co zaważyło na moim życiu?

[splendor2]

Jestem dzieckiem rozwodników. Ojciec nie odwiedzał mnie prawie wcale-
przez 20 lat może 4-5 razy. Nie założył nowej rodziny, był "porządnym"
człowiekiem (żadne tam rzeczy typu: alkohol, kobiety) więc tym bardziej dziwne
takie odrzucenie. Wychowywali mnie dziadkowie , bo matka była zapracowana i
chłodna. W szkole podstawowej i liceum kompletnie nie odczuwałam tego, że
jestem z rozbitej rodziny. Miałam pasje, przyjaciół, zakochałam się. Byłam
radosną , normalną nastolatką. Kiedy byłam dorosła odwiedziłam ojca 2 razy.
Był zaskoczony, ale szczęśliwy choc nasze rozmowy były sztywne , bo kontakt
był jaki był po tych jego 4-5 krotnych odwiedzinach w ciagu 20 lat. Po
pierwszym roku studiów wysłał do mojej matki oficjalny list(pisany na
maszynie) z pytaniem czy studiuję, bo w przeciwnym razie zaniecha płacenia
alimentów.Strasznie mnie to zabolało i odesłałam tylko zaświadczenie z
uczelni. Kilka dni pózniej dostałam informację o jego samobójstwie.
Od tego czasu stałam sie inna. Boję sie wchodzić w bliższe relacje z innymi
ludzmi.Mam skłonność do obwiniania siebie . Doskonale radzę sobie w codziennym
życiu, w pracy jestem szanowana i ceniona. Ludzie lgną do mnie i lubią mnie ,
bo jestem miła, pomocna, życzliwa i ciepła. Jestem otwarta, kontaktowa. Mam
wielu znajomych. Jedynym problemem jest nieumiejętnosć nawiązania bliższych
relacji: przyjazń, miłość.

[yagiennka]

No i cóż? Mamy cie tu uleczyć czy jak? Z takim problemem nalezy udac się do
psychologa i być może potrzebna jest terapia.

[splendor2]

U psychologa byłam i mnie nie uleczył.

[yagiennka]

No to forum tym bardziej. Może musisz sama się przełamac, chyba jeśli samemu
sobie nie chce sie pomóc to nikt nam nie pomoże. Tak mi się wydaje.

[nina9999999]

Doskonale radzę sobie w codziennym
> życiu, w pracy jestem szanowana i ceniona. Ludzie lgną do mnie i lubią mnie ,
> bo jestem miła, pomocna, życzliwa i ciepła. Jestem otwarta, kontaktowa. Mam
> wielu znajomych.
to cudowne.
poza tym zauważyłaś problem, to najważniejsze i świadczy o Tobie. teraz musisz
go rozłożyć na części pierwsze, z pewnymi rzeczami się pogodzić, zrozumieć,
wobec innych stanąć okoniem. trochę czasu minie ...... i będziesz lepsza i
szczęśliwsza niż byłaś. i wszystko się ułoży lepiej niż przypuszczasz.

[splendor2]

Problem zauważyłam juz dawno. Psycholog nie pomógł. Umiem nawiazywać kontakty .
Ludzie mnie lubią , podobam się mężczyznom,jestem adorowana, flirtuję . Jestem
bardzo kontaktowa, otwarta, a jednak nie tworzę prawdziwych więzi choć brakuje
mi tego.

[ollaboga77]

to jest kwestia raczej tego byś wpadła na odpowiednią osobę, choc jedną... ona
by Ci wtedy pomogła sie otwozyć bardziej ... tak sadze

[nina9999999]

przechodzisz przemianę a do tego trzeba czasu. cierpliwości . jesteś na
najlepszej drodze. mało tego- jesteś wartościowsza o to, że będziesz widziała
różnicę między prawdziwą więzią a jedynie miłym kontaktem.

[splendor2]

Tylko ja tej prawdziwej więzi nie umiem stworzyć. Dobrze jest do momentu miłych,
powierzchownych kontaktów. I nie wiem czy przyciągam ludzi, przed którymi nie
warto się otworzyć czy nie otwieram się ze względu na dosć przykre doświadczenia.

[miaureen22]

piszesz: ja tej prawdziwej więzi nie umiem stworzyc
czy nie jest tak, że dążysz do czegos, o czym nawet nie masz pojęcia, jak wygląda?

[maureen2]

widzę klona maureen2

A co na moim?

