Co wybrać-prośba o radę!(Może i Ty, jotembi?)

[monikate]

Pracuję na umowę-zlecenie (to już 4-ta z kolei); mam zastępstwo za panią,
która najpierw była na dłuuugim urlopie bezpłatnym, a teraz jest na długim
zwolnieniu lekarskim, które to zwolnienie przeciągnie się najprawdopodobniej
do połowy lipca. Akurat b. mi ta praca odpowiada, ale jest to wszakże tzw.
prowizorka. Szukałam i szukam możliwości zatrudnienia się tu na stałe,
wykazując się i dobrą pracą, i tzw. postawą, i znajdowaniem odpowiednich
dojść. Na razie nic, nic nie wychodzi. No i raptem jest propozycja, aby
pójść gdzie indziej, na ETAT! A wiadomo, coć to znaczy dzisiaj... Głos
serca, chęci moje trzymają mnie tutaj, chcą zostać tutaj, rozsądek
mówi: "Głupia jesteś, jeszcze zostaniesz na bruku i będziesz sobie pluła w
brodę, żeś olała ten etat". Ale ja już pracowałam w takiejże instytucji
wiele lat i chodziłam do tej pracy z nienawiścią. Podobno trzeba słuchać
tego swojego wewnętrznego głosu... (Patrz choćby filozofia Tao). Mówią mi
bliscy - co z tego, że będziesz miała etat, jak będziesz przychodziła do
domu nieszczęśliwa? Wiem, na co bym poszła. Przerabiałam to. Rzuciłam ten
znienawidzony etat państwowy i prowadziłam działalność gospodarczą, nie
przewidziawszy recesji gospodarczej... Krach pieniężny i siedzenie w domu
wykańczały mnie psychicznie, a pracy szukałam - b. aktywnie - 1,5 roku! To
był horror. I co mam zrobić? (Podejmowanie decyzji przychodzi mi nieraz z
trudem). Zostać tu, gdzie dobrze się czuję, ale skąd rychło mogę póść na
zieloną trawkę czy iść "do etatu", do ogłupiającej pracy i babskiego,
kawusiowo-herbacianego, b. toksycznego towarzystwa? B. proszę o jakieś
sugestie, pozdrawiam!

[monikate]

Aha, zapomniałam dodać, że obie instytucje są państwowe, a pensje w nich
porównywalne. Na tymże etacie miałabym może nawet ciut mniej, niż mam tutaj.
Tak, że względy finansowe odpadają.

[jotembi]

o cholera
trudne takie pytanie zadajesz że głowa mała...
i właściwie nie ma dobrej odpowiedzi, tym bardziej bez bliższej znajomości
realiów
dobre samopoczucie kontra pewność zatrudnienia... uff

jestem tu teraz tylko przez chwilę i zaraz muszę zmykać na ciąg dalszy
męczącego zebrania
będę myśleć intensywnie
i się znowu odezwę, mam nadzieję, że inni też już myślą
jest szansa na baaardzo ciekawy wątek, chociaż słaba to raczej pociecha dla
ciebie...

[monikate]

Oj, odezwij sie, proszę! Oj, na innych też b.liczę! Faktycznie, nie mam
ambicji na zakładanie ciekawego wątku - chciałabym z wypowiedzi forumowiczów
wyciągnąć jakieś praktyczne wnioski dla siebie... Żeby to w pracach można było
przebierać, niczym w ulęgałkach... marzenie ściętej głowy... Czy być rozważną,
czy romantyczną? (w cudzysłowie). Tu mi dobrze (aczkolwiek idealnie nie jest
nigdzie), ludzie mnie znaja, lubią, co poniektórzy usiłują dopomóc, ale... Ale
też jak pomyślę, że trafię do towarzystwa bab w bamboszach (to nie złośliwość,
to fakt), cofnę się w rozwoju i z zaciśniętymi zębami będę liczyła dni do
emerytury, to mi się coś takiego robi... Nie wiem, nie wiem! Ludzie, proszę -
piszcie coś w tym temacie!

