I jak oceniacie Zabe???

[zgred67]

Bardzo mi się podobała, ogólnie mówiac. Czułem powrót formy
z wczesniejszych dzieł. Jestem bardzo zafascynowany.
Żadne uwagi nie zmienią mojego podziwu. Oto one.

1. Pani MM zapomniała, że Teksas jest w innej strefie czasowej,
niż Wschodnie Wybrzeże i jak Żaba dzwoni o jedenastej do Fryderyka,
to u niego powinna być czwarta nad ranem, może sen przyjdzie,
a nie piąta.
2. Jak innym, nieodbieranie maili przez Fryderyka wydaje mi się mało
natutalne. No chyba, że CIA go odcięła, żeby zatrzymać w Stanach
genialnego naukowca wykształconego za nasze pieniądze ;-).
3. Mnie Róża nie drażni. Drażni mnie Bernard. Żaba mówi, że jej się
spaliły zeszyty i książki, a on nie okazuje cienia współczucia,
ani nawet śladu zainteresowania. Ale ja wiem, że wszyscy mają
wady i bohaterowie bez wad nie mają racji bytu.
4. Jako starego zbereźnika cieszą mnie freudowskie smaczki. Ciekawe,
czy tylko ja je tak odbieram. "wykorzystał Cię wśród lunet i teleskopów"
- cóż za piękny przykład, kiedy opis otoczenia koresponduje z akcją.
Ja na przykład widziałem te smaczki w "Szóstej klepce": "czy coq to kura"
(tu trzeba znać angielski, żeby zrozumieć obawy Żaczka). No i to
"bo mi karpie ciekną". Imponuje mi kreatywność Autorki. I nie wierzę,
że nie wiedziała z czym kojarzy się zniekształcone imię Lucka w JT.
5. Zdziwiłem się, że Wolfi bywa w kościele. To jednak miłe zaskoczenie.

Musierowicz rules.

Dziecko - koszty

[melba76]

Mam roczną córeczkę,żyjemy z jednej pensji, więc oszczędnie. Mała kosztuje nas
około 500 zł miesięcznie.

[pampelka]

Ja nie wiem ile miesięcznie ale tak: płynę na lekarzach, prywtne konsultacje,
płatne badania, lepsze szczpionki, kupowane oddzielnie, czasem wizyty domowe, bo
dzieci chorują w weekendy, a to marnie 150 zeta. Ubrania dla dwojga: oszczedzam
na podkoszulkach, blezerkach, bo te kupuje w ciuchandzie, również dlatego, ze
naprawde fajne, ale buty (3x w sezonie, każda para powyżej stówki, bo na tym się
nie oszczędza) dalej porządne kurtki na lato i zimę dla dwojga, grube
narciarskie spodnie, tony rajtek, majtek itp to już w normalnym sklepie i
droższe, bo rajtki musza być bawełniane, a chłopaki chcą nosić satynowe
bokserki. Tylko i li.
Ponadto zajęcia dodatkowe: prywatne przedszkole, bo państwowe nie wypaliło. No i
kasa leci.

[pampelka]

A na koniec, bo mam trochę czasu jeszcze, choćby nie wiem jaki ten Frycek był
papierowy, to ja i tak do MM mam stosunek nabożny. Bo te pierwsze części
jeżycjady zmieniły mnie na zawsze, były takim dobrym zastrzykiem z witaminą H
jak humor i D jak dystans.
Ona jedna nie produkowała taniego dydaktyzmu, znajdując tematy w codzienności,
podawanej jednak na ciepło i serdecznie, MM. miała też prawdziwie niebanalny
stosunek do języka, czyniąc go nowoczesnym, giętkim i odkrywczym.
Ja się teraz zżymam, bo mi szkoda, że nie mogę tak skoczyć z głową, i że te nowe
powieści stoją grzecznie na półce, czyste i eleganckie, raz przeczytane i
niekuszące, podczas gdy stare doszczętnie zaczytane, usmolone, bo, a to
konsumowane przy jajecznicy, a to wannie, a to wszędzie, bez przerwy wedrują za
mną po mieszkaniu.
Jakby jednak nie patrzeć, na różnych płaszczyznach jestem dłużniczką autorki i o
tym zawsze pamiętam. Były czasy kiedy trzymała mnie przy życiu, a dziś
paradoksalnie jej wczesne koncepcje rodzicielskie wcielam w czyn. Jeśli pani MM
gdzieś tu krąży chcę powiedzieć, że kaczka wciąż lubi pływać. Mała Pulpa topiła
w zlewie pieniążki i zabawki, moje dzieciny zaś topią je w ubikacji. Świat jest
wciąż ten sam, mimo wszystko.

[melba76]

Pampelka ma rację :) Nie wyobrażam sobie jesiennego grypska czy
poegzaminacyjnego odreagowywania stresów bez Jeżycjady :)

Spotkania

[morgain]

Witam wszystkich fanów Małgorzaty Musierowicz! Piszę w imieniu Wydawnictwa
Akapit Press. Jak zapewne wiecie, planowana była cała seria spotkań autorskich.
Niestety, z powodu kontuzji, której uległa Autorka, wszystkie musiały zostać
odwołane. Jest nam z tego powodu niezmiernie przykro, liczę jednak na Waszą
wyrozumiałość i na to, że razem z nami, będziecie trzymać kciuki za jak
najszybszy powrót Autorki do zdrowia. :)

[brytyjka]

Kontuzja? Mam nadzieję, że nie uciekała przed Piotrkiem Żeromskim ani nie
spalił jej się pokój?

pozdrawiam listopadowo
i szybkiego powrotu do zdrowia życzę :)
brytyjka

[elaw2]

Po tych wszystkich opiniach napiszę raczej krótko: na kolana nie padłam ale
wciąż ciekawa jestem co będzie dalej. Przed Żabą czytałam któryś już raz Opium
w rosole. Opium to według mnie najlepsza część sagi o Poznaniu. Śmiałam się
obłąkańczo i smarkałam w chusteczkę. Przy Żabce nie było już tych emocji. A
może wyrastam powoli z Jeżycjady? Choć starsze książki pani Małgorzaty
uwielbiam.
A teraz do konkretów: Wolfi spodobał mi się od pierwszego spojrzenia na
ilustrację. Pasuje do Laury tylko niech może poczekają z tym ślubem.
Pyza i Fryderyk. Oplątywanie się wokół faceta i to takiego, który wypiął się na
własne dziecko, scena końcowa jakoś nie grają. I te studia Róży. Ta astrofizyka
bo ukochany ją studiuje. Gdzie własne życie Pyzy??? Mam nadzieję, że jak już
urodzi to zacznie realniej myśleć i zacznie coś co lubi sama a nie to co
Fryderyka fascynuje. Uwiedzenie, żeby zatrzymać faceta w jej wykonaniu też
nierealne. A jeśli genuisz Schoppe dostanie kolejne stypendium i znów wyjedzie?
Pyziak jeździł za dolarami ten za wiedzą. Nasuwa się też porównianie: Pyziak
zawsze bywał u Borejków (zasiedział się i został zaproszony na obiad) a
Gabrysia u niego nigdy. Młody geniusz podobnie.
Pani Sznytek: po co? Właściwie mogłabym jeszcze mnożyć pytania i zarzuty,
tylko i tak wiem, że następną książkę znów kupię. Bo będę ciekawa co było
dalej. Bo lubię Jeżycjadę a tą do Brulionu kocham.

Bywanie u "narzeczonych"

[iwoniaw]

elaw2 napisała:
> Pyza i Fryderyk. Oplątywanie się wokół faceta i to takiego, który wypiął się na
>
> własne dziecko, scena końcowa jakoś nie grają. I te studia Róży. Ta astrofizyka
>
> bo ukochany ją studiuje. Gdzie własne życie Pyzy??? Mam nadzieję, że jak już
> urodzi to zacznie realniej myśleć i zacznie coś co lubi sama a nie to co
> Fryderyka fascynuje.

Zgadzam się, zresztą pisałam już o tym powyżej

Uwiedzenie, żeby zatrzymać faceta w jej wykonaniu też
> nierealne. A jeśli genuisz Schoppe dostanie kolejne stypendium i znów wyjedzie?

NO właśnie nie rozumiem, co w tym złego? Być może i wyjedzie, natomiast nie
bardzo rozumiem alternatywę: albo stypendium albo rodzina. Wygląda na to, że
jeśli bohaterowie nie trzymają się za ręce 24h/dobę, to coś nie gra w ich
związku. Stąd dobra i miła Pyzunia nawet studia wybiera wbrew swym upodobaniom,
a o sobie to myślą tylko wstrętne feministki.

