Jestem chorym singlem

[tomek.72]

Witam


Zdecydowałem się napisać pod wpływem wypowiedzi w stylu "ja też mam ten sam
problem" na które natknąłem się przeglądając różne wątki. Może dla mnie też
się ktoś trafi ...

Mam 33 lata. Skończyłem studia o w zasadzie zerowej wartości na rynku pracy
(poza pracą naukową). Po kilku latach pracy w nauce doszedłem do wniosku że
trzeba się przekwalifikować. Zacząłem. Było ciężko. Skończyłem studia
podyplomowe pracując już w nowym zawodzie i douczając się w każdej wolnej
chwili. Po kilku latach zacząłem się rozglądać za nową pracą i tu mur. W
mieście w którym mieszkałem nie było takich możliwości. No to wyjechałem.
Kilkaset kilometrów (nie do Warszawy). Udało mi się znaleźć pracę niemalże
idealną! Lepszej już nie trzeba. Finansowo też. Nareszcie wszystko zaczęło
układać się pomyślnie!

Tyle że ponad rok temu posypało mi się zdrowie. Bardzo.
Przyjaciół i znajomych zostawiłem kilkaset kilometrów stąd.
Zostałem sam.

Boję się poznawać nowe osoby bo one nic nie wiedzą o mojej przypadłości.
Nie chcę być sam ale ... nie chcę też nikomu marnować życia.
Według mnie to byłoby nieuczciwe. Powinienem na początku znajomości wyjaśnić
to i owo ale ... nie mam tu nikogo komu mógłbym zaufać do tego stopnia.

Koło się zamyka.


Co Wy na to ??

Tomek

[zeppelia]

Przeciez tu możesz napisac co tylko chcesz. To całkiem niezły pomysł na poczatek. Spotykamy się, może kiedys dołączysz..
pozdrawiam

[anisua]

hmm...
po raz pierwszy od dawna watek prawdziwy, dotyczący byc może kiedys nas lub
naszych bliskich......

i tak małe zainteresowanie....

to ja napiszę cos od siebie....
zdrowie sypie sie w róznym wieku, ale ludzie zyja nadal, ciesza sie( choc
czasem trudno )zyciem......
przypadłośc powiadasz......
trudno doradzac, bo nie wiem czego ona dotyczy
kwestia tylko Twojego zdrowia? czy moze tego, ze potencjalnie mozesz narazic
swoja partnerkę na zarazenie?

nie chce wypytywac, bo pewnie trudno Ci mówić, ale może na forum, gdzie póki co
jestes anonimowy moze łatwiej bedzie zacząc mówic?
i oswoisz sie z tym, ze .....jesli powiesz to ludzie nie znikną z Twego zycia?

ja mam rożnych znajomych, przyjaciół i niekoniecznie są to osoby całkiem
zdrowe, cudowne i bez wad
jesteśmy w koncu ludzmi, kazdy ma jakies małe wady, przypadłości, dolegliwosci,
ale to nie swiadczy o człowieku
a czy masz tam znajomych, takich do pogadania, spotkania się?
i wydaje mi sie, ze musisz od razu wyznawać wszystkiego....
moze tak zacznij.......
a potem pojawi sie taka osoba, której będziesz chciał i bedziesz mógł zaufać....

a i na pewno, przynajmniej to moje zdanie powinienes byc szczery,
może nie na pierwszym spotkaniu, moze małymi kroczkami powiedz prawdę....
i niech ona zadecyduje czy zmarnujesz jej zycie.....

[monache_6]

Anuisua w zasadzie napisała wszystko co mogłabym powiedzieć…

Piszesz, że nie chcesz komuś zmarnować życia…
Rozumiem to, sama tez tak kiedys myślałam. Myślałam, że nie mogę skazywać drugiej osoby na ciągły strach, zamartwianie się...
Już tak nie myślę, może dlatego, że sama się nauczyłam z żyć z chorobą, a może dlatego, że spotkałam mnóstwo osób, które traktują mnie normalnie. Nie wszyscy moi znajomi wiedzą oczywiście, bo nie ma potrzeby, żeby wiedzieli. Ale pozostali przyzwyczaili się, że są okresy kiedy nie mogę uczestniczyć we wszystkim co robią. I wiesz co? Często nawet zmieniają plany ze względu na mnie
Domyślam się, że trudno jest ci się przełamać, otworzyć przed ludźmi, ale musisz spróbować po to, żeby przekonać się, że (jak napisała Anisua) ludzie nie uciekną z twojego życia.
Przecież choroba nie czyni nikogo gorszym człowiekiem i myślę, że tak właśnie będzie myślała osoba, która cię pokocha.

Kiedyś w jednej z gazet przeczytałam bardzo mądrą i piękną wypowiedź Marka Kamińskiego. Specjalnie dla Ciebie pogrzebałam w necie i znalazłam
„Wybrałem się z 15-letnim Jaśkiem Melą na biegun. Traktowałem go jak zdrowego człowieka, bo Jasiek był i jest zdrowym człowiekiem. Po prostu nie myślałem o tym, że on nie ma ręki i nogi, nie koncentrowałem się na tym. Był Jasiek i szliśmy na biegun - tylko to się liczyło. Owszem, była też proteza, którą musieliśmy się "opiekować": zdejmować ją, nakładać, uważać na nią itd. Były pewne czynności dodatkowe - i tyle.”

