bibliotekarz a kupowanie książek

[megi1973]

Tak się zastanawiam po co Borejkowie kupowali tyle książek skoro
Ignacy Borejko pracował w bibliotece i rodzina miała dostęp do
darmowych książek

[dakota77]

Może mieli taką dziwną przypadłość jak ja: lubili czytać własne książki, nie
cudze. Często do nich przecież wracali.

[mmaupa]

Ale Dakoto, czy ty też masz taką przypadłość jak oni, że musisz stawać na głowie
aby zapewnić dzieciom pełnowartościowy posiłek? W takich okolicznościach uważam
kupowanie kolejnych książek za egoizm i głupotę.

[dakota77]

No nie musze, poza tym przeciez wyrazalam juz na forum oburzenie na kupowanie
kolejnego egzemlaprza tej samej ksiazki zamiast czegos dla dzieci. Ale chec
posiadania ksiazek na wlasnosc w pelni rozumiem:)

[croyance]

Ja rozumiem chec posiadania ksiazki na wlasnosc, w sensie, zeby byl
egzemplarz w domu. Ale nie ogarniam juz tego, ze np. ja i
Krojansiarz mielibysmy takie same ksiazki, kazdy wlasna (chyba, ze
do pracy etc.) - po cholere komu kilka takich samych w chalupie? I
to jeszcze w takiej niby zgranej, kochajacej sie, dzielacej sie
wszystkim komunie borejkowskiej? Toz dziwne, ze oni sobie majtek
wszyscy nie pozyczali, a tu nagle kazdy musi miec ksiazke swoja ...

[soova]

Biblioteka Raczyńskich to jednak nie osiedlowa wypożyczalnia. Nie pamiętam, czy gdzies mowa o tym, czym konkretnie Ignacy tam się zajmował, ale wyobrażam sobie, że spokojnie mógł całe zawodowe zycie spędzić na uzupełnianiu zbiorów na przykład.

[paulina.galli]

O ile pamiętam Ignacy Borejko zwykł się pożywiać przy czytaniu . A to paluszki a
to kanapka etc.
Możliwe więc ze Biblioteka Raczyńskich zakazała mu wypożyczania do domu książek
bo wracały do Biblioteki z np. zakładką z plasterka kiełbasy :):):)

[supervixen]

To pytanie można by skierować do większości nałogowych zbieraczy
książek - przecież nie trzeba być bibliotekarzem, żeby mieć dostęp
do darmowych książek z biblioteki:)

Po prostu niektórzy wolą czytać książki swoje, jak już napisała
Dakota.

[jottka]

prawdę mówiąc, nieco mnie dziwi teza, że książki własne czyta się inaczej niż
obce:) jako nałogowa maniaczka tego, co zadrukowane, uważam, że książka rzecz
użytkowa (jednak w wypadku czytania cudzej - kiełbasy jako zakładki nie używam:)
i jej status własnościowy jest mi w aspekcie lektury obojętny.


natomiast całkowicie rozumiem konieczność posiadania rozmaitych buchów, bo są
np. do pracy potrzebne, bo z różnych powodów potrzebujemy często do nich sięgać,
bo chcemy do nich wracać itepe. teoretycznie można więc sobie wyobrazić, że te
dwa plutarchy zostały kupione z zamiarem spożytkowania jednego do np. napisania
uczonego eseju (i w związku z tym zostanie on zamazany setkami notatek), a
drugi, śliczny i nieużywany, miałby czekać na dorastające córki. ale to raczej
mało prawdopodobne, bo prawdziwy mól książkowy będzie prędzej z dumą podsuwał
dzieciom egzemplarz roboczy, dowód żywotności i aktualności dzieła.

w sumie zresztą to czy kupuje się jeden czy pięć egzemplarzy byłoby rzewnie
obojętne, gdyby nie to nieszczęsne oświadczenie o odmawianiu dzieciom drobnych
przyjemności materialnych - ignac wychodzi albo na egoistycznego kutwę, albo
tępego gruboskórca i żaden plutarch go nie uratuje.

