Wczoraj skonczylam studia

[mary_an]

Z tego powodu jestem bardzo szczesliwa. I o dziwo wcale nie czuje sie jakos
wyjatkowo. I jakos wcale nie pali mi sie do pracy. I z jednej strony wcale mi
nie zal, ze mam to wreszcie za soba, ale z drugiej nie mam pomyslu, na co tak
naprawde naprawde mialabym teraz w zyciu ochote :( Bo na pewno nie na
siedzenie przed biurkiem i stukanie w klawiature 8h na dobe.

Skad wziac inspiracje na zycie? Na razie bede jeszcze przez rok studiowala
podymplopowo, ale potem mam troche obaw - bo wszyscy z moich znajomych
skonczyli raczej o wiele gorzej, niz sobie to zaplanowali - wykonuja nudne
rutynowe prace za beznadziejne pieniadze. Gdybym tylko wiedziala, co tak
naprawde naprawde chce robic ehhhh ciezka sprawa :( Nawet teraz moje piekne
marzenia sprzed 5 lat wydaja mi sie beznadziejne, moze tak jak wiekszosc moich
znajomych, co nie maja pomyslu na zycie powinnam zapisac sie na studia
doktoranckie? To jest jedyne, co na razie wydaje mi sie w miare ciekawym
zajeciem. Moze jeszcze praca w mediach wydaje mi sie byc w miare interesujaca,
chociaz juz sama nie wiem.

Zdaje sobie sprawe, ze podjete teraz decyzje sa super wazne. Gdzie znalezc
jakis pomysl na przyszlosc???

[Gość: mózg]

Jak gdzie w sobie.

[mary_an]

W sobie. Latwo powiedziec. Mialam piekne wizje. Bede pracowala tu i tu. I
myslalam, ze bedzie to bajeczna praca. I po praktykach tam stwierdzam, ze jednak
nie jest. I ze moje wyidealizowane wizje i plany legly w gruzach. Mi nie zalezy
w zyciu na wielkich pieniadzach, czy jakiejs super karierze, chce tylko miec
prace, w ktorej bede sie spelniala i ktora bedzie mi sprawiala przyjemnosc. Jest
to dla mnei bardzo wazne, a na razie nie jestem sobie w stanie wyobrazic zadnego
konkretnego zajecia i to jest wlasnie problem.

[sanjoseshark]

Jak sie zdaje na maturze to co najlatwiejsze, idzie na studia na
ktore racza przyjac i 5 lat sie pije...
Kariere trzeba planowac w liceum.

[mary_an]

Kariere zaplanowalam w liceum, skonczylam studia takie, jakie chcialam, zrobilam
w ich trakcie rozne praktyki i dodatkowo pracuje caly czas i po prostu te
doswiadczenia mnie troche zalamuja. W liceum wszystko wydaje sie piekne, potem
idziesz na wymarzone wysnione praktyki, siedzisz i bez sensu gapisz sie w ekran
i dochodzisz do wniosku, ze moze jednak zycie nie jest takie piekne.

Potrzebuje jakiegos konkretnego pomyslu na temat pracy, w ktorej bym sie
spelniala. Nie mam czasu robic kolejnych kilkumiesiecznych praktyk w roznych
miejscach, zeby sie przekonac, ze to znowu nie to. Powinnam sobie kupic jakas
ksiazke w stylu "1000 mozliwych drog zycia" hehhe

Zapewniam cie, ze nie pilam przez te 5 lat, studia skonczylam dobre i dobrze,
mam rozne praktyki na koncie, znam kilka jezykow i ciagle mam wiare w to, ze jak
sie postaram, to wiele osiagne. Moge zrobic wszystko, tylko nie wiem co. Kiedys
widzialam ksiazke o takim tytule i nigdy nie sadzilam, ze sama tak skoncze.

[Gość: ginko]

sanjoseshark napisał:

> Jak sie zdaje na maturze to co najlatwiejsze, idzie na studia na
> ktore racza przyjac i 5 lat sie pije...

Ten opis to może być tylko...

Politechnika oczywiście! :D

Czasem uniwerek może być, w przypadku fizyki i inżynierii materiałowej na przykład.