Pozdrawiam

[wenecka]

na początek: nikt nie jest bez wad, bez przypadłości (nie tylko zdrowotnych),
tajemnic, które chce ukryć.
nie musisz na dzien dobry mówic o swoich problemach. możesz powiedzieć wtedy,
gdy będziesz pewien, że możesz mówić bez przeszkód. decyzja czy być z osobą
chorą nie jest łatwa. osoby, które dobierają się a pary wtedy, gdy brak
jakichkolwiek oznak, że zdrowie moze sie posypać, nie mają ani gwarancji ani
pewności, że za parę lat partnetowi coś się nie stanie. a jak coś złego spotka
partnera to nie rozstają się ze sobą ot tak sobie, bo partner, co mial być na
całe życie nagle się popsuł i tym samym popsuł całą zabawę i frajdę ze związku.

niedawno spędziłam trochę czasu z ludźmi, pośród ktorych byli naprawdę b.
ciężko chorzy. nadal maja swoich partnerów, mężów, żony. kochających i
pomagających w trudnych chwilach. mają marzenia o macierzyństwie, które może na
całe życie już przygwoździć do wózka.
w prawwdziwych uczuciach nie powinno być miejsca na wyrachowanie w kwestii
wygodnictwa. choć... świat, obyczaje się zmieniają. ciągle mam nadzieję, że
jednak w tej kwestii się nie mylę.

[tomek.72]

Witajcie

Dzięki za słowa wsparcia, wiele dla mnie znaczą.

Czy mam tu znajomych ?? W zasadzie tylko w pracy a jest to głównie męskie
towarzystwo. Są w różnym wieku i wielu z nich ma swoje rodziny. To jest własnie
problem. Jednych znajomych zostawiłem kilkaset kilometrów stąd a nowych nie
zdążyłem dorobić się ...

Ta moja "przypadłość" nie jest zaraźliwa

A tak w ogóle to wiem gdzie jest Pokład.
Chętnie dołączę do następnego spotkania.

Pozdrawiam
Tomek

[anisua]

Ty nie dziekuj
Ty sie chłopie uśmiechnij, uwierz w ludzi i wyjdż do nich.......

chciałabym miec w pracy głównie męskie towarzystwo;DD
chociaz nie narzekam

ps.jeśli nie zarażliwa to wydaje mi się, że problem się skurczył trochę

[tomek.72]

Wyjdź do ludzi ... Jak ?? Gdzie ?? Z kim ??
Samemu to mi się nawet czasem nie chce na rower wyjść że nie wspomnę o wyjściu
do kina.

[anisua]

wiem, to taki slogan ...bardzo denerwujacy zresztą
chodziło mi bardzej o to, bys z powodu swej choroby nie zamykał się w domu..

a z doswiadczenia wiem, że znajomi zawsze się jacyś znajdą
i chętni do kina, do wyjścia do knajpy na piwko czy kawę

czasem tylko ich nie zauważamy lub nie dbamy o naszych przyjaciół, znajomych
a czasem......zamykamy na ludzi

[kesol]

Zadaj sobie pytanie co lubisz robic poza praca,
ponizej kilka propozycji:
ksiazka, kino, teatr, muzyka, malarstwo, plywanie, bieganie, spacerowanie,
krecenie sie w miejscu do utraty swiadomosci, struganie aniolkow, lepienie w
glinie...
Odnalezienie radosci zycia jest podstawa w szukaniu nowych znajomosci. Nie
odpowiem jak masz poznac ludzi, musisz to zrobic sam. Forum jest dobrym
miejscem ale nalezy pamietac, ze zycie toczy sie w realnym swiecie i net go nie
zastapi. Wierze, ze za miesiac, moze dwa opiszesz jak poznales nowych ludzi.
Teraz wez sie w garsc i idz na rower

Bedzie dobrze
Napisz do straych przyjaciol i znajomych, to ze jestes daleko nie znaczy, ze
nie jestes im bliski.

[baron.munchausen]

moje problemuy w porównaniu do Twoich to bułka z masłem...w sumie to nawet nie
wiem co powiedzieć, chyba tylko tyle że życzę Ci powodzenia i będę trzymał
kciuki!Głowa do góry!!!

[temeda24]

nie chce ci wspolczuc - to jest ostatnia chyba rzecz, jakiej spodziewa sie
chory; wiem, ze my tu czsem narzekamy na rozne pierdoly, czy nic nieznaczace
rzeczy, ze czesto pojawia sie samotnosc - ale wyglada na to, ze samotnosc w
czasie choroby jest najgorsza rzecza, jaka moze sie w zyciu pojawic
prawda jest taka, ze piszac i dzielac sie problemami z innymi ludzmi - czujemy
sie mniej samotni i bardziej zrozumiani - pozostaje ci tylko zadomowienie sie
tutaj na razie - a ze apetyt rosnie w miare jedzenia... chec wyjscia z domu
przyjdzie sama

Tomek, masz mejla. n/txt

[wenecka]

[gad_forumowy]

Siedząc w domu przed kompem nic nie zdziałasz. Więc... switch it of and go
somewhere... .
Nic nie może stanąć na przeszkodzie prawdziwej miłości. Musisz tylko wyszukać
właściwą osobę, która Cię pokocha. Już na starcie czeka na Ciebie premia, która
zawiera się w powiedzeniu: "łatwiej słomianemu Jasiowi niż złotowłosej Kasi".
Także do dzieła!

[skrzydlate]

))))