[neumax]

Troche cie rozumiem, chociaz fakt jest taki,ze kazdy odczowa w podobnych nieraz
sytuacjach inaczej.Ja podobnie do ciebie jestem bardzo
kontaktowa,atrakcyjna,sama nawiazuje rozmowy,otacza mnie mnustwo dobrych
ludzi,ale nie potrafie sie przed nikim tak do konca otworzyc.Moj ojciec zginal w
wypadku gdy bylam mala dziewczynka.Moj psycholog doszedl do wniosku,ze musialam
miec z nim wyjatkowo silna wiez skoro tak to przezylam.To mnie calkiem
odmienilo.Pamietam ojca bardzo dobrze, bo byl wesoly,bardzo lubiany i uczyl mnie
grac na pianinie,zabieral do lasu i pokazywal jak sie strzela z dubeltowki.Byl
wysokim,silnym mezczyzna.I ja czulam sie przy nim silna.Kiedy umarl ogarnela
mnie tak przerazajaca pustka i slabosc.Przez cale lata mojego dorastania czulam
sie odludkiem,pomimo kolezanek jakichs tam,ale czulam sie gorsza od innych
dzieci i slabsza od nich.Jestem teraz sama mama wspanialych dzieci.Czasami pytam
je czy sa ze mie zadowowlenie ,czy jestem dobra mama.Mam wspanialego meza,ktory
jednak czuje sie zmeczony moimi uczuciami.Psycholog mi nie pomogl.Uwazam to za
strate czasu.Pomogli mi ludzie podobni do mnie,ktorych spotkalam na terapiach
grupowych.NIe potrafilam sie przed nimi calkiem otworzyc,ale czulam,ze gdybym to
zrobila to przyjeliby mnie taka jaka jestem.Twierdze,ze psycholodzy pomoc moga
osobom naprawde chorym psychicznie ale nie wzystkim osobom po traumatycznych
przezyciach,bo to co sie stalo z twoim tata i mnie z moim to byl szok!Ja sie
podnioslam.Czuje sie teraz silna.Ale gleboko w srodku czuje sie slaba.Moze
postaraj sie popracowac nad soba w ten sposob,zeby cieszyc sie swoim zyciem, nie
obwiniac,widocznie twoj ojciec mial ogromne wyrzuty sumienia.bardzo cie
kochal,ale ten brak kontaktow z toba sprawil,ze byliscie sobie bardzo dalecy,a
on czul sie byc moze bardzo samotny i nie widzial sensu dla siebie w
zyciu.Mysle,ze wiele tematow zadne z was nie poruszylo,tematow waznych.Wybacz
moj sposob wyrazania mysli,ale zyje od ponad 17 lat w Niemczech i na codzien nie
posluguje sie polskim.jest mi troche trudno wyzarac uczucia w moim badz co badz
rodzimym jezyku.
Mysle, ze jest w tobie cos co cie blokuje.Sprobuj odnalezc co to jest i zastanow
sie czy mozesz to zniweczyc w sobie.A co z mama? jakie uczucia maszu w stosunku
do niej?Pzdr.

[bene_gesserit]

neumax napisała:
> jednak czuje sie zmeczony moimi uczuciami.Psycholog mi nie pomogl.Uwazam to za
> strate czasu.Pomogli mi ludzie podobni do mnie,ktorych spotkalam na terapiach
> grupowych.NIe potrafilam sie przed nimi calkiem otworzyc,ale czulam,ze gdybym
t
> o
> zrobila to przyjeliby mnie taka jaka jestem.Twierdze,ze psycholodzy pomoc moga
> osobom naprawde chorym psychicznie ale nie wzystkim osobom po traumatycznych
> przezyciach,

Terapeuci, neu, nie lecza chorych psychicznie. Psychologowie lecza ludzi
nieszczesliwych albo pomagaja takim, ktorzy chca sie rozwijac. Chorych
psychicznie lecza psychiatrzy.

Nawiasem mowiac, dobry terapeuta prowadzi warsztaty tak, zeby byc
niezauwazalnym. To znaczy tak, aby uczestnicy mieli wrazenie, ze wszystko sie
samo dzieje, a ten gosciu, co niby mial kierowac, to siedzi w kacie i cos od
czasu do czasu mowi. Wiara we wlasna moc sprawcza to czesc istotna czesc
terapii. Opowiadal mi znajomy psychoterapeuta, ze najwiekszy komplement spotkal
go wtedy, gdy na ulicy zobaczyl sie przypadkowo z jednym z uczestnikow ktoregos
ze swoich warsztatow sprzed trzech lat. Pacjent go poznal, ale byl swięcie
przekonany, ze terapeuta byl uczestnikiem. Dopiero po chwili sobie uswiadomil,
ze jednak rozmawia ze swoim terapeuta. Podczas warsztatow terapeuta, jego ego,
metody itd maja dzialac, ale maja byc 'przezroczyste'.

Dlaczego idealizujesz...

[incogn]

[maureen2]

to nie jest idalizacja,tylko rzeczywistość,znam takich,ale do tego trzeba mieć
talent :). Pozdrawiam.

[splendor2]

Próbuje dociec dlaczego we mnie tyle sprzecznosci: chęć bliskości i paniczne
uciekanie przed nią. Poczucie krzywdy i poczucie winy. Bo z jednej strony czułam
się przez ojca porzucona(to co pisałam- prawie brak kontaktów), ale z drugiej ta
jego śmierć po wysłaniu zaświadczenia sprawia, że czuję się winna.
Twoja historia też smutna choć jednak zupełnie inna.

[maureen2]

z jakiej książki to przepisane,czy to ćwiczenie wakacyjne zadane przez nauczy-
cielkę ?