[grazynaa]

Iść na cały etat. Fajnie ze w obecnej pracy jest mila atmosfera ale to chyba
rzadki wyjatek. Nie znam osoby u ktorej w pracy nie byloby koterii, grupek,
glupoli, glupich basztyli w beretach, awantur o nic, plotek, falszywych zyczem
swiatecznych itede. Bedziesz cierpiec ale na stalym etacie. gdyby Cie bardzo
chcieli w obecnej pracy, to by Cie zatrudnili. Ja bym poczekala do samego
konca, coby sie upewnic, że etat na pewno dostaniesz i pozegnac si ez obecna
firma.Skoro masz umowy to rowniez krotki okres wypowidzenia, chyba 2 tyg.
Trudna decyzja.

[Gość: Zenobia]

UFF... ale problem, gdyby nie obecna sytuacja na rynku pracy problemu by nie
było. Praca obecna: - czy rzeczywiście nie ma możliwości na stałe zatrudnienie
po podaniu informacji, że ktoś inny chce Ciebie na stałe?? Nie znam mentalności
pracodawcy. Praca przyszła: - czy na 100% jest tam taka potworna atmosfera??
czy to tylko domysły? I od kiedy ma być ten etat, od zaraz?
Sama nie wiem. Pracowałam przez jakiś czas dla budżetówki, nie chcieli mnie
zatrudnić na stałe, bo się nie opłacało. Nie przybrałam płaszcząco-błagalnej
pozy i nie prosiłam, że może.. że bym chciała na stałe. Podobno gdybym chodziła
i prosiła to bym wyprosiła ten stały etat. Podobno. Teraz walczę z
rzeczywistością jako działalność gospodarcza. Z przyjemnością gdzieś bym poszła
na kawałek etatu i poracowała dla godnego pracodawcy.
Chyba w obecnej sytuacji etat. A z etatem możesz w komforcie psychicznym szukać
czegoś nowego.
Sukcesów w tym nowym 2003
życzy
Zenobia

[akawill]

Isc na caly etat. Wylozyc kawe na lawe szefowi(ej) dlaczego sie odchodzi,
utrzymac jednak aktywny kontakt i patrzec co sie tam dzieje. A nuz tej pani
nie bedzie sie chcialo wrocic, nie znajdzie sie wnuczka, corka, siostra ...
(niepotrzebne skreslic) prezesa i beda mogli Cie przyjac z powrotem. Moze tez
w tym nowym miejscu nie bedzie tak zle. Jestes madrzejsza o poprzednie
doswiadczenia, wiec moze sie lepiej ustawisz, chocby psychicznie.
Powodzenia w tej trudnej decyzji.

[monikate]

Łatwo mówić... tak na rozum, to macie 100% racji, ale... ja wiem, jak tam się
pracuje... Powtarzam - już to przerabiałam! Wiem, że etat jest etat, lecz tak
strasznie cierpiałam w poprzedniej pracy, że dusza mi sie telepie, jak pomyślę
o czymś podobnym! Kochani! Konkretnie byłaby to praca w filii biblioteki,
wpisywanie ręczne! Tak! książek do rejestru zakupów, ręczne katalogowanie,
włączanie kartek do katalogu i wydawanie książek czytelnikom... To skromna
biblioteka, nie mają nie tylko komputerów, lecz nawet maszyn do pisania! Wie,
rozmawiałam, widziałam. Sama korzystam z takiej biblioteki i widzę, jak to
wygląda. I wiem, jaka tam jest atmosfera... Pracowałam wiele lat w bibliotece
całkowicie skomputeryzowanej, "wyższego rzędu" - a co tam się działo... Czysty
horror. Kocham książki, jestem humanistką z wykształcenia, lubię jednak
odwiedzać biblioteki wyłącznie w charakterze czytelniczki. Coś jest na rzeczy,
że mi to nie leży... Hej, tu, gdzie obecnie jestem - też są koterie, kliki,
fałszywe baby, skłócone i kłócące się baby, fałszywe życzenia. Szef jest
choleryk (ale za często się nie pokazuje). Mam akurat przypadkiem komfortową
sytuację, że sama siedzę w pokoju, środowisko jest koedukacyjne i tzw.
otwarte, więc to zbytnio mnie nie dotyka. Wdrożyłam się w swoje obowiązki,
robię, co należy i z tego jestem rozliczana. Mam dosyć dużą samodzielność.
A swoją drogą - gdzie 2 kobity tylko siedzą razem w pokoju - zaraz są kłótnie
i awantury... Skąd to się bierze? Mój szef jest asekurant i nieco z wielu
wzglęów podpadł zwierzchności, więc raczej nie będzie się wychylał, aby mi
pomóc. Niemniej wpadłam w oko ważniejszej osobie, zostałam parę
razy "pożyczona" przez nią na inne zastępstwo, obiecała pomóc, ale różnie może
być. To jest firma "rodzinna" - sami krewni i znajomi królika; cud, że w ogóle
się tu dostałam.
Etat ma być: 1 pod koniec stycznia (ktoś odchodzi na emeryturę) i pod koniec
lutego (taka sama sytuacja). Potem już nic... Co robić, co robić, macie rację,
ale...wciąż to ale. Proszę jeszcze o opinie! Dziękuję!