Mary_an a co skończyłaś i gdzie? -> tak z ciekawości :)

[mary_an]

Studiowalam w Niemczech, w Heidelbergu kierunek laczony, troche filologii (fr +
hiszp), politologii i prawa. Teraz bede dalej studiowala tylko prawo, studia
Master w Holandii. A potem to nie wiem, znam kilka jezykow, mam bardzo szerokie
zainteresowania, milion pomyslow i nie chce teraz wyladowac gdzies za biurkiem i
wykonywac bezsensowne zajecia. I na prawde nie moge wymyslic ani jednego
zajecia, przy ktorym bylabym naprawde szczesliwa.

[Gość: Tawananna*]

Gratuluję skończenia studiów :). Mam nadzieję, że sama niedługo postawię mgr
przed nazwiskiem.

Bardzo dobrze rozumiem, o czym piszesz. Też nie wyobrażam sobie siedzenia za
biurkiem i stukania w klawiaturę 8 godzin dziennie. I też moje marzenia sprzed 5
lat już dawno straciły swoją wartość (właściwie mniej więcej w połowie
pierwszych praktyk ;)).

Ale... mam nowe marzenia. Po średnio ciekawych, rutynowych pracach wykonywałam
też ciekawsze. Wierzę, że są jeszcze ciekawsze :). Nie wybaczyłabym sobie,
gdybym miała wybrać coś, z czego nie jestem do końca zadowolona, tylko dlatego,
że zrezygnowałam z dalszego szukania. Pewnie Cię taka rada nie usatysfakcjonuje,
ale na Twoim miejscu szukałabym jednak dalej: kolejne praktyki, może staż
absolwencki (np. Leonardo). To nie jest tak, że jeśli do tej pory nic
wystarczająco interesującego nie znalazłaś, to już nic takiego nie znajdziesz...
Masz po prostu wysokie standardy :).

Gdzie robisz w końcu te studia podyplomowe i z czego? Ja w sumie zdecydowałam
się na podobną opcję - bronię się i mam rok przerwy na przemyślenia :) (w moim
przypadku akurat nie podyplomówka, ale Erasmus i zamiar opanowania nowego
języka). Studia doktoranckie to jest jakaś opcja - tylko nie chciałabym ich
wybrać, jak większość twoich (i moich) znajomych, z braku pomysłu na życie. Z
drugiej strony, dawałyby się dobrze połączyć z innymi moimi pomysłami :) (tylko
czemu mam tych pomysłów tak dużo...? I jeden nigdy nie wystarcza? ;))

Cóż, chyba wiele Ci nie pomogłam... ale myślę, że jest to dość typowy stan ducha
i umysłu w okolicach końca studiów. Przynajmniej znam sporo osób w bardzo
zbliżonej sytuacji. Zwykle są to ci, którzy w czasie studiów robili masę różnych
rzeczy (np. 2 kierunki, działalność społeczna, różne praktyki, stypendia,
języki, praca itd.) i trudno jest im się teraz zdecydować, bo znają plusy i
MINUSY różnych zajęć, i do tego boją się rutyny i mają wysokie oczekiwania. Stan
ten, wbrew pozorom, sprawiedliwym jest i nie tylko humanistów dotyka - znam
osoby np. po politechnice, które z podobną rezerwą podchodzą do możliwych
życiowych wyborów.

Jakiś rok temu myślałam o pracy na cały etat w jakiejś dużej firmie bezpośrednio
po studiach. W międzyczasie doszłam do wniosku, że jednak nie mam na to ochoty,
a do tego - niekoniecznie muszę dążyć do jak najszybszego osiągnięcia życiowej
stabilizacji, skoro nie mam rodziny i radzę sobie finansowo. Więc, jakkolwiek
przewrotnie (a może i rozczarowująco) to by nie brzmiało, chwilowo moją
inspiracją na życie jest szukanie inspiracji na życie, i, co więcej, jest mi z
tym dobrze :).

