samotni są wśród nas

[ulena1]

Czy samotność to tylko przemijający stan ducha? Spotkałam się i z takimi
odpowiedziami ale w gruncie rzeczy coś przemijającego powinno trwać chwilę,
jakiś okres w życiu a nie całe życie. Czasami zastanawiam się czy to nie
choroba (jakaś blokada przed otwarciem się na innych). Co o tym myślicie?
Zapraszam wszystkie samotne osoby do wspólnej rozmowy. Być moze wyjaśnimy
sobie na wzajem pewne rzeczy, dzieki którym będzie nam samotnym łatwiej
funkcjonować.
Pozdrawiam

[Gość: adamus]

Z tą blokadą to chyba masz rację. Czasem mam podobne odczucia.
Może dzięki takim postom jak Twój łatwiej będzie odblokować blokady:-) Do tego
potrzebne są odpowiednie osoby
Pozdrawiam!

[ulena1]

Masz jakiś pomysł na to jak to zrobić?
To nie takie proste powiedzieć sobie - ok od dziś koniec blokady. Tym niemniej
musi być na to jakiś sposób. Piszesz, że do odblokowania się potrzebne są
jakieś specjalne osoby - chyba Ty już taką poznałeś. Jeżeli tak - gratuluję!

[Gość: adamus]

Niestety nie ale dzięki.

[piglet5]

ja traktowałam swoją samotność jako swoisty komfort/wersja optymistyczna nie do
końca zgodna z prawdą-tzw. oszukiwanie samej siebie://prawdą jest jednak że nie
jest to stan naturalny,zwłaszcza jeżeli sie przedłuża....niedawno miałam
przyjemnosć spotkać kogoś,kto udowodnił mi że bycie wyspą samotną to
zdecydowanie nie jest to-na kilka miesięcyożywiłam się, rozkwitłam,życie
nabrało głębszego sensu, żyłam jego pełnią..jednak wszystko co dobre szybko
kończy/to taka,nie daj Boze,reguła,która często sprawdza się w "organizacji"
mojego życia,głównie emocjonalnego-na swój sposób jestem taką emocjonalną
efemerydą jeżeli chodzi o "uczucia wyższe"...teraz jest pustka,a ja wracam do
teorii,ze samotność to dla mojej skromnej osoby stan optymalny...ech..ż y c i e

[piglet5]

jaki wniosek?...chyba właśnie się z a b l o k o w a ł a m/na razie nie wiem,czy
mi z tym dobrze...nie narzekam, bynajmniej..pozdr.

[nefretete9]

Nie czuje się samotna, mam wspanialą rodzinę, dzieci, męza, ale brakuje mi
cholernie rozmow z ludzmi spoza rodziny.Tęskinię za perawdziwą
przyjaźnią.Spotykam ludzi, ale ich wartosci są odległe od moich i dlatego
mijamy sie na sciezce zycia.Gdyby,jak mawial Mały Książę, były sklepy z
przyjaciólmi.....
Wewnątrz mnie żyje smutek spowodowany bezludziem i niutulony żal, ze w
zasięgu ręki istnieje to, czego nie mogę posiąść.

[ulena1]

Skoro masz przyjaźń w zasięgu ręki to walcz o nią (nawet wtedy gdy myślisz, że
zrobiłaś wszystko na co było Cię stać). Przyjaciel to człowiek, któremu możesz
zaufać bezgranicznie i nie martwić się o to co będzie.
Piszesz, że wartości innych ludzi są odległe od Twoich - dlaczego tak myslisz?
Lubimy co innego, czujemy nieco inaczej ale w głębi duszy jesteśmy jak
zaprogramowane istoty, które dążą do jednego wyznaczonego celu - przeżyć (może
dlatego tak często nie zważamy na potrzeby innych). Skoro więc brniemu ku
jednemu dlaczego tak bardzo się różnimy?

[iron.rose]

Mi się wydaje, że samotność to taki stan ducha, kiedy nie możesz się z nikim
podzielić swoimi uczuciami.
Jeżeli nie ma kogoś z kim można spędzić czas i nazwyczajniej w świecie nudzi
się nam - to mały problem. Można wyjść do teatru, na spacer, czy po prostu
włączyć telewizor.
Ale kiedy ma nikogo komu można powiedzieć: "Spotkało mnie dzisiaj coś
wspaniałego, jestem szczęśliwa!" albo "Słuchaj, mam taki problem..." to wtedy
się zaczyna samotność. Można być nawet samotnym wśród przyjaciół i rodziny, bo
nawet komuś "od rozmów o wszystkim" czasami nie można z różnych względów
powiedzieć tego co czujemy.
Tak właśnie rozumiem samotność.