[monikate]

Dodam jeszcze, że na tych umowach siedzę już blisko 1,5 roku... "Nie ma nie
bardziej trwalszego od prowizorki"?! Pani, którą zastępuję, w przeciwieństwie
do mnie nienawidzi tej roboty (ale też faktem jest, że nieco inne były układy,
kiedy ona pracowała), najchęniej by nie wróciła, tylko poszła na rentę, ale,
jak mi powiedziała (bo się trochę zżyłyśmy) - rencina będzie marna, a rodzice
wiecznie żyć nie będą, aby jej pomagać. Jakie to życie jest przewrotne! Ona
nie chce, ale musi, ja chcę! Byłoby tu mnóstwo osób, aby wskoczyć na
opuszczone przeze mnie miejsce... Właśnie córek i kuzynek.

[naturella]

Jestem w podobnej sytuacji - od ponad roku pracuję na umowy - zlecenia,
najpierw w urzędzie, teraz w duzym wydawnictwie. Tylko w przeciwieństwie do
Ciebie nie mam możliwości przeniesienia się na etat do innej firmy. I staram
się jak mogę, bo przez ten rok czułam się mało bezpiecznie, mało stabilnie. Na
etacie przynajmniej przysługuje normalny urlop (a tu albo proszenie i umawianie
się, albo krótsza umowa i mniejsze pieniądze), czy choćby zwolnienie chorobowe -
a tu wszystko umowne... Marzę o pracy na etacie, ale na razie muszę przetrwać.
Na Twoim miejscu w te pędy gnałabym do tamtej pracy - uwierz mi, nie ma nic
gorszego, jak się pod koniec miesiąca dowiedzieć, że nie ma dalszych umów -
zlecenie - zostajesz na lodzie i beż żadnych pieniędzy na przetrwanie
nastepnego miesiąca (na etacie przynajmniej okres wypowiedzenia).

[jotembi]

znów na chwileczkę tylko wpadłam
właściwie miałam napisać - bierz etat, co etat to etat...
ale jak przeczytałam szczegóły o tym etacie, to...
wiesz co, monikate, nie bierz etatu
szkoda zdrowia i nerwów na taki szajs
wiadomo, rozsądek nakazuje i te takie tam

pal diabli rozsądek
ja bym nie brała

[monikate]

