Dilberta znam osobiscie

[Gość: Mina]

[Gość: daag]

i jaki jest?

[Gość: pingu]

Moze chociaz przystojny ?

[Gość: daag]

Gość portalu: pingu napisał(a):

> Moze chociaz przystojny ?

no co ty ewa? chcesz dilberta ustrzelić na kolację??? ;o)

[Gość: pingu]

Tak tylko pytam. Moze chociaz udreki psychiczne da sie
choc troche zrekompensowac wrazaeniami estetycznymi.
Bo jak nie, to pozostaje sie zastrzelic.

[Gość: Mina]

Zeby tak bylo, to faktycznie pol biedy. Niestety, musze Was rozczarowac.
Wyobrazcie sobie piecdziesieciolatka kreujacego sie wizualnie na Gatesa (z
efektem nieco groteskowym), ktoremu w dodatku strasznie nieladnie pachnie z
ust, a ma zwyczaj wyglaszania dlugich przemow pouczajacych pracownika tete a
tete. Chryste, juz ladnych pare lat minelo, a ja nadal pamietam ten fetorek.

[Gość: pingu]

BRRRRRRRR.....

[Gość: Mina]

Ten czlowiek to legenda branzy. Np. jako inzynier uwazal sie oczywiscie za
mistrza slowa pisanego. Jego zdaniem ludzie od PR, w charakterze ktorych
zatrudnial dziennikarzy, nie potrafili pisac. Przekreslal im kazde zdanie.
Koniec koncow pracownicy z dluzszym stazem w firmie podpowiadali przejmujacym
sie nieszczesliwcom, ze ich poprzednicy grzeszyli wieksza inteligencja i miast
sie przejmowac, odkryli metode. Metoda owa polegala na niewprowadzaniu ZADNYCH
poprawek do przedstawionego tekstu. Po prostu wychodzili z gabinetu wzbogaceni
o nowe wskazowki, co i gdzie maja zmienic, odczekiwali 20 minut, wkraczali z
tym samym tekstem, znowu byly poprawki (w zupelnie innych miejscach), i tak
przez caly dzien Bozy roboczy. pod koniec dnia Pan Prezes z duma i zmeczeniem
oswiadczal, ze wreszcie mimo ich tepoty udalo mu sie doprowadzic tekst do stanu
uzytecznosci, a oni (ci PR-owcy znaczy) sa beznadziejni i tylko wzgledy
spoleczne hamuja go (Prezesa) przed wyrzuceniem ich na zbity pysk. Chcecie
wiecej?

[Gość: daag]

o to jakby kolejne wcielenie dyrektora buraka... wal, zawsze to miło poczytać o
takich tuzach międzynarodowego biznesu.

[Gość: pingu]

Jasne, ze chcemy. Czytajac takie rzeczy zawsze zaczynam spogladac innymi
oczami na otaczajaca mnie rzeczywistosc i niestety stwierdzam, ze to co
widze wokol to najwyrazniej norma. To tylko ze mna cos nie tak...

[Gość: ????]

O Boniu! Jakbym widziała opis mojego szefa. Czy my przypadkiem nie pracujemy w
tej samej firmie??????????/

[Gość: tommie]

Witam,

To jest krótka opowieść o słynnej amerykańskiej konsultantce Marcie Sickles
(ksywa "she makes me sickles"). Otóż Marta potrafiła zrobić korektę strony
tytułowej raportu, zmieniając duże litery z tak: "To Jest Tytuł Raportu" na
tak: "To jest tytuł raportu". Asystent wklepywał pracowicie zmiany w komputer,
drukowął, po czym Marta mówiła: "Nie! Żle zrobileshs!" i zmieniała na tak: "To
Jest Tytuł Raportu". Raz zdarzyła się potrójna zmiana (wersja a,b,a i znów b).

