. Bo nikt z nas nie jest niczyja wlasnoscia i
powinien miec prawo do swobodnego zachowania sie wzgledem innych osob powiedzmy
w jakichs granicach. I dopiero wowczas gdy granica ta zostanie przekroczona,
zachowujac zimna krew powinnismy zadac sobie najpierw pytanie - dlaczego?
Czy zachowanie sie naszego partnera nie jest aby rachunkiem jaki przychodzi nam
teraz zaplacic za nasze "grzeszki", a moze jest skutkiem zaniedbywania go ?
Jesli nie znajdziemy zadnej odpowiedzi, to mysle ze dopiero wtedy nalezaloby z
nim o tym porozmawiac.

[kwieto]

Dlaczego zachowanie partnera ma byc kara za moje grzeszki?
To znaczy, ze jesli zona mnie zdradza, to dlatego, ze w mlodosci kradlem dlugopisy koledze
z lawki??

No i te granice mi sie nie podobaja - rozumiem, ze zazdrosc do pewnej granicy jest brakiem
tolerancji, a od pewnej granicy (ta sama zazdrosc) jestu juz usprawiedliwiona i nie jest
zazdroscia?

Jakos mi to nie pasuje...

[Gość: Rene]

kwieto napisał(a):

> Dlaczego zachowanie partnera ma byc kara za moje grzeszki?
> To znaczy, ze jesli zona mnie zdradza, to dlatego, ze w mlodosci kradlem dlugop
> isy koledze
> z lawki??
>
> No i te granice mi sie nie podobaja - rozumiem, ze zazdrosc do pewnej granicy j
> est brakiem
> tolerancji, a od pewnej granicy (ta sama zazdrosc) jestu juz usprawiedliwiona i
> nie jest
> zazdroscia?
>
> Jakos mi to nie pasuje

Ja przeciez nie powiedzialem, ze od pewnej granicy zazdrosc jest usprawiedliwiona
i nie jest juz zazdroscia, tylko jesli znajdziesz uzasadnienie postepowania
swojego partnera, to powinienes to umiec zaakceptowac. A jesli tego nie
potrafisz, to mozesz tylko odwiedzic swojego adwokata, ktory za Ciebie zalatwi
reszte, ale absolutnie nie masz prawa w takiej sytuacji byc zazdrosny.

[kwieto]

A tak to wychodzilo.

A jak z ta kara za grzeszki?

do Rene

[fantasia]

"...mozesz tylko odwiedzic swojego adwokata, ktory za Ciebie zalatwi
reszte, ale absolutnie nie masz prawa w takiej sytuacji byc zazdrosny."

???
Zazdrość jest uczuciem. Którego się doznaje albo nie, niezależnie od tego, czy ma
się doń "prawo", czy nie.
Kwestią do dyskusji jest natomiast to, czy mamy prawo do reagowania w określony
sposób. Wydaje mi się, że w każdym jako tako zdrowym związku ludzie mają prawo
powiedzieć sobie nawzajem o uczuciach, jakie ich nurtują, tych dobrych i tych
złych.
Czy natomiast mają prawo, jak to sugerujesz, wartościować postępki drugiej
strony, decydować o losach związku, wydawać werdykty? Z tym, zdaje mi się, bywa
już różnie...

Co to znaczy...

[kwieto]

..."zle" uczucie?

[fantasia]

Destrukcyjne, jeśli wolisz.
Intensywnością swą bądź "kierunkiem działania" krzywdzące - dla podmiotu bądź
przedmiotu.
Agresja, zawiść, paraliżujący lęk, poczucie niższości... takie tam, dużo ich :-)

[kwieto]

wole - bo one same w sobie nie sa zle, to Ty im nadajesz takie znaczenie...

[fantasia]

O rany, nic nie jest samo w sobie złe, wiem! bez takich uproszczeń jednak
baaardzo by było trudno się komunikować... Zanim jeden by sprecyzował, o jaki
konkretnie przymiotnik mu chodzi, drugi by dawno usnął... :-)

do Rene

[fantasia]

Gość portalu: Rene napisał(a):

> Uwazam, ze wszystkie wymienione przez Ciebie typy reakcji sa niczym innym jak
> przejawem braku tolerancji.

Przejawem braku tolerancji to mogłoby być najwyżej danie komuś w mordę. Brak
tolerancji to aktywne tępienie czegoś, co nam się nie podoba, a co nas nie bardzo
dotyczy. Tolerować lub nie można swoich sąsiadów albo przeciwników politycznych,
ale nie najbliższą osobę. Tutaj w ogóle pojęcie "tolerancji" nie ma zastosowania.
Rzeczy, które ta osoba robi, dotyczą nas bezpośrednio. "Tolerować"
oznaczałoby "obojętnie się godzić" z tym, co nasz partner robi. "Nie tolerować"
oznaczałoby "zwalczać". A tu nie o to chodzi.

