Deprecjonowanie siebie-po co?

[paprochy]

Jestem inteligentna, blyskotliwa, wyksztalcona, ladna, wesola, moje
ponad trzydziestoletnie zycie bylo barwne, szybkie, pelne ciekawych
zwrotow, wciaz nowych doznan, ludzi, kolorow. Sporo osiagnelam,
wiele umiem, mam piekna rodzine, trzy zawody i stabilne jutro.

Tak obiektywnie, tak mowia..

Bo ja sama rzadko tak mysle. Mam sie za nieudacznika, szary ogon,
jesli podziwiam - to innych, dla siebie bedac bezwzgledna w ocenie.
Normalnie tego nie pokazuje, gram siebie (tę, z obiektywnego opisu),
bo tak trzebe, bo tak musze. Ale prywatnie, "po godzinach" na piwie
z ludzmi.. patrze na nich jak na bogow zycia, podziwiam kazde
osiagniecie, kazdy krok do przodu, klaszcze, gdy rozmowa o mnie, to..
"moj dom to rudera", "u nas na wsi", "praca? - aaa, dlubie w ziemi,
nic takiego", "ladna jestes - a gdzie tam, ciemno jest, albo pytam
ile dioptri".
Nie umiem przyjac komplementu, robie z siebie mniejsza, gorsza.
Czuje wtedy.. ze jestem uczciwa, predzej odejme, niz sobie dodam.
Czesto robie to dlatego, zeby ktos czul sie ze mna dobrze, dobrze -
znaczy wyzej niz ja, czul sie "cenniejszy". I to nie jest sztuczne,
umniejszywszy siebie, wywyzszywszy kogos - wtedy czuje sie dobrze i
fair. Uwielbiam budowac innych - przerewelacyjna cecha, tyle, ze dla
innnych.. siebie gnebie, wyrzucam sobie najmniejsze potkniecia,
epitety, jakimi siebie darze z powodu byle potkniecia nie uslyszy
najgorszy wrog.

Nie pytam dlaczego i skad, bo chyba wiem.
Chcialabym zapytac jak sie tego pozbyc.
Bo coraz czesciej bywa, ze jest mi zle, wpadam w dol i nie wiem jak
sie z niego wydostac.
Moglabym pomoc sobie myslac dobrze, majac siebie za kogos. A nie
mam, nie umiem.

Wiem, ze jestem glupia, porypana, pokrecona i powinnam sie starac o
zolte papiery. Ale jakby ktos mial inny pomysl..

ps. za duzo tekstu, nikt nie przeczyta, a jak przeczyta, to uzna za
nudne, wiem.

[silver.crest]

Ja jestem inna, mam 1 zawod, nie chce wiecej niz potrzebuje, tobie
wiecznie wszystkiego malo, malo, malo

[paprochy]

Prawda. Cholera, to tak bardzo widac??

[luclucky]

To jest neurotyzm w czystej formie.
Chocbys zrobila jeszcze trzy doktoraty, dostala nagrode nobla czy
miala 100 superprzystojnych kochankow - wiecznie bedziesz
niezadowolona...
widzisz jednak jestes na dobrej drodze - piszesz ze wiesz skad sie
to wzielo...
No wiec ten jakis tam dawny powod, problem musisz przepracowac (z
psychologiem lub sama, choc to trudne)...
Znajac zycie, rodzice cie nie cenili i wiecznie krytykowali - nie
tak było?

Generalnie musisz dazyc do tego zeby twoja samoocena i twoje dobre
samopoczucie wyplywalo z samej ciebie, bylo niezalezne (lub w
mniejszym stopniu zalezne) od ocen innych ludzi...musi sie zmienic
miejsce ulokowania twojej samooceny, tzn znajdowac sie wewnatrz a
nie na zewnatrz...

[paprochy]

luclucky napisała:

> To jest neurotyzm w czystej formie.
> Chocbys zrobila jeszcze trzy doktoraty, dostala nagrode nobla czy
> miala 100 superprzystojnych kochankow - wiecznie bedziesz
> niezadowolona...

Do polowy prawda, od polowy - nie.
Ciesze sie ze wszystkiego, co mam, w czepku sie urodzilam,
obdarowana przez bozie juz na starcie i otoczona opieka aniola
stroza - ewidentnie. Pomimo lat wiele dziecka we mnie, a dziecko-jak
to dziecko, umie sie cieszyc, to jego natura.
Prawda, ze usycham bez siegania po cos jeszcze, ze nie umiem stanac.
ze kreci mnie wszystko nowe, co przede mna (potencjalnie), ten
piorunski niezaspokojony apetyt.. zal kazdego dnia, ktory minal bez
nowego smaku.
Z jednej strony fajnie, bo nie klapcanieje, cos mnie napedza, z
drugiej jestem zmeczona ty wiecznym niepokojem.



