Życie prywatne w pracy

[yendan]

Ciekawa jestem, na ile ujawniacie fakty z życia prywatnego w swojej pracy. Mam
tu na myśli takie wydarzenia jak urodziny, ślub, narodziny dziecka, wyjazdy
weekendowe czy na urlop, kupowanie mieszkania etc. Czy rozmawiacie z
kolegami/koleżankami z pracy na takie tematy? Czy otaczacie się raczej nimbem
tajemniczości, czy też nie robicie z takich informacji problemu?
Czy pokazujecie w pracy zdjęcia swoich żon/mężów/narzeczonych, dzieci? Ilu z
Was ma zdjęcia bliskich w ramkach na biurku lub tapetę z takiego zdjęcia w
komputerze?

[Gość: maria]

niestety robie to, o czym piszesz. Wiem, że to może nie być dla mnie dobre, ale
z drugiej strony, jak siedzę z kimś w pokoju przez co najmniej 8 godzin, to nie
da się nieustannie rozmawiać o pracy i o tym np. jaką herbate lubie pić

[Gość: Elo]

jasne, obstawiamy się zdjęciami żon i dzieci, czasami przesyłamy im MMSki
pokazujące jak za nimi w pracy tęsknimy,
ale za to na wyjazdach integracyjnych bzykamy się z koleżankami :]
te też czasami też się podobnie do nas obstawiają zdjęciami, ale zwykle to
mężczyźni mają rameczki, pier....łeczki...

oj bzykaja sie:)

[Gość: marie]

moja kolezanka z firmy chetnie opowiada o tym jaka jest nieszczesliwa i ze maz
nie chce jej dac rozwodu i laduje sie do łóżka kolegom z regionu:) ma ladne
dzieci (dwie coreczki) pokazuje zdjecia na prawo i lewo, opowiada opowiada i
bzyka sie jak dzika;)) takie zycie prywatne w pracy:)

[Gość: darek]

to chyba dobrze? ja sam takze lubie pobawic sie w ten sposob z kolezanka z pracy, przynejmniej sie ni enudzimy.

[Gość: jacek]

daj numer do tej klientki

[Gość: Waldek]

Proponuję bardzo nietypowe wyjście. Zamiast rozmawiać - pracować. Co Ty na to ?

[iberia.pl]

yendan napisała:

> Ciekawa jestem, na ile ujawniacie fakty z życia prywatnego w swojej pracy. Mam
> tu na myśli takie wydarzenia jak urodziny, ślub, narodziny dziecka, wyjazdy
> weekendowe czy na urlop, kupowanie mieszkania etc. Czy rozmawiacie z
> kolegami/koleżankami z pracy na takie tematy?

dokladnie tak jest :-), dodam,ze pracuje w firmie, gdzie panuje tzw:"rodzinna
atmosfera" wiec trudno zeby bylo inaczej.

[mayim]

Ja tez pracuje w firmie gdzie jest rodzinnie :) niestety, pech chcial, pokoj
dziele z psychopata, ktory 8 godzin potrafi przesiedziec nie mowiac ani jednego
slowa. Potraficie sobie wyobrazic - 8.00 rano "dzien dobry" i 16.00 "do jutra",
a przez reszte czasu kamienne milczenie i to tego rodzaju, ze nawet pytanie w
stylu "chcesz herbaty?" wydaje sie byc duzym nietaktem.

w takich warunkach nie ma miejsca na zycie prywatne, chyba tylko pozagrobowe :D

[Gość: ellutka]

Ciesz się, ze nie pracujesz z osobą, której przez 8 godzin usta się nie
zamykają. Własnych myśli nie słychać przy takiej

[Gość: Del]

jesli ktos sie nie odzywa przez bite 8 godzin to musi byc cos nie tak. Mnie by
to bardzo zaniepokoilo.