>
> Pyziak jeździł za dolarami ten za wiedzą. Nasuwa się też porównianie: Pyziak
> zawsze bywał u Borejków (zasiedział się i został zaproszony na obiad) a
> Gabrysia u niego nigdy. Młody geniusz podobnie.

Bo Borejkowie anektują do swego klanu, kto tam akurat jest zaprzyjaźniony i nie
widzą nic dziwnego w tym, że nie ma rewizyt. No bo po co one niby? Zresztą
zostawienie rodziny bez wieści choćby na parę godzin jest powodem dramatu i
niepokoju (nie mówię tu bynajmniej o licealistce Pyzie, ale o całkiem dorosłej
Natalii). A pamiętacie, jak Natalia wracając z Cypru zwierza się Pyzie, że co
prawda ma już środki na własne mieszkanie, ale boi się nawet przyznać rodzinie
do swych planów w tym względzie? Zatem goście - nawet codziennie - tak, ale w
gości bez reszty rodziny to już nie bardzo (chyba Gaba ostatni raz wyszła na
sylwestra do Joanny bez Idy w 1977...)

> tylko i tak wiem, że następną książkę znów kupię. Bo będę ciekawa co było
> dalej. Bo lubię Jeżycjadę a tą do Brulionu kocham.

I to jest stwierdzenie, do którego też się dołączam :-)

[lunalovelight]

cholera.
az przykro powiedziec, ale: straszne rozczarowanie :(.
przewidywalna, pocukrzona [wg mnie], akcja jak flaki z olejem, zasmialam sie
raz. jeden, jedyny RAZ, a przy innych czesciach czesto turlalam sie ze smiechu...

szkoda :(.

Mówcie co chcecie-ja tam jestem zachwycona!:-)

[mamaemmy]

Dziś zaczynam ją czytać od nowa-żeby się w niej jeszcze rozsmakować:)
Klimatem przypominała mi Szóstą klepkę,może przez ten pożar,może przez wygląd
Hildegardy.
A,że trochę nierzeczywista?Co z tego!Że za słodka?Eee tam.
Wolfi-rewelacyjny,ktoś się zdziwił,że chodzi do kościoła.Ja też chodzę do
Dominikanów,więc wiem,jak klimat tego kościoła działa na rózne typy ludzi-
takich Wolfich jest tam cała masa:-)
Całą ciąże Róży wkurzał mnie Frycek,a tu na końcu wzruszyłam się po raz
pierwszy w życiu na scenie miłosnej(a książek czytam mnóstwo,choć raczej nie
romanse)...

jestem pod wrażeniem!:)))

[acoto]

Pani Małgorzato - za pozwoleniem - dziękuję za Tygryska :)

[apawlak1]

no nie wiem.
Ja jej nie czuję.
Nie ma klimatu MM, nie mam klimatu starych dobrych przyjaciół borejkowych:(

tak czuję...

[evans_rod]

O kurcze, ale gadacie głupoty. Normalnie "Zaba" jest super. Szczegolnie podoba
mi sie ten moment, kiedy Anakin walczy z Duku. Takie to emocjonujące. Efekty w
ogole sa super. A dzwiek saberkow to cud. Az chce sie zyc w tym poniekad
wyimaginowanym swiecie.

Ilustracje

[myself-m]

Zauważyliście, że obrazek z Aurelią i panią Sznytek bardzo przypomina ten z
Brulionu? Gdzie Bebe w podobnej pozie z podobną miną stoi przed nauczycielką.
Ona naprawdę wymusza taką postawę? Czy tylko trafia na tak pokorne istoty, ktore
nie śmią na nią spojrzeć bardziej stanowczo?

A w ogóle to jakieś takie mniej staranne te ilustracje w Żabie... Zwłaszcza
przedstawiające tych, których już znamy, np. Idę albo dzieci na ostatnim
obrazku. Czepiam się?...

[emusia]

i w ogole wiaodmo, ze ida byla chuda i miala bardzo sczuple nogi, ale na
obrazku (str 35), to jednak troche przesadzone z tą szczupłością :)

[myself-m]

emusia napisała:

> i w ogole wiaodmo, ze ida byla chuda i miala bardzo sczuple nogi, ale na
> obrazku (str 35), to jednak troche przesadzone z tą szczupłością :)

Tak, zwłaszcza że jest napisane, że były zgrabne ;>

[olahabe]

Żaba z okładki jest okropna- pucołowaty bobas, niedopracowany. Porównajcie z
ilustracjami z "Kłamczuchy", portret ciotki Lili z fifką, albo Anielka w
klasie, cudo! Teraz ze wszystkich stron (forma, treść), wieje prowizorka i
pośpiech. Żeby nie powiedzieć niedbalstwo!!

[marrtawu]

Na ilustracje też zwróciłam uwagę - nie za piękne.

Nie rozumiem Frycka kompletnie. Miał okazję wyjechać do Stanów? Wiedział o
ciąży? To mówi, że będzie harował, kochanie, czekaj tu na mnie, wrócę i nic nas
nie rozdzieli - wszak to takie borejkowskie. Ale nie! On najpierw zrywa
kontakt, a potem wraca nagle i od progu bredzi o kawalerce. Pomijam już
wcześniejsze bredzenia o pułapce biologicznej - czy naukowiec, lat dwadzieścia
kilka, może mieć problemy z pojmowaniem zależności przyczyna - skutek? W ogóle,
dlaczego Pyza, uwodząc chłopaka, który dotąd nawet za rękę jej nie trzymał na
ulicy -(znów szok po przeczytaniu tego fragmentu) sama nie zastanowi się pół
minuty nad konsekwencjami? A czy on jako bierna, uwodzona strona - odnoszę
wrażenie, że na siłę - jest zwolniony z takiego obowiązku?
Frycka nigdy nie polubię.

Rodzina Schoppe miała być zapewne odzwierciedleniem prawdziwej nieborejkowskiej
rodziny.... Hmm, może i tak, choć fakt, metamorfoza mamy Frycka po rozmowie z
Różą o szmatach i kurczakach - idiotyczna.

Dlaczego pani Musierowicz dogryza serialowej rzeczywistości, skoro jej
rzeczywistość też ma niewiele wspólnego z normalnymi ludzkimi zachowaniami?


Jednak - całość powieści - zwłaszcza po kilku ostatnich gorzkich
rozczarowaniach - dawny, cudowny klimat, nareszcie!!!
Podobała mi się postać Tygrysa - stosunek do siostry, rodzeństwa, podobał mi
się Józinek - jedyny normalny dzieciak (Ty silendo jedna!), podobała mi się
sama Żaba i Wolfi.
Mimo zdesperowanych 19latków, którzy po dwóch dniach dialogu na balkonie chcą
być "razem, do końca" (chyba że to maturalny stres tak z nich schodził) i w
ogóle MIMO WSZYSTKO, książka ta jest bardziej realna niż poprzednie tomy.

[jjjjjj]

troszkę mi się pomyliło poród był wyznaczony na początek czerwca

[agata_christie]

Pampelka, mądra z Ciebie dziewczyna.
Nie mam się co po Tobie powtarzać, mam tylko kilka dodatkowych refleksyj. W
książce zza wypowiedzi Róży i Laury wyziera manifest antyaborcyjny.
Dziecko "jest", przepraszam "JEST", "nie można się nie cieszyć" itd. Ja się
szczerze zgadzam z przesłaniem ale retoryka chyba szkodzi zamierzonym szczytnym
celom. Przeciętna przerażona dziewczyna samotnie chlipiąca nad dwoma różowymi
paskami w łazience nie wyniesie z ksiażki pokrzepienia. Pomyśli chyba tylko, że
ona taki heros jak Róża to nie jest a rodzina ciepła kochająca owszem pomoże
ale stempel "życiowej porażki" na czoło nabije. Dziewczyna im ma bardziej
kochającą i prawą rodzinę tym trudniej jej się zdobyć na odwagę. Paradoksalnie.
I zwykle czuje potrzebę uniesienia się dumą nie tylko przed "szują" ale także
przed najbliższymi, jeśli wie że zawiodła zdradzając wpajane od dziecka ideały.
Bo to się przez skórę czuje, nie ma co. Przecież Dziadzio Ignacy groźnie
spozierał na inną wnuczkę na samo tylko podejrzenie jakiś miłosnych uniesień
maturzystów więc samo przyznanie się do miłości innej niż platoniczna łatwo by
Róży przyjść by nie mogło.