> widzisz jednak jestes na dobrej drodze - piszesz ze wiesz skad sie
> to wzielo...

Wiem.

> No wiec ten jakis tam dawny powod, problem musisz przepracowac (z
> psychologiem lub sama, choc to trudne)...
> Znajac zycie, rodzice cie nie cenili i wiecznie krytykowali - nie
> tak było?

Tak bylo i tak jest. Chcieli i chca jak najlepiej, jestem pewna, ale
tak mi strasznie przykro, ze nie pamietam jednej jedynej pochwaly z
ich strony, pol usmiechu zadowolenia, radosci w oczach, ktora im
sprawilam, bo to przeciez niemozliwe, zeby nie. "4+ a dlaczego nie
piec minus?", "nie zdalas? - no nic dziwnego", "zdalas? na 5? ten
uniwerek to dla debili widac jest" I tak w kolko i do dzis.
Stad wiem dlaczego, ale chcialabym to zmienic. Nie chce przysiasc na
obarczaniu wina kogokolowiek, medytowac z psychologiem na temat,
ktory znam. Chcialabym z tego wyjsc jakos... Nie wiem jak.

>
> Generalnie musisz dazyc do tego zeby twoja samoocena i twoje dobre
> samopoczucie wyplywalo z samej ciebie, bylo niezalezne (lub w
> mniejszym stopniu zalezne) od ocen innych ludzi...musi sie
zmienic
> miejsce ulokowania twojej samooceny, tzn znajdowac sie wewnatrz a
> nie na zewnatrz...


JAK TO ZROBIĆ????????????????????????????????????

[gapuchna]

Dlaczego patrzysz ciągle na to, co powiedzą rodzice? Uderzyło mnie to, jak
bardzo czujesz się psychicznie od nich zależna. Wspominasz że masz cudowną
rodzinę - może Twój mąż Ciebie docenia, podziwia, szanuje? Może powinnaś skupić
się na Jego odbiorze samej siebie, nie patrzeć na to, co inni myślą i mówią o
tobie, nie ważne, dobrze czy źle. Rozumiem Ciebie bardzo dobrze. To częste
zjawisko, zaniżanie własnego odbioru. To chyba taka nasza polska
specyfika...znasz takie powiedzenie: "Siedź w kącie znajdą cię" - dla mnie to
esencja bycia szarym i nie narażającym innych na ewentualny problem z moją
osobowością. A z drugiej strony... czasem czytam sobie Desideratę. Pomyśl tylko,
jaka byłabyś okropna, gdybyś tylko się chwaliła, dominowała, podkreślała SIEBIE!
Może to w sumie lepiej, że jest odwrotnie. Kiedy zbytnio zmęczy cię udawanie,
pobądź z tym/tymi, gdzie czujesz się akceptowana, może nawet kochana.

taka gra.

[barenaked.lady]

mówisz "jestem beznadziejna", myślisz "wcale nie". a Twoja publika ma Cię wyprowadzić z błędu.

z nami też chcesz tak się bawić? ale co Cię obchodzi opinia anonimowych internautów?

jak się pozbyć? być świadomą mechanizmu, wtedy przestaje to być tak przyjemne.

[clarissa3]

pierwszy krok - nie mów żle o sobie! Hamuj te słowa zanim wyjdą.
Powstrzymuj świadomie. To nawyk który trzeba zmienić. Na zachodzie
taki człowiek brzmi śmiesznie i niesmacznie. U nas to ogólnie
przyjęte. Ale to rzeczywiscie razi.

[evaczarna]

Koniecznie musisz iść to psychologa! Sama temu nie podołasz. W tym
co piszesz i we mnie samej widzę pewne analogie. Jestem na terapii
od pół roku. Jest trudno ... ale powoli obserwuję zmiany. Jedno
wiem, gdybym nie trafiła na terapię nadal trwałabym w złudzeniach.
Pozdrawiam.

[bardzo.grzeczna.dziewczynka]

Wcześniej przebywałaś wśród ludzi zakompleksionych, którzy czuli
dyskomfort, jak Ci się coś udawało, więc trzeba było nauczyć się to
ukrywać. Może Twoi rodzice byli takimi krytykami kanapowymi, może
znajomi, nie wiem.
Może odpocznij sobie od innych, może dla odmiany ich przez jakiś
roczek czy dwa nie wzmacniaj? dadzą radę, zobaczysz :D
Chociaż na początku będą wzbudzać w Tobie poczucie winy, bo okażesz
się tą wredną, hehe.