[splendor2]

To jest moje życie niestety

[maureen2]

niemożliwe,czysta literatura dla naiwnych na forum

[splendor2]

Nie wiem jak przekonać Cię, że to prawda. Nie musisz wierzyć. A zresztą w co nie
wierzysz?

[maureen2]

nie udzielam takich informacji

[miaureen22]

bo mam taki sam problem, co inni tutaj

dot. idealizowania

[incogn]

A propos idealizowania ... to wcielo mi tresc wpisu. Wiec wyjasniam, ze chodzi mi o idealizowanie
zwiazkow innych ludzi. Moze wogole ludzie maja problem z tworzeniem zwiazkow idealnych. Zawsze
pod skora czai sie zlosc, agresja, nieufnosc. Oczywiscie najczescie sie nie objawiaja, ale w wraunkach
konfliktu, kryzysu z najwiekszego przyajciela, kochanka

[maureen2]

dlaczego tak dużo mówisz ?

[incogn]

... a co , zly humorek... przepraszam ... juz nie wychodze

[maureen2]

dlaczego tak duzo mówisz,do czego ci jest to potrzebne ?

[bene_gesserit]

Morin, misiu - dlaczego tak duzo piszesz, do czego jest ci to potrzebne?

[maureen2]

dużo ???

[splendor2]

incogn napisała:


>
> Dlatego ... podsumowujac.. masz prawo czuc sie zle, przezylas dramat... musisz
> odczekac, az twoje
> problemy przestana mocno bolec, ale nie wydaje mi sie zebys miala jakis specja
> lny probleem ze
> zwiazkami .. daj sobie czas... wszystko bedzie dobrze...

Ale to zdarzyło się wiele lat temu, a chyba jednak we mnie tkwi i nie potrafię
sobie z tym poradzić. Pisałam o tym chyba ze 2 lata temu na tym forum. Potem
byłam u psychologa i nic. Na co dzień funkcjonuję świetnie. Nie mam kłopotów z
nawiązywaniem kontaktów, ale staram je utrzymywać na stopie powierzchownej.
Oczywiście można powiedzieć,że nie trafiłam na odpowiedniego mężczyznę, ale nie
dotyczy to tylko miłości(choć akurat pojawiają sie w moim życiu mężczyzni
których cenię,lubię, pociągają mnie, ale...uciekam).
Wiele koleżanek lubi mnie, chciałyby nawiązać głębsze relacje, ale ja w pewnym
momencie zawsze stwarzam dystans. Zdaję sobie sprawę z tego,że zamiast tworzyć
więzi ja wypełniam pustkę spotkaniami z wieloma ludzmi zamiast wybrać sobie
kilku i stworzyć więzi: miłości, przyjazni.

[bene_gesserit]

Przedziwna jest wiara w moc forum.
Nudzacy sie gimnazjalista, wariatka uzalezniona od internetu, sklepowa z
ambicjami, ksiegowa, ktora tu siedzi bo nie chce jej sie zabrac za prace
domowa, nadety buc, ktory wierzy uparcie, ze jest najmadrzejszy na swiecie i
cala masa innych maja ci pomoc w rozwiazaniu ultrapowaznych problemow
zyciowych, ktore narastaly przez lata?

Troche jakbys pytala ludzi na ulicy, co robic z otwartym zlamaniem nogi.

Nei pomogl jeden terapeuta, to pomoze inny. Jesli ci _naprawde_ zalezy, to sie
nie poddasz. Jesli sie poddasz, to oznacza, ze tak naprawde ci nie zalezy.

[maureen2]

przecież jest to forum psychohumorum

[bene_gesserit]

Duzo i bez sensu. Ot, zeby zabic czas. Udalo sie - twoj czas umiera w mękach.

[e_w_a_g_5]

on sam też

[maureen2]

przypuszczam,jest to wyszukana forma nawiązania kontaktu w celu...?

[splendor2]

bene_gesserit napisała:

> Troche jakbys pytala ludzi na ulicy, co robic z otwartym zlamaniem nogi.

Wiem, że idiotyczne moje pytanie. Przez lata myślałam, że coś nie tak jest z
ludzmi ,którzy mnie otaczają. Potem przyszło olśnienie,że to jednak ze mną jest
coś nie tak. Każdy wpis jest cenny dla mnie. Napisałam tu o sprawach bolesnych
dla mnie i zdaję sobie sprawę,że trudno komuś unieść ciężar doradzenia mi.

>
> Nei pomogl jeden terapeuta, to pomoze inny. Jesli ci _naprawde_ zalezy, to sie
> nie poddasz. Jesli sie poddasz, to oznacza, ze tak naprawde ci nie zalezy.

Zależy mi. Pokonałam wiele innych przeciwności, o których nie pisałam. Spełniło
się wiele z moich marzeń. Chcę mieć dobre życie.