[paszczakowna1]

> dwa plutarchy zostały kupione z zamiarem spożytkowania jednego do np. napisania
> uczonego eseju (i w związku z tym zostanie on zamazany setkami notatek), a
> drugi, śliczny i nieużywany, miałby czekać na dorastające córki. ale to raczej
> mało prawdopodobne, bo prawdziwy mól książkowy będzie prędzej z dumą podsuwał
> dzieciom egzemplarz roboczy, dowód żywotności i aktualności dzieła.

'Dwa Plutarchy' zostały zakupione, bo pierwszy zakupiony był łacińskim
oryginałem, a drugi polskim tłumaczeniem. Nie wkraczając w słuszność priorytetów
zakupowych Ignaca, sam zakup 'dwóch Plutarchów' nie wydaje mi się szczególnie
ekscentryczny.

[jottka]

a no to w tym kontekście w ogóle nie ma o czym mówić:) natomiast bodaj w kilku
różnych miejscach pada tekst o naturalnej przewadze książki nad czekoladą, co
ogólnie jest słuszne, ale poszczególnie jednak nie sposób się zgodzić:)

[ananke666]

> dwa plutarchy zostały kupione z zamiarem spożytkowania jednego do np. napisania
> uczonego eseju (i w związku z tym zostanie on zamazany setkami notatek)

Dla mnie zwyczaj bazgrania po książkach jest niepojęty. I paskudny też.
Pożyczyłam kiedyś pewnej nauczycielce swoją książkę. Wróciła pełna klamerek,
uwag i mazajów. Ołówkowych na szczęście. Przy kolejnej prośbie o pożyczenie
grzecznie odmówiłam.
Książki z biblioteki zakładowej uniwerku wyglądały strasznie.
Sama jakoś studiowałam bez mazania.
Niszczenie własnych książek też do głowy mi nie przychodziło...

[jottka]

ananke666 napisała:

> Dla mnie zwyczaj bazgrania po książkach jest niepojęty. I paskudny też.


a tu się całkowicie podpisuję. co jednak nie znaczy, że ten ostańcowy pogląd
jest popularny:( powiedziałabym, że przeciwnie wprost:(


> Pożyczyłam kiedyś pewnej nauczycielce swoją książkę. Wróciła pełna klamerek,
uwag i mazajów. Ołówkowych na szczęście. Przy kolejnej prośbie o pożyczenie
grzecznie odmówiłam.


a to dziwna jesteś:) znaczy ja bym zabiła. ale - jak sobie uświadomiłam - gdyby
książka wróciła np. ze śladami kąpieli, to bym westchnęła, ale uznała, że cóż,
wypadki się zdarzają, a człowiek w wannie czytać musi:) ale ten idiotyczny
obyczaj zapisywania w książkach cennych uwag w rodzaju "ważna uwaga" mnie dobija.


> Książki z biblioteki zakładowej uniwerku wyglądały strasznie.
> Sama jakoś studiowałam bez mazania.


bo to się szerzy od relatywnie niedawna, za to nasila, możliwe, że dostępność
drukowanego (i kserowanego) ma na to wpływ. ale za to ostatnio pani
bibliotekarka w osiedlowej zwierzyła się smutno, że właśnie czytelnik oddał
książkę, w której jako zakładka tkwiły dumnie kawałki papieru toaletowego:)

[supervixen]

Podręczniki ze studiów pożyczałam znajomym z młodszych roczników z
wyraźnym zastrzeżeniem: bez pisania, podkreślania, zaznaczania...
Czułam się nieco wrednie, ale też nie znoszę pisania po książkach.
Ewentualnie ołówkiem, ale to tylko w swoich, oczywiście. (Ale czasem
lubię w książkach z antykwariatu znaleźć jakieś odczytelnicze uwagi
czy zaznaczenia - tyle mojej konsekwencji;))

[ananke666]