Nie pasuje mi deklaratywnie wmawiana nam jej duma nie tylko w kontekście
Waszych uwag o beztroskim moszczeniu sobie gniazdka w portfelu rodziców i
dziadków. W Róży nie ma dumy za grosz, ona się unosi dumą nie swoją tylko dumą
rodziny, bez cienia wstydu i odpowiedzialności za własne słowa. "Ja sobie
poradzę" oznacza "oni mi pomogą więc kicham na pomoc tatusia". Bo kurczaki,
szmata i wszystko o czym tu już napisano... Tylko problem nie w tym, że na
świecie nie ma wspaniałych rodzin, które wyciągną pomocne ramię do dziewczyny
na życiowym zakręcie. Są takie rodziny na szczęście. Mnie uderza kontrast
mentalności Róży i przeciętnej łkającej bezgłośnie pod pralką panienki z
dobrego domu. Panienki takie mają czarną rozpacz w głowie i czytając te piękne
historie raczej odwagi nie nabiorą, bo wiedzą że same tak szybko nie podniosą
czoła by wygłosić sentencję "wózek już mam" jeśli go sobie same kupić nie mogą.

Wolałabym widzieć dzielną Różę, która sobie jakoś radzi mimo zawodu, jaki
sprawiła rodzinie i stara się sobie znaleźć własne dobre miejsce na świecie,
skoro trochę wypadła z orbity grzecznej córuni. Żeby coś budowała własnego na
świecie, żeby z niej biła prawdziwa życiowa odwaga. Własna. To by było
krzepiące, bo zawsze krzepi świadomość, że można się ostatecznie okazać
dorosłym człowiekiem, którego stać na odpowiedzialność.

Mama Bobcia z Szóstej Klepki też z życiowego zakrętu wpadła pod dach
miłosiernej rodziny ale daleko jej było do wygłaszania mów a la Róza. A dziecko
przygarniętej Krystyny dało w kość np. Ceśce i wcale nie było różowo - lecz bił
z tamtych historii optymizm "mimo wszystko", prawdziwy. Że się można jednak w
życiu pozbierać, że dobrzy ludzie - nie koniecznie łaskawie wielkoduszni
najbliżsi - pomogą, ale nie załatwią całej sprawy, że trzeba się trochę
poboksować z życiem, jak to w trudnej sytuacji. Takie historie dają siłę
dziewczynom spod pralki. Ja się po prostu o nie boję, że jak się naczytają o
Róży to pójdą na tory jak dziewczę oazowe z chłopakiem ministrantem, które
przejechała ciufa wśród kochających rodziców i przyjaciół.

[agata_christie]

A do powyższego zarzutu chciałam dodać, że rzeczywiście klimacik powraca,
zwłaszcza na pierwszych kilkudziesięciu stronach, literacko i narracyjnie forma
wraca. I co mi się zawsze podobało w niegdysiejszym bezprzymiotnikowym
kreowaniu krwistych postaci - niezłe dialogi. Bronię pani Sznytke za
kierownicą, oracji Piotrusia a Józinek rulez! Świetnie i konsekwentnie
poprowadzony Ignaś Mądrala, którego mamusia goni na podwórko by wrócił zgrzany,
spocony jako ten dzielny sportowiec, po mamusi. Znałam takiego jednego, w wieku
dwudziestukilku lat został asystentem eurodeputowanego w Brukseli studiując
dziennym trybem dwa kierunki w Polsce. Jak go pamiętam z piaskownicy to żywcem
Ignaś, inaczej bym w takie sf nie uwierzyła :-))) Wolfi ok. Ułańska fantazja
Gieni Trombke minęła wraz ze stanem wojennym ale niech jej tam się darzy, widać
ona ułan wtedy gdy nieszczęśliwa.

Poza Różą, która Odważną, Dumną i Dzielną Osobą jest, gdyż tak nam napisała
autorka przecząc przedstawionym faktom - książka rokuje powrót do czasów, gdy
krwiste postacie szlachetniały na naszych oczach (nie zawsze zresztą trwale) a
ciepło nie było ciepełkiem a Kwiat był Kalafiora. Fine.

[pampelka]

Tak Agato-Ch:-)
Też się cieszę, że stara forma MM. wraca.
Bo wraca.
Gdyby tak detalicznie zastanowić się czym ona jest i jak powinna sie objawić to
mam następujące spostrzeżenia.

1. Prawda psychologiczna postaci. MM. miała rzadki dar konstruowania domkniętych
emocjonalnie postaci, nie tylko głównych ale i drugoplanowych, filmowo niemal,
bo łącznie z atrybutami, które podkreślały ich stan. Mam na myśli papierosy
ciotki ( z Kłamczuchy) i odkurzacz w rękach mamy Bobcia. Ten, z którym snuła się
po domu. Budowała je jak dobra graficznka, z kilku kresek dających jednak
wyobrażenie, być może dlatego, że owe kreski różnej grubości były. Oto ciotka, u
której Aniela wynajmuje pokój. To odrobinę zgorzkniała, dość cyniczna i bez
zbednego miłosierdzia kobieta, obdarzona jednak poczuciem humoru i tęsknotą za
bliskością. Jej okrzyk, gdy zobaczyła Anielę na scene " Mówiłam wam to artystka"
jest właśnie takim okrzykiem ekspiacyjnym, opowiadającym o silnej więzi jaka się
zawiązała między nią, a Anielą, ta twardą, zdolną, bogatą wewnętrznie
dziewczyną. Jak wiemy wszak ciotka nie zaznała wielu lirycznych unienień
(genialna opowieść o obrazie, w którym została topielicą), życie nie dało jej
zbyt wiele miłości. Nauczyło też nie lubić głupców. A Aniela Kowalik nie jest
głupcem, jest, jakby na to to nie parztrzeć, do ciotki dość podobna w trzeźwym
osądzie. I ciotka do niej lgnie. To wszystko nie zostało przecież wywleczone
otwartym tekstem, to są wrażenia podskórne. Za które MM. należą się brawa.
Znakomita jest mama Bobcia, biedna dawna poetka, teraz zagoniona między synem, a
odkurzaczem. Charakterystyczna postać.
Ich galerię możnaby tu mnożyć: wszyscy tu pamiętamy rodzię Juleczka, dość upioną
w gruncie rzeczy, a jak barwnie odmalowaną. I znakomicie poprowadzoną relację:
rodzice Ceśki w koronkach kontra rodzice Juleczka, zakończoną jakże miłą dla
naszego ucha konstatacją - to parweniusze.
Pisząc: prawda psychologiczna postaci mam na mysli nie tylko zestaw cech (bogaty
bo od śmiesznostek, po heroizm, na wielu płaszczyznach, Mamerotowa jako matka i
Mamertowa jako przerażona pracownica) ale i konsekwencję, pozwalającą uwierzyć i
w motywy bohaterów i w podejmowane przez nich decyzje. W gruncie rzeczy to
rzadkość, MM. miała zaś ten słuch od razu, od Szóstej Klepki.
To dlatego teraz możemy pogrupować bohaterów w typy psychologiczne jak nie
przymierzając postaci z Muminków i pozastanawiać się czy jesteśmy bardziej
Mimblami czy też z domieszką Filifionki, a kto jest Mamą Muminka.
Tymczasem w Żabie mamy rodziców Żaby. Niedopracowanych, bo za Boga nie można ich
zrozumieć. Mają troche z tego (seriale) trochę z owego (kłótnie) i jeszcze
trochę skądinąd ale na pytanie co nimi kieruje można odpowiedzieć: a skąd mam
wiedzieć.

2.
Domykanie wątków. MM. prowadziła fabułę jak dramatopisarz: strzelba na ścianie
musiała wypalić. Zatem domykała wątki nie tylko główne, ale i poboczne, tak, że
każda z postaci miała swój finał. Julia zdobyła Juleczka. Krystyna i jej mąż
dojrzeli do samodzielności, Brodacz zakończył się elegancko, pani Trak doznała
objawienia, wyjaśniła się sprawa kaczki co nie lubi pływać itp. Teraz tego
brakuje ponieważ szybka fabuła zmierza w kierunku telenoweli, bohaterowie zaś de
facto nie wchodzą w interakcje z pobocznymi postaciami. Te zaś pojawiają się
jako dośmieszenie (pani Sznytek) lub przypomnienie (co nowego u Aurelii) i bez
kontynuacji. Zobaczmy w gruncie rzeczy skupiona na ciąży Róży Żaba obdbija się
od postaci. Ani pani Sznytek, ani Aurelia, ani Żeromscy rodzice zupełnie nic w
niej nie zmieniają. Są, z punktu widzenia fabuły, jej logiki kompletnie
niepotrzebni. Konstatuje ich i odbija się od nich.
W starych powieściach autorka bezwzględnie podporzadkowywała się logice fabuły i
to ona wyznaczała sceny. Teraz od tego odeszła (Żabie uważam mozna zauwazyć
powrót do tej koncepcji) i to wcale niedobrze, bo tezy zostają gołosłowne.
Fabuła zaś, która jest wtórna do tezy nigdy nie wzleci, jak kura.