Kochana jotembi! Ale wpadnij, wpadnij jeszcze! Na pewno istotne rzeczy jeszcze
Ci przyjdą do głowy.
Dziękuję za opinie... Tak, umowa-zlecenie to trochę siedzieć, jak na wulkanie.
Tu, gdzie pracuję, w lecie jest plaża, więc szef puścił mnie na prawie 3 tyg.
urlopu, zaznaczając, że odrobimy w jesieni. Wynagrodzenie dostałam w pełnej
wysokości. Na zwolnienia nie chodzę. Mój organizm póki co - stosuje się do
mojego "stania na wysokich obrotach" - i coroczne przeziębienia odbywam
podczas świąt. Ale wszystko może się zdarzyć, wiem... A jednak... Moja córka,
b. rzeczowa osóbka i zorientowana w sytuacji zapytała przewrotnie: "A gdyby Ci
dali etat palacza lub sprzątaczki, to też byś poszła, bo to etat"? Ona i
dobrze mi życząca kuzynka twierdzą, że znając mój charakter i charakter
oferowanej pracy etatowej - za miesiąc już bym była na zwolnieniu. Mama też
mnie tam nie widzi, ale zaczęła się łamać, "bo to etat". Wiem, wiem, muszę
zdecydować sama, a wciąż się łamię.
P.S. Nie mam nic przeciwko palaczom, sprzątaczkom, itd. - wiadomo, o co
chodzi. Pozdrawiam, dziękuję, będę wdzięczna za jeszcze.

[Gość: zuza]

daj mi namiary na ten etat w bibliotece, mam znajomą , która marzy o takiej
pracy... póki co, ja teraz jestem na znienawidzonym etacie i działam żeby się z
niego jak najszybciej wyplątać, działam z pół roku, ale chociaż tą pensyjkę co
miesiąc dostaję

[Gość: Gosia]

Droga Monikate.
Ty przecież juz wybrałaś. Zostaniesz w tej pracy, nie weźmiesz etatu.
I bardzo dobrze zrobisz, pod warunkiem że jesteś jeszcze młoda, nie masz dzieci
na utrzymaniu i nie mieszkasz przypadkiem w jakiejś niewielkiej mieścinie.
Pozdrawiam życząc etatu w obecnej pracy.

Do Zuzy i Gosi!

[monikate]

- Zuzo, a skąd jest ta koleżanka? Hmmm, etat nie jest ot tak, do wzięcia,
niezależnie od kwalifikacji, trzeba mieć poparcie, niestety.
- Gosiu, naprawdę tak myślisz? Oj, kobietka jestem "wyjściowa" nader, ale już
żadna młódka, dziecko posiadam, a posiadam i kształcę je samotnie! No, i czy
ja durna nie jestem... Serdeczności!

[monikate]

Zapomniałam, miasto moje liczy sobie 380 tys. mieszkańców, czyli niby nie
teren popegieerowski, ale bryndza - tak jak wszędzie. I coraz gorsza chyba
będzie... Aha, mogę jeszcze zostać przedstawicielem handlowym w ostateczności.
Piszę - "w ostateczności", bo pomimo kwalifikacji (moich) i chęci drugiej
strony (na razie) - obawiam się, że nie mam potrzebnej na tym stanowisku
kondycji fizycznej.

[Gość: Anna]

praca jest na tyle ciekawa na ile my jesteśmy interesujący; także praca w
małej, "staromodnej" bibliotece może być atrakcyjna jesli zechcesz i taka ją
uczynisz (o ile oczywiście potrafisz!); ktoś z moich bliskich pracuje w takiej
bibliotece, i...równoczesnie prowadzi teatr z którym ciągle wojazuje po
szerokim świecie!!! udało mu się skupić wokół siebie bardzo interesujących
ludzi i teraz tworzą wesołą kompanię przyjaciół; ja mimo, że mam własną firmę
dobrze prosperującą - przyznaję - zazdroszczę mu tak pracy jak i wspaniałych
kumpli od wielkiej sztuki, dobrej zabawy i codziennego wspierania....

[Gość: zuza]

nie wiem dlaczego, ale osadziłam sobie Twój wątek w realiach warszawski, bo
tutaj mieszkamy, no cóż...życzę Ci powodzenia i trafnego wyboru- może zdradzisz
co obecnie robisz, bo bardzo interesuje mnie jakie stanowisko jest konkurencją
bibliotekarki i jak potoczy się Twoja kariera zawodowa/ pozdrawiam

[akawill]

Sprobuj okreslic prawdopodobienstwo, ze zostaniesz w swojej obecnej pracy po
lipcu przynajmniej na pol roku lub znajdziesz cos innego. (Nie wiem jak to
zrobic, ale Ty powinnas lepiej.) Jezeli to jakies 75% to warto ryzykowac i
zostac. Jezeli ponizej 50% to z ciezkim sercem, ale jednak isc na etat (i
szukac lepszej pracy). Zauwaz, ze wzielabys ta wstretna prace gdyby
prawdopodobienstwo bylo 0. W sytuacji posredniej (prawdopodobienstwo 50-75%)
to juz zalezy chyba od serca, duszy, wizji i takich tam rzeczy i tylko
szczescia zyczyc wypada.