[mary_an]

Dziekuje bardzo :) Praktyki - fajny pomysl, tylko ze nie wiem gdzie. Zawsze
chcialam pracowac w jakis instytucjach, moze Unia Europejska, mialam praktyki w
Bundestagu i w roznych organizacjach - strasznie sie zawiodlam. Zupelnie inaczej
to sobie wyobrazalam i teraz wszystkie moje plany legly w gruzach. Nie wiem
gdzie mialabym praktykowac, wlasnie opcja mediow wydawalaby mi sie ewentualnie
ciekawie, ale nawet nie wiem gdzie i co konkretnie chcialabym robic. Zeby znowu
nie bylo lipy..

[Gość: z.]

mam podobnie ..tez skonczylam studia ,teraz jade na Erasmusa z
drugich i tez myslalam o jakims stazu w instytucji europejskiej ale
wszystko mnie to jakos rozczarowuje.Chyba wybralabym inne studia
teraz ,cos bardziej kreatywnego ale kto wie moze trzeba szukac tej
drogi zyciowej? a gdzie jedziesz Tawanna?

[mary_an]

Ja jade do Holandii, nie na Erasmusa, bo juz skonczylam studia. W sumie moze to
byl blad, bo teraz musze przez to za te studia sama placic, ale z drugiej strony
przynajmniej bede miala konkretny papier i dowod, ze sie nie opierniczalam,
tylko cos robilam. I mam nadzieje, ze sie tam czegos ciekawego naucze i ze mnie
natchni co do mojej przyszlosci.

Z instytucjami mialam troche kontaktu, z ludzmi ktorzy tam pracuja tez i
szczerze mowiac po dokladnym przyjrzeniu sie wcale mnie to juz nie zachwyca.
Tak sobie jezdze po swiecie i nawet nie wiem, gdzie chcialabym mieszkac, co
robic, nic nie wiem. Caly swiat stoi otworem, jak dla mnie moge byc pasterzem w
Nowej Zelandii, albo badaczem w Dzunglii Amazonskiej, grunt to tylko wiedziec,
czego bym tak naprawde chciala.

mary_an

[alex_koz]

wlasciwie temat bardziej by sie na priva nadawal, ale co do instytucji EU to nie ma sie co zrazac na podstawie opowiesci innych albo kontaktu z pojedynczymi osobami, ja polecam w kazdym badz razie:) jakby co to pisz:)

[mary_an]

No nie wiem, na pewno sprobuje, planuje zlozyc tam podanie o staz, jakos tak za
rok zapewne. Tylko po prostu troche obiawiam sie nudy i stechlizny takiej
ogromnej organizacji. Najgorsze jest to, ze tam zawsze zaczynasz od zera i
dopiero po paru latach masz szanse liczyc na cos ciekawego. Moze potem napisze
na priva, na razie zajmuje sie od 2 dni wypelnianiem kupy formularzy i podan -
czyli u mnie standard :)

[tawananna]

Witaj w klubie :). Jadę do Szwajcarii, też z drugich studiów :). A Ty dokąd?
Mogłabyś może podać Twojego maila (możesz po prostu napisać do mnie na adres
gazetowy).

[tawananna]

Trzy razy "może" w jednym zdaniu to lekka przesada ;).

[Gość: z.]

ja do Hiszpanii ,nie wykluaczam podjecia tam studiow podyplomowych
pozniej

[tawananna]

Sprawdź maila gazetowego :).

To było do mary_an. n/t

[tawananna]

[alex_koz]

nie przejmujcie sie dziewczyny, pisze do mary_an i tawananny, ja we wrzesniu zaczynam trzecie studia i moj 8smy rok studiow i jakos - mimo okresowych zwatpien - powazny kryzys co do mojej przyszlosci mnie nie dopada:)
napisz mary_an koniecznie gdzie sie wybierasz:)

[Gość: Kaja]

Jakoś tak podnosi mnie na duchu ten wątek. Chodzi mi o to, ze nie tylko ja nie
wiem...w ostatnim czasie bez przerwy popadałam w jakieś stany depresyjne z
powodu braku planów na życie. Braku inspiracji do życia właśnie. Skończyłam 3
lata jednych studiów i rok drugich, ale do teraz nie wiem co mnie tak naprawdę
interesuje i co chcę robić. Bez przerwy dopadają mnie jakieś czarne myśli z
powodu braku pomysłów na życie. Może nie braku bo to, co studiuję interesuje
mnie tylko ciągle mam wrażenie, że nie jest tym co powinnam robić. Przypuszczam
jednak, ze gdybym coś innego studiowała, to to coś też by mnie znudziło. Obawiam
się, ze jestem beznadziejnym przypadkiem :P

[Gość: zuzia]

alex_kav prosze zdradż jakie studia skonczyłas i jakie chcesz zacząć. Przepraszam za moja ciekawskość;) ale sama jestem w podobnej sytuacji. Skonczyłam socjologie i politologie, a teraz w wieku 25 lat chce zacząć prawo. Nie wiem czy to już nie lekka przesada, ale co tam- raz sie zyje!!