[ulena1]

Masz rację, więc to jednak stan ducha - a dokładniej mówiąc świat nas zmusza do
tego, ze czujemy się samotni. Każdy ogląda tylko czubek własnego nosa i nie
przejmuje się innymi. Tak mi się wydaje, ze gdy się ma męa i dzieci o jest
troszkę inaczej ponieważ odczuwasz kogoś obok siebie - ale samemu jest
najciężej. Jak się było małym dzieckiem to w kadej chwili można było przytulić
się do swojej mamy czy taty i ta pustka odchodziła (człowiek czuł się komuś
potrzebny) - teraz już na to za późno. To wstyd kiedy 25-letnia osoba przytula
sie do mamy. Tak czy siak potrzeba kogoś do kogo trzeba się czasami przytulić.

[kwiat_lotosu]

Uleno, nie mialam oporów ,zeby przytulić się do rodzców, chcialabym teraz
połozyc głowę na Mamy kolanach ale nie ma Jej posród zywych.Od męża mam ciepła
pod dostatkiem, ale to nie zmienia pustki, jaka jest we mnie.Może faktycznie
to stan umysłu i ducha?:)

[ulena1]

Kwiecie_lotosu strata Rodzica to inny rodzaj osamotnienia, napewno bardziej
tragiczny niż strata partnera, a już napewno gorszy od poprostu bycia samotnym.
Ale w pewnym wieku nawet do Rodzica przytulasz się nieco inaczej. Będąc
dzieckiem lgniesz do Twojego opiekuna a jako dorosły człowiek, owszem
przytulisz się - ale czujesz już pewne opory, których nie odczuwasz będąc
dzieckiem.
Tak czy owak zrozumiałam przesłanie od Ciebie - zbyt późno doceniamy tych,
którymi jesteśmy otaczani.

[inka_sama]

ulena1 napisała:
> Kwiecie_lotosu strata Rodzica to inny rodzaj osamotnienia, napewno bardziej
> tragiczny niż strata partnera, a już napewno gorszy od poprostu bycia
> samotnym.

Strata rodzica w dzieciństwie - to jedna z najgorszych rzeczy z życiu.
Dla osoby dorosłej - strata partnera jest czymś dużo gorszym niż strata
rodzica. Oczywiście jeśli między partnerami była miłość. Ze strata rodzica
liczymy się, mamy ja wpisana gdzieś w świadomości. Choc i tak zwykle jest
ciosem.


> Tak czy owak zrozumiałam przesłanie od Ciebie - zbyt późno doceniamy tych,
> którymi jesteśmy otaczani.

Przecież tak nie musi być?
To tylko nasz wybór.

[Gość: hm]

"Szlachetne zdrowie nikt się nie dowie,
jako smakujesz az się zepsujesz"
.chyba jakoś tak było....

[procesor]

Gość portalu: hm napisał(a):
> "Szlachetne zdrowie nikt się nie dowie,
> jako smakujesz az się zepsujesz"
> .chyba jakoś tak było....

Mistrz Kochanowski napisał to prawie pół tysiąca lat temu. Wypadałoby juz
nabrac trochę mądrości.
Starsi ludzie w zyczeniach zawsze mówią - "i przede wszystkim duuuużo zdrowia".
Mądrzy młodzi - wiedza że to ma sens.
Ci którzy skoczyli na główke do nieznanej wody i znaleźli sie w Konstancinie -
tez o tym wiedzą..

[ulena1]

To prawda, że strata rodzica jest zapisana gdzieś głęboko w świadomości
każdego z nas, ale tak naprawdę nigdy nie jesteśmy na nią przygotowani - tym
bardziej jeżeli odchodzi ktoś wtedy kiedy my sami jesteśmy jeszcze bardzo
młodzi (wydaje mi się, że tak było w przypadku Kwiatu_lotosu). Kiedy jesteś
młoda odejście rodzica traktujesz poważniej niż odejście partnera, natomiast z
wiekiem to się zmienia (taka kolej rzeczy)

[squweq]

Samotnosc nie jest taka straszna, jezeli wyrazamy na nia zgode, jezeli nasz
wybor jest swiadomy; nie bede z ludzmi, bo jestsem indywidualista, mam sie czym
zajmowac, nie potrzebuje ludzi, i gdy jest mi z tym dobrze nie ma problemu, ale
wiekszosc jest samotnych bo albo nie odpowiada im towarzystwo, albo nie
potrafia sie z nim dogadac, bo nie odpowiedaja towarzystwu;
z wlasnego doswiadczenia dodam ze samotnie latwiej funkcjonowac, nie ma ciezaru
na plecach, nie ma sie o kogo martwic, nie trzeba sie nikim opiekowac, a nawet
gdy trzeba , to nie jestesmy z nikim zwiazani uczuciowo, wiec brak bólu, brak
lez, bo nie ma po kim .,... samotnosc ze soba to nie samotnosc,
szkoda tylko ze czasem nawet swoje towarzystwo trudno zniesc...

i co wtedy???