I to nie było tak, ze ona jak porównała, to dochodziła do wniosku że jednak tak
będzie lepiej niż inaczej. Ona po prostu w ogóle nie pamiętała co mówiła dziesięć
minut wcześniej...

tom

[Gość: Mina]

No, to tak cos jak Prezesuncio. Droga Kulezanko ?????, prosze podac jakis znany
tylko pracownikom firmy szczegol, to sie dogadamy co to ewentualnego dzielenia
niedoli.
Na audiencje u prezesa zawsze sie dlugo czeka. Bez jego akceptacji (a wpieprza
sie dokladnie we wszystko, na czym sie nie zna, starannie omijajac to, na czym
sie zna) nie ma mowy o wypuszczeniu w swiat czegokolwiek, bo mozna zaplacic
glowa. Ale prezes nie ma czasu, i albo mowi "prosze mnie lapac", wiec czlowiek
zamiast pracowac wystaje kilka godzin przed gabinetem (najczesciej
bezskutecznie), albo wyznacza godzine audiencji na 22.00. Po czym o 22.00
wychodzi i mowi, ze porozmawiamy jutro. I tak dzien za dniem mija, dead line
juz dawno wybila, po czym jest sie wzywanym do prezesa po informacje, ze znowu
sie nic nie zrobilo! Rekord w akceptowaniu projektu przez prezesa wynosi 2
(slownie: dwa) lata.

[Gość: ????]

Nie, jednak pracujemy w róznych firmach, ale nasi szefowie moglibyć braćmi. Mój
ma jeszcze jedną zaletę chce wszystkich uczyć tego czego sam nie umie, przy
czym kto się już z czymś zapoznał i wcześniej załapał niż on, oddala od
projektu aby nie był przypadkiem mądrzejszy od niego.

dot.: Mina

[Gość: michelle]

cieszę się że nie jestem sama. Moj szef , z zawodu kolejarz, po zasadniczej,
dorobkiewicz - złomiarz, każdego z nas poucza . Czynność ta polega na
stwierdzaniu: jest Pani kretynka, idiotką, darmozjadem,itd. kto pani dał
dyplom? itd. Nic nie robię, tylko czytam "kodeksa" i ten p.....ny SN ( tutaj
oczywiści cytat )Poprawia tworzone przez mnie umowy tak, że mi się włos na
głowie jeży i odmawiam modlitwy, żebym tych umów nie musiała egzekwować.
Ostatnio kazał w pięć minut poprawic kontrakt na pięć milionów. Czytając moje
uwagi stwierdził, że jestem niedorozwinięta i zaczał dyktować. Spisałam to,
naniosłam na kontrakt i rozpoczęłam aktywne poszukiwanie pracy. Nie będzie mnie
tam kiedy wszystko szlag trafi.

[Gość: the gosc]

skad go kurwa, znasz?

[Gość: huanita]

Nie tak dawno nasz szef zrobił nam karczemną awanturę, że nie zgadza mu się
kwota z wydruku magazynu. Zestresowane zaczęłyśmy szukać błędu w rozchodach
(różnica była rzędu czterech tysięcy zł). Po chwili moja koleżanka odkryła, że
szef dał nam zlecenia na podstawie wydruku sprzed kilku miesięcy. I teraz
uwaga: jak mogłyśmy nie dopilnować, żeby zrobił to ze świeżego wydruku. Ani
słowa przepraszam rzecz jasna...

[Gość: Ela]

No własnie. Znamy tylu Dilbertów, a oni sobie radzą. Awansują, lekceważą
inteligentnych pracowników, wręcz się ich pozbywają i rządzą. Jak długo tak
będzie?

[Gość: Azorek]

A ja znam osobiście samego Scotta Adamsa, czasem chodzimy na browarek
wieczorem :) Ogólnie jest spox, tylko trochę śmierdzi :/

[azm2]

Oglądam właśnie komiks z Dilbertem we wczorajszej GW. Pytanie: który to jest
Dilbert: ten w okularach i ze sterczącym krawatem, czy ten w garniturze i z
dwoma czarnymi rożkami na głowie?
Bo gdy czytam posty na tym wątku, to się gubię. Czy mnie też dopadła
dilbertoza? :-))

[Gość: wally]

Ten w brylach i krawocie, ten drugi z diablimi rogami to sam Mefistofeles. 8-EI

[Gość: greg]

Dilbert to ten w okularach i krawacie, całkiem fajny i rozsądny gość, natomiast
jego szef ( ten ze sterczącymi włosami ) to jak wyjęty z waszych opisów. Przy
okazji polecam "Zasadę Dilberta" Scota Adamsa. Poprawia humor i pozwala przeżyć
w biurze.