> Czy zachowanie sie naszego partnera nie jest aby rachunkiem jaki przychodzi nam
> teraz zaplacic za nasze "grzeszki", a moze jest skutkiem zaniedbywania go ?

???????

do fantazji

[Gość: Rene]

fantasia napisał(a):

> Gość portalu: Rene napisał(a):
>
> > Uwazam, ze wszystkie wymienione przez Ciebie typy reakcji sa niczym innym
> jak
> > przejawem braku tolerancji.
>
> Przejawem braku tolerancji to mogłoby być najwyżej danie komuś w mordę. Brak
> tolerancji to aktywne tępienie czegoś, co nam się nie podoba, a co nas nie bard
> zo
> dotyczy. Tolerować lub nie można swoich sąsiadów albo przeciwników politycznych
> ,
> ale nie najbliższą osobę. Tutaj w ogóle pojęcie "tolerancji" nie ma zastosowani
> a.
> Rzeczy, które ta osoba robi, dotyczą nas bezpośrednio. "Tolerować"
> oznaczałoby "obojętnie się godzić" z tym, co nasz partner robi. "Nie tolerować"
>
> oznaczałoby "zwalczać". A tu nie o to chodzi.

Wyraznie powiedzialem, ze sa granice zachowania, ktore powinnismy tolerowac.
Np nie moge dac komus miedzy oczy tylko dlatego, ze na jakims przyjeciu wesolo
rozmawia z moja zona!

> > Czy zachowanie sie naszego partnera nie jest aby rachunkiem jaki przychodz
> i nam
> > teraz zaplacic za nasze "grzeszki", a moze jest skutkiem zaniedbywania go
> ?
ale jesli widze, ze np dlugo rozmawia przez telefon z kolega z pracy, to zanim
zrobie jej awanture, to powinienem przypomniec sobie czy kiedys moze JA z jakas
kolezanka tak wesolo i dlugo nie rozmawialem.To chyba jest jasne!

> ???????
>
>

[kwieto]

No ale to co piszesz, to nie jest kara za grzeszki, a raczej traktowanie ludzi wlasna miara
(skoro ja rozmawiam, to i ona moze), wiec powiazania z kara za grzeszki nie widze...

A to, ze nie dasz miedzy oczy konkurentowi nie wynika z braku zazdrosci, czy twej
"tolerancji" (jaki ja jestem tolerancyjny - nikogo nie bije na ulicy!), tylko przystania do
pewnych norm spolecznych, ktore akceptujesz

[fantasia]

> Wyraznie powiedzialem, ze sa granice zachowania, ktore powinnismy tolerowac.
> Np nie moge dac komus miedzy oczy tylko dlatego, ze na jakims przyjeciu wesolo
> rozmawia z moja zona!

Zaraz, zaraz, to już jest inny temat. Zazdrość dotyczy najbliższej osoby, a
tolerancja - przypadkowego, obcego człowieka, który rozmawia z najbliższą osobą.
Wypowiedziałeś się na temat tolerancji, a jak się to ma do zazdrości? Co z
żoną? :-)

> ale jesli widze, ze np dlugo rozmawia przez telefon z kolega z pracy, to zanim
> zrobie jej awanture, to powinienem przypomniec sobie czy kiedys moze JA z jakas
> kolezanka tak wesolo i dlugo nie rozmawialem.To chyba jest jasne!

Nie jest.
No bo jeśli dojdziesz do wniosku, że nie, nie masz podobnego "grzeszku" na
sumieniu, to automatycznie upoważnia Cię do oceniania jej zachowania jako
nieodpowiedniego? Dlaczego?
Ludzie są różni. Jedni robią jedno, inni co innego. Jeśli mój ukochany zacznie
przepuszczać pieniądze w kasynie, to ja się zastanowię, czy mi się to podoba, czy
nie. Nie będę jednak myśleć w kategoriach "zaraz, a czy ja przepuszczam pieniądze
w kasynie? Nie! Czyli on robi źle!" - bo to co najmniej nielogiczne. Zastanowię
się, czy mi to przeszkadza, czy jest to okay wobec mnie, czy przypadkiem nie jest
to szkodliwe dla niego, czy stać nas na to...
Więc jeśli mój ukochany pójdzie na kolację z inną kobietą, to nie ma tu nic do
rzeczy, czy mnie się kiedyś zdarzyło iść na kolację z innym facetem. Istotne
jest, czy mi przeszkadza ta kolacja, czy jest okay wobec mnie, czy jakieś z tego
wnioski płyną,... i tak dalej.

Miło jest oceniać ludzi z perspektywy własnej nieomylności. Ale cokolwiek
niebezpiecznie :-)