[Gość: Gosia]

Monikate
Mimo wszystko chyba wybrałabym tę obecną pracę. Przyszedł mi do głowy taki
argument: jak wszyscy wiemy pracę najszybciej znajduje się przez kontakty
osobiste (mam na myśli nie tylko takie sytuacje gdy pracę załatwia na przykład
dobrze ustawiony wujek cz stryjek), jakoś nie mogę sbie wyobrazić ze praca w
bibliotece - z całym szacunkiem dla tej pracy - poszerzy Twoje kontakty. Mam
wrażenie że jednak obecnie masz trochę szersze perspektywy na przyszłość.
Masz rację bryndza wszędzie, ale jak sobie pomyślę że miałabym codziennie rano
wstawać z myślą o tej nudnej znienawidzonej pracy...brr
Nie martw się... Raz się żyje... W gazetach piszą że czeka nas wzrost
gospodarczy... :-)
Poważnie, jeżeli masz jakiekolwiek zabezpieczenie przed nędzą, nie zmieniaj
pracy. I jeszcze jedno z etatu teraz też można szybko wylecieć.
Pozdrawiam

[Gość: Monca]

Monikate, masz dylemat. Ja na Twoim miejscu poszłabym do swojego bezpośredniego
szefa i szczerze powiedziała o swojej potrzebie etatu. Może się da coś zrobić.
Nie mówiąc o propozycji, którą masz oczywiście. Najwyżej się dowiesz, że nigdy
nie da się nic w tym kierunku zrobić. Lecz możesz się dowiedzieć, że może
popracuje w tym kierunku. Ale ja jeśli dowiedziałbym się o tym, że na etat
szansy nie ma, to raczej bym odeszła. Poszłą bym na etat do stresującego
otoczenia i kupiłabym sobie kuleczki antystresowe, a po wyjściu z pracy na
spacer i w domu nie pomyślałabym o pracy ani razu.
Powodzenia cokolwiek wybierzesz.

[monikate]

Dziekuję za wsparcie. Tutaj - przyjęć oficjalnie nie ma od lat, a polityka
zatrudnienia została znowu zaostrzona. Jest przerost, itd. Niemniej "jakoś"
się wślizgują żony, córki, bracia, kochanki, itd. Z szefem bezpośrednim już
gadałam, jest za mnie zadowolony, ale łba nie będzie nadstawiał - patrz wyżej -
asekurant i trochę z władzami ma na pieńku. Patrz też wyżej - wspiera mnie od
pewnego czasu władza wyższa (popracowałam dla niej też, ale nie wiadomo, co z
tego będzie, bo nad nią jest jeszcze wyższa władza... Ja już, już miałam stąd
odchodzić - potem nagle cosik się robiło (etatowa pani wybierała wolność) - i
zostawałam. Pomyślę. Teraz kończę, moje dziecko mi zarzuca, że piszę za długie
posty, a to "nie idzie" z internetem... Pozdrawiam!

Do Gosi z Łodzi!

[monikate]

No, jednak nie umiem szybko zakończyć pisaniny... Gosiu, masz rację, tu jest
teren otwarty i więcej szans na znalezienie kontaktów. I tak już to i owo
zrobiłam w tym kierunku. I tak parę osób cosik główkuje (pomijając moją miłą
osobę, byłoby to trochę w ich interesie, gdybym została); tylko, że nie
wiadomo, jaki będzie skutek tego.

A co wiesz o tym etacie?

[Gość: Jan z Szwajcarii]

Wydaje mi się, że jakoś zakładasz, że ten etat, to będzie dziadostwo, bo inny
był. Ale co naprawdę o tej pracy wiesz? Pewnie nie będzie tam kicku adrenaliny,
ale bez tego można żyć.