[solaris_38]

dzięki temu wszystko osiągnęłaś
w ten sposób dziwaczny ale skuteczny motywowałaś sie do działania

to są minusy całkiem dobrej metody
one są zawsze

a chcesz jeszcze więcej

to nei takie łatwe

nie umiesz sie motywować inaczej do działania
musiałabyś sie nauczyć inaczej motywować samą siebie
jest dość późno choć nie za późno
tym bardziej ze zcasem w dojrzałych mechanizmach lepiej nei grzebać jeśli
działają nieźle


może wiec lepiej nic nie zmienić
i narzekać i smucić sie czasami
i znosić głód który i tak każdego dopada także sytych ....


po prostu zaakceptować że ty taka jesteś niezadowolona nigdy dość z siebie
i właśnie TAKĄ się pokochać
polubić swoje marudzenie i chandry

dlaczego nie możesz być taka jaka jesteś
zadowolona w swoim niezadowoleniu
;0
przynajmniej spróbuj

:)

wiecie co?

[paprochy]

jestem w szoku, bo nikt z Was sie nie pomylil, wszystko to prawda,
wszystko razem. I to wielkie pocieszenie, bo to znaczy, ze nie
jestem takim zagmatwanym i trudnym przypadkiem, jak mi sie do
wczoraj wydawalo - za to ogromne dzieki.

Co do terapii - wiem i wierze, ze to skuteczna metoda. Zaczynalam
juz dwa razy, za kazdym przerywalam, bo gdy ktos przez cztery
spotkania mowi mi o tym, co juz sama od dawna wiem, to ziewam i sie
zniechecam. A kazdy z nich (psycholog, pozniej psychiatra terapeuta,
oboje nieperzypadkowi, wybralam robiac wywiad wczesniej) skupila sie
na przyczynach, międlil o nich do urzygu. wiem, ze dziecinstwo,
dojrzewanie, rodzice, rodzenstwo, otoczenie, wiem i wystarczy, nie
czuje sie lepiej przez znalezienie winnego. ja chce sobie poradzic,
przeciac nitke tego uzaleznienia, ktore mnie cisnie, chce przestac
byc TAKA, bo to chore i niezdrowe krecic sie i czuc niezrecznie
mowiac o sobie dobrze i z satysfakcja. Lapie sie na tym, ze uzywam
bardzo wielu slow a sedno okrecam w bawelne bo jest mi n-i-e-z-r-e-c-
z-n-i-e (nawet teraz i tu) mowic o sobie dobrze, a po to tylko, zeby
podac przyklad, wlasciwie zobrazowac jednostke chorobowa:)

Uzywam kolokwializmow, staram sie eliminowac z wypowiedzi "trudne"
slowa, zeby... byc bardziej swoja, kpie z siebie, autoironia to
chleb powszedni. "Po to zeby ktos zaprzeczyl" - ktos z Was tak
napisal. Tak, ale TEZ. Bo przede wszystkim po to, zeby sie nie
wyrozniac, nie odstawac od reszty. Jak sie nie upilnuje, to odstaje -
slowem, mysla, pogladem i wygladem. Zdarza sie, ze lubie, ale
rzadziej niz mi tak wychodzi. Uwielbiam towarzystwo ludzi
przerastajacych mnie intelektualnie, kocham milczec i sluchac (a
przyrzekam, jestem kobieta;), ale jak sie nie zgadzam, to kontruje
zanim zdarze pomyslec, nie wazne czy piecset osob to slyszy, czy
dwie. Nie robie tego dla wrazenia, a z rozpedu. Gdybym umiala cofac
czas, zamknelabym sobie paszcze. Chcialabym byc szara - jestem
kolorowa. Wiekszosc ludzkosci chce odwrotnie, wiec nie mam wielkich
szans na zrozumienie i bierze ,mnie za falszywie skromna. I du.pa i
zonk.
Prosze nie myslec, ze cos i po cos udaje, ktos zapytal na co
mi "zdanie jakichstam obcych internautow". To dla mnie wazne,
zwlaszcza gdy widze, ze te wypowiedzi sa przemyslane, madre i
trafione w 10.