3. Gęstość fabuły.
Tu chcę powiedzieć, że od lat uważam MM. za autorkę niedocenioną. Naturalnie ma
swoje fanki, w tym mnie, ale moim zdanim nie została doceniona jako pisarka.
Funkcjonuje jak zabawna autorka ksiązek dla dziewczynek, od niedawna, szturchana
przez krytykę i feministki jako autorka konserwatynych nie przystających do
realiów poglądów. Tymczasem, w mojej opinii, była i zapewne jeszcze jest, jedną
z najlepszych polskich, a może najlepszą, pisarką realistyczną. Miała nie tylko
doskonałe pióro (zachwyty różwież moje wzbdziły teksty ze Schreka. pamietacie
Schrek jak nie chciał zdjąć przed Fioną hełmu powiedział: Bo mi bedzie zimno.,
To świetna fraza, ale pierwsza dokładnie z tą samą melodią była Musierowicz z
tekstem Cesi : bo mi karpie ciekną). Zatem nie tylko pióro było znakomite.
Budowała jak mało kto oryginalne fabuły, filmowe niemal, nadto produkowała
ciekawe analizy codzienności i dziś, gdybym chciała komuś poradzić jak ma sie
zapoznać z czasami komuny powiedziałabym: poczytaj Musierowiczową.
Zatem ja stawiam tezę: to Pisarka. To co mnie do niej najbardziej przekonuje to
fabuły. W grucie rzeczy pomysł by Aniela udała się na służbę, Ceśka zamknęła w
wieży a Genofewa Sztompke chodziła na obiadek, nie jest pomysłem oczywistym. Tak
się wydaje, gdy sie to czyta, ale MM. wysnuła go z niczego. To znakomity
koncept. Moge powiedzieć, że byłaby, ta dawna MM. świetnym scenarzystą, bo miała
rzadki dar budowania obrazem i umiejętność tzw trzeciego, nieoczywistego wyjścia.
Fabuła to jednak jeszcze inna kwestia. MM. tkała ją bardzo gęsto. Ileż się
dzieje w Kłamczusze, w domu Ceśki, u Borejków u Kreski. To jest taki gest
pisarza, nie oszczędzam sobie pomysłów tylko pędzę na koniku.
Byłoby dobrze gdyby MM. do tego wróciła bo robi to jak nikt. W Żabie już troche
jest, ale jeszcze za mało. Żaba przez to, ze narracyjnie jest rozbita (opowiada
ona, opowiada Wolfi, Ignaś itp) ma zbyt mało miejsca na akcję.
Co właściwie zrobiła - no niewiele. Porównajmy ją z Ceśką czy niedoścignioną
Kłamczuchą.
Nie wiem czy ta fabularna oszczędność wynika z pośpiechu pisania. Myślę, że nie.
No i chcę też w to wierzyć, bo tak łatwo nie zrezygnuję z czytania MM choc przy
Kalamburce wszystko we mnie krzyczało.
Na koniec jeszcze jedno o pisarwstwie MM. jest już klasykiem, ale nie klasykiem
książek dla dzieci, a klasykiem pewnej pisarskiej metody. Ma swoje autorskie
sposoby, ma swoje patenty ( np doskonale wprowadzana codzienność: szyldy ceny
itp ona była z tym pierwsza w Polsce) ma charakterystyczny szyk, i co się rzadko
spotyka zwłaszcza teraz u szybkich pisarzy typu Shuty, ma doskonałe pisarskie
rzemiosło. Piszę ma, bo choć ostatnio się zagubiła, moim zdaniem, nie wierzę, że
to zgubiła. Na starych powieściach można się spokojnie uczyć pisania.
Mnie osobiście kojarzy się z Jane Austin. Kiedyś jeden snobistyczny bucefał
nazwał książki Austin literaturą dla panienek, i że to jak Musierowicz.
Tymczasem nie ma literatury babskiej, męskiej, dla dzieci i dla dorosłych. Jest
dobra albo zła. Austin teraz, i jej kanapowe obserwacje, zostały docenione na
niwie na której wcześniej nie były. Z Musierowicz powinno być podobnie, stara
jeżycjada powinna być podręcznikiem dla scenarzytów i nauką dla przyszłych
pisarzy. Żałuję, że MM. wdaje sie w tymczasowe polemiki, o których nikt juz nie
będzie pamiętał, że narzuca sobie jakieś misje, zamiast ciepnąć to wszystko i
nie zważając na nic wsiąść na literackiego konika. Albo, jeśli intucija jej to
każe, brzydko mówiąc olać wszysko inne, i zabrać się za inną literaturę.
No i tyle. Pogoda psia i spać się chce.

[myself-m]

pampelka napisała:
2.
> Domykanie wątków. MM. prowadziła fabułę jak dramatopisarz: strzelba na ścianie
> musiała wypalić. Zatem domykała wątki nie tylko główne, ale i poboczne, tak, że
> każda z postaci miała swój finał. Julia zdobyła Juleczka. Krystyna i jej mąż
> dojrzeli do samodzielności, Brodacz zakończył się elegancko, pani Trak doznała
> objawienia, wyjaśniła się sprawa kaczki co nie lubi pływać itp. Teraz tego
> brakuje ponieważ szybka fabuła zmierza w kierunku telenoweli, bohaterowie zaś d
> e
> facto nie wchodzą w interakcje z pobocznymi postaciami.

To mi się skojarzyło z jednym, być może jak najmniej znaczącym zdaniem z Żaby -
że Wolfi był skłócony z ojcem od czasu studniówki. Zdawalo mi się, że nie
pojawiło się ono przypadkiem, bo było rozwinięciem zdania, które padło nieco
wcześniej (po prostu: Wolfi był skłócony z ojcem). Spodziewałam się więc
wyjaśnienia - co się takiego na tej studniówce wydarzyło, jeśli to o to chodzi?
I cóż - przegapiłam? Było coś dalej na ten temat?

Jeśli tego brak - to faktycznie utrudnia zrozumienie stosunków w rodzinie
Schoppe. Oczywista, że to szczególik, ale zwróciłam uwagę.

[dakota77]

Pampelko, mała uwaga- caly czas mylisz panią Trak ze Szczepańską. pani Trak to
Gizela, ta sprawiająca kłopoty sąsiadka to pani szczepańska:)
Aha, Jane Austen, nie Austin:)

[biljana]

i jeszcze jedno - Toleczek nie Juleczek:) Byla Juleczka i Toleczek uhm)

[pampelka]

naturalnie Toleczek. Ten Juleczek to mi chyba rodzinnie wyskoczył, przez jednego
takiego Juleczka, a pani Szczepańska została panią Trak sama nie wiem skąd.
Idę się wybatożyć:-,) bo mi się należy za kardynalne błędy niegodne wiernej fanki.

[k_linka]

pampelka napisała:

> naturalnie Toleczek. Ten Juleczek to mi chyba rodzinnie wyskoczył, przez
jedneg
> o
> takiego Juleczka, a pani Szczepańska została panią Trak sama nie wiem skąd.
> Idę się wybatożyć:-,) bo mi się należy za kardynalne błędy niegodne wiernej
fan

Pampelko, cytujac Laure:
Licza sie horyzonty myslowe, ogrom wiedzy problemowej, umiejetnosci pisarsie,
zdolnosc do syntezy, a nie imie oblesnego kretyna...
> ki.
>

[agata_christie]

Z całą pewnością Wolfi wychylił kielicha.

[baba67]

No to rzeczywiscie, ale wczesniej problemy byly-wspomniano o niezadowalajaceych
wynikach w nauce Wolfiego-przeciez wszyscy nawet on sam boja sie naprawde, czy
zda mature. On jest zupelnie inny niz ojciec, pod kazdym wzgledem.
Ale rzeczywiscie, ja sie tez przyzwyczailam, ze kazda strzelba wystrzela i
czuje niedosyt.

[nancy_callahan]

Dzięki temu niewątpliwie stałby sie ewenementem ma całą Jeżycjadę i
jednocześnie polubiłabym go jeszcze bardziej.
Ale to chyba jednak nie to, zwłasza, że nawet po zdanej maturze nie do
pomyślenia dla Żaby było żeby poszedł z kolegami na piwo.