> Ewentualnie ołówkiem, ale to tylko w swoich, oczywiście. (Ale czasem
> lubię w książkach z antykwariatu znaleźć jakieś odczytelnicze uwagi
> czy zaznaczenia - tyle mojej konsekwencji;))

Bo w tym jest chyba coś z uroku starego listu, śladu po rzeczach minionych.
Ale i tak byłam nieprzyjemnie zaskoczona opisem Seneki, którego świsnął Tygrys.
Cały pozakreślany, popisany, pomazany. Uwag żadnych, tylko podkreślenia i
zakreślenia, jakby Gaba miała sklerozę co najmniej. Niechluj i tyle. Fuj!

[jottka]

ananke666 napisała:


> Bo w tym jest chyba coś z uroku starego listu, śladu po rzeczach minionych.


tu się mnie nieodparcie przypomina jerome k. jerome, kiedy to w 'trzech
panach.." pisze, że kiedyś potomni będą zapewne z zachwytem spoglądać na
obtłuczony łeb ohydnego porcelanowego pieska, który straszy go z każdej
serwantki w każdym domu. ale mimo, że ma tego świadomość, ohydztwo milsze mu się
nie stało:) znaczy w tej chwili uwagi typu 'to ważne', 'boże jakie to prawdziwe'
budzą we mnie tylko krwawą furię pod adresem kretyna:)

[ananke666]

> tu się mnie nieodparcie przypomina jerome k. jerome, kiedy to w 'trzech
> panach.." pisze, że kiedyś potomni będą zapewne z zachwytem spoglądać na
> obtłuczony łeb ohydnego porcelanowego pieska, który straszy go z każdej
> serwantki w każdym domu. ale mimo, że ma tego świadomość, ohydztwo milsze mu si
> ę
> nie stało:)

Oj, trafne! Że tak powiem: 'boże jakie to prawdziwe':p

> znaczy w tej chwili uwagi typu 'to ważne', 'boże jakie to prawdziwe
> '
> budzą we mnie tylko krwawą furię pod adresem kretyna:)

Bo są kretyńskie, ot co. I na nic innego nie zasługują. Ale jeśli za lat 30 np.
przy rozmowie Ciri i Galahada w "Pani Jeziora" Sapkowskiego znajdzie się na
marginesie notatka "Odys i Nauzykaa" to furia będzie mniejsza? ;)
Generalnie jednak nie znoszę bazgrania po książkach.

[mamapodziomka]

Oh je, westchnal krecik i postanowil sie wyoutowac jako mazacz ksiazkowy (po
wlasnych ksiazkach li i jedynie). Po ksiazkach z ktorych sie ucze widac
zazwyczaj, ze sie uczylam ;) bo sa pomazane i to bardzo kolorowo. Nie znosze
natomiast markerow-mazakow i z uporem temperuje (i obgryzam z drugiej strony)
markery-kredki. I mam je wszedzie, w sypialni w szufladzie lozka, w pracy, w
biurku, w duzym pokoju, a nawet ostatnio jedna kredke przemycilam do lazienki ;)

Manie matki rozumie nawet dziecko i kiedys tak w wieku niecalych 2 lat znalazlam
ja na podlodze ze streta moich notatek, zakreslala kredkami po kilka linijek na
kazdej stronie i malowala moje strzaly w roznych kierunkach. Zreszta do tej pory
dostaje od nas segregatory z niepotrzebnymi juz notatkami i upieksza wykresy i
rysunki ;)

Zeby bylo smiesznie wcale mi te oznaczenia nie sa potrzebne przy koljenych
czataniach, po prostu lepiej zapamietuje to co czytam, jesli w jakis dodatkowy
sposob sie tekstem zajmuje. Ach i czasem odpowiadam na marginesach na pytania z
konca rozdzialu ;)

Ale teraz chyba zaczne uzywac cytatu "Boze, jakie to prawdziwe". Powalil mnie na
kolana :)

[onion68]

> Oh je, westchnal krecik i postanowil sie wyoutowac jako mazacz ksiazkowy (po
> wlasnych ksiazkach li i jedynie).