....
w melancholijnym nastroju hochla formułowa...

[ulena1]

Samotność nie jest straszna gdy wyrażamy na nia zgodę, łzy po kimś są nie do
zniesienia. Lecz co zrobić gdy łzy cisną się do oczy wtedy kiedy jesteś sam,
właśnie z tego powodu. Piszesz, że będąc samotnym nie czujesz bólu po stracie
kogokolwiek, a nie pomyślałeś o tych pięknych chwilach, które mozesz możesz
przyżyć właśnie będąc z kimś? Coś mi sie zdaje, ze właśnie te chwile sprawiają,
ze pod koniec życia mozesz powiedzieć "było cudownie". A nie zawsze jes tak, ze
ten ktoś zostawi ciebie.

[piglet5]

:)ja teoretycznie wyraziłam zgodę na ten stan...w moim przypadku/zapewne jak w
większości to tylko maska-robienie dobrej miny do złej gry...samotnosć zupełna
to dla mnie pewien rodzaj autodestrukcji uczuciowej..mam kilku wspaniałych
przyjaciół, mam rodzinę..są to osoby, które sprawiają,że poczucie pustki jest
chwilami mniej intensywne..a jednak..."czasami jestem tak sama,że nawet ze mną
mnie nie ma"(S. Plath)a to uczucie paraliżuje i przeraża....

[ulena1]

Zobaczcie jak to jest.
Stan osamotnienia to dla nas stan nieprzyjemny, a często piszemy, że wybraliśmy
go sami. Nie rozumiem - czy to znaczy, że chcemy dla siebie źle?
Przecież chodzimy do pracy (uczymy się), doskonalimy swoją wiedzę i wszystko to
robimy, żeby było łatwiej żyć. To dlaczego w sferze uczuciowej jest odwrotnie?
Piglet5 to piękne co przytoczyłaś "czasami jestem tak sama, że nawetze mną mnie
nie ma" - i pasuje jak ulał. Dziękuję i pozdrawiam.

[katrynka]

Eichelberger przyrównał samotność do stawu otoczonego zaroślami; wydaje się być
malowniczy, ale po pewnym czasie, bez dopływu świeżej wody staje się mętnym
bajorem.
samotność, mimo pozoru wolności, która daje, ogranicza i zamyka nas w kręgu
własnych myśli i ocen. zabiera punkty odniesienia. wykoślawia wrażliwość.
samotność jest trochę jak wir, który wciąga i dlatego takie to absurdalne jest:
żle nam z samotnością, ale wyrwać się z niej jest bardzo trudno. może samotność
jest poprostu konsekwencją, wypadkową wychowania, charakteru, przypadku, pecha
do ludzi na drodze. nie chciałabym uczyć się z nią żyć, ale może to jest jedyne
wyjście.

Dla wszystkich

[jmx]

Grudniowy numer "Charakterów", o samotności.
Warto przeczytać, warto się zastanowić.

"Samotność trudno przekroczyć, bo to, czego najbardziej potrzebujemy i za czym
tęsknimy, czując się samotni, jest jednocześnie tym, czego się najbardziej
boimy".

[squweq]

i tym optymistycznym a jakze prawdziwym akcentem ....

jezeli jest mi dobrze samej ze soba, to nie jestem samotna...
ale czasami doskwiera brak tej drugiej osoby...
chociaz... polubienie swojego towarzystwa to polowa sukcesu w drodze do
szczescia :)

[ulena1]

Wszystkim udzielejącym się z okazji Nowego Roku serdeczne życzenia szczęscia i
miłości w życiu. Aby samotność (jeżeli już ją czujemy) była siłą napędzającą
nas do "wyjścia ku ludziom" a nie uczuciem prowadzącym do płaczu i
przygnębienia.
Wesołego Nowego Roku!!!

[Gość: Silly]

Nienawidze swojej samotności i bynajmniej nie jest ona moim wyborem. Gdyby nie
moi fantastyczni rodzice (ktorych bardzo kocham) moje serce byloby calkowicie
bezuzyteczne, puste. Czasami mam wrazenie ze usycham, ze zasuszam sie jak
rodzynka. Potrzebuje drugiego czlowieka - rozpaczliwie. Chcialabym zeby komus
na mnie zalezalo, zeby mnie ktos potrzebowal, zebym byla komus potrzebna.
Czuje sie bezuzyteczna...Mam dosc ryczenia w poduszke w nocy, zeby nikt nie
syszal. Ech! Az sie poryczalam...chyba powinnam sie leczyc.