[nancy_callahan]

To dotyczyło kielicha Wolfiego oczywiście:)
Poz tym w zupełności zgadzam się z pampelką i jej pokrewnymi uczestniczkami
dyskusji, Żaba pokazuje, że MM zmierza w dobrym kierunku, a raczej zrobiła w
tył zwrot i miejmy nadzieję, że polewka jeszcze bardziej cofnie nas w czasy
kłamczuchy i szóstej klepki.

Wolfi nieskalany

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Chyba wszystko, co mogłabym powiedzieć, zostało w tym wątku powiedziane. Dodam
tylko małą szpileczkę. Nie dość, że Wolfi nie kala swych ust piwem, to tatuaże
projektuje wyłącznie zmywalne! :-)))))

→ → → → → → → → → → → →
Nadchodzi Era Mohera!
← ← ← ← ← ← ← ← ← ← ← ←

[qlka_79]

Może na zmywalne jest większe zapotrzebowanie? Pewnie szerszy target, bo i
nieletni mogą.

[agata_christie]

>Żałuję, że MM. wdaje sie w tymczasowe polemiki, o których nikt juz nie
>będzie pamiętał, że narzuca sobie jakieś misje, zamiast !!!!ciepnąć!!!! to
>wszystko i nie zważając na nic wsiąść na literackiego konika.
Tyś jest dziołcha stąd, pumpelka!

Otóż racja. Co by mówić o starych historyjkach i ich konserwatywnym rysie
spokojnie można je było tłumaczyć bajkową konwencją w realnej rzeczywistości,
co wobec świetnego pióra było stylistyką całkowicie dopuszczalną. Zawsze się
pukałam w czoło, gdy ktoś kpił jakież to naiwne i odsyłałam do poprawnych
politycznie przeróbek literatury dziecięcej, w których wilk nie zjada babci a
królewicz głaszcze smoka za uchem. Jak ktoś nie potrafi czytać bajek to się już
pewnie nie nauczy. Stare opiumy w rosole to były przenajlepiej skonstruowane i
napisane bajki, przy czym MM miała niezwykły dar podmieniania postaci
archetypowych postaciami o wszelkich cechach archetypu a jednak od pieca
wymyślonych. Takie nowe archetypy sobie wymyślała na pniu. I teraz idziemy
przez życie jedna z drugą i oprócz Złej Macochy, Starej Wiedźmy, Pięknego
Księcia, Dzielnego Rycerza i Dobrej Wróżki widzimy Dziecko w Rajstopkach, Rudą
Bują Piękność, Cielęcinę o Wielu Kompleksach, Złotoustego Bernarda Natręta,
Oschłą a Szlachetną Wiekową Damę oraz Erudytę Mimimalistę.
Że nie wspomnę o genialnym słuchu językowym Pisarki wciskającej im w usta
niecodzienną elokwencję, adekwatną jednak zawsze do stanu i pochodzenia,
nieprawda. Pomimo rozmachu fabularnego, stylistycznego i językowego wszystko do
kupy było uroczo bezpretensjonalne. I jeszcze się doczekamy, mam nadzieję, bo
forma wraca, wraca! Papierowe postacie na stos! Ido nie odchodź, Kłamczucho
wróć!

[elwinga]

> Takie nowe archetypy sobie wymyślała na pniu. I teraz idziemy
> przez życie jedna z drugą i oprócz Złej Macochy, Starej Wiedźmy, Pięknego
> Księcia, Dzielnego Rycerza i Dobrej Wróżki widzimy Dziecko w Rajstopkach,
Rudą
> Bują Piękność, Cielęcinę o Wielu Kompleksach, Złotoustego Bernarda Natręta,
> Oschłą a Szlachetną Wiekową Damę oraz Erudytę Mimimalistę.

Zgadzam się w 100%! Świetnie to ujęłaś.

[bardzozielonykot]

Pampelko, a może niedomknięcie postaci, o którym piszesz, można byłoby uznać za
kolejny przejaw realizmu. Zgadzam się z tym, że może to nieco przeszkadzać w
książkach MM, ale jest to jakies takie prawdziwe. A "niekonsekwentna"
(powiedzmy, choć to w żadnym wypadku nie jest właściwe słowo) Pyza bardzo mi
sie podoba, jako postać.

[zgred67]

Szacuneczek, pampelka. Popieram.

[biljana]

no prosze, kawal niezlej krytyki literackiej na forum. chyle czola:)

[agisek]

Nic tylko pozbierać Wasze głosy i zrobić z nich jakąś uczoną syntezę
literacką :-)

[baba67]

Bernard Zlotousty Natret :-)))))) Zabilas mnie .........

[jjjjjj]

bardzo mi się podobała, bardziej niż "Język Trolli" i uważam za grubą przesadę
traktowanie Róży jak posożyta i nieroba, przecież ona jest w ciąży, wymaganie
od dziewczyny żeby z brzuchem latała za pracą, jest trochę dziwne, zresztą kto
by ją zatrudnił? bardzo dobrze, że ma wsparcie w rodzinie bo przecież w
rozmowie z Laurą wyraźnie mówi że się martwi tym wszystkim, ale ona tego po
prostu stara się nie pokazywać. dla mnie fajne jest to że miałam podobny termin
porodu jak Róża: koniec czerwca, ale mój maluch się pospieszył i urodził się 1
czerwca, na dzień dziecka

[ludzik_ta]

O ile "Nutrię i Nerwusa" czytałam do czwartej nad ranem z wypiekami na twarzy (porywająca akcja, a ja akcji z reguły nie lubię - a jednak!), tu czytałam spokojnie, o zgrozo, gdzieś po setnej stronie już tylko "kartkując".

Chcę podzielić się refleksją o obrazku, z książki, który we mnie zapadł swoim spokojem:

Żabie spłonął przez Wollfiego pokoik, a ona dochodzi do wniosku, że dobrze się stało. Przypomniała mi się Filifionka z "Muminków", która panicznie się bała trąby powietrznej, a potem, gdy już stało się krzyczy "Moja piękna katastrofo!"

Nowy pokoik jest czysty, świeży, można zacząć żyć od nowa. Zapachniało mi buddyzmem zen, którego poetykę bardzo lubię (pierwiosnki były w "Pulpecji")

Nie razi mnie zapalczywość uczuć i skłonność do deklaracji Wollfiego - miła odmiana w rzeczywistym świecie zdrad i braku uczuć (nie do końca)...

Kochanej Autorce życzę braku pośpiechu w pisaniu :) (tak!), niekierowaniu się życzeniami a propos dalszego rozwoju akcji (na twórczość powinien mieć wpływ głównie tworzący :)

Jedna sugestia jednak ;) nie warto zbyt często opisywać od nowa postaci już znanych - zainteresowani albo świezi (?), świeży? :) czytelnicy (i tak) siegną po poprzednie części Jeżycjady.

Pozdrawiam Kochających Czytać

[xerovy]

Dużo się dzieje w tej Żabie.
Dobrze pokazana została rodzina Schoppech, a zwłaszcza ojciec, który wymaga od
syna non stop nowych osiągnięć. Bardzo często dzieci jeszcze w dorosłym wieku
cierpią przez tego typu rodziców. Nie jest sprzecznością, że ci ludzie, tak
nastawieni na intelektualne osiągnięcia, lubią oglądać seriale w TV - bo to
taka arywistyczna pseudointeligencja.
Zgadzam się z niektórymi przedmówczyniami, że sceny balkonowe mocno naciągane.
Także radosny powrót Frycka budzi we mnie wątpliwości.
Ale zgadzam się, że można mówić o powrocie autorki do dawnego stylu. Język
Trolli był trochę bardziej powolny i ponury, tu mamy kalejdoskop zdarzeń niczym
w "Szóstej klepce".

[emusia]

a jeszcze coś! :) Dzięki żabie postać Laury stała mi się dużo bliższa z powodu
tego, że zdawała te same przedmioty na maturze, które ja bedę zdawac w tym
roku :)

Czepiacie się, za przeproszeniem

[qlka_79]

Dziś dostałam Żabę i po tych wszystkich postach otwierałam ją z niepokojem.
A tu co? Zapachniało starą Jeżycjadą!
Jak zwykle komizm postaci i sytuacyjny jest mistrzowski, taki typowy dla MM.
Bałam się, że będę skrzywiona, jak podczas Trolli, a tu takie miłe
rozczarowanie, bo już się pośmiałam:D

Muszę się teraz koniecznie odnieść do spalonego pokoju. Rewelacyjna scena!
Gdzieś tam któraś zarzucała, że rodzice potwory, że się nie wzruszyli...
Kurcze, proszę czytać uważnie! Jak byk jest pokazane, że rodzice się przejęli,
na swój sposób oczywiście, a gderanie, że spaliło się wszystko, na co tak
ciężko zapracowali... Moim zdaniem to wina szoku. Byłyście kiedyś w takiej
sytuacji PRAWDZIWEGO zagrożenia? Ja byłam i wiem, że różne rzeczy się mówi i
robi.