Z mojego doświadczenia wiem, że naprawdę poznaje się pracę, gdy się w nią już
wdepnie. Oczywiście, wtedy jest za późno. Ale miałem raz szefa, doktora chemii,
przemiłego gawędziarza, człowieka z kulturą i wykształceniem, ale dopiero w
środku okazało się, że myli pracowników ze swoimi końmi i wyraża się tak
chamsko, że właściwie mogłem go podać do sądu (odszedłem). W innym przypadku
nagle okazało się, że sztandarowa firma high-tech nie ma planów
perspektywicznych i by załatać długi, musi zwolnić 1/8 pracowników. Dziś już
jest przy połowie, o jej akcjach można zapomnieć, a obligacje chodzą (jeżeli)
za połowę ceny nominalnej.

Chodzi mi tylko o to, że z zewnątrz niewiele widać i może Twoje obawy są
nieuzasadnione.

I tak musisz zdecydować sama.
A bardzo sensowna jest próba bezkonfliktowego wybadania perspektyw w obecnej
firmie.
A gdybyś odeszła, nie pal mostów, nie wal im "całej prawdy" ;-)
Nigdy nie wiadomo, jak się rozwinie sytuacja, może do nich wrócisz (jak poczują
Twój brak i zatęsknią), a może będziesz w międzyczasie robić dla niech fuchy?

Piszesz też, że i w obecnej pracy się "wślizgują żony, córki, bracia,
kochanki", tak że nie jest to taki raj, oparty na rachunku ekonomicznym.
Takie rzeczy mają konsekwencje. Byłem też w firmie, gdzie w zarządzie były 3
osoby:
- szef założyciel
- żona szefa założyciela (1/2 etatu)
- następca szefa, mający to zdynamizować
Próbowali sprzedawać systemy zabezpieczeń oparte na odcisku palca, ale obrót
mieli w skali homeopatycznej. Na to robiło 2 pracowników, których (prawie)
każda godzina była opłacana i to solidnie - było to 2 lata temu, przed
kryzysem. Ale z taką strukturą nie mieli rezerw finansowych i gdy klient
przerwał jedyne zlecenie, próbowali nas szybko upchnąć, ale już spadała
koniunktura i firma splajtowała.
Oczywiście może te żony, córki, bracia, kochanki są świetnymi fachowcami, kto
wie?

Do Jana

[Gość: anna]

zgadzam sie z Tobą w 100% i zapewniam, że bardzo rzadko "osiągam taki wynik"!

pozdrawiam

Do Anny, Moniki i nie tylko

[Gość: Jan]

Gość portalu: anna napisał(a):

> zgadzam sie z Tobą w 100% i zapewniam, że bardzo rzadko "osiągam taki wynik"!
>
> pozdrawiam

Tzn. masz rozsądne poglądy ;-)
A poważnie, to strasznie trudno jest coś ocenić, zanim się nie wdepnie.
Poza tym sytuacja się może zmienić: pierwsza firma może paść - albo dostać
super zlecenie.
W firmie państwowej mogą przyjść cięcia z góry i nagle etat może okazać się
wcale nie taki stabilny.

To już do Moniki:
Wchodząc do firmy możesz zmienić dynamikę grupy - załóżmy, że na dobre (wciąż
się mnie trzyma optymizm).

Ciekawe, że nie pierwszy raz słyszę od kobiety, że woli nie pracować wśród
samych kobiet.
(Nie obraźcie się, drogie Panie, ale) Raz czytałem komentarz pisany przez
mężczyznę, że w grupach czysto kobiecych - również z szefową kobietą -
występuje zjawisko zwane po niemiecku Stutenbissigkeit, tj. gryzienie się
między klaczami.
Nie chcę komentować, jako facet nie mogłem pracować w grupie czysto kobiecej.
Jest coś na rzeczy?