Żeby Ci nie było smutno i samotnie, to i ja wychynę. Czytam przy jedzeniu i
czytam w wannie, czasami mażę ołówkiem, a przy nauce to i markerem (w moich, w
moich). Interpretacje mogą być dwie - albo jestem niechlujem (nie wykluczam),
albo nie mam aż takiego nabożeństwa do przedmiotów jednak - bo papier w okładce
to jednak tylko nośnik, tak jak płyta CD, a książka ma służyć mnie, nie ja jej.
Ważna jest treść zapisana na nośniku, a tej wszak ślady pracy z tekstem nie szkodzą.

[nessie-jp]

Też zamazywuję słowo pisane. Jestem wzrokowcem

[mama_kotula]

CytatOh je, westchnal krecik i postanowil sie wyoutowac jako mazacz ksiazkowy

Oh je, westchnęła Kotula, spoglądając w prawo na leżący tuż obok świeżutko pokreślony i ponotowany dosłownie przed chwilą egzemplarz Effective STL. Po czym westchnęła po raz drugi, spoglądając na stado pdfów na pulpicie, westchnęła gorzko na melodię "dlaczego po pdfach nie da się tak fajnie kredkami i pisakami mazać".
Wszystkie podręczniki mam popisane, już chciałam ostatnio petycję pisać do wydawnictw, aby zostawiali jedną stronę kartki wolną, bo mi się kod na marginesach nie mieści... :>

[filifionka-listopadowa]

Westchnęła Filifionka smutnie bo ona by chciała mazać po swoich książkach, by
potem nie szukać godzinami stosownego fragmentu ale się boi.
Jak osoba zamknięta w sobie, nigdy nie pozwoliła by osobom postronnym i rodzinie
zaglądać do swojej duszy przez te podkreślenia jak dziurkę od klucza.
Lubi za to przeglądać podkreślenia innych bo tyle się można o człowieku z nich
dowiedzieć! Podkreślenia zmieniają treść książki, zwracają moja uwagę na
fragmenty, jakie być może nieprzyciągneły by mojej uwagi.

[dakota77]

Ale zamiast mazac mozna sobie zaznaczac karteczkami czy takimi malymi
naklejkami, jakie sie czasem wkleja w dlugie umowy, zeby latwiej bylo znalezc
miejsca na podpis:)

[mamapodziomka]

Dlatego lubie Head First, oni zawsze zostawiaja wystraczajaco duzo wolnego
miejsca na kod. W pozostalych przypadkach trzeba posluzyc sie kartka wlozona w
ksiazke, ale uwaga, kartka powinna miec przynajmniej jeden rysunek, albo
zapisany numer telefonu (najlepiej zakoszony komus innemu), albo przynajmniej
byc naderwana. Inaczej kod napisany na niej nie chce sie kompilowac ;)

A potrzebniejsze PDFy twardo drukuje. Ekologia ekologia, ale mazanie jesz
czynnoscia ktorej organicznie potrzebuje i juz.

[mama_kotula]

Nie nie nie. Kartki notorycznie gubię. Musiałabym je zszywaczem do ksiązki przyczepić... w sumie jest to jakiś pomysł.
Chociaż ostatnio wypracowałam system przypinania kartek, najlepiej całych zestawów w foliówkach szpilkami do tapety na ścianie obok kompa, zawsze są pod ręką, o tak o jak poniżej :P







Pdfów nie drukuję, ewentualnie po kawałku, całych nie (taaa, bo drukowanie po kawałku daje złudzenie, że się drukuje mało ;)). Poza tym nie lubię pdfów, wolę książki w .chm, lub w ogóle w htmlu.

[mamapodziomka]

A ja lubie PDFow, bo mozna bezproblemowo na raz wydrukowac (a do drukarki mam
przez cale mieszkanie) i maja wolna druga strone na notatki i cwiczenia.