Podoba mi się też przemiana Żaby i Wolfiego wywołana pożarem, nawiązanie
kontaktu i chęć wzajemnego zrozumienia. Stara, dobra Jeżycjada:)

Pyzy też się czepiacie, przynajmniej do tego fragmentu, w którym jestem z
lekturą nie mam jej nic do zarzucenia. Właśnie wyszedł pan Szoppe;)
A Róża co? Nie dostała histerii, nie pobiła dziada, tylko doznała olśnienia, że
jej nieszczęsny wybranek został upośledzony przez dom rodzinny.
Inna sprawa, że jakby mój chłopak wolał ściskać mapy niż moje dłonie, to już
dawno dostałby bilet na drogę.

Siedzenie Róży w domu. Nie widzę w tym nic złego, dziwię się raczej, że nie
umarła z nudów, a nie przypominam sobie, żeby było wskazane czym się zajmowała
w takim ogromie czasu:) Nie mam pojęcia, jak się czuje kobieta w ciąży, ale po
wzmiance o puchnących nogach doskonale rozumiem, że nie miała ochoty na
jakiekolwiek działanie.
Ale za tak głupią wpadę ma u mnie krechę do końca świata!

Feminizm. No faktycznie - jedna uwaga, że jakaś nadęta panna z sieci wygłaszała
bzdurne uwagi o facetach... Moim skromnym zdaniem, ta wzmianka nie jest
manifestacją niechęci do feminizmu, tylko pokazania, jak wstrętne potrafią być
dziewczyny. Sądzę, że jest to prędzej nagana randek umawianych w sieci, a
wspomniane niezłe nogi... Chyba przede wszystkim na to (i nie tylko...) zwraca
uwagę dorastający chłopak i nie wiem, skąd Wasze oburzenie?
I tak subtelny, bo w ogóle dopuszczał myśl, że dziewczyny mają coś wiecej niż
części ciała.:)

No i to na razie tyle. Wracam do czytania.

:)

[qlka_79]

Skończyłam czytać, więc jeszcze garstka emocji.
Książką fantastyczna, pełna ciepła i optymizmu.
Osławiona przemowa Pyzy o sprzedawaniu kurczaków... Myślałam, że to faktycznie
jakieś przesadzone. Moim zdaniem normalna deklaracja, oczywista tym bardziej,
że Pyza nie ma wyższego wykształcenia ani zawodu. To mi się w niej podoba - nie
ględzi o studiowaniu, tylko wie, że w razie czego pójdzie do pracy.
Superdziewczyna!

Kolejna sprawa - dziekanka. Przecież dziekankę mogła dostać dopiero w semestrze
letnim, a cały semestr zimowy chodzić na zajęcia...
A tu tragedia, jaka to ta Pyza leniwa. Biorąc pod uwagę choćby tłok w
uczelnianym holu, to z jej strony wręcz przezorność.

Wolfi i Laura - trochę dla mnie nieprawdopodobne, a zamiar szybkiego ślubu
implikuje przyszłe komplikacje:) No ale Idusia też się zaręczyła ze Sławkiem, a
słuch po nim przepadł.
Niemniej wątek romantyczny bardzo mi się podoba.
Zauważyłyście, jak to się pięknie splata z cytowanym Szekspirem? Przypominam,
że Romeo też zakochał się od pierwszego wejrzenia.

Książka jest świetna i nie żałuję spedzonego nad nią czasu, nie rozczarowała
mnie w najmniejszym stopniu i za to Autorce serdecznie dziękuję!
Teraz będę czekać z wielką ciekawością na powrót Pyziaka marnotrawnego.

[aasiek]

qlka_79 napisała:

> Podoba mi się też przemiana Żaby i Wolfiego wywołana pożarem, nawiązanie
> kontaktu i chęć wzajemnego zrozumienia. Stara, dobra Jeżycjada:)
>
Tak, tak, w tej scenie było to "coś" ze starej Jeżycjady. Wzruszyło mnie to. I
jeszcze gdy Wolfi przepraszał Żabę za spalenie pokoju.

[aasiek]

Już przeczytałam :)
I tak: świetnie, jest dobrze. Też się trochę bałam po JT, może właśnie tej
niespecjalnie optymistycznej atmosfery, ale okazało się, ze niepotrzebnie.
Wolfi - fajny chłopak, polubiłam go. Do Baltony mu trochę brakuje, ale w końcu
jest trochę od niego młodszy (tzn. młodszy niż Baltona opisywany w "Pulpecji").
Co jeszcze - aha! Rozbawiła mnie scena, w której Ignaś niechętnie rozstaje się z
hasłem "nimfomania" :) Albo gdy Piotrek wpatruje się w Żabę, widząc w każdym
elemencie jej twarzy emanujące zdecydowanie :) Lubię takie smaczki.
Hm.... W pewnym momencie nabrałam ochoty na ciasto drożdżowe ;)
I choć może nie jestem przekonana do zakończenia (ale muszę się przyznać, ze
mnie wzruszyło :)), ani do historii miłosnej Laury i Wolfiego (chociaż baaardzo
ładna ;)), to mam wrażenie, że znów większość rzeczy jest w tej książce na swoim
miejscu.

[dorota_snooker]

Przeczytałam już i co ???? I nico........
Dlaczego ja już nie umiem czytac tych nowych książek MM ?
Czy ja dorosłam, czy się zmieniłam ?
Smutno mi jakoś.

[malami34]

Mi jest też przykro. I tez nie umiem juz czytać książek MM. Wogóle mi sie nie
podobało, jakbym czytała "Pulpecję". No i to zakończenie!!! Proszę was!!
Tragedia.

[irenka82]

wlasnie skonczylam.nie podoba mi sie,jest nudna.i sie nie smialam w zadnym
innym momencie poza oratorskimi popisami bernarda.szkoda.

czwórka z plusem

[pampeliszka]

w szesciostopniowej skali.
Drazni mnie tylko Aurelia-ciepłe kluski, poprawna az do bólu. Swoją drogą, czy
Musierowicz zna tylko dwa zawody (albo nauczyciel albo artysta, no dobra,
jeszcze architekt)?
I to tłumaczenie Fryderyka, ze on maili nie czytał, bo zmienił skrzynkę. Srata-
tata, jakbym czekala na wiesci od ukochanego, to bym sprawdzala codziennie
wszystkie 5 kont, jakie mam.
Szkoda mi tez, ze cały trud Zaby poszedł na marne, wlasciwie bardziej by mnie
przekonało, ze Fryderyka ruszyło jak dostał zdjecie Rozy i USG Mili.
Klamczucha z mezem jacys obcy, nieznani.
Ale w przeciwienstwie do wrazen z Trolli nie czuje sie rozczarowana.
ps.
Pampela, zbieznosc nickow nie zamierzona, pampeliszka to po czesku dmuchawiec...

[baba67]

Aurelia tez mi sie nie podoba w sensie realnosci postaci.
Czy wyobrazacie sobie taka nauczycielke w ZWYKLYM gimnazjum pracujaca normalnie
bez rozsroju nerwowego? I to tlumaczenie-ze az przykro taka osobe
urazic....bosh. az mnie zemdlilo ze smiechu...klasy w gimnazjum nie skladaja sie
niestety z ssamych Zab, a sam Piotrus ktoremu sie buzia nie zamyka potrafi
skutecznie rozlozyc lekcje...
Obraz gimnazjum w Trolli byl przynajmniej realny, a Panie Sznytek i Zajaczek
doskonale do tych realiow przystosowane.

[pampeliszka]

i jeszcze ten moment, kiedy Sznytek sie wymądrza na poczatku, ze niby Zaba
podrywa Zeromskiego, a Aurelia, niby anioł, patrzy na nią spłoszonym
spojrzeniem, zamiast babę opierdzielic z gory na dół...

[nikadaw1]

no ale powiedzcie, czy Konrad był od niej młodszy o rok czy nie?? w liceum było
klasę niżej. to dlaczego on jest już znanym scenografem a ona początkującą
nauczycielką? w 2004 roku on miał ok 25 lat, czy w tym wieku można juz byc
znanym scenografem?
nie mogę się też doczekać, kiedy to jakaś żona będzie się nazywała inaczej niż
po mężu. to się czasem zdarza przecież, zwłaszcza w środowiskach opisywanych
przez MM. Gabriela zmieniła nazwisko na Stryba, choć można przypuszczać, że była
dość znana pod swoim poprzednm nazwiskiem, w końcu sporo publikowała. i tak bez
żalu???