Ktos z Was napisal, ze rodzina (maz, dzieci), ze ich zdanie powinno
sie najbardziej liczyc, ze wazne, co dla nich, a ci dalej - olac.
tak, tylko ze... (no i jak mam to powiedziec..?) dzieci z kazdym
pytaniem zwracaja sie do mnie, a maz jest wpatrzony jak w obraz,
jestem guru, cindy, alfa i omega, nie podyskutuje, nie skontruje i
nie skrytykuje, chocbym jawna durnote palnela. Tak z ropedu, z
zasady mam racje i lepiej wiem. A guzik prawda, bo ile ja nie wiem,
to sie w oceanie nie zmieci. I chcialabym, i lubie jak mnie ktos
poprawia, cos mi wyjasnia, tlumaczy, a przede wszystkim potrzebuje.
I rzadko kto to robi, musze pomachac rzesami, loczka na palec
nawinac, popatrzec z podziwem, zeby tak, normalnie i bez udawania
sie nie da. Chociaz jestem blondynka.

Tak, wiem, jak to brzmi - jak bufonada najwyzszego szczebla.
Ale jesli ktos zauwazy cos oprocz brzmienia i o tym powie, to bede
bardzo wdzieczna.

ps. Wlasnie spotrzeglam, ze.. ze nick, choc na szybko kiedys
wklepany, bez zastanowienia i podtekstu, tez zdradza problem..
o ironio.

...

[paprochy]

napisalam "zdaże" przez 'rz'.
Zrobiłam dwa bledy interpunkcyjne i trzy stylistyczne.
Wypowiedz jest nieskladna i niechlujna.

Pytanie: co teraz o sobie pomyslalam?

[solaris_38]

pomyślałaś że nie lubisz jak ktoś robi błędy i złościsz sie że samej ci tez sie
zdarza

[lola165]

albo moze jestes drama queen

[renkaforever]

Sadze, ze sama nie wiesz juz jaka role masz grac.W ferworze kolorow i
charakterow umknela ci wlasna, prywatna, twoja tylko osobowosc.Tak bardzo
chcialas sie podobac, ze zatracilas swoja wlasna twarz.Tak bardzo chcialas byc
czescia wiekszej calosci, tak bardzo sie chcialas w to wszystko wpasowac, ze juz
nie pamietasz jak naprawde wygladasz, z czego sie skladasz i co cie
definiuje."Polecialas" za daleko w swoich wysilkach dostosowania sie do
otoczenia. Przekroczylas granice wlasnego JA i wracasz..Tak jakbys sie odbila od
sciany wlasnej duszy i ten odrzut trwa.Plyniesz we wlasciwym kierunku, ale czy
osiagniesz rownowage? Nikt tego nie wie dzis.Bo dzisiaj robisz z siebie blazna i
osmieszasz sie.Co mozna ci poradzic? Waz slowa zanim je wypowiesz.Mysl
pozytywnie, kazda negatywna mysl zmieniaj na pozytywna.To dobra zabawa dla
inteligentnej dziewczyny.I nie badz taka impulsywna, czasem nie ma to sensu.
Czas i tak na ciebie nie czeka. Biegnie sobie i ty nic nie zmienisz przez swoje
protesty.Czy jestes kolorowa czy szara, kogo to tak naprawde obchodzi? Tak
naprawde to tylko ciebie i tych, co cie kochaja:)Reszte mozesz olac.Niech sie
zalewaja wymiocina wlasnych pretensji,zazdrosci, niezadowolen i wszelka inna
krytyka.

Nieprawidlowe nastrojenie do autoterapii

[psychoguru]

paprochy napisała:

> Jestem inteligentna, blyskotliwa,
wyksztalcona, ladna, wesola, moje
> ponad trzydziestoletnie zycie bylo barwne,
szybkie, pelne ciekawych
> zwrotow, wciaz nowych doznan, ludzi, kolorow.
Sporo osiagnelam,
> wiele umiem, mam piekna rodzine, trzy zawody i
stabilne jutro.
>patrze na nich jak na bogow zycia, podziwiam
kazde
> osiagniecie, kazdy krok do przodu, klaszcze,
gdy rozmowa o mnie, to..
> "moj dom to rudera", "u nas na wsi", "praca? -
aaa, dlubie w ziemi,
> nic takiego", "ladna jestes - a gdzie tam,
ciemno jest, albo pytam
> ile dioptri".
> Nie umiem przyjac komplementu, robie z siebie
mniejsza, gorsza.
> Czuje wtedy.. ze jestem uczciwa, predzej
odejme, niz sobie dodam

Twoj problem jest nieprawidlowym nastrojeniu
podswiadomego systemu samooceny w mozgu w czesci
w ktorej sygnal pdostawowej oceny i porownania z
innymi ludzmi jest porownywany z sygnalami
plynacymi z systemu planowania i oceny
aktywnosci zyciowej.

Z twojej wypowiedzi wynika ze system planowania
aktywnosci zyciowej dziala u ciebie doskonale.
Natomiast ocena wyniku jest stlumiona i a
sygnaly plynace od ocen innych ludzi sa
silniejsze i przez to wynikowa samoocena jest
niska.