[bene_gesserit]

Szukaj dobrego terapeuty. Sprawdzonego przez kogos, komu mozesz zaufac albo
poleconego przez kogos, kto sie zna. Jest duzo niefajnych specjalistow, ale
mozna trafic na kogos, kto _wie_, jak ci pomoc. W przeciwienstwie do bandy
glupkow z forum, ktorzy twoje problemy maja tak naprawde w nosie. Albo ktorzy
chca jak najlepiej, ale tak naprawde pisza wylacznie o sobie, w przekonaniu, ze
dotyczy to calego swiata.

[splendor2]

bene_gesserit napisała:

> Szukaj dobrego terapeuty. Sprawdzonego przez kogos, komu mozesz zaufac

Ale ja działam właśnie na zasadzie ograniczonego zaufania. Nie ma realnie takiej
osoby, która znałaby moją historię. Bo to jeszcze nie wszystko ...
Wyboru terapeutów w moim mieście właściwie nie ma. Ale jestem skłonna jechać
nawet do Warszawy czy na drugi koniec Polski. Dziekuję za wpisy i rady.

[bene_gesserit]

To nie musi byc terapia typu jeden na jeden raz w tygodniu.
Sa organizowane wyjazdowe warsztaty - grupa ludzi spotyka sie w jakims miejscu
Polski na piec dni albo tydzien. Tego typu warsztaty to np. trening
interpersonalny - bardzo intensywna forma terapii. Mysle, ze skoro w twojej
okolicy nie ma nikogo fajnego, moze zglosilabys sie do renomowanego osrodka
tego typu (popytaj na prawdziwszych psychologicznych forach - np na usenecie
albo cos) i zapisz tam na trening wyjazdowy.

[incogn]

Znalezienie dobrego terapeuty - o ile to bedzie mezczyzna

[splendor2]

incogn napisała:

> Znalezienie dobrego terapeuty - o ile to bedzie mezczyzna

[bene_gesserit]

Bzdury.
Chodzilam do terapeuty - faceta i jakos sie nie zakochalam. Przeciwnie - trudno
byloby mi wyobrazic sobie bardziej aseksualna i mniej pociagajaca istote.

[lsilanow]

to zależy od osoby
od nasze osoby
osoby naszego terapeuty
i problemu, z którym do niego przychodzimy

[lsilanow]

do autorki wątku:
idź z tym do jednej osoby, jak ta jedna nie będzie w stanie sobie poradzic, to poprosi o radę kogoś innego
pisanie tutaj przypomina ulewanie łzy po łzie
taka czkawka uczuciowa
a i odpowiedzi są rzadkie
ta osoba to może byc ksiądz, przyjaciel, bardzo mądra życiowo pani sklepowa
gdybym Cię mógł, to bym jakoś cię opatulił, tak byś wreście poczuła się bezpiecznie, ale tego zrobic nie moge
sam mam swoje ograniczenia, nie mogę dzwigac całego swiata na swoich barkach
forum to nie jest najlepszy sposób na otwieranie się
piszę to bólem serca
i nie chce, bys poczuła się odrzucona
pozdrawiam serdecznie i trzymaj się zawsze tam, gdzie jestes :)

[splendor2]

lsilanow napisał:

> do autorki wątku:
> idź z tym do jednej osoby, jak ta jedna nie będzie w stanie sobie poradzic, to
> poprosi o radę kogoś innego
> pisanie tutaj przypomina ulewanie łzy po łzie
> taka czkawka uczuciowa
> a i odpowiedzi są rzadkie
> ta osoba to może byc ksiądz, przyjaciel,

Ale ja nie mam przyjaciół. Mam znajomych, adoratorów, którzy chcą się do mnie
zbliżyć, ale ja nie mogę się otworzyć, zaufać. O tym właśnie piszę w tym wątku.
Brakuje mi prawdziwej bliskości, ale chyba(?) lęk przed odrzuceniem, a może(?)
zawiedzeniem, skrzywdzeniem kogoś jest większy. Paradoksalnie jestem otwarta,
jest dużo ludzi wokół, którzy lubią mnie, ufaja mi, wręcz lgną do mnie.

[lsilanow]

no bo jak do Ciebie nie lgnąc :)
masz poczucie winy
i chyba domyślasz się, kiedy ono narosło

jest takie cwiczenie
maureen22 vel pies znów zauważą (zauważy), że się na film powołuje
ale nie tylko na film
polega ono na tym, by przeżyc jeszcze raz sutuację, kiedy poczucie winy narosło, kiedy my sami uznaliśmy, że jesteśmy winni za to, na co nie mieliśmy żadnego wpływu
ale to bardzo niebezpieczne cwiczenie

tu leży pies pogrzebany (ale nie baskerville, oto to nie, niech sobie żyje długo i zdrowo!)

[lsilanow]

no bo jak do Ciebie nie lgnąc :)
masz poczucie winy
i chyba domyślasz się, kiedy ono narosło

jest takie cwiczenie
maureen22 vel pies znów zauważą (zauważy), że się na film powołuje
ale nie tylko na film
polega ono na tym, by przeżyc jeszcze raz sutuację, kiedy poczucie winy narosło, kiedy my sami uznaliśmy, że jesteśmy winni za to, na co nie mieliśmy żadnego wpływu
ale to bardzo niebezpieczne cwiczenie

tu leży pies pogrzebany (ale nie baskerville, oto to nie, niech sobie żyje długo i zdrowo!)