[herbarium]

Można, można - jeśli w trakcie studiów rozkręcało się jakąś grupę teatralną,
która zrobiła się znana, to jak najbardziej.

przeczytałam ją wczoraj:)

[przemkowa.b]

Bardzo się śmiałam, z tego jak pani Sznytek pomyliła ekskrementy z
eksperymentami, ryczałam ze śmiechu parę minut:) śmieszny jest też dialog
Józinka z Ignasiem przy komputerze:)
Ogólnie: dla mnie o niebo lepsza niż "język Trolli", ciekawsza, weselsza,
świeża:)
Co do nowych bohaterów: główna bohaterka ma 15 lat, tyle co Kreska w "Opium",
ale jest dużo bardziej dziecinna...najpierw mnie to wkurzało, ale potem sobie
uświadomiłam, że w życiu też ludzie są różni i różnie dojrzewają, poza tym
przez reformę oświaty trochę się tą młodzież gimnazjalną "udziecinnia".
Aurelia jako delikatna i subtelna nauczycielka bardzo mi się podoba, natomiast
pani Sznytek, ile ona może mieć lat? Już w Brulionie, była starsza raczej, a
jej portret u MM nie zmienił się choć minęło...hm...17 lat?
Róża jako promieniejąca spokojem i szczęsciem matka podoba mi się, to, że Laura
jest z nią raczej w zgodzie i nią nie gardzi także, historia z Wolfim jest
zupełnie nierealna (nie ma dzisiaj takich facetów:))) poza tym to
nieszczęsne "krucafuks":))) tak mówi Englert w filmach Barei sprzed 20
lat...:)))
Piotr Zeromski: super postać, sama chodziłam do szkoły artystycznej i wiem, że
tacy jak on się zdarzają:)))
Zdziwiło mnie, że Żaba jako główna bohaterka nie przeżyła miłości...:)
I kolejna sprawa: coraz bardziej dziwaczejący Ignacy B., z tym rapierem,
doprawdy...:))) A Ignaś - kujon, ze "Słownikiem wyrazów obcych", zwłaszcza przy
haśle "nimfomania", sama nie wiem, śmiać się czy płakać z rozpaczy?:)
Po prostu trzeba było napisać kolejną książkę o Borejkach:)
A co z Żakami? Umarli, czy jak?:)))

Żaba i Piotrek

[nighthrill]

No, Żaba jednak przeżywa jakieś uczucie, choć fabuła książki podporządkowana
jest innym zgoła kwestiom (ciąża Róży). Piotrek wyraźnie zagiął na Żabę parol,
a i jej nie jest obojętny ( na początku jest o tym, jak to on traktuje ją jak
dziecko, a ona chciałaby być traktowana inaczej). Historia ta albo zostanie
pociągnięta w następnej książce, albo zostaną przedstawieni już jako
szczęśliwa, spotykająca się para (jak Elka i Tomek).

Malo wzruszen

[ksara44]

niestety, brakuje mi scen typu Patrycja i Baltona przy syrence w deszczu :-(
w ogole zauwazylam, ze coraz mniej przejmuje sie losami bohaterow MM,
dlaczego??? nie moze dziac sie tak z powodu mojego wieku, bo sa sceny, przy
ktorych mam ciary niezmiennie...

[dolmadakia]

Przeczytałam i na pewno nie napiszę tak obszernie jak niektórzy w tym
wątku.Otóż JT mi się podoba,a widzę tu wiele negatywnych wypowiedzi.Secundo:
nie czuję w Zabie tej atmosfery jeżycjadowej /jak niektórzy/ Tertio:Żaba
srednio mi się podoba-tak! właśnie średnio:-( ani śmieszna ani wzruszająca.Taka
sobie,niestety:-( Ale/jak już tu ktoś zaznaczył/ i tak bedę fanką i
wielbicielką /czy to nie to samo/ Jeżycjady.Teraz wypada uzbroić się w
cierpliwość i ...czekac na Czarną polewkę.

[myfeczka]

Dla mnie "Żaba" to fantastyczna książka! Co prawda trochę mnie zdziwiły
niektóre decyzje p.MM, np. Laura z Wolfim :) Bardzo fajnie, że autorka
powróciła do postaci Aureli i p.Sznytek. Mam nadzieję, że tak samo będzie w
następnych tomach. Czyta się ją trochę inaczej niż pierwsze tomy kiedy wszystko
można było sobie "dopowiedzieć". Teraz żyjemy w tych czasach i wiemy jak to
jest naprawdę. Wszystko jest jasne. I właśnie to sprawia wrażenie "innego"
klimaciku.
Niecierpliwie czekam na rozwiązanie ciązy Róży i "Czarną polewkę". Mam
nadzieję, że to jednak nie w sprawie Laury z Wolfim.

[fandzolka502]

Właśnie, wszystko takie znajome, krucafuks... i tak mi się Żaba podoba.

[lurien]

Książke wręcz pożarłam, akcja bardzo wciągająca, i mimo, że z jednej strony jak najdłużej chciałam cieszyć się rozkosza czytania to zarazem jak najszybciej skończyć :)
To prawda, ze histroria z wpadnięciem pod samochód lekko naciągana, ale jak rozumiem miała połączyć wątek żaby i Borejków, no niech tak będzie
Ogólnie książka za krótka spokojnie mogła by być cztery razy taka i głębiej opisywac to co dzieje sie w głowie Róży, Laury, Gabrysi...

Dialogi wciągające, ja miałąm sporo śmiechu


Postać Róży jest mi bardzo bliska, choć mnie nikt w ciązy nie zostawił, i równocześnie kończyłam studia, to jednak podoba mi się ten jest spokój, oparcie w rodzinie, radość na nadejście dziecka:) A Róży poprostu znudził się kierunek , który studiuje, bez przesady rok przerwy to nie jakaś tragedia:) Ona poprostu daje do zrozumieni, ze cieszy się z dziecka, wątpie by szykowała się do zostania babcią klozetową :) A dziekanke mogła wziąć w połowie roku niekoniecznie we wrześniu

Rodzice Shoppe to prawda troche patologiczni ale chyba nie każdy musi być cukierkowy, jednak więcej w naszym społeczenstwie jest patologii

[tk_s]

Mi się podobała. Na pewno bardziej niż Trolla i Kalamburka. No i wcale według
mnie nie była taka przewidywalna. Co do Frycka nie było wiadomo co jest do
samego końca. Aczkolwiek może trochę za ckliwie było generalnie.

[czekolada72]

Po mamusi za Żabę zabrała się córeczka :)
Dziecko nie moze sie oderwac, w trakcie zazyczyło sobie Szósta klepke i czyta
jednoczesnie, popijajac ziółkami, których takze zazyczylo sobie po rozpoczeciu
Ż :)

[asia-fb]

Jestem bardzo bardzo bardzo mile zaskoczona. JT był jakiś taki ponury,
przygnębiający, Józinek mimo że świetny z niego gość był dla mnie
małowiarygodny (to co już podkreślałyście, to są przemyślenia chłopaka 14
letniego? może 12. Ale nie 9 latka). No i do "Zaby" podchodziłam z pewną taką
nieśmiałością :D Błąd. Zauroczyła, wciągnęła mnie bez reszty, przepadłam na
dobre 4 godziny.
Osobne podziękowania dla MM za postać Wolfiego, żebym ja młodsza była... :D

[yavanna86]

ja się tylko założę,że Wolfi się ożeni z Laurą.to jest cudne,ci faceci poznani w
wieku licealnym i zostający u boku swoich kobiet do końca...
a w ogóle,co ma oznaczać"pusty rocznik"maturzystów idący niby za Wolfim i
Laurą?w czymże '86 jest taki pusty?:P

[tk_s]

Czasem cudne, czasem mniej, nie ma reguły, ale to temat nie na to forum. Znając
stajla MM to zapewne masz rację co do tego ożenku. A już myślałem, że Laura
będzie moja... ;D

[k_linka]

Nie ma 3 klasy. Jest 4 zdajaca mature, potem 2 i 1 :)
Reforma oswiaty

[hybrid822]