Silly..nie rycz

[Gość: styczniowy]

Spokojnie..Niech leczą się tacy, którzy całe życie żyją w kłamstwie. Na co
dzień miłe pozory a w głębi duszy jad, rozsiewany, gdy nie ma na to
świadków.Chciałabyś tak ? Bardzo wątpię. Uspokój się. Przyjdzie i na ciebie
pora. Głęboko wierzę, że przyjdzie w jedynie słusznym momencie. Nie rozglądaj
się nerwowo, nie płacz tylko...czekaj. Inaczej los ześle ci toksynę i zapłacisz
wówczas cudze rachunki. Lepiej płacić własne. Uszka do góry. Trzymaj się !

[Gość: Silly]

Dzięki styczniowy za słowa otuchy. Na ogół nie jestem taki mięczak, chyba mam
po prostu ostatnio jakiś kryzys. W taką paskudną pogodę jakoś tak człowiekowi
ciężęj się z tym wszystkim uporać, tym bardziej że z samotnościa nie borykam
się miesiąć czy rok tylko o wiele dłużej. Czasami przychodzi załamanie i traci
się na chwilę nadzieję. Oby Twoja głęboka wiara znalazła odwierciedlenie w
rzeczywistości. Jeszcze raz dzięki!

[ulena1]

Nie wstydź się płaczu w poduszkę. Wydaje mi się, e lepiej się wypłakać niż
popełnić błąd i związać z kimś na zasadzie "z braku laku dobry kit"
:) Uśmiechu i dobrego dnia zyczę

[Gość: 123]

Samotnosci nienawidze jak niczego na swiecie!!Teraz jestem samotna o
sama ...to straszne.Czuje sie zgorzkniała,znerwicowana osoba,malo co mnie
cieszy.Nie chce taka byc.
Gcy bylam w zwiazku z kims kogo kichałam -byłam bardziej
spokojna,optymistyczna.Tez bywalam samotna.
Miałam czasem wrazenie ze cos sie zakonczy i skonczy sie to szczescie.
I skonczyło sie- z mojej winy choc nie chciałam do tego dopuscic.
Samotnosc to chyba cecha neurotykow , a moze erupcja hormonow,ktora kaze nam
plakac,zalic sie ,byc nieszczesliwym...
Zastanawiam sie czy jestem masochistka -niekiedy prowokuje samotnosc ,potem
jestem nieszczesliwa....
Walcze aby sie z niej wyzwolic,
pozdrawiam.

[Gość: k.]

W pewnym sensie moja samotność, jak to sobie uświadomiłam, wynikała najpierw z
oczekiwania na tego Kogoś - wymarzonego. Potem był ktoś może nie książę z
bajki, ale kochany przeze mnie - zaangażowanie jak się okazało w dużej części
jednostronne. Kolejny etap odrzucenie. dalej dochodzenie do siebie. Potem
odrzucanie, tych którzy zwrócili na mnie uwagę - ranienie ich. Zasklepianie się
w sobie. A teraz coraz boleśniej przekonuję się, że nie chcę miłości przez
wielkie M, ale chcę być z kimś dobrym, kto sprawi, że poczuję, że żyję. Bo już
wiem, że nie jestem stworzona, by być samotną wyspą - nie chcę samotnych świąt,
niedziel spędzanych z książką, niezrealizowanych planów urlopowych, bo brak
mobilizacji.

Mam nadzieję, że mi się uda z tego wyjść. Życzę wszystkim uczetnikom tego wątku
pogody ducha i optymizmu, a przede wszystkim odważenia się na "otwarcie" na
inną osobę. I może jeszcze odważenia się na podjęcie tego ryzyka. Bo to jest
ryzyko - zaufanie innej osobie. Ale chyba innej drogi nie ma.

Pozdrawiam serdecznie

[ulena1]

Masz rację K
Tak naprwadę szukamy kogoś, z kim będzie nam miło i bezpiecznie. Myślę, że tuż
przed 30-tką nie ma szans na "wielkie uczucie". Być może ono istnieje ale kiedy
ludzie są młodsi i niedoświadczeni. Później zotaje tylko zaufanie, przywiązanie
i miła atmosfera domowego ogniska bez szans na "lawinę uczuć".
I racja, że nie można za bardo na kogoś czekać, bo to wyzwala strach i myślimy
wtedy "a może to już to...." - wtedy każdy szczegół tego kogoś nie odpowiada
nam do końca.
Pozdrawiam