[maureen2]

pusta gra słów

[splendor2]

lsilanow napisał:


> masz poczucie winy
> i chyba domyślasz się, kiedy ono narosło


Tak, z jednej strony poczucie krzywdy ,brak kontaktu z ojcem, jego oficjalne
pytanie napisane na maszynie czy studiuję, bo w przeciwnym razie zaprzestanie
wysyłania alimentów, a z drugiej kiedy odesłałam tylko to zaświadczenie szok, bo
kilka dni pózniej info o jego samobójstwie.
Poczucie winy i żal potęguje fakt,że zostawił mi spadek. To co mam w dużej
mierze zawdzięczam sobie, uporowi, pracy, nie miałam żadnych pleców , byłam i
jestem poza układami, ale jednak ten spadek sprawił,że miałam lepszy start
finansowy.

[incogn]

A propos terapii

[ollaboga77]

zapewne chodzi o Wojciecha Eichelbergera buddyste!

[incogn]

Chyba nie, nie chodzi o zadna medialna gwiazde. Ale czlowiek jest sprawdzony, jezdza do niego tez
studenci psychologii i sa zafascynowani... Podobno niezwykla osobowosc... i profesjonalista... i madry,
gleboki czlowiek. Jest prawdziwym autetycznym autorytetem.

A o tym zakochaniu w terapucie slyszalam od psychologow, to podobno czeste, naturalne,... studentow
psychologii o tym uprzedzaja...

[ollaboga77]

myślę, ze jednak chodzi o niego !

a moze Samson co? ;-)

[incogn]

Slyszalam tez o innej formie terapii tzw, ustawianiu rodzinnym wedlug metody Hallingera. Jezeli
chcesz, tez moge dowiedziec sie o konkrety. Trwalo to 3 dni. Tez znam osobe, ktora w tym
uczestniczyla.

Faktycznie musisz cos z soba zrobic, bo zycie ucieka... bardzo szybko.... Nie boj sie, to co Ci proponuje
to rzeczy na prawde robione przez profesjonalistow. Moj kolega psycholog powiedzial mi, ze poleca
tylko rzeczy, ktore osobiscie sprawdzil, bo zbyt wielu jest partaczy

[splendor2]

Będę wdzięczna za namiary.

[lsilanow]

zasadniczo wszyscy chcemy byc dobrzy

[toja_maja]

Jezeli profesjonalista ci nie pomogl to kto moze ci pomoc?
Sama widac musisz popracowac nad tym.
fakt, ze nie wchodzisz w zwiazki, swiadczy o jakims strachu, ktorego nie jestes
w stanie sie pozbyc.

Czlowiek to istota, ktora rozwija sie przez cale swoje zycie, tego czego nie
zrobisz dzisiaj jutro mozesz przerobic i sie nauczyc.

Najwieksza sztuka, jest zycie ze soba samym, ale w tej sztuce jest klucz do
umiejetnosci zycia z kims drugim.
Moze od zycia z soba sama zacznij, jest to podroz w glab siebie, na ogol bywa
szczesliwa.

[piesbaskervill]

genialne

[splendor2]

toja_maja napisała:

> Jezeli profesjonalista ci nie pomogl to kto moze ci pomoc?
> Sama widac musisz popracowac nad tym.

Pracuję na tym już dobrych parę lat. Wiele w życiu przezwyciężyłam, zmieniłam w
sobie. Ze swojego życia jestem zadowolona, ale brak więzi, bliskości nie
pozwala uznać je za szczęśliwe. Jak na ironię jest wielu wspaniałych ludzi,
którzy chcą takiej bliskości ze mną. Nie wiem, może to nie dzieciństwo i ojciec?
Było jeszcze wiele innych zdarzeń i to może one zaważyły?

>
> Najwieksza sztuka, jest zycie ze soba samym, ale w tej sztuce jest klucz do
> umiejetnosci zycia z kims drugim.
> Moze od zycia z soba sama zacznij, jest to podroz w glab siebie, na ogol bywa
> szczesliwa.

Ale ja umiem cieszyć się życiem, ze swojego jestem zadowolona. Mam wiele pasji,
łatwo nawiazuję znajomości, ludzie mnie lubią. Kiedy tylko za bardzo się
angażują ja uciekam.

[toja_maja]

Kiedy tylko za bardzo się
angażują ja uciekam.
....

To taka osoba jest bardzo dla innych atrakcyjna.
Uciekasz.Ale przed intensywnoscia uczuc?
Boisz sie swoich uczuc,ze sie w kims gleboko sama zakochasz?
Wszystko to normalne.

terapia

[incogn]

Ten osrodek w Krakowie prowadzi Andrzej Szulc, namiry w google. Sprawdzony, polecony...

