Jakoś ręce mi opadły

[babsy]

Jestem młodą osobą,studiuję politologię,od 4 lat pałętam się po różnych
mediach (głównie telewizyjnych),bo ubzdurałam sobie,że chcę byc
dziennikarką.Nie będe Was zanudzac swoją historią, dośc na tym,ze po tych
wszystkich "wędrówkach" ręce mi nieco opadły.Moje wnioski: w Polsce nie liczy
się ani wykształcenie,ani języki (znam 3),ani żadne inne kwalifijacje, tylko
pewne cechy charakteru, a nade wszystko spolegliwośc, uległośc, niewychylanie
się. Ludzie inteligentni i ambitni to konkurencja, którą sie zwalcza. Firmy
wymagają (dyspozycyjności, poświęcenia, kreatywności, etc) nie proponując
wiele w zamian (ani odpowiedniego wynagrodzenia ani umowy o pracę,
przynajmniej w mojej branzy). Z szefami nie da się szczerze rozmawiac nie
narażając się na zwolnienie.Merytorycznych dyskusji się nie uprawia, w zamian
za to oczekuje posłuszeństwa bez szemrania. Ręce mi opadły po długim czasie
walki z tym wszystkim.Nie chcę się do czegoś takiego dostosowywac, nie chcę
zostac szarym człowieczkiem korporacji, gnącym kark przed szefem w obawie
przed utratą tej nedznej pensji, która nie zapewni mi utrzymania.Nie chcę
rezygnowac (jeszcze) ze swoich ideałów. W Polsce nie widze dla siebie
miejsca.Z rozmaitych względów, ale przede wszystkim- mentalno
światopoglądowych.Byc może problem dotyczy tylko mnie, byc może tylko branży
mediow. Jedno wiem- jestem zmęczona tą idiotyczną sytuacją w naszym kraju,
gdzie "sól tej ziemi", ludzie wykształceni i na poziomie nie mogą znaleźc
odpowiedniej pracy, z napięciem oczekują odpowiedzi na wysłaną aplikację
(pracodawca zazwyczaj nie raczy nawet odpisac "dziękuję, rozpatrzymy
kandydaturę" czy coś w tym guscie), a w efekcie dostają jakieś "ochłapy", z
ktorych i tak muszą sie cieszyc.

[Gość: gina]

tak masz rację zgadzam się z Tobą. media i reklama to bardzo chwiejna branża.
sporo zależy od tego "jak wiatr zwieje", czyli od sympatii szefów, od tego czy
jesteś uległy gdy trzeba być uległym, a przebojowym gdy taka jest potrzeba.
co najgorsze wydaje mi się ze nawet mając już pewne dokonania w tej branży
(mówię pewne - co nie znaczy doświadczenie pokroju naszych gwiazd tv;)nigdy nie
można byc pewnym czy nie bedzie trzeba zaczynac od przyłowiowego 0. bo gdzies
dalej może nie wydać sie 'fajne' to co do tej pory zrobiłaś.
ja swego czasu myslalam o pracy w mediach, ale sie poddałam, przy najmniej na
jakiś czas - walczę w branży która daje mi stabilniejsze warunki zatrudnienia :-
)
pozdro dla wszystkich medialnych maniaków

Nieco naiwnosci

[qvintesencja]

babsy napisała:

> Jestem młodą osobą,studiuję politologię,od 4 lat pałętam się po różnych
> mediach (głównie telewizyjnych),bo ubzdurałam sobie,że chcę byc
> dziennikarką.

Niestety ogromna liczba ludzi sobie to ubzdurala bo chcialaby miec przyjemna
fuche wiec na tym rynku jest ogromny tlok.

>Nie będe Was zanudzac swoją historią, dośc na tym,ze po tych
> wszystkich "wędrówkach" ręce mi nieco opadły.Moje wnioski: w Polsce nie liczy
> się ani wykształcenie,ani języki (znam 3),ani żadne inne kwalifijacje, tylko
> pewne cechy charakteru, a nade wszystko spolegliwośc, uległośc, niewychylanie
> się. Ludzie inteligentni i ambitni to konkurencja, którą sie zwalcza. Firmy
> wymagają (dyspozycyjności, poświęcenia, kreatywności, etc) nie proponując
> wiele w zamian (ani odpowiedniego wynagrodzenia ani umowy o pracę,
> przynajmniej w mojej branzy).

Przesadzasz z ta ocena. Na rynku jest tlok i takich ludzi jak ty znajacych
3 jezyki (pewnie nie calkiem biegle) i studiujacych politologie jest na peczki
wiec firmy moga dyktowac najwyogdniejsze warunki.

A co do uleglosci to ty jako pracownik nie ponosisz odpowiedzialnosci za wyniki
sprzedazy. Jezeli bys poszla do szefow z pomyslem na znaczne zwiekszenie
naplywu kasy to na pewno przyjma cie bardzo goraco.

>Z szefami nie da się szczerze rozmawiac nie
> narażając się na zwolnienie.Merytorycznych dyskusji się nie uprawia, w zamian
> za to oczekuje posłuszeństwa bez szemrania. Ręce mi opadły po długim czasie
> walki z tym wszystkim.Nie chcę się do czegoś takiego dostosowywac, nie chcę
> zostac szarym człowieczkiem korporacji, gnącym kark przed szefem w obawie
> przed utratą tej nedznej pensji, która nie zapewni mi utrzymania.

