Rozczarowana :-(

[Gość: Pani Żuczkowa]

ile jeszcze wytrzymam? tak się zastanawiam. pracuję od 2003 roku, zaczełam od
agencji PR, gdzie robota była fajna , ale mi nie płacili, więc odeszłam,
potem przez 3 lata pracowałam w administracji Państwowej wbrew pozorom, dużo
różnorodnej pracy i szkolen, przez pierwsze 2 lata super, ten ostatni rok,
resztką sił, no i bardzo małe pieniądze. Odeszłam, po 2 miesiącach znalazłam
nową pracę .......... i jestem załamana, nic nie robię, pierwszy tydzień ok,
2 też, teraz sama sobie wyszukuję robotę, ale ile można, zaczynam szukać
dalej. Tylko tu zaczynają się schody, bo ja przestałam wiedzieć co ja bym
chciała tak naprawdę w życiu robić. Gdzie nie pójdę do pracy to okazuje się
że porażka. Mam wyższe studia, język, robię kurs przewodnika, myśle o
studiach podyplomowych (jakich), skoro nie wiem co chcę robić. Powoli
zbliżam się do 30 i tracę nadzieję, że będę robić kiedyś w zyciu coś co
będzie dawało mi satysfakcję.

[Gość: dziwak]

Elo,

Nie łam się. Mam podobnie. Mam robotę spoko, pensja b. dobra +car, tel, komp i
czasem wyjazdy zagraniczne służbowe ale jest też chwila priv. W robocie ludzie
są ok, szef też spoko, ciągle coś nowego, niby nie ma nudy i nawet fajne
szkolenia ale ja tylko czekam az bedzie 16.30 i byle szybciej do domu. Nie
widzę sensu pracy ani nie mam ciekawych zajęć po pracy. Nie widzę sensu po co
mi to wszystko. Chcę tylko czasem dobrze zjeść, obejrzeć fajny film i czasem
małe lub duże alko i nic więcej. nie mam jakiś ambicji, a co miałem osiągnąć to
chyba mam i jestem przed 30. Czy ktoś ma podobnie, niechce sie uzalać nad soba
bo zdaje sobie sprawe że inni mają gorzej. Tylko wiem że inni mają lepiej i czy
nie gryzie ich sumienie? że doszli do niezłego pozium tak wcześnie i co potem.
Tylko większa kasa mniej czasu wolnego i po co to komuś, kto i tak wszystko ma
gdzieś.
Droga Pani Żuckowa,
Ja też nie wiem czy będe robil w życiu coś co daj mi satysfakcje ale chyba nie
mam wyjścia i już.
Pozdrawiam,
dziwak

Drogi dziwaku

[Gość: lina]

Drogi dziwaku, jak dobrze zrozumiałam jesteś przed 30 i osiągnąłeś jak
twierdzisz poziom wysycenia. Otóż ja też jestem przed 30, a nie osiągnęłam
jeszcze niczego i co gorsza nie wiem tak naprawdę co ze sobą zrobić. Niby mam
studia, ale co mi po tym, pracy po takim kierunku ciężko jest mi znaleźć, może
też źle szukam. W życiu osobistym też kiepsko, pomimo że z aparycją całkiem
dobrze. Jednak nie odbieraj tego jako użalanie się nad sobą. Stwierdzam jakie są
fakty. Szukam swojej pracy i chyba gdzieś ciagle mam nadzieją, może naiwnie, że
ją znajdę. Wierzę, że się coś odmieni i że będę robiła coś co nada sens mojemu
życiu. Tobie też tego życzę. Doceniaj to, że pracujesz i całkem nieźle
zarabiasz. Pozdrawiam

[bri]

A wiesz co byś chciała robić? Bo tak po omacku szukać to możesz faktycznie
długo ;)

[przypadek]

Kurczę no największy problem jest taki, że nie wiesz co chcesz robić, innymi
słowy, "co chcesz sprzedawać", jakie usługi etc.

[Gość: Pani Żuczkowa]

godzina 13.45, już nie wiem co mam robić , byłam na wszystkich znanych mi
forach GW, onet, wp, angielski edu.pl. portale dla szukających pracy,
angielski.edu.pl, poukładałam długopisy i pomyłam wszystkim w pokoju naczynia .
Jestem już zmęczona decyzja o podjęciu tej pracy to mój zyciowy błąd, tylko
nie wiem czy mam siłe na szukanie czego innego.

[Gość: nika]

Witam sedecznie! Prędzej, czy później większośc osób dopada taki syndrom.
Różnie sie on nazywa "wypaleniem zawodowym", poczuciem beznadziejnośći itp.
Trudno być zadowolonym z życia - gdy wstajesz rano i na samą myśl o pracy, źle
się już czujesz. Trudno mi jest na podstawie tak ogólnych informacji jakie
podałaś coś doradzić. Jestem w podobnej sytuacji, tylko ja wiem czego chce tzn.
zmieniam zupełnie zawód, obecnie szukam pracy. Nigdy nie jest za późno na
zmianę. Najlepiej wypisać sobie na kartce nasze umiejętności, to co potrafimy
db robić i lubimy, z drugiej strony nasze osiągnięcia i w tym momencie trzeba
się zastanowić w czym tak naprawde jest db, nie wierzę że nie ma takiej
dziedziny, w której nie jesteś db. Polecam lekture ksiązki "Kto zabrał mój ser?
której autorem jest Johnson Spencer. Pozdrawiam Nika

[fortuna2068]

też myślę, ze to syndrom wypalenia zawodowego. Ja mam prawie 40 i tez to chyba
przeżywam... Teraz leczę się na nerwicę itp. Szukam czegoś, ale słabe są tego
efekty :( Nie chcę siedzieć w domu, bo to gorsze chyba od tego mobbingu,
którego doznawałam. Czuję się niepotrzebna, do niczego :((( Czy ktoś może mnie
jakoś pocieszyć? Pozdrawiam.

[girl_named_mad]

doskonale rozumiem co czujesz, u mnie jest teraz identyczna sytuacja. pracę samą w sobie lubię, ale bywa, że muszę na siłę sobie wyszukiwać zadań, co na dłuższą metę jest męczące i przygnębiające.
piszesz, że wspaniale praciwało ci się w agencji pr, tylko że mało płacili. a może wwarto wrócić do pr-u ? tylko wymagania finansowe przedstawiaj jasno i konkretnie.

powodzenia!!

[Gość: Mysz]

ja już przestałam mysleć o ciekawej pracy i o ty6m, żeby robić to co chcę - to
chyba niespełnione marzenie. Wierzę tylko, że tak jak kiedyś będę miała znowu
bspokojną prace i w miłej atmosferze, to też jest bardzo ważne.

[Gość: Pani Żuczkowa]

a dzisiaj zaczeły się "te" znaczące spojrzenia, bo niby nadgorliwa
jestem