[memento2]

incogn napisała:

> Ten osrodek w Krakowie prowadzi Andrzej Szulc, namiry w google. Sprawdzony, pol
> econy...


a narkomanka vel lemoniada mu asystuje? hehe
no to biegiem wszyscy zakompleksieni! Jak zobaczycie to babsko to sie
dowartościujecie! Pewne!
A jak się odezwie wulgarna góra tłuszczu to podziękujecie swoim rodzicom , że
was dobrze wychowali.

[splendor2]

toja_maja napisała:

> Kiedy tylko za bardzo się
> angażują ja uciekam.
> ....
>
> To taka osoba jest bardzo dla innych atrakcyjna.
> Uciekasz.Ale przed intensywnoscia uczuc?
> Boisz sie swoich uczuc,ze sie w kims gleboko sama zakochasz?


Tak myślę, że ciężkim przypadkiem jestem dlatego,że z jednej strony boję się
odrzucenia, ale z drugiej nie chcę nikogo zranić. Wydaje mi się, że ludzie mnie
przeceniają, że ich zawiodę,że mężczyzn przyciąga tylko mój wygląd.

[incogn]

Czy czytalas moj wczesniejszy wpis o nazwie terapia?????

[splendor2]

Oczywiście i wpisałam w google Andrzej Szulc, ale niestety nie mogę wejść na tę
stronę psychoedukacja.pl.
Być może jestem sceptyczna, ale zdaje mi się, że 3 dni lub tydzień terapii nie
otworzy mnie. Bo ja umiem stwarzać pozory otwartości. Za taka osobę jestem
uważana. Sama pomagam innym i wspieram ich:)
To co głęboko tkwi we mnie wymaga chyba dłuższej pracy i wydobycia.

[incogn]

Znam dwie osoby ktore tam byly, obie sa pod silnym wrazeniem. Jezeli to trwa lata i wszystkiego
probowalas, co Ci szkodzi sprawdzic i to, moze pomoze...

[splendor2]

Wiem, dziękuję za namiary:) Mam nadzieję, że otworzy mi się w końcu ta strona.

Solaris_38

[koniec_z_tym1]

Nie potrafie odpowiedziec jednoznacznie, za "krotka" jestem. Czuje tylko, ze
problem polega na tym, ze przestalas wierzyc w bezpieczenstwo, stabilnosc
bliskich relacji. Nie wierzysz innym w to, ze bedzie dobrze. Nie wierzysz
zyciu. Unikanie, wycofywanie sie to dzialanie obronne. Wiec boisz sie. Nie
potrafie tego jasniej sprecyzowac. Punktem kluczowym byl twoj ojciec, trauma
spowodowana jego smiercia. Sa ksiazki poswiecone traumie, np. Psychologia
Traumy Scigały jesli dobrze pamietam. Choc mozliwe, ze byla jedynie
wspolautorka. Moze ta lektura da ci dystans i wiedze do samej siebie? Jestem
bardzo ciekawa opinii Solaris_38 na Twoj post. Chyba ona jedna z tego forum
moze odpowiedziec ci cos wartosciowego i naprawde diagnostycznego - przy calym
szacunku dla szacownych forumowiczow :)Pozdrawiam i trzymam kciuki za ciebie -
to juz bardzo duzo- wiedziec, ze ma sie problem i na czym on polega.

[hubkulik]

Nic dziwnego, ze boisz sie blizszych zwiazkow. Porzucenie jest zwykle czyms
bolesnym, a bolesnych doswiadczen nie zamierzamy powtarzac. W takiej sytuacji
radze zaopiekowac sie soba i przezyc w pelni, do konca zalobe po tacie. Nie
watpie, ze jestes lubiana osoba i ze zaslugujesz na prawdziwa bliskosc z drugim
czlowiekiem.
Ludzie czasem odchodza, tak juz jest. Takze ci, ktorych bardzo kochamy.

[incogn]

Stona faktycznie chyba nie wchodzi, ale sa namiary. Moze mozna zadzwonic, wszystkiego dowiedziec
sie

Andrzej Szulc 30-149 Kraków ul. Balicka 136. pod numerami telefonów: tel. [phone]

dla osoby zdeterminowanej to nie przeszkoda

[hubkulik]

Andrzej Szulc - wspanialy czlowiek i swietny terapeuta. Bylem u niego na rocznym
szkoleniu i na treningu interpersonalnym.

[lsilanow]

www.psychoedukacja.pl/
strona wchodzi
Chicałem zapytac doinformowanych, czy Andrzej Szulc nauczał kiedyś w Instytucie Terapii Gestalt w Krakowie?
to nazwisko jest mi bardzo dobrze znane,i intuicja mówi mi, że to może byc dobry wybór
(natomiast ograniczone zaufanie kazało wstawic słowo "może" ;)

[hubkulik]

> Chicałem zapytac doinformowanych, czy Andrzej Szulc nauczał kiedyś w Instytucie
> Terapii Gestalt w Krakowie?

wydaje mi sie ze tak, ale glowy nie dam.