Mozesz sama zalozyc swoje media i byc szefem jak bedziesz miala sprzedaz.

>Nie chcę
> rezygnowac (jeszcze) ze swoich ideałów. W Polsce nie widze dla siebie
> miejsca.Z rozmaitych względów, ale przede wszystkim- mentalno
> światopoglądowych.Byc może problem dotyczy tylko mnie, byc może tylko branży
> mediow.

Jezeli to ci sie nie podoba to mozesz wyjechac i pracowac w innej branzy,
w Anglii potrzebuja duzo ludzi na tasmy produkcyjne. Zarobisz wiecej bez
problemow intelektualnych.

>Jedno wiem- jestem zmęczona tą idiotyczną sytuacją w naszym kraju,
> gdzie "sól tej ziemi", ludzie wykształceni i na poziomie nie mogą znaleźc
> odpowiedniej pracy, z napięciem oczekują odpowiedzi na wysłaną aplikację
> (pracodawca zazwyczaj nie raczy nawet odpisac "dziękuję, rozpatrzymy
> kandydaturę" czy coś w tym guscie), a w efekcie dostają jakieś "ochłapy", z
> ktorych i tak muszą sie cieszyc.

Rynek pracy jest ciasny bo walczy na nim za duzo ludzi. Niestety nie nalezy
przewidywac ze to sie poprawi na rynku politykologow-dziennikarzy. Za duzo
ludzi chcialoby miec fuche rozprawiania o dwoch takich co ukradli ksiezyc.

[Gość: gina]

do kwintesencji: hmm... "zrugałaś" autorkę postu nr 1 dosyć bardzo. ale
przyznać trzeba że argumentacja twoja w miare racjonalna się wydaje jak się nad
nią zastanowić. mam jednak zastrzeżenia: dziennikarz nie musi myślec tak bardzo
o tym żeby firma kasę przynosła, od tego jest chyba dział marketingu,
reklamy...powinien skupić sie przeciez bardziej nad jakością i innowacyjnościa
tego co pisze, tworzy (mam na myśli nie tylko dziennikarzy prasowych. inaczej
na rynku mielibyśmy przecież tylko twory w rodzaju magazynu Bravo.
A co do rozżalenia autorki i ludzi będących w podobnej sytuacji...Cóż wydaje mi
się po prostu, że w życiu jak również w pracy potrzebna to przysłowiowa
odrobina szczęścia...

[Gość: babsy]

Z qvintesencją się nie zgadzam, albowiem: nie ubzdurałam sobie niczego, ja NIE
CHCĘ być Mołek ani inną Pochanke, ja chcę sobie pracować jako zwykły
dziennikarz ZA a nie PRZED kamerą. Nie marzę o sławie ani wielkich pieniądzach.
Chcę pracować w TVP, bo tam panuje taki specyficzny klimat absurdu jak z
M.Pythona i to jest dla mnie najbardziej atrakcyjne. Z językami źle nie jest.
Własnych mediów nie założę, bo mnie na to nie stać. Do USA się wybieram na staż
w jednej z telewizji, bo tam o to chyba łatwiej niż tutaj- wcale nie muszę (i
nie zamierzam) pracować na zmywaku. Wiem, co piszę, jakiś czas temu załapałam
się na staż w niemieckiej TV. Moje rozgoryczenie wynika z moich
doświadczeń,które- sądząc po lekturze tego forum- są dość powszechne wśród
ogółu Polaków. Zły to kraj, który sprawia, że młodzi i zdolni są go opuścić.
Niestety, ja nie chcę wiecznie giąć karku i siedzieć w kątku cicho.CHcę żyć
gdzieś, gdzie docenia się inteligencję, kreatywność, nietuzinkowość. Bo u nas
tylko się UDAJE, że takie cechy są pożądane. Bo taki jest wymóg pisania
ogłoszeń o pracę. Ale to pic na wodę, bo rzeczywistość jest zupełnie inna.

[Gość: ja]

No widzisz, ja 4 lata temu skończyłam studia dziennikarskie, w mediach
spędziłam raptem 2 lata i odpuściłam, mimo że moją wielką miłością było
radio...nie da się, normalnie się nie da...liczą się słupki, jeszcze raz słupki
i kasa z reklam. Ulubieńcami są handlowcy przynoszący kasę od klienta a cała
reszta już nie...Nie przywiązuje się wagi do jakości serwisów informacyjnych,
gra się papkę muzyczną a prezenter jest tylko dodatkiem do puszki, co to ma
tylko powiedzieć, że jest godzina X, za oknem ładna/brzydka pogoda i zapraszamy
do konkursu...Nawet się nie zwraca uwagi na polszczyznę tychże prezenterów...a
ja jadę autem, słucham i czasem mi uszy puchną od tych lapsusów językowych. Na
szczęscie mam radio z CD i NIE MUSZĘ słuchać radia. Acha, umowa o pracę to tak
jakby złapać Pana Boga za nogi, ale poczucia stałej pracy to tam się nie ma.
Nie pozwolą na to.