[jotembi]

rzadko tu ostatnio bywam... w robocie duuużo roboty, a w domu padam na pysk
albo gram sobie w świeżo zdobytego cesarza (chińskiego oczywiście)
ale teraz mam chwilkę
przeczytałam wszystko, mądrze ludzie piszą, nic dodać nic ująć
argumenty za i przeciw układają się moim zdaniem równo, co tobie, monikate,
średnio zapewne pomaga w podjęciu decyzji
ale ja bym jednak do tej biblioteki pełnej paniuś nie szła
paniusie są strasznie fuj... no i ta technika z czasów piasta kołodzieja
jedno jest pewne, w takiej robocie się nie będziesz rozwijać
a jak się człowiek nie rozwija to się (uczciwszy uszy) cofa, brrr

[monikate]

No i ujęłaś to doskonale, droga jotembi. To o te paniusie się rozchodzi, a
przypominam wszystkim, również Janowi ze Szwajcarii, że takie środowisko i
taką pracę już przerabiałam! Dostałam ciężkiej nerwicy. Chociaż tam technika
była na wyższym szczeblu ewolucji... A myślcie sobie, co chcecie - ja sobie
nie wyobrażam, nie mieć komputera w pracy. Itd., itd. Ja, to ja - ale takie
problemy nie tylko mnie dotyczą. Ileż to osób musi się męczyć w znienawidzonej
pracy, albo mieć pracę właśnie cofającą w rozwoju. Smutne.
Biblioteki z paniusiami (100%!), szkoły z tymi przysłowiowymi pokojami
nauczycielskimi też z paniusiami, te działy kadrowe, księgowe opanowane przez
paniusie... Ech, otwiera się tu całkiem inny temat.
Jotembi, coś dla Ciebie, gdybyś chciała. Gdzieś w maju-czerwcu 2002 r. Był tu
wątek "Bibliotekarz - nudziarz i nieudacznik", nie przeze mnie założony, ale
do którego się parę razy dopisywałam, tak mnie dopadły wspomnienia... Nie chcę
Cię na siłę uszczęśliwiać, więc nie wygrzebuję starego wątku, ale wiedz, że
istnieje.

Do Jana, jotembi i innych

[monikate]

Tak, Janie, jest coś na rzeczy! Tak, występuje to zjawisko gryzienia się
między klaczami, niestety! I jest to potwornie, potwornie stresujące... Poza
tym - w moim przypadku - chodzi też o samą pracę;obecnie jest ciekawie i dość
rozwijająco, a w tej proponowanej - powrót do epoki Piasta - Kołodzieja, że
zacytuję tu naszą jotembi.

[monikate]

Miałam dzwonić "do etatu", więc zadzwoniłam. Aby mostów nie palić, postąpiłam
jak mały tchórz, czyli dyplomatycznie. Powiedziałam, że koniec lutego... A
etat - że się ze mną wtedy skontaktuje, chociaż by mnie chciał mieć u siebie
trochę wcześniej. Upewniłam się - że tam w zasadzie chodzi tylko o wypisywanie
i właczanie kartek do katalogu, porządkowanie tychże na półkach i wydawanie
ich (książek, nie półek) czytelnikom. Jeszcze lepiej: chodziłoby o filię, z
której akurat korzystam, jako czytelniczka! Z nędznym skutkiem, kasy brak,
więc nowości 1,5 roku już nie kupowali i nie zanosi się na to. Panie te akurat
znam, niektóre mają takie humory, że nawet będąc osobą z zewnątrz, chodzę tam
z duszą na ramieniu... O mamo! I ja mam tam iść?! Pomyślę o tym jutro. Jutro
też jest dzień.

Jeszcze raz ja!

[monikate]

Znowu się odzywam, bo nagle zaczęłam się BAĆ! Nagle znowu mnie opadają czarne
myśli... Do końca lutego jeszcze trochę czasu, ale... Niby wszystko zostało
już powiedziane... Rzucam się psychicznie.

[Gość: mery_en]

Po analizie wszystkich Twoich za- i przeciw- wyszło mi jedno: trzeba namówić
panią, na miejsce której jesteś, żeby przeniosła się na tamten etat, a Tobie
wtedy zostaje obecna praca. To tylko tak teoretycznie ;)
A najlepiej takie dylematy rozstrzyga sie po kursie metody Silvy.
Pozdrawiam