> to nazwisko jest mi bardzo dobrze znane,i intuicja mówi mi, że to może byc dobr
> y wybór
> (natomiast ograniczone zaufanie kazało wstawic słowo "może" ;)

Wiesz, ja bylem bardzo zadowolony, moze nawet momentami zafascynowany. Wiele
waznych rzeczy doswiadczylem, przezylem, rozwinalem sie, nie zawsze bylo latwo,
ale ogolnie wyszedlem z jego zajec z wieksza wiedza, dojrzaloscia i zrozumieniem
siebie oraz tego, na czym polega zdrowa komunikacja, zdrowy zwiazek miedzy
ludzmi oraz na czym w ogole polega terapia. Dzis nadal po dwu latach odczuwam
wielka wdziecznosc dla Andrzeja i innych osob prowadzacych zajecia Rocznego
Programu, bo o nim mowie. Czasami nadal tesknie za tamta atmosfera, za grupa, za
tymi prawdziwymi relacjami. Mialem poczucie, ze trafilem na wlasciwe miejsce i
dostalem to, co chcialem, a moze nawet znacznie wiecej. Ale zdaje sobie sprawe,
ze wiele zalezy od tego, jakie kto ma indywidualne cele i nastawienie. Nie
kazdemu moze podejsc, zawsze moga byc rozczarowani lub zawiedzeni. Kazdy dorosly
czlowiek podejmuje wlasne wybory i przyjmuje za nie odpowiedzialnosc.

Pozdrawiam Hubert

[lsilanow]

"tak juz jest"
niech ktoś mi to mądrze wytłumaczy ;)

[hubkulik]

> "tak juz jest"
> niech ktoś mi to mądrze wytłumaczy ;)

Wszystko przemija na tym swiecie nietrwalych form. Taka jest natura tego swiata.
Co tu wiecej tlumaczyc? Wazne by sie nie przywiazywac do tego, co bylo a juz nie
bedzie, bo wtedy tylko trwasz w bolu, tylko zaakceptowac ze odeszlo. To bylo
moze piekne, ale juz tego nie ma. Gdy sie zaakceptuje to, co odeszlo (w koncu to
fakt), to wtedy robi sie miejsce na cos nowego. I tak to sie kreci.

[croyance]

Nie chce sie madrzyc, ale ja to widze tak (czytalam tylko pierwszy post, wiec
nie wiem, czy nie podalas dodatkowych informacje w postach kolejnych – nie mam
czasu niestety czytac calego watku).

Zostalas odrzucona, jak sama piszesz, bez wyraznego powodu. Jesli nie widzisz
go po stronie ojca (“porzadny, zaden alkohol, kobiety”) – prawdopodobnie
podswiadomie uznalas, ze musi byc on po Twojej stronie. Taki tok myslenia o
krok jest od uznania czyjejs winy – a skoro ojca winic nie sposób (porzadny
czlowiek), moze winna jestes Ty (sama piszesz “mam sklonnosc do obwiniania
sie”)?

Ludzie maja tendencje do szukania wyjasnien, i predzej obarcza
odpowiedzialnoscia i wina siebie, nizzaakceptuja niewiadome. Pewnie znasz
koncepcje sprawiedliwego swiata; jesli dzieje sie cos niewytlumaczalnego,
groznego, bezpieczniej jest przyjac, ze samemu jest sie winnym, niz ze straszne
rzeczy sa przypadkowe i nie ma sie nad nimi kontroli. Lepiej uznac, ze “ofiara
sama sie prosila”, niz ze cos takiego przytrafic sie moze kazdemu i nie mamy na
to wplywu.
Ty mialas do wyboru albo obwinic siebie, albo uznac, ze dzieje sie cos, czego
nie sposób ogarnac. W tym sensie, uznajac swoja wine, uporzadkowalas otaczajacy
Cie chaos, “zrozumialas”, co sie dzieje. Z przedmiotu stalas sie podmiotem,
wrecz kreatorem wydarzen.

Teraz stalo sie to byc moze twoj wyuczonym nawykiem na szukanie wytlumaczenia.
Kiedy jest jakas niejasnosc, szukasz winy w sobie.

Piszesz, ze zachowanie ojca bylo “dziwne”, ale “nie odczuwalas, ze jestes z
rozbitej rodziny”. Jakies pytania musialy jednak w Tobie byc, skoro ojca
odwiedzilas. Mysle, ze mimo wszystko troche spodziewalas sie pojednania,
docenienia, a dostalas list, ktory zinterpretowalas negatywnie (“oficjalny,
pisany na maszynie”). Ciebie on zabolal i po raz pierwszy poczulas jakies
negatywne emocje zwiazane z ojcem. Pech chcial, ze popelnil samobojstwo kilka
dni pozniej. Pech, bo powstalo w Tobie silne skojarzenie Twojej negatywnej
emocji (moze oskarzenia) z jego smiercia. Dziecko wierzy, ze emocje maja sile
sprawcza –ale takiego zwiazku nie ma i nie Ty zabilas ojca. Ja wiem, ze
intelektualnie sama to widzisz i moze taka mysl nawet nie powstala w Twojej
glowie, ale podwiadomosc mogla zadzialac w taki sposób. Nawet sposób, w jaki
relacjonujesz sprawe stwarza zludzenie ciagu przyczynowo-skutkowego, a takiego
nie bylo.