[thelma3]

tylko ciekawe z kim? tym , który się nie odzywa, czy może tym, do którego się
nie chce odzywać? :)

[Gość: nn]

Nie spoko, czemu ? ja np przez 5 lat mieszkalam sama i nie mialam sie do kogo
odezwac, wiec i w pracy nie bylam przyzwyczajona do rozmow czy gadulstwa w
ogole. zreszta duze skupienie nad praca pochlanialo mnie calkowicie , 8h mijalo
jak 8 minut hehe. Zalezy , kto jakie zycie wiedzie poza praca jeszcze :) i do
czego jest przyzwyczajony :)

[Gość: yeb-baka]

Straszne mayim,
przerazajace!
No a moze on/ona po prostu robi co do niego nalezy i ma w d... ciebie? W koncu
przypomne ci, wasz szef placi wam nie za p..nie o szopenie w godzinach pracy, a
za robote!

[bateria_sloneczna]

a na co tym z pracy moje informacje prywatne - żeby mnie potem oplotkować po kątach? o nie..dziękuję:)

[ricemice]

Żadnych zdjęć i tapet, zycie prywatne w pracy to moja sprawa.
Nie jestem co prawda zupełnie niema czasem coś powiem ale to wynika raczej z
jakiejs konkretnej potrzeby.
Uważam ze bardzo nieprofesjonalne i w złym guście jest paplanie o rodzinie
dzieciach i meżach, nie chciałabym się znależć w sytuacji ktora zaistniała w
mojej poprzedniej pracy gdy wszyscy wiedzieli że jednej pani z biura nieukłada
się pożycie małżeńskie, raz cos tam powiedziała tylko jednej psiapsiółce a
potem plotkowali o tym wszyscy, żenada...

[Gość: ulka]

jak chcesz mówić, mów lakonicznie, nie ujawniaj szczegółów,i nie obdaduj
bliskich do pracowników, bo to jest niesmaczne i źle świadczy o tobie.To moje
zasady.

[Gość: tekisk]

Ja , mam tak gadatliwą koleżankę , która opowiada wszystko o swojej rodzinie ,
że my ( reszta 4 osoby ) nie jesteśmy w stanie przebić się ze swoimi
opowieściami . I dobrze .
Czasem jednak trzeba coś powiedzieć i wtedy jest zdziwiona - nic o tym
nie mówiłaś ?
A , kiedy ?

[Gość: uleńka]

Ja jestem w zasadzie jeszcze młoda i jako studentka dopracowuje sobie latem i
musze powiedziec ze moją otwrtosc o której piszesz potraktowano na moją
niekorzysc.Wiedzieli o pewnych moich niepowodzeniach natury sercowej i
podkładali mi przysłowiowe "świnie".Gdy doszłam do tego jak mną manipulowano,
nasyłano różnych dziwnych ludzi przy jednoczesnym traktowaniu mnie tak aby nic
nie wyszło na jaw; tak bardzo to przeżyłam że rozchorowałam sie i to bardzo
poważnie, aż trafiłam do szpitala psychiatrycznego na 2 tyg.
Dlatego szczerze ostrzegam zwłaszcza ludzi młodych początkujących,przed zbytnim
dzieleniem sie swoim życiem osobistym z uwagi na złośliwośc niektórych ludzi.

Ojej jakie to wzruszające :D

[ponury_drwiacy_szyderca]

Szczególnie z tym szpitalem buahahaha

[Gość: earthling]

Wytlumacz mi w jaki sposob podkladanie "swin" czy obgadywanie moze wywolac
chorobe psychiczna? Zwariowalas? Czy za kazdym razem gdy ktos Cie obgada
albo "nasle jakiegos dziwnego czlowieka" to Ty wpadasz w schize? Czy jestes
pewna, ze nie chcesz wrocic do psychiatryka na troche dluzej?

[Gość: hanka]

co za głupie uwagi? ? sytuacja była na pewno bardziej skomplikowna, skoro
skonczyła sie leczenim psychiatrycznym niż to mozna oddać w krótkim poście.
Więc trochę szacunku dla ludzkich załamań. Wierzę, że gdy ktoś pada ofiarą
minipulacji może potem to mocno odchorować...