Jednoczesnie na poziomie swiadomym potrafisz
ocenic jaka powinna byc wlasciwa samoocena.
Powstaje wiec rozdzwiek w stosunku do dzialania
systemu podswiadomego ale sygnaly z tego systemu
sa silne i pojawiaja sie na poziomie
podswiadomym, szczegolnie po wypiciu paru piw co
znosi poziom swiadomej blokady.

W twoim przypadku najlepsze wyniki moze dac
autoterapia. Dotad nie byls w stanie nic zrobic
bo nie znalas budowy mozgu. Teraz wiesz ze to
deprecjonowanie "siebie" to nie wynik tego ze w
tobie jest jakas inna osoba tylko ze nastrojenie
systemu podswiadomego nie jest prawidlowe.
Powinnas zatem swiadomie sledzic kiedy sygnaly z
tego systemu pojawiaja sie i je przechwytywac.
A wiec idziesz np. na piwo i czekasz. Facet ci
mowi: "jestes superlasencja" a wtedy uderza ten
sygnal. Ale ty na poziomie swiadomym wiesz ze on
uderzy by wydostaje sie z systemu podswiadomego.
Wobec tego przechwytujesz go i zawieszasz go
jako zdobycz. Ten sygnal jest juz
zneutralizowany i zamiast przejecia kontroli
przez system podswiadomy i odpowiedzenia
facetowi " a gdzie tam szara mysz jestem" mowisz
mu swiadomie z usmiechem "widze ze kreca cie
laski w moim stylu" i czekasz na nastepny sygnal
z systemu podswiadomego. I tak dalej. System
podswiadomy samooceny dziala tak by byc w
ukryciu poza swiadomoscia (by wywolac zludzenie
ze wszystko jest pod swiadoma kontrola) wiec
jesli przechwytuje sie swiadomie jego sygnaly to
ich sila szybko sie zmniejsza.

[clarissa3]

Hej! Podoba mi się:

A wiec idziesz np. na piwo i czekasz. Facet ci
mowi: "jestes superlasencja" a wtedy uderza ten
sygnal. Ale ty na poziomie swiadomym wiesz ze on
uderzy by wydostaje sie z systemu podswiadomego.
Wobec tego przechwytujesz go i zawieszasz go
jako zdobycz. Ten sygnal jest juz
zneutralizowany i zamiast przejecia kontroli
przez system podswiadomy i odpowiedzenia
facetowi " a gdzie tam szara mysz jestem" mowisz
mu swiadomie z usmiechem "widze ze kreca cie
laski w moim stylu" i czekasz na nastepny sygnal

Możesz wiecej takich przykładów, proszę?

[arwen8]

clarissa3 napisała:

> zamiast przejecia kontroli przez system podswiadomy i
> odpowiedzenia facetowi "a gdzie tam szara mysz jestem" mowisz
> mu swiadomie z usmiechem "widze ze kreca cie laski w moim stylu"

A nie lepiej w przypadku jakiegokolwiek komplementu zwyczajnie
odpowiadzać "Dziękuję"? To proste, szczere i niezobowiązujące.

[paprochy]

arwen8 napisała:

> A nie lepiej w przypadku jakiegokolwiek komplementu zwyczajnie
> odpowiadzać "Dziękuję"? To proste, szczere i niezobowiązujące.

To juz umiem. Lata ciezkiego treningu mnie to kosztowalo:)

[gadagad]

Narcystyczne zaburzenie osobowości jest uznawane za przypadłość wymagającą
leczenia psychiatrycznego,w opisanym przypadku,raczej wygląda to na zespół wad
charakteru tego właśnie rodzaju.Problem w tym,że kiedy różnica miedzy
prezentowanym obrazem a rzeczywistymi uczuciami narcyza stanie się dramatycznie
wielka,może zakończyć się nawet samounicestwieniem.

[skrawek.papieru]

Myślisz, że to osobowość narcystyczna? Nie sądzę, choć głosu
zabierać pewnie nie powinnam, bo nie jestem specjalistką. Wiem
natomiast, że z takim myśleniem o sobie żyje się koszmarnie trudno.
Spróbuj wyobrazić sobie, że na nic dobrego w życiu nie zasługujesz.
Potrafisz?

[gadagad]

Nie wiem,czy osobowość,ale powody i skrzywienie, nawet tak powierzchownie
zaznaczone,wzorcowo odpowiadają.Choć dokładnie wszystkie powody - skąd bierze
się narcyzm,nie są znane,to tym znanym, to co tu widać ,odpowiada.

