Bardzo bardzo smutne

[Gość: Sabat]

Maks Werwicki zmarł - psycholog z PAP, i nie tylko. To straszne. Przeczytał
tysiące książek. W pewnym momencie musiał ich część znieść do piwnicy bo strop
by się zawalił. Dwa lata umawiałem się z nim na pogawędkę. Nie posłuchałem tego
wpisu, nie odkładaj...itd.

[Gość: andy_sz]

No nie mow, to byl moj wykladowca, nam tez opowiadal o tych ksiazkach. Naprawde
swietny czlowiek. Co sie stalo, mial problemy z nadwaga wiec moze zawal. To
naprawde smutna wiadomosc. :-(((

[Gość: Sabat]

Pojechał do Piły na zajęcia ze studentami zaocznymi (PAP) ma tam filię nie wiem
co się stało. Chyba zasłabł

[Gość: Sabat]

Wspaniałe w nim było to ż on miał dziesiątki, napradę trudno zliczyć,
zainteresowań. W tym wiele prozaicznych zdawałoby się. M.in. zbierał nietypowe
wydania gazet - np. z błędami. Albo gadżety związane z PKP. Zawsze jak
podróżował to się na nie sasadzał ze śrubokręcikiem. Miał m.in. firanaki z
napisem PKP, lusterka, te widoczki z Zakopanego umieszczane w przedziałach,
tabliczkę z napisem - Nie korzystać z toalety podczas postoju pociagu.
Ozdobą kolekcji była tablica z Warsu dworcowego gdzie takimi plastykowymi
wtykanymi literkami pisało się: Golonka - 100 gr. - 9 zł 50 gr.
Tych zainteresowań miał np. dziesiątki poza psychologią oczywiscie.

[Gość: andy_sz]

Nam kiedys puscil na wykladzie film z lat 70 o dziewczetach z poprawczaka. Nie
wiem skad on ten film zdobyl, ale byl po prostu bezbledny. I jeszcze komentarze
jakie dorzucal, po prostu wszyscy strasznie lubili jego wyklady. Kiedys
dostalem u niego piatke z egzaminu bo wszedlem pierwszy. Qrde, naprawde PAP i
caly Slupsk duzo stracil...

[Gość: Beki]

Smutno jak odchodzi nagle ktos kto byl bardzo lubiany. Nie znalam go ani nigdy
nie widzialam ale co nieco o nim slyszalam. Chce sie zapytac ile mial lat?
(mniej wiecej). czy to byl mlody czlowiek (mlody dla mnie to tak do 50-ki).

[Gość: andy_sz]

Tak, na pewno byl przed 50, a przynajmniej tak wygladal. Najwazniejsze ze byl
mlody duchem, xwietny kontakt ze studentami, zawsze zyczliwy, bardzo
sympatyczny, po prostu wymarzony wykladowca.....

[Gość: Pati]

To smutne. Nie znalam go ani nie widzialam ale tak jak Beki bardzo duzo o nim
slyszalam i to samych pozytywnych rzeczy.

Malo jest takich ludzi pasjonatow, ktorzy powaznie traktuja swoja prace i zyja
troche inaczej niz inni. Malo jest takich ciekawych zycia osob. Bardzo lubie
jak ktos cos zbiera (chicby to mialo byc najbardziej infantylne), bardzo lubie
jak ktos odnajduje w kolekcjonowaniu radosc zycia i bardzo lubie jak ktos
potrafi swoja pasja zainteresowac innych.

Smutno mi bo tak sobie mysle ze czlowiek istnieje a dookola niego jego swiat
ktory sobie buduje. I nagle on znika i pozostaje tylko ten swiat ktory jak
obloczek tez bedzie zanikal w zaleznosci od tego jaka bedzie pamiec innych
ludzi. Czesto tak sie zastanawiam w pracy jak to jest ze po czlowieku sprzed
kilku stuleci tak malo zostaje. Zostaja tylko przedmioty, a ulatuje to jakim
ten czlowiek byl. Koncze bo pozna pora a ja mam melancholijny nastroj.

[Gość: Julka]

Przyznaję, że nie znałam tego człowieka i nigdy o nim nie słyszałam.
Ale z tego, co przeczytałam był wart zainteresowania.
Cóż takie życie jedni umierają inni zaś się rodzą.
Trzeba się z tym pogodzić.
Uważam, że najważniejsze jest to, aby zapamiętać człowieka jakim był naprawdę
przed śmiercią.
Często dopiero po śmierci zauważamy zalety ludzi.
A tak nie powinno być.
Myslę, że można kogoś zostawić na długo w pamięci, a ją zawsze można odświeżyć.

[Gość: Nataliaa]

Tak do wypowiedzi Julki-ja się z tym nigdy nie pogodzę.Czas jakoś tam leczy
rany,ale pogodzić się nie pogodzę.
Sabat,szkoda ,że nie zdążyłeś z tą rozmową.ja też kiedyś nie zdążyłam.I to
chyba jedyna rzecz którą w życiu żałuję.