Życie prywatne w pracy

[d7d]

maria napisała:
"niestety robie to, o czym piszesz. Wiem, że to może nie być dla mnie dobre,
ale z drugiej strony, jak siedzę z kimś w pokoju przez co najmniej 8 godzin, to
nie da się nieustannie rozmawiać o pracy i o tym np. jaką herbate lubie pić"

a ja naiwny myślałem że w pracy się pracuje.... :)
żartuję ....

[Gość: miki-fiki]

Nie wiem z czego tu robic tajemnice. Firma działa tak, że dużo wiemy o swoich
rodzinach, dużo sie pracuje, to dużo czasu nie zostaje na dom. U nas (grupa w
okolicach 30, przedział 25-35) wszyscy wiedza kto ma ile dzieci, czy sie ich
spodziewa a kto ma bliźniaki a kto trojaczki. jak kumpel kupuje nową plazme to
też gadamy o tym i o tym że samochód się nam sypie i trzeba zmienić. Nie gadamy
o kasie - każdy zarabia OK, więc trzyma język za zebami. Pokazujemy czasem
zdjęcia, kilka osób ma ramki, prezesi i dyrektorzy je maja - to miłe. na
wyjazdach sie bawimy bez żon, i jakies harce w tańcach odchodzą - normalne.
Natomiast kim jest mój tata, babcia etc i wszelkie rodzinne kwestie to już
tematy zbyt odległe dla ludzi z pracy - więc to jest granica której sie raczej
nie przekracza. natomiast codzienności - że synowi kumpla wyszły pierwsze
ząbki - owszem. Zmiany lokum czy samochodu też się raczej nie ukryje... :))

I tak nigt nie rozimie

[Gość: fin]

Ja pracuje w taka firm w ktorej prawie kazdy mowic inny jezyk.

[hjuston]

na wszelki wypadek najlepiej trzymac ramke ze zdjeciem kogos kto byl w tej ramce oryginalnie przy
zakupie. znam kobiete, ktora tak robi. ma takie zdjecie, ktore bylo juz w tej ramce gdy ja kupila.
zdjecie calej rodziny. twierdzi, ze to na wszelki wypadek. zeby nikt z personelu sprzatajacego nie
wiedzial jak naprawde wyglada jej rodzina.


houston.blox.pl
yendan napisała:

> Ciekawa jestem, na ile ujawniacie fakty z życia prywatnego w swojej pracy. Mam
> tu na myśli takie wydarzenia jak urodziny, ślub, narodziny dziecka, wyjazdy
> weekendowe czy na urlop, kupowanie mieszkania etc. Czy rozmawiacie z
> kolegami/koleżankami z pracy na takie tematy? Czy otaczacie się raczej nimbem
> tajemniczości, czy też nie robicie z takich informacji problemu?
> Czy pokazujecie w pracy zdjęcia swoich żon/mężów/narzeczonych, dzieci? Ilu z
> Was ma zdjęcia bliskich w ramkach na biurku lub tapetę z takiego zdjęcia w
> komputerze?

[jimmyjazz]

> znam kobiete, ktora tak robi. ma takie zdjecie, ktore bylo juz w tej r
> amce gdy ja kupila. zdjecie calej rodziny. twierdzi, ze to na wszelki wypadek.
> zeby nikt z personelu sprzatajacego nie wiedzial jak naprawde wyglada jej
> rodzina.

Macie chyba jakiś groźny personel sprzątający.

A może jak nie chce pokazywać jak wygląda jej rodzina to niech w ogóle nie daje
zdjęcia. Jest szansa że zadziała podobnie.
Pani ma niezłą paranoję.

Wszystko z głową....

[Gość: Peciu]

Bez przesady, nie róbmy sobie tajemnic strasznych z naszego normalnego i
wspaniałego życia (dlatego że normalne). Ale też pamiętajmy, że nie zawsze można
mówić wszystko i wszędzie, jak popadnie...
Po prostu z głową!!!

