2 lata bez pracy...

[Gość: bezrobotna 30-latk]

mam 30 lat, od ponad 2 lat jestem bezrobotna. juz stracilam wiare ze jestem
cos warta. z kazdej strony atakuja mnie artykuly o pieknych, młodych i
zdolnych, o karierze jaka robia i o kolejnych akcjach typu: grasz o staz dla
tych wybitnie utalentowanych.
a ja jestem przecietna. ani glupia ani nadzwyczaj mądra. Koncze studia
zaoczne, ale co mi one daja? teraz kiedy mam 30 lat a wszedzie szukaja do 28
r. z.? ewentualnie do 30?
chyba przyjdzie mi sie powiesic, mam dosc tego marazmu, szczerze mowiac
jestem juz na takim etapie ze boje sie ze w koncu prace dostane. bo
zdziczalam. siedze w domu i gdyby nie wyjazdy na wyklady-stalabym sie
odludkiem.
chetnie bym sie douczala, jakies kursy jezykowe (a nuz bym dzieki temu
dostala prace) ale mnie nie stac. kwadratura kola. pracodawcy chca bog wie
kogo a ja nie mam pieniedzy na to by sie doksztalcic i dopasowac do
obowiazujacych wymagan czyli: najlepiej znajomosc 3 jezykow obcych, minmium 2
fakultety oraz biegla obsluga wszystkich programow jakie kiedykolwiek
wymyslono. a wszystko to po to by zostac sekretarka.
eh...mam dosc, jestem zalamana...ile mozna szukac pracy??

[bond.jamesbond1]

Głowa do góry - to podstawa. Praca znajdzie Cię wtedy, gdy najmniej się
będziesz tego spodziewała. A co do tych "pięknych, młodych i zdolnych": to są
JEDNOSTKI na MILIONY. I nie ma się co takimi mutantami przejmować.
Może spróbuj złożyć aplikację na stanowisko niezupełnie zgodnie z Twoimi
kwalifikacjami? A może po prostu przejrzyj strony www firm z Twojego miasta;
często są tam umieszczone oferty pracy, które nigdzie nie są publikowane?
Sprawdź. Kto wie, może los się do Ciebie uśmiechnie???

Powodzenia!

[Gość: bezrobotna 30-letn]

dzieki ale...ja juz to wszystko przerabialam. chodzilam po firmach, wysylalam
aplikacje odpowiadajac na ogloszenia, pytalam znajomych, zarejestrowalam sie w
urzedach pracy - tych prywatnych i OHP(nawet sie tymczasowo zameldowalam zeby
moc sie zarejestrowac w wiekszym miescie)eh .. szkoda gadac...zwatpilam,
bo...ile mozna?

[Gość: Kinga K.]

Ach wiem, wiem, znam to.
Chyba Mtrix mnie chce zniszczyć, albo skasować, bo działa następujący program:
idę gdzieś, robię świetne wrażenie, wszyscy piszczą nad moim cv, obietnice,
ustalenia, nadzieje ... a potem wszystko rozpływa się we mgle, znika, jakby
ktoś przekręcił tajemniczy pstryczek.
I znowu rozmowy, negocjacje, a potem bym - i wszystko wykasowane.
Zaczęłam podejrzewać nieczyste siły! To jest niemożliwe po prostu! Już rok tak
się męczę! A jak tylko gdzieś się zatrudniam, to firma plajtuje albo co! Można
by mnie wysyłać do konkurencji, plajta pewna.

[bond.jamesbond1]

