przysadka mózgowa- operacja

[kuma13]

czy ktoś z Was miał usuniętą przysadkę mózgową. Tak cały czas myślę,
zę może by ją wyciąć, biorę parlodel po raz drugi, mam 48 lat,
jestem po przekwicie i mam już dość złego samopoczucia po tym leku.
U mnie robi się gruczolak. Doradźcie mi, proszę.

[jeanne72]

Czy lekarze namawiają Cię do usunięcia gruczolaka?
Pamiętaj, że "zabawa" z lekami ( a właściwie hormonami) i dawkami dopiero się
zacznie na dobre po usunięciu części przysadki. Niemniej są sytuacje, gdy jest
to wskazane, ale o tym powinien decydować endokrynolog.

[wiewka.ed]

witam.moj ojciec ma akromegalie ktora spowodowal guz przysadki.ma
miec operacje leserowo.jasli os wiesz o tej metodzie prosze
napisz.jakie sa skutki uboczne itp.dziekuje. Agnieszka

[zolszewska]

Ja mam gruczolaka przysadki od 18 lat jednak operacji się nie
poddałam i nie mam zamiaru. Też brałam parlodel i wiem że
samopoczucie jest kiepskie. Ty jesteś w tej lepszej sytuacji że
jeszcze gruczolaka nie masz i pilnuj abyś go nie miała. Biorąc
parlodel napewno masz podwyższony poziom prolaktyny i musisz robić
wszystko aby go zbijać. Ja się operacji bardzo bałam, wogóle każdej
chirurgicznej ingerencji w organiźmie.A poza tym wydaje mi się że
przysadki usunąć się nie da, ewentualnie gruczolaka przysadki. Ja
bym Ci radziła kontrolować poziom prolaktyny bo to ona decyduje o
gruczolaku. Ja obecnie biorę tabletki DOSTINEX one są drogie bo
kosztują 300 zł - 8 tabletek. Ale biorę je tylko dwa razy w tygodniu
po połówce. Poziom prolaktyny spadł mi błyskawicznie a był bardzo
wysoki. Teraz jestem cały czas pod kontrola endokrynologa.
Pozdrawiam! Zosia. Możesz do mnie napisać też pod adres:
[e-mail] chętnie na ten temat porozmawiam, bo jest to
problem!

[basiap0]

Witam, mam 44 lata i 3 lata temu poddałam się usunięciu guza mózgu 2,5 cm( czaszkogardlak). Wraz w guzem została usunięta przysadka mózgowa całkowicie. Oczywiście cieszę się, że żyje .
Dr neurochirurg w Warszawie - Ursynów podjął się tak skomplikowanej operacji ( jestem wdzięczna).
Na pytanie czy można żyć ?...można ale jest to inne zupełnie inne życie . Trzeba się nastawić na liczne choroby do końca życia.Oczywiście hormony pomagają ale nie działają tak jak naturalne w organizmie.
W efekcie czego żyję tylko w domu pod kontrolą moich domowników . Wszystko mnie męczy i ciągle się borykam z emocjami,nawet tymi pozytywnymi w stosunku do najbliższych. To jest tylko namiastka pełnego obrazu sytuacji. Nie wiem ile pożyję na sztucznych hormonach ale wiem że nie byłabym z najbliższymi, gdybym nie poddała się na czas operacji.Trzymam za wszystkich Basia.