[Gość: Agnieszka]

A ja miałam w niedzielę imieniny. W poniedziałek nie było mnie w robocie
(celowo) a w sobotę wkroczyła szefowa ( z bliższymi sobie współpracownikami),
dzierżyła bukiet i powiedziała złowrogo: Nie myśl, że Cię to ominie... W
przyszłym roku zamierzam powiedzieć wprost, że nie chcę, albo wezmę tydzień
urlopu...

[Gość: Agnieszka]

We wtorek wkroczyli, nie w sobotę. Tak mnie to dręczy, że głupoty piszę. Na
szczęście nie wiedzą, kiedy mam urodziny, chyba, że kadrowa wygada.

Życie prywatne w pracy

[Gość: jeremy]

nie lubie sie dzielic jakimis szczegolami na temat zycia prywatnego zycia w
pracy i nie przepadam jak ktos rozwodzi sie za bardzo nad woimi wchodzac w
szczegoly...biorac pod uwage ze jestem gejem to wchodznie na pewne tematy jest
krotko mowiac "niebezpieczne", wiec zachowuje odpowiedni dystans, ale jak ktos
jest domyslny (i przysluchauje sie rozmowom telefonicznym) to moze skojarzyc
jakies fakty...ale ogolnie sprawy prywatne powinny w pracy pozostac
prywatnymi...co innego dyskusje na temat kina, jedzenia...te sa jak najbardziej
ok:-)

[Gość: future employee]

A ja nie pracuję i chciałbym, aby taki stan utrzymywał się jak najdłużej. Jestem
wrażliwą osobą i chyba nie wytrzymałbym w pracy. Niestety jestem na częściowym
utrzymaniu rodziców, co nie jest dobre. W tym momencie się zapętlam, ale co
zrobić, jak nie chcę mi się pracować. Lenistwo ktoś powie, odpowiadam: na pewno.
Szkoda, że trzeba pracować, będę jednak odkładał moment rozpoczęcia pracy jak
najdłużej. Dla mnie praca to Babel, jak w filmie...

[Gość: Majka]

myślę że to także kwestia osobowości.
Mam koleżankę w pracy która bez oporów i każdemu kto chce słuchać opowiada o
strasznym mężu ( prawie ex) i o nowym narzeczonym.A także zawsze w pracy
sprawdza kwotę zadłużenia na swojej karcie kredytowej,więc wiemy ile ta kwota
wynosi.
Ja o swoim życiu uczuciowym nie opowiadam.Natomiast rozmowy o nowych butach albo o
tym z czym lepiej jeść makaron , jak najbardziej.

[Gość: lenistwo to grzech]

znajdź sobie sposób zarobkowania bez konieczności kontaktu z innymi ludżmi,
moze przez internet? może praca w nocy?
cholera mnie trafia jak pomysle że młodemu człowiekowi w pełni sił nie chce się
pracować, kolejny leń i nieudacznik na utrzymaniu podatnika...
powiedz gdzie żeś się tak zmęczył? a moze ty po prostu z pgr pochodzisz???

[Gość: eeeee]

bierz przyklad ze mnie - ja sie utrzymuje ze studiowania na coraz to nowych
uczelniach :)

[Gość: betty boo]

A Ciebie, to chyba znam...i może się nazywasz Mateusz?

[Gość: romek]

ja ostatnio z kumplem gadalem o tym jak fajnie robilo mi sie klocka przez prawie
pol godziny:D

[Gość: eeeee]

nie mowi sie klocka tylko kopiec kreta

[Gość: Lilka]

Mialaam juz okazje pracowac w kilku firmach w swoim zyciu, i szczerze mowiac z
wlasnego doswiadczenia odradzam dzielenie sie opowiesciami o prywatnym zyciu.
Nikogo twoje szczescie nie obchodzi, a jakiekolwiek niepowodzenia beda szeroko
komentowane i oplotkowywane. Niby kazdy jest mily i sympatyczny, ale mysle, ze
w pracy nie powinno sie zbyt duzo mowic o sobie - a juz na pewno nie o swoich
problemach.
W duzych grupach, gdzie wiekszosc ludzi zna sie bardzo slabo - szczescie budzi
zazdrosc - a nieszczescie chora satysfakcje. Niestety.

