Kolacja firmowa

[chloe30]

Coś czego szczerze nienawidzę: kradzież mojego cennego (bo wciąż go mało)
prywatnego czasu, żeby w gronie w którym spędzam wiekszą część życia, spędzić
go jeszcze więcej. U nas takie spędy odbywają się co jakiś czas, a ja na
razie tu za króko pracuję żeby móc się z tego wywinąc. POtem na takiej
kolacji każdy kęs mi w gardle staje, bo chciałabym być już w domu.
A jak jest u Was?

Pozdr.

[bond.jamesbond1]

Ciesz się, że nie masz wyjazdów służbowych na dokładkę. Takich np. 4-dniowych
ze 3 razy w miesiącu. U mnie nie potrafią zrozumieć, że wolałbym z rodziną
posiedzieć niż ZA FIRMOWE PIENIĄDZE zwiedzać sobie to i owo...
Najważniejsze są te "firmowe pieniądze". Jeszcze trochę i na stałe przylgnie do
mnie łatka frajera...

[jasmina_tdi]

Bond weź to olej, na początku zostaniesz socjopatą, a potem sie przyzwyczają i
część pojdzie za twoim przykładem. Ja tam nie czuje zadnego przymusu
wewnetrznego, zeby pic pol nocy z kims, kogo albo nie lubię, albo tez w danym
momencie jestem po prostu zmeczona i chce mi sie spac. Zreszta
taka "integracja" przynosi wiecej zlego jak dobrego: jak tu pozniej
odmowic "przyjacielowi" a) pożyczki b) odwalenia za niego pracy c) ramienia do
płaczu d) ucha co wysłucha wszystkich tych mało interesujacych zdarzeń z
cudzego życia i co tam jeszcze chcesz. A tak - masz z bańki.

bond.jamesbond1 napisał:

> Ciesz się, że nie masz wyjazdów służbowych na dokładkę. Takich np. 4-dniowych
> ze 3 razy w miesiącu. U mnie nie potrafią zrozumieć, że wolałbym z rodziną
> posiedzieć niż ZA FIRMOWE PIENIĄDZE zwiedzać sobie to i owo...
> Najważniejsze są te "firmowe pieniądze". Jeszcze trochę i na stałe przylgnie
do
>
> mnie łatka frajera...

[vobi]

Kolacje staram sie jakos przezyc, na szczescie nie zdarzaja sie az tak czesto -
przyklejam sztuczny usmiech na twarz i ... odliczam minuty do konca. Ale
cholernych wyjazdow "integracyjnych" nienawidze. Wywinac sie niestety nie moge,
bo w firmie, w ktorej pracuje, nie ma w takich sytuacjach zadnego wyboru. Chyba
ze zlamie noge, a najlepiej do tego jeszcze stluke reke i zalicze wstrzas mozgu
(sama zlamana noga to marna wymowka...). Szlak mnie tym bardziej trafia, ze
ciagle slysze o koniecznosci oszczedzania - a potem spora kase wyrzucaja na
jakies wyjazdy dezintegracyjne.

[Gość: arturus]

Przekroczyłem 50-tkę, więc już nie muszę się integrować, ale cieszę się, ze są
jeszcze inni, które nienawidzą tej zidiociałej formy łączenia pracy z życiem
prywatnym. Praca jest po to, żeby się utrzymywać, a nie - żeby stała się
częścią nas. Może jeszcze hymn na rozpoczęcie i zakończenie, albo tańce - jak
podobno w Amwayu.