Wreszcie przeczytałam Żabę i uczucia mam ambiwalentne. Główna bohaterka jest
bardzo fajna, od razu ją polubilam. Ksiażkę ogólnie czyta sie miło (z wyjatkiem
monologów Piotrka Żeromskiego, ale rozumiem ze miały być męczące;)),
zakończenie nie wydaje mi się aż tak nieprawdopodobne, IMO Róża nie chciała
Frycka detonować na wejściu, dała wyraz radości ale potem jednak porozmawiali;)
Co mnie natomiast wkurzyło:
- Laura. Nie tylko za kompletnie od czapy parafrazę Romea i Julii, ale za
nieprawdopodobieństwo psychologiczne w budowie postaci. Laura zapowiadała się
na wcielenie niezależności, i jako taka byla interesująca, by nie rzec
fascynująca; wyobrażałam sobie że wyrośnie na femme fatale i będzie łamać
kręgosłupy względnie przeżyje wstrząsającą historię miłosną Nutria & Filip
style, tyle że z happy endem. Jako osóbka rwąca się do malżeństwa za wszelką
cene, tak że nieomal wsio rawno z kim (bo chyba nie była naprawdę zakochana w
Lucku, skoro go bez wahania odpalila kiedy nie podjął tematu), jest
niewiarygodna i żałosna. I nie wierzę w odautorskie zapewnienia o jej
intelekcie - myślenie typu 'muszę wyjść za mąż po maturze, bo potem będę starą
babą' pasuje mi, sorry, raczej do prymitywnej wiejskiej dziewuchy i to też
kilkadziesiąt lat temu. Musierowicz świetnie zaczęła prowadzić tę postać, by
potem spektakularnie spalić efekt.
A, i bohaterki z tomu na tom pięknieją, jak ktoś słusznie tu zauważył:> Róża
ostatnio byla 'ładna', teraz jest wrecz 'piękna' czy 'zjawiskowa', podobnie
Ida. Wcześniej tak było z Natalią. Pewnie i o Belli przeczytamy w kolejnych
tomach, że jest śliczna;)

[asia-fb]

> Co mnie natomiast wkurzyło:
> - Laura. Nie tylko za kompletnie od czapy parafrazę Romea i Julii, ale za
> nieprawdopodobieństwo psychologiczne w budowie postaci. Laura zapowiadała się

ooo, to tak. Ale to wszystkim niemal zgrzyta. Podobnie jak fryzurka Tygryska z
głębokich lat 80-tych. Szkoda, że MM nie zerknęła za okno, jakie fajne rzeczy
można robić z włosami w trakcie zapuszczania :)

[tk_s]

> - Laura. Nie tylko za kompletnie od czapy parafrazę Romea i Julii, ale za
> nieprawdopodobieństwo psychologiczne w budowie postaci. Laura zapowiadała się
> na wcielenie niezależności, i jako taka byla interesująca, by nie rzec
> fascynująca; wyobrażałam sobie że wyrośnie na femme fatale i będzie łamać
> kręgosłupy względnie przeżyje wstrząsającą historię miłosną Nutria & Filip
> style, tyle że z happy endem. Jako osóbka rwąca się do malżeństwa za wszelką
> cene, tak że nieomal wsio rawno z kim (bo chyba nie była naprawdę zakochana w
> Lucku, skoro go bez wahania odpalila kiedy nie podjął tematu), jest
> niewiarygodna i żałosna. I nie wierzę w odautorskie zapewnienia o jej
> intelekcie - myślenie typu 'muszę wyjść za mąż po maturze, bo potem będę starą
> babą' pasuje mi, sorry, raczej do prymitywnej wiejskiej dziewuchy i to też
> kilkadziesiąt lat temu. Musierowicz świetnie zaczęła prowadzić tę postać, by
> potem spektakularnie spalić efekt.

Bardzo celna uwaga. Miejmy nadzieję, że się MM opamięta i że Laura pokaże
jeszcze pazurki Tygryska.

[zuzzia1]

Myślę że żałosną pogoń za oświadczynami u Laury należy rozumieć trochę mniej
dosłownie. Ona nie tyle chce zostać żoną i gospodynią domową po maturze ile
chce by ktoś ją bezwarunkowo zaakceptował (wielkokrotnie podkreślany uraz bycia
odrzuconą przez ojca), czego symbolem są oświadczyny. A ponieważ ewentualni
kandydaci się nie kwapią tym bardziej tego pragnie, zmierzając z wolna w
kierunku obsesji (vide próba wymuszenia tego na WOlfim podczas drugiego, o ile
pamiętam, spotkania). Laura przeżywa też okres zwątpienia w siebie (pokazany w
J. Trolli) - świat, w odróżnieniu od domowników, nie padł przed nią na kolana i
nie pozwala sobą manipulować.

[elwinga]

> Myślę że żałosną pogoń za oświadczynami u Laury należy rozumieć trochę mniej
> dosłownie. Ona nie tyle chce zostać żoną i gospodynią domową po maturze ile
> chce by ktoś ją bezwarunkowo zaakceptował

A może - by był tylko dla niej i żeby to ona była dla niego najważniejsza? Żeby
nie musieć się wreszcie dzielić niczyim uczuciem? Ojca nie ma i nie było, a do
uczuć i uwagi matki jest silna konkurencja - ojczym, dziadkowie, brat, siostra,
lada moment siostrzenica, no i trzy ciotki...

Czasami łapię się na myśli, że lubię o Borejkach czytać, ale oszalałabym,
gdybym miała z nimi mieszkać.

[hybrid822]

Pogoń Laury za akceptacją jest psychologicznie uzasadniona, tu się mogę
zgodzić:) Dwa zastrzeżenia: 1. MM najwyraźniej nie opisała tego w sposób
dostatecznie jasny, skoro wiele osób (w tym ja) nie odebrało reakcji Laury w
sposób właściwy. 2. Uważam, że potencjał tej postaci nie został należycie
wykorzystany. Jako osoba silna psychicznie, niezależna i uwodzicielska - jak w
poprzednich tomach - byłaby również wiarygodna (oczywiście IMO), a w dodatku
konsekwentnie budowana i, myślę, ciekawiej by się o jej perypetiach czytało.
Podczas lektury starszych tomów nieraz myślałam, że dopiero fajne akcje się
zaczna, jak Tygrys dorośnie:) MM w moim odczuciu wytoczyła armatę i nie
pozwoliła jej wystrzelić.

[sylvie21]

spodobała mi się, chociaż myślałam,że będzie ciekawsza....

[kaprysia]

Przeczytałam ze strachem, ale nie bylo źle:)) Wraca forma po straszliwej Trolli
i Kalamburce.

1. Wielkie brawa za unikanie dłuższych wykładów religijnych. Co prawda lataja
na wyścigi do Dominikanów czy tam Barnabitów, ale jest to jeszcze do
strawienia. Prawie. Proponuję jeszcze skończyć z czarno-białym podziałem
BOrejkowie-reszta świata, bo to już nudne. Co to za cyrki z rodziną Schoppe, z
tą nauczycielką niedobrą? Z tymi ludźmi z bloków paskudnymi?
2. Wolfi fajny, tylko szkoda, że to kopia Baltony.
3. Piotruś zdyskwalifikowany za wąsiki. Makabra. Nigdy przenigdy nie uwierzę,
że chłopak z wąsikami ma takie wzięcie u dziewczyn, no chyba, że od "moich
zcasów" wszytsko się zmienilo o 180 stopni.
4. Orelki szkoda na nauczycielkę! Nie, żebym pogardzała tym zawodem (nawet
sprzedawanie pieczonych kurczaków może być wzniosłe hehe), ale wymaga on
końskiego zdrowia i stalowych nerwów. Za delikatna!
5. Wątek powrotu Fryderyka marnotrawnego zostal już tutaj omówiony od A do Z.
Kompletne bzdury z tymi zaginionymi mailami, brakiem kontaktu i nagłym deus ex
machina pojawieniem się z wizją gniazdka milości aka kawalerki na kredyt.
6. Bardzo mi się nie podobają dzieci Gabrysi. Fajna z niej kobietka, chociaż
zaniedbana (i po kiego grzyba wychodziła za tego Strybę???)i naprawdę nie
zasługuje na pierdołowatego trutnia Różę, wredną Laurę, no i tego Ignacego
Gzregorza - już pisałam, że widzę tu oczami duszy pierwszego geja w
Jeżycjadzie. Te odbębnianie pieciu wyrazów obcych dziennie ze słownika to jakaś
paranoja:)
7. Staremu Borejce mówimy stanowcze "bye bye" i proponuję, żeby w CZarnej
Polewce jakoś malowniczo zszedł. Na serce np.
8. Żaba mila, ale faktycznie - sądząc po okładce i opisie - brzydactwo totalne.

Generalnie - nie da się ukryć, że Jeżycjada fajna była do Noelki włącznie.
Odrzuca mnie teraz świętojebliwość i product placement (czy naprawdę trzeba
podawać markę każdego samochodu? Nazwę urządzenia? Te IKEE, Castoramy, bleeeh).