[Gość: aga]

Zgadzam sie z tym, ze nie nalezy mowic o swoim zyciu prywatnym. niestety ja mam
kolegow ktorzy sa bardzo zazdrosni, a w pracy przeciez nie ma nic innego jak
zwykla ludzka bezinteresowna zazdrosc :(
kupuje mieszkanie i mam swoje poglady (np. nie chce slubu koscielnego, wesela
itp.), dlatego ostatnim razem (ostatnim - nie zamierzam wiecej rozmawiac na
prywatne tematy) zostalam niemal zjedzna i spaolna na stosie. brr... nigdy
wiecej. szkoda, ze ludzie nie ptorafia sie cieszyc szczesciem innych. ja tam
bardzo lubie, kiedy innym jest dobrze, kiedy sie ludziom uklada, itp.

[Gość: Jowita]

Zgadzam się! Mam podobne przemyślenia na podstawie własnych doświadczeń!

[adsa_21]

kiedy sie rozwiodzilam to nic nie powiedzialam ale i tak wszyscy wiedzieli;-)

[Gość: ja]

Ludzie wiedzą o nas tyle ,ile im sami powiemy.

[magda7410]

Jeste otwartą osobą i dość chętnie opowiadam o sobie. Obecnie poszukuję nowej pracy i wiem,że będę trzymałam język za zębami na temat życia prywatnego,na ile się, da. Przekonałam się bowiem o nieszczerości i zawiści ludzkiej,zwłaszcza, gdy ktoś dowiaduje się,że mąż jest marynarzem, to myśli,że trzymam w skarpecie złoto i dolary i w ogóle życie jak w madrycie. Mam nauczkę - ludzie wiedzą o nas tyle, ile sami im powiemy. A mniej poważnie:) to jak sie udało - wtedy na pulpicie w kompie miałam zdjęcie Vin Diesla.

[me2free]

U mnie w pracy raczej nie rozmawia sie o sprawach prywatnych, chyba, ze maja
zwiazek z zrodlem utrzymania, np. termin urlopu, hobby itp. Za to znajomi z
pracy sa wyjatkowo pozytywnie nastawieni do imprez dzialowych, wypady do knajpy,
ogniska, wtedy roznie bywa, ale znowu obowiazuje zasada: zero zlosliwosci. Lubie
ludzi z dzialu za chec wzajemnej pomocy, poszanowanie dla wlasnych odrebnosci i
takie tam chichrajki

[Gość: Potopek]

U nas kazdy wie prawie wszystko o wszystkich, moj maz mial 30urodziny (22-12-
2006) i radzilam sie w pracy co mam mu kupic aby poczul sie szczesliwy, wszyscy
wiedzieli jak jestem w nim zakochana, jak go wychwalam..a dwa dni pózniej w
Wigilie powiedzial ze juz mnie nie kocha zabral komórke, laptopa i zostawil
mnie z coreczka 2 letnia...nikt w nawet by nie pomyslal ze on moglby to zrobic -
byl "wzorowym mezem". Pojechal do kochanki notabene: swojej podwladnej
Rewelacja!

[Gość: egon]

myślałem, że w pracy wykonujemy swoje obowiązki służbowe ... co właśnie świadczy
o mnie najlepiej ... w tej chwili ciężko pracuje ... czas pomyśleć o weekendzie,
w koń cu prawie 13:30 i w dodatku piątek.
wszystkim "pracującym" miłego odpoczynku.
ŻARTOWAŁEM!!!