[szarylemur]

moze to taka pokretna taktyka ochrony siebie przed ciosami z zewnatrz?
hmm, rzuce w siebie kamieniem sama, zeby innych uprzedzic?

hmmm, nie wiem

[paprochy]

Exactly.

[mmax20]

to wygląda na problem spod znaku: jak poradzić sobie ze zbyt wysokim
IQ
może znajdziesz coś w wątkach o problemach geniuszy, było parę
tutaj, ODSTAWANIU i jak uporać się ze strachem przed byciem gwiazdą

[paprochy]

mmax20 napisał:

> to wygląda na problem spod znaku: jak poradzić sobie ze zbyt
wysokim IQ może znajdziesz coś w wątkach o problemach geniuszy,
było parę tutaj, ODSTAWANIU i jak uporać się ze strachem przed
byciem gwiazdą

IQ 104, czyli srednie przecietne, a do gwiazd mi tak samo daleko,
jak wszystkim. Takze zonk.

[midrasz99]

Doskonale Cię rozumiem, bo jestem w podobnej sytuacji. Źródło problemu takie samo. Wiem, jak trudno żyć z takim sposobem myślenia o sobie i nastawieniem do świata. Tylko, że nie jest łatwo przyjąć dobre rady i po prostu zacząć inaczej myśleć. U mnie działa to na zasadzie mozolnego budowania wyższej samooceny. Jest już niby lepiej, ale wystarczy jedno spotkanie z matką, a nawet rozmowa przez telefon i wszystko się sypie. Podświadomie boję sie z nią rozmawiać, bo wiem, że za chwilę zostanę oceniona. Zawsze negatywnie. Próbuję sobie tłumaczyć, że jestem dorosła i nie powinnam się przejmować takimi ocenami. Ale się przejmuję. Niestety.

[jackulus]

Hi, hi... Cudna jesteś... :-))

Najbardziej spodobało mi się post scriptum z głównego wpisu. Takie
jakby w temacie... ;-)))).

I wiesz co Ci napiszę, po chwilowej lekturze Twoich kłopotów i
szalenie mądrych analiz na ich temat ?

Po co Ci ta cała zabawa, to całe zamieszanie w przyjmowanie (lub
nie) komplementów, w budowanie, w bezustanną ocenę - czy ja jestem
lepsza, czy inni są lepsi ? Czy komplement prawdziwy, czy nie ? Czy
naprawdę jestem taka dobra, czy może to nieprawda ? I tak dalej i
tak dalej...

Ta ciągła dbałość o samopoczucie innych innych i swoje... a wszystko
na drodze ocen - co zrobić, aby ktoś poczuł się "cenniejszy" ? Co
zrobić, abym ja, poczuła się "cenniejsza" ?

Co dla Ciebie znaczy ta "cenność" ???

Wszystkie osiągnięcia, które wymieniłaś, te trzy domy, stabilne
zawody, inteligentne rodziny (czy jakoś tam, mogłem coś pomieszać ;-
) ). To, że jesteś (taka!) błyskotliwa, ładna i wesoła - czy to
Twoja zasługa ? To że wiele umiesz ? Co znaczy wiele ? Co znaczy
umieć ? To wszystko, to w sumie nie-wiele. Wiele, dla ludzi z "bycia
na piwie". Ale niewiele w konteście tego, że tak naprawdę ciągle Ci
czegoś brakuje i nie potrafisz zapełnić tego kolejnym fakultetem.
Inteligencja (choć nie tylko), którą posiadasz, każe Ci (dalej)
szukać i nie pozwala dobrze się czuć z tym, co w barowym (o, pardon,
chciałem powiedzieć pubowym ;-)) towarzystwie uznawane jest
za "cenne" lub "cenniejsze". Wijesz się w tym, ale jak widać skutki
nie są najlepsze...

<dygresja> Zapewne wiesz, jak powinno oceniać się postęp prac w
realizowanym projekcie ? W skrócie rzecz ujmując, nie tym, ile już
zostało zrobione, ale tym, jak wiele pozostało do zrobienia do jego
zakończenia. Możemy zrobić cuda, ale projekt może się zawalić -
jeśli koniec został źle zdefiniowany a roboty w trakcie przybywa.
Podobnie też może być z Twoimi osiągnięciami...<koniec dygresji>

A może jeszcze nie osiągnęłaś tego, co powinnaś osiągnąć ? I to
akurat nie dlatego, że jesteś tępym nieudacznikiem ;-))). Tylko może
kierunek, troszku nie ten ? Może warto przestać się ścigać w domy,
rodziny, fakultety, tylko zająć się tym, czego (naprawdę) szukasz,
czego Ci potrzeba i z czym będziesz czuła się dobrze ? Może tego Ci
brakuje ?