Spójrzcie na to inaczej: idziecie na spotkanie z potencjalnym pracodawcą,
rozmawiacie (wszystko jest ok), a potem czekacie na odzew. I nic. Kompletne
zero.
A jaki z tego wypływa wniosek?
Przepraszam (bo będę nieco brutalny, ale nie chodzi chyba o głaskanie po
główce), ale - NA PEWNO źle rozmawiacie / źle się reklamujecie. To po prostu
statystyka: jeśli odbędziecie 20 spotkań, na które zaproszono Was po
przestudiowaniu CV i NIC nie wypali - to trudno tu mówić o "pechu".
Proponuję następujący sposób: DIAMETRALNĄ zmianę zachowania w czasie
kwalifikacyjnej rozmowy. Siedziałaś grzecznie, miło rozmawiałaś, nie odzywałaś
się nie pytana? Zmień coś. Bądź agresywniejsza, bardziej zaangażowana i
zainteresowana. Przejmij inicjatywę. I na odwrót: jeśli byłaś pełna ekspresji -
spróbuj przy najbliższej tego typu okazji zachowywać się nieco bardziej
powściągliwie.
Prawdę mówiąc - mnie sprawdza się (od wielu lat) metoda "powściągliwa". Nie
mówię o sobie dobrze (wręcz przeciwnie), nie zadaję zbyt wielu pytań.
I (tfu, coby nie zapeszyć), mam chyba gdzieś tak 80% skuteczność...

Jeszcze raz: powodzenia.

[Gość: Kinga K.]

Nie, czasami niestety jest to pech.
Bo jak nazwać fakt, że gazeta, która zgadza się mnie drukować, przestaje
wychodzić zaraz potem? Numer z moim artykułem jest numerem ostatnim. Cztery
razy tak się zdarzyło. Teraz aż się boję próbować!

Na rozmowach mam skuteczność dużą, robię świetne wrażenie, zapraszają mnie,
obiecują, nawet czasami coś podpisuję ...a potem
a) firma plajtuje i nie płaci, a wreszcie pada
b) zwalniają osobę, która ze mną rozmawiała, a następna nie wie, o co chodzi
c) w jednym przypadku dzień po wypłaceniu mi 1 pensji biuro zamknął prokurator
:-(((

[Gość: Kinga K.]

A jeszcze mi się przypomniało, jak podczas studiów wzięłam udział w sesji
zdjęciowej Terranowy. Cały dzień spędziłam na planie, napstrykali fotek,
przebierałam się, a elegancki pismo, w którym miały się ukazać, padło w tym
samym miesiącu. I nigdy więcej się nie ukazało. Chyba ja to spowodowałam :-(

[bond.jamesbond1]

Brzmi to cokolwiek niesamowicie... Może zatem pech istnieje. Aż strach
pomyśleć...

[Gość: Kinga K.]

Trochę racji to Ty masz, mogłabym szukać pewnie energiczniej, ale przez ten
pech to już straciłam wiarę! Nie chce mi się normalnie nic zaczynać, bo znowu
się zaangażuję, a potem nic z tego nie będzie. Och, żeby to się skończyło, ta
zła passa!
Ale uwaga, w Rzeczpospolitej ma się ukazać mój artykulik. Nauczona
doświadczeniem, spodziewam się, że:
a) w końcu się nie ukaże
b) ukaże się, ale mi nie zapłacą
c) szlag trafi żółte strony już na zawsze
d) wszystko się uda, ale okaże się, że napisałam bzdury i ktoś mi wytknie
oczywisty błąd, przy czym skompromituję się i w ostatecznym rozrachunku lepiej
by było, jakby zadziałały punkty a, b i c :-))))
Prawo Murphy'ego mnie prześladuje.

Kingo oddawaj tego pecha

[Gość: realista]

mogę wziąć tak z 80% :-))))))))) O resztę się nie martw. Przecież masz sponsora :-))))
W innych dziedzinach życia też jesteś taka felerna ??? ;-))))

p.s. tez mam takiego bankrutowującego kumpla.....

[Gość: Kinga K.]

Chcesz pecha? Ojej, to bierz! Bierz! Oddaję, póki jest chętny! Tylko żeby potem
nie było na mnie!
No i żadnych zwrotów, chyba, że się stęsknię :-)
W innych dziedzinach, czy ja wiem, normalnie. Tylko z pracą dzieje się coś
dziwnego.
Sponsora zaś niedługo trafi szlag i mnie wydziedziczy :-)))))
I ten kumpel co??? Też ma pecha??? I jak sobie radzi? Jejku to jest błąd
matrixa, albo jakieś fatum ... Działam na firmy jak anioł śmierci :-( Jakbym na
ścianę się natykała. Kątem oka wszystko widzę, ale jak spojrzę wprost, to
znika ... i nie ma!!!
Może to znak, że nie mam szukać? Może mam zostać zakonnicą na przykład albo
co???