[Gość: rodzyn]

Pracuje z paniusia (42 lata ma paniusia), która co godzine dzwoni do
swojego "misia" z pytaniem jak sie czuje. Mis oczywiscie codzien ma inna
przypadlosc, czemu sie nie dziwie, bo taka troska kazdego moze zabic. Poza tym
paniusia ma staly lek o zachorowanie wiec uszczelnia okna, zamyka drzwi zeby
tylko smród i gorac nie uciekl z pokoju i oczywiscie snuje codzien pelna
historie swojej aktualnej dolegliwosci. No i oczywiscie stale przypomina
wszystkim, ze na swoj wiek bardzo mlodo wyglada-co jest mocno dyskusyjne hehe
Dzizys-niech ktos zastrzeli tego dziwoląga, plizzzzz!!!!

[Gość: łomatko]

a ja znam taką, co:
- kochanie wstawaj...
- kochanie, umyłeś już zęby...
- kochanie, nie zapomniałeś o kawie...
- kochanie, a śniadanie to napewno zjadłeś...
- kochanie, zaczynaj się ubierać, bo czas już wychodzić...
- kochanie, mam nadzieję, że już wyszedłeś z domu...
- kochanie, oczywiście nie spóźniłeś się na autobus...
- kochanie, a może kupić sobie drożdżówkę lub pączka
- kochanie, żebyś się nie spóźnił...

przez pierwszą godzinę pracy dzwoni do "kochania" z dziesięć razy...
jedno "kochanie" ma 17lat i jest jej Synem...
drugie "kochanie" ma 16lat i jest jej Córką...
trzecie "kochanie" jest jej Mężem...

w ciągu 8 godzin pracy około/ponad godzinę wisi na telefonie instruując
swoje "kochania" w kwestiach w których radzą sobie nawet dzieci...

codziennie i na bieżąco osoby postronne wiedzą:
- kto co jadł na śniadanie
- kto którą linią autobusową jedzie
- kto gdzie był/właśnie_jest/będzie
- jakie lekcje dzieci mają (właśnie jest przerwa między biologią a geografią)
- kto jakie oceny dostał (z polskiego oddała dyktanda)
- kto jest / nie ma w pracy/szkole ze znajomych dzieci/męża
- jak i którędy wracają do domu, do których sklepów wchodzą i co kupują
- co leży na której półce w lodówce/szafkach
- które ciuchy są pralce...

jakby nie można było zostawić kartki z listą zakupów albo prostym tekstem
"odgrzejcie sobie wczorajszy obiad", a o oceny i ogólnie o dzień to można
spytać się w domu wieczorem...

fakt, za babką przemawia to, że gada cicho i raczej nie rzuca się w uszy...
ale to ciągłe jej ględzenie, to pszy-pszy-pszy do telefonu...
i jakoś zawsze ma za dużo obowiązków z którymi się nie wyrabia...


kiedyś ktoś dyskretnie sugerując spytał się jej, czy wszystko w porządku,
to się obraziła na jakiś czas i wychodziła dzwonić do drugiego pokoju,
co było jeszcze bardziej uciążliwe niż to ciągłe jej plucie w słuchawkę...
no, i zawsze się dziwi, że wszyscy wszystko wiedzą o jej rodzinie, choć sama
wyznaje zasadę, iż należy umieć rozgraniczyć sprawy prywatne od zawodowych...

a potem słyszymy:
- nie, nie kładź sobie tego topionego tylko żółty...

[Gość: rodzyn]

zupelnie jak u mnie z wyjatkiem, ze paniusia ma tylko swojego "misia" reszta
taka sama
niech ja ktos zastrzeli.....plizzzzzzzzz

[Gość: tralalala]

u nas w pracy jest malo ludzi więc atmosfera rodzinna: wiemy kto kiedy ma urodziny, sa wtedy ciche telefony po firmie, że idziemy razem kwiatki dać, wiemy kto ma jakie dzieci, kto kiedy wychodzi za mąż (jak przyszłam było tuż po slubie mojej koleżanki, a niedawno ja wyszlam za mąż) i wszyscy dopytują sie o zdjęcia, znamy większość facetów lub kobiet kolegów i koleżankek z pracy, bo czasem przychodzą, sekretarka ma zdjęcie synka na pulpicie, a podczas pierwszych dni po porodzie dzwoniła do koleznanki z innego działu po porady (bo mieszka z dala od rodziny ktorej mogłaby sie poradzić czy poprosić o pomoc), jak bierze się wolne na jakis cel to wszyscy pytają gdzie się jedzie itp. mi to nie przeszkadza, nie jestem wylewna ale też nie jestem odludkiem