Osobiscie, nie dziwie sie, ze nie umiesz nawiazywac blizszych kontaktow.
Uwazam, ze poniewaz stworzyly sie w Tobie takie mechanizmy reagowania, o jakich
pisze, kontakt z druga osoba pociagalby za soba wiecej strat niz zyskow i Twoj
instynkt samozachowawczy oraz instynkt zachowania energii do tego nie dopuszcza.

Kazdy gleboki kontakt z druga osoba niesie ze soba nieuchronne dwuznacznosci,
niejasnosci, niepewnosc. Ty bierzesz je na siebie. W przypadku konfliktu moze
byc tak, ze zamiast go rozwiazac, znowu wezmiesz caly ciezar na swoje sumienie.
Co wiecej, sytuacja jest patowa, bo nie mozesz byc asertywna – lokujac problem
po drugiej stronie albo nie w sobie – ryzykujesz czyjes zycie. Jasne, ze w
takim przypadku nawiazywanie bliskich relacji zbyt jest dla Ciebie
energetycznie wyczerpujace i po prostu ekonomicznie sie dla psychiki nie oplaca.

Radzilabym przede wszystkim w jakis sposób (moze terapia bahawioralna?) nauczyc
sie innego reagowania, umiejetnosci wyrazania negatywnych emocji bez strachu o
zrobienie komus krzywdy i nauczeniu sie akceptowania spraw przypadkowych, losu,
tego, ze nie nad wszystkim mamy kontrole. Jesli faktycznie to jest Twoim
problemem, nie ma co analizowac tego do konca zycia, tylko nauczyc sie innego
zachowania (sukces wzmocni nowe wzorce) – wtedy nie bedziesz sie bala
zainwestowac w bliska relacje, bo i tez Twojego organizmu nie bedzie to az tyle
kosztowalo.

[splendor2]

croyance napisał:

> Pech chcial, ze popelnil samobojstwo kilka
> dni pozniej. Pech, bo powstalo w Tobie silne skojarzenie Twojej negatywnej
> emocji (moze oskarzenia) z jego smiercia.

Racjonalnie myśląc nie obwiniam siebie , ale jest to podświadome . Też użyłabym
słowa pech,że stało się to akurat kilka dni po tym liście. Ale głęboko ,
podświadomie tkwi we mnie poczucie winy. Gdyby była prosta sytuacja odrzucenia
to myślę, że byłoby mi jakoś łatwiej. W moim przypadku to odrzucenie jest
niewytłumaczalne (ojciec miał w pokoju moje zdjęcia w ramkach, wybudował mi dom).
Piszesz o braku umiejętności wyrażania negatywnych emocji- dokładnie tak jest u
mnie. Nie potrafię się pokłócić, nie wygarniam, ale odsuwam się od ludzi, którzy
mnie zawiedli . Myśląc racjonalnie takie zawody zdarzają się wielu czy to w
przyjazni czy miłości. Były takie i u mnie, ale nie pisałam o nich, gdyż
uznałam,że jednak to nie one wpłynęły na mnie. Wszyscy ludzie, z którymi
zerwałam kontakt mogą się tylko domyślać dlaczego, ale nikomu nie wygarnęłam w
czym mnie zawiedli, co do nich mam.
Dziękuję za to, co napisałaś/eś.

[croyance]

Czlowiek ma tendencje do postrzegania swiata w kategoriach przyczynowo -
skutkowych, i jesli jedno zdarzenie nastepuje po drugim, to my interpretujemy
je jako wynikajace z tego pierwszego. Co, oczywiscie, wcale nie jest regula.

Ciesze sie, ze moge chociaz troche pomoglam.

(wiesz, mysle sobie, ze Twoj ojciec mogl miec podobny problem do Twojego - moze
tez obwinial siebie i nie umial nawiazywac bliskich relacji?)

[splendor2]

Więc logika w moim rozumowaniu jest, bo pech sprawił, że to samobójstwo było
kilka dni po odesłaniu zaświadczenia. Taki dramat kogoś( w tym przypadku mojego
ojca) sprawia, że na drugi plan odchodzi moje poczucie krzywdy, odrzucenia. Co
do ojca chyba mam podobny do niego charakter. On też przyciągał ludzi do
siebie,ale po rozwodzie nie związał się z inna kobietą, nie stworzył
emocjonalnego związku.
Naprawdę wiele rozumiem z mojej przeszłości, niby znam przyczyny dlaczego taka
jestem. Nie boję się zmagań z życiem, mogę pojechać sama na drugi koniec świata
i będe czuła się dobrze i nie będe się bała. Lubię przebywać wśród ludzi,
przyjemność sprawia mi adorowanie ze strony mezczyzn. Ale czy to dotyczy
mężczyzn czy kobiet kiedy czuję,że ktoś chce zacieśnić więzi- uciekam i
ograniczam kontakty.