[Gość: realista]

Mnie pech nie szkodzi. :-PPPPP
Dbaj o sponsora. Nie pyskuj !!!!!!!
Kumpel do kolejnych bankructw podchodzi z usmiechem i szuka kolejnej roboty.
Zakonnicą??? Jeszcze ktoś się zdziwi że rozjechał pingwina na asfalcie ;-))))

[Gość: Kinga K.]

Zabieraj pecha, błagam! Już go nie chcę! A kysz, a kysz!
Pozdrowienia dla kumpla, może powinnam go poznać? Podobno dwa minusy dają
plus ...
:-P

[Gość: realista]

Załatwione.
A kumpel jest: za stary, za żonaty, i za dzieciaty ;-)))))))

[Gość: Kinga K.]

Uff. Teraz już więc powinno być dobrze? Zobaczymy!
A kumpel nie, nie o to mi chodzi, myślałam, że może by nam razem jakiś interes
wyszedł :-) Jakiś biznes!
Ale nic, skoro zabrałeś pecha, to teraz Gescheft powinien mi kwitnąć :-)))

[starawyjadaczka]

bond.jamesbond1 napisał:

> Spójrzcie na to inaczej: idziecie na spotkanie z potencjalnym pracodawcą,
> rozmawiacie (wszystko jest ok), a potem czekacie na odzew. I nic. Kompletne
> zero.
> A jaki z tego wypływa wniosek?
> Przepraszam (bo będę nieco brutalny, ale nie chodzi chyba o głaskanie po
> główce), ale - NA PEWNO źle rozmawiacie / źle się reklamujecie. To po prostu
> statystyka: jeśli odbędziecie 20 spotkań, na które zaproszono Was po
> przestudiowaniu CV i NIC nie wypali - to trudno tu mówić o "pechu".
> Proponuję następujący sposób: DIAMETRALNĄ zmianę zachowania w czasie
> kwalifikacyjnej rozmowy. Siedziałaś grzecznie, miło rozmawiałaś, nie
odzywałaś
> się nie pytana? Zmień coś. Bądź agresywniejsza, bardziej zaangażowana i
> zainteresowana. Przejmij inicjatywę. I na odwrót: jeśli byłaś pełna
ekspresji -
>
> spróbuj przy najbliższej tego typu okazji zachowywać się nieco bardziej
> powściągliwie.
> Prawdę mówiąc - mnie sprawdza się (od wielu lat) metoda "powściągliwa". Nie
> mówię o sobie dobrze (wręcz przeciwnie), nie zadaję zbyt wielu pytań.
> I (tfu, coby nie zapeszyć), mam chyba gdzieś tak 80% skuteczność...
>
> Jeszcze raz: powodzenia.


tralalalala... sorry facet ale pierdo....lisz! zacznijmy od tego ze najpierw
trzeba byc ZAPROSZONYM na to 20 spotkan, ja w ubieglym roku zostalam
zaproszona na 2 (slownie DWA) i to nie dlatego ze jestem ograniczona umyslowo,
po prostu nie mam znajomosci.
a te wszystkie rady badz agresywna lub badz lagodna mozna osbie o kant dupy
rozbic, bywam taka jak trzeba i jakos nie mam pracy. bo pracy nie ma i co tu
dzuo szukac przyczyn w samym sobie....

[Gość: Marzena]

Nie zgadzam sie, ze pracy nie ma.
jak ktos chce to szuka sposobu, jak nie chce to szuka powodu.

a myslalyscie kiedys o wolontariacie? w duzej , fajnej firmie ... przeciez i
tak skoro nic nie robicie, to mozecie poswiecic troche czasu na cos co jest
waze. Nie ma z tego kasy, ale mozna wpisac do cv. I zostaje doswiadczenie i
mniejsze lub wieksze znajomosci. A to bezcenne.
powodzenia wszystkim szukajacym:))

[Gość: Kinga K.]

Już 4 razy byłam na wolontariacie, nawet po 7 miesięcy. Nic z tego nie wynikło.
Już mi się nie chce za darmo czegokolwiek robić :-( I jeszcze dokładać :-(
W ogóle jestem zniechęcona.