[kasryc]

Hmm. Czasami jest naprawde trudno. Nawet jesli nie chce o czyms mowic
to "przyjaciolki" z pracy czesto zaczynaja zaczepliwie rozmawiac i pytac o
zycie prywatne, a ja wtedy zmieniam temat lub udzielam bardzo ogolnej
informacji. Dla mnie lepiej jest milczec, zwalszcza ze moj chlopak pracuje w
tej samej firmie. Staramy sie by nie mieszc zycia prywatnego z praca. Jak
narazie wychodzi nam to na dobre.

[anula36]

moja zasada to im mniej tym lepiej. Na pytania o zycei prywatne odpowiedam " dziekuje dobrze" i tyle. Mam o tyle latwiej ze jestem jedyna macka na Malopolske a centrala 300 km ode mnie.

[katarina80]

Mój były szef(psychol ogółem ale mądry człowiek) wiedział o wszystkich
wszystko-kto ma jakie problemy, z kim zyje co planuje.Niby chore, ale bardzo
dobrze się z nim można było dogadać.Pomagał, wspierał, pozwalał popłakać nad
swoim losem, podnosił na duchu, a w przypadku złego swego humoru wszystkich
bezlitośnie gnębił.A jednak to uważam go za wspaniałego człowieka.Wszystko o nas
wiedział.I dobrze się żyło.

[Gość: xxx]

robilam to do pewnego czasu.... teraz nie mowie ani slowa a zdjec moich napewno
juz nie uracza.

[Gość: zuza]

- mowie, jesli ktos zapyta o konkretna rzecz,
- jesli nikt nie pyta - rozmawiamy o rzeczch typu pogoda, samochody, ciekawe
miejsca na swiecie, nowy software, wymyslamy rozne "genialne biznesy".

Z krotkiego przegladu "zasobow wiedzy" jaka mam o kolegach wynika, ze wiem, czy
sa zamezni, ile maja dzieci, na ogol widzialam zony (chociazby na jakims party,
bo u nas imprezy firmowe sa z malzonkami..). I tyle. Bardzo czesto zdarzaja mi
sie dni, ze nie odezwe sie ani slowem przez caly dzien - poza dzien dobry i
czesc, i nie jestem jedyna. Bardzo lubie wszystkich ludzi z pracy, naprawde
wszystkich, ale nie interesuja mnie ich sprawy prywatne.

[lenchen]

Pracuje w koncernie, gdzie dzień pracy liczą mi co do minuty, gdzie mam tylko
komputer, telefon (z ktorego można zadzwonić tylko do centrali firmy w
Niemczech)i notes. Nie ma internetu, GG, gier w kompie, radia i pogaduszek.
Porządek na biurku musi być - odpadają ramki i inne. Jest praca, a raczej
niezły zapieprz. Niewiele o sobie wiemy, ja też staram się zbyt dużo nie
opowiadać, zresztą nie ma na to czasu. Mało wiem o moich koleżankach i kolegach
( a siedzi nas w jednym pomieszczeniu 50 osób).

[Gość: td]

jasne. Mnie sie tak udalo, ze pracuję z kolezanką z ogolniaka, rozmawiamy o
wszystkim. W ogole mam szzescie ze mam w pracy rodzinną atmosfere:)

[kasiunia62]

Oczywiście, że rozmawiam. Mam tak świetną załogę że nie sposób tu siedziec
mrukiem
Chętnie opowiadam swoje przygody domowe, a słucha mi sie jeszcze lepiej