Człowiek spełniony nie szuka oceny. Człowiek spełniony nie ocenia
innych i nie buduje na podstawie ocen systemu wartości. To co mówią
ludzie o Tobie, to co mówisz Ty o nich, to wierutna bzdura. To
błądzenie po omacku. Po co to wszystko ? Nie widzisz absurdalności
takiego życia ? Co ono Ci daje ?

Może w sobie powinnaś poszukać "końca projektu" ? Może tym się
zająć ? Kiedy go znajdziesz, przestaniesz bawić się w oceny. I mniej
wydasz na terapeutów... ;-).

Klucz zawsze leży w świadomości...

Najserdeczniejsze pozdrowienia...
:-)))

PS
Nika faktycznie możesz sobie zmienić... ;-))))

[paprochy]

jackulus napisał:

> Hi, hi... Cudna jesteś... :-))

Nie nabijaj sie.


> Ta ciągła dbałość o samopoczucie innych innych i swoje... a
wszystko
> na drodze ocen - co zrobić, aby ktoś poczuł się "cenniejszy" ? Co
> zrobić, abym ja, poczuła się "cenniejsza" ?
> Co dla Ciebie znaczy ta "cenność" ???

Znaczy cos zupelnie innego, wrecz przeciwnego do tego, co robie.
Tak, przyjelam cudzy plan, dostosowalam sie do niego, swoj uznajac
za niszowy, bzdurny i nierealny. Cudzy mial szanse na oklaski, moj
wlasny - nie. Nie mialam odwagi na realizacje SWOICH marzen. Do tego
stopnia, ze dawno o nich zapomnialam. Byly takie glupie... a ja sie
swietnie adaptuje w kazdych warunkach, wzielam pierwsze z brzegu,
tak bylo najlatwiej.

A może jeszcze nie osiągnęłaś tego, co powinnaś osiągnąć ? I to
> akurat nie dlatego, że jesteś tępym nieudacznikiem ;-))). Tylko
może > kierunek, troszku nie ten ? Może warto przestać się ścigać w
domy, > rodziny, fakultety, tylko zająć się tym, czego (naprawdę)
szukasz, > czego Ci potrzeba i z czym będziesz czuła się dobrze ?
Może tego Ci > brakuje ?

Brakuje. Dlatego sie blakam.
Na to, czego mi potrzeba nie mam szans. Moje zycie nie jest tylko
moje, jest juz splatane z innymi zyciami, nie mam prawa i nie chce
takze ich poplatac. Teraz moge byc tylko kochajaca, odpowiedzialna i
fair. Zdaje sobie sprawe, czasem tylko, glownie po nocy, szukam
zdan, ktore pomoga mi sie poukladac. Ze strachem w oczach i ciagle z
nadzieja to robie...

Beznadziejny przypadek.

>

[renkaforever]

W zyciu masz dostatecznie duzo czasu na realizacje tego o czym marzysz. Moze nie
teraz jeszcze, moze jestes jeszcze nie gotowa? Ale bycie z sama soba w
konflikcie to unicestwianie siebie.Jak mozesz budowac szczesliwe relacje z
ludzmi nie bedac zbalansowana, tj akceptujaca siebie calkowicie ? Takie relacje
sa nieuczciwe i predzej czy pozniej doprowadzaja do kryzysu, ktorego sie juz boisz.

[stefan_waldek]

ja dobrych rad ci dawał nie bedę, twoje problemy są też moimi
problemami (nierozwiązanymi, ma się rozumieć), więc mój wpis jest
raczej gestem solidarności.

paradoks tej sytuacji polega na tym, że intelektualnie całą rzecz
ogarnąć jest dośc łatwo, wydaje się wręcz trywialna - i z pewnością
bardziej powszechna niż zazwyczaj sądzimny (co nawiasem mówiąc samo
w sobie potrafi nieźle zdołować, zamiast podnosić na duchu - w
końcu każdy lubi o sobie myśleć, że jest wyjątkowy...).

tyle że wszelkie fajerwerki autoanalizy na nic się nie zdają, bo
chodzi o emocje, nad którymi nie panujemy - niezbity dowód na
kolosalny prymat afektu nad rozumem w człowieku, zresztą też wielki
banał, a jednak często się o tym zapomina (zapominają o tym
zwłaszcza autorzy rad w stylu "musisz umieścić ośrodek samooceny
wewnątrz, a nie na zewnątrz". wow! że też na to nie wpadłem!
wystarczy napiąc wolę i po problemie!)