[mary_an]

Ja tez zaczynam prawo, bo mnie to interesuje, a co mi tam. Trzeba robic to, na
co sie ma ochote, nie jest powiedziane, ze 25 lat to musisz zaczac gnic przed
biurkiem az do emerytury.

[Gość: z.]

no ale czy prawo nie jest wlaśnie takie biurkowe...?;)
mnie sie marzy architektura krajobrazu wciaz...ale stara jestem:P:P

[Gość: Kaja]

Widzę, ze to prawo popularne wśród niezdecydowanych, ja własnie skończyłam I rok
prawa :P

[alex_koz]

skonczylam prawo i europeistyke, teraz wyjezdzam na rocznego LLMa (Master of Laws).
prawo wybralam bo od zawsze chcialam byc prawnikiem i to wlasnie jest to COŚ co w zyciu chce robic. mam pomysl na siebie i na to co ze mna bedzie, otwieram sobie kolejne sciezki, aby za rok-dwa sie ustalibilizowac i osiasc gdzies:) nie chcialabym tak jak moi znajomi utknac w wieku 25 lat na aplikacji i marnej kancelarii, bez szans na rozwoj.

[mary_an]

alex_koz napisała:

> skonczylam prawo i europeistyke, teraz wyjezdzam na rocznego LLMa (Master of
Laws).

ja tez :) a gdzie? w ktorym kraju chociaz?

[alex_koz]

mary_an napisała:

> alex_koz napisała:
>
> > skonczylam prawo i europeistyke, teraz wyjezdzam na rocznego LLMa (Master
> of
> Laws).
>
> ja tez :) a gdzie? w ktorym kraju chociaz?

w Kanadzie (Ottawa), a ty w Holandii, prawda? (Maastricht?)

[mary_an]

Si :) ale do Tilburga.

Kanada jest tak daleko, w ogole nie bralam tego pod uwage. Latwo sie dam dostac?
Drogie sa w ogole studia? Dostaniesz stypendium?

mary_an, sprawdz poczte n/t

[alex_koz]

do mary_an

[Gość: marcin]

mary_an, skonczyłas prawo w Niemczech?
Czy jest bardzo trudno(tak slyszalam)? co z Staatsexamen?

[Gość: madzia]

Też doła złapałam:) Skończyłam studia licencjackie, jeszcze w sumie
trwa rekrutacja na magisterskie - a ja nie wiem gdzie iść... sporo
kierunkow mnie interesuje - trudno jest mi wiec zdecydowac, a
wszystkiego miec nie mozna. zapewne bede kontynuowac dotychczasowe.
odbylam kilka praktyk, w tym w moim wymarzonym miejscu i też się
trochę zawiodłam. chyba nie ma dla mnie idealnego miejsca pracy ;/,
musze sie wiec zadowolic tym najbardziej znośnym. najgorsze jest to,
że nie mam juz tego przekonania, ze to jest 'to' (mniejsza
mobilizacja) - a trzeba cos w tym kierunku robic, bo nikt nie zapuka
i nie zaoferuje mi tego stanowiska pozniej tak od siebie... jednym
slowem wielka pustka, dezorientacja, tylko 'wejsc na drzewo i
patrzec w niebo' :) pozdrawiam wszystkich zagubionych

[Gość: Gość portalu]

Nie martwcie się, przed wami jeszcze wiele szans. Jeżeli ktoś bardzo chce i jest
konsekwentny, to uda się dopiąć swego. Też długo poszukiwałem właściwej ścieżki
rozwoju. Dziś mam poczucie, że warto było długo szukać i trudzić się. Powodzenia