mimo to warto chyba sobie powtarzać pewne rzeczy do znudzenia - np.
to, że życie, w tym życie innych ludzi, jest taka wioską
potiomkinowską, gdzie trawa jest pomalowana zieloną farbą, pelno
jest dwuwymiarowych dekoracji, a pod pozorem pewności sądu niemal
zawsze kryje niepewność i strach.

więc w tym nieustannym poczuciu nieadektwaności i niezaspokojonej
potrzebie uznania i zakorzenienia zapominamy, że żadne wyrazy
aprobaty od kolejnej osoby na horyzoncie, która zdaje się nas
przerastać i w tak irytujący sposób nas lekceważy - tylko takie się
liczą, no nie :-) - tej potrzeby nigdy nie zaspokoją. To czasem
pomaga, przynajmniej mnie, chociaz na krótko.

Czyli jednak terapia, ale moim zdaniem nie psychoanaliza, raczej
coś behawioralnego...

[renkaforever]

Jestesmy ludzmi,potrzebujemy ludzi, wiec reagujemy emocjonalnie.Ludzie wabia sie
na dobre emocje, jak ptaki na ziarno:)

[aga8420]

Ja też ciągle deprecjonuję siebie, nienawidzę, poniżam. Porównuję się z innymi
ludźmi i zawsze się okazuje, że jestem we wszystkim gorsza, głupsza, mniej
zaradna. Nie potrafię siebie zaakceptować, nie chce mi się żyć, nie widzę w
sobie nic pozytywnego. Zdaje mi się, że nikt mnie nie lubi, bo nie ma za co. Nie
wierzę, że potrafię coś dobrze robić, że nadaję się do czegokolwiek. A z wiekiem
jest coraz gorzej. Chciałabym się zabić. Nie mogę znieść samotności. Podobno
jestem ładna, chociaż wątpię, a nawet nie ma nadziei, że kiedykolwiek wyjdę z
samotności. Coraz bardziej izoluję się od ludzi, boję się wszystkiego. Nigdy nie
znajdę pracy na miarę moich ambicji, wykształcenia, bo zawsze będę gorsza od
innych i nic nieumiejąca. Nie wiem już po co męczę się tyle lat na studiach. I
tak pewnie skończę w supermarkecie.

[poprostu_basia]

polecam Ci książkę "Radość Życia" Davida D. Burnsa
tytuł brzmi jak poradnik, ale nie jest zwykłym poradnikiem, ja
korzystałam z niej jakko z podręcznika podczs studiów (psychologia).
jest tam wiele praktycznych rad jak zwalczyć tego typu myśli-całkiem
skutecznych rad:)
ps, mi te myśli wyglądają na depresję...

[renkaforever]

Niektorzy mysla ze jak skoncza studia to zostana automatycznie kims wiecej niz
sa.Jak sie okazuje, ze wciaz nie sa kims wiecej niz byli, to szukaja nowych
kierunkow studiow i znowu mysla, ze jak skoncza to beda napewno kims wiecej niz
byli. Tak to trwa w nieskonczonosc,az w koncu okazuje sie ze im wiecej sie ucza
tym mniej wiedza. Bo wiedza jest nieskonczona, jak kosmos :)Czy myslisz o sobie
zle czy dobrze jakie to ma znaczenie dla kosmosu?

[aga8420]

renkaforever napisała:

> Niektorzy mysla ze jak skoncza studia to zostana automatycznie kims wiecej niz
> sa.Jak sie okazuje, ze wciaz nie sa kims wiecej niz byli, to szukaja nowych
> kierunkow studiow i znowu mysla, ze jak skoncza to beda napewno kims wiecej niz
> byli. Tak to trwa w nieskonczonosc,az w koncu okazuje sie ze im wiecej sie ucza
> tym mniej wiedza. Bo wiedza jest nieskonczona, jak kosmos :)Czy myslisz o sobie
> zle czy dobrze jakie to ma znaczenie dla kosmosu?

Dla mnie ma znaczenie. Chciałabym mieć przynajmniej satysfakcję, że ja - taki
tłumok - jednak skończyłam studia, które w gruncie rzeczy kiedyś mnie
interesowały (zanim zachorowałam). Poza tym ja MUSZĘ udowodnić rodzicom, że
potrafię skończyć studia, nie tylko moja starsza siostra i że zasługuję na ich
poświęcenie. Niestety, ciągle muszę na coś zasługiwać. I tak chyba rodzice są na
mnie źli, że tak zawalam wszystko. Tata tego nie okazuje, ale mama...

[aga8420]

poprostu_basia napisała:

> ps, mi te myśli wyglądają na depresję...

No to ja mam depresję chyba całe życie.