Fajne masz te przypiete, tylko troche bym nie miala gdzie, bo swojego biurka
uzywam sporadycznie, normalnie caly balagan mam w wielkiej szufladzie w lozku,
bo najbardziej lubie lapka miec na kolanach w lozku, albo na wspolnym biurku tuz
przy lozku...

A na najwazniejsze polecenia, skroty na klawiaturze, i inne takie rzeczy ktore
wlasciwie zawsze trzeba by pamietac mam nieduzy, za to grubiutki zeszyt
podzielony na czesci. Tez bardzo kolorowy.

[mama_kotula]

:P
Z pełną premedytacją nie zrobiłam zdjęcia podłogi z zawartością w okolicy biurka, nie mam niestety wielkiej szuflady, rozumiesz :D:D
Wierz mi, nie chciałabyś tego oglądać :D:D
Na ścianie wiszą rzeczy bieżące. Na podłodze leży cała reszta. Dzieci wiedzą, że mają nie dotykać, bo łapy poprzetrącam.

[ready4freddy]

masz genialna sygnaturke :DDD

[supervixen]

>'boże jakie to prawdziwe'

Czy to było w jakiejś książce Coelho?:D

offtop dla fanek LMM

[supervixen]

Jeszcze a propos "Boże,jakie to prawdziwe" to pozwolę sobie
zaofftopować, bo wiem, że część z was zagląda też na forum LMM. Taki
mini-spojler z biografii:)

Ulubionym utworem poetyckim LMM była Pani Jeziora Waltera Scotta.
Pod koniec swojego życia (tyle wiadomo, bo zaczęła wtedy używać
ołówka zamiast pióra) napisała drżącą ręką obok zwrotki:

"Przeklnij tam jego - niechaj obsiędzie
Smutek mu serce, bezsenność łoże,
Aż póki śmierci wołać nie będzie -
Niech jednak śmierci znaleźć nie może"

słowa:

Oh God that is my position.


Tłumaczenie znalezione w Polskiej Bibliotece Internetowej, rok 1822,
autor - Karol z Kalinowki:) W oryginale:
Lay on him the curse of the withered heart,
The curse of the sleepless eye;
Till he wish and pray that his life would part,
Nor yet find leave to die.

(coś mi tu nie pasuje, prawdę mówiąc... dlaczego nie będzie wołać
śmierci? Właśnie wychodzi mi, że będzie...)

--
W gruncie rzeczy większość Zorrów to Kwapiszony.

[onion68]

No to jest właśnie różnica między angielskim a polskim - mówimy np. nie
wyjdziesz z domu, dopóki nie posprzątasz. Moim zdaniem, gdyby nie było użyte
słowo "póki" w polskim przekładzie, też nie byłoby przeczenia, ale tak - jest
tym słowem niejako wymuszone.

[supervixen]

Masz rację, zmyliło mnie to 'aż' przed póki:)

[mmoni]

Mnie rozczuliło, gdy w bibliotecznym egzemplarzu "Rękopisu znalezionego w
Saragossie" znalazłam dopisek ołówkiem "Git książka!"

Innym przykładem był sfrustrowany student/ka, który w egzemplarzu podręcznika do
gramatyki historycznej języka angielskiego nabazgrolił na początku drugiego
rozdziału "Welcome to Hell!". Chociaż niszczenia książek bibliotecznych nie
pochwalam, to ostrzeżenie było dobrze umieszczone, bo pierwszy rozdział zapewne
dla zmyłki to był taki zwięzły zarys historii Anglii, a hardcore lingwistyczny
zaczynał się w drugim.

[nessie-jp]

> gramatyki historycznej języka angielskiego

Kto był autorem? Na swoich studiach miałam niestety dość beznadziejny skrypcik,
opublikowany przez profersora prowadzącego. Wszyscy studenci musieli kupić tę
cieniutką publikację i nauczyć się na pamięć

[mmoni]

nessie napisałaKto był autorem?

Boże, nie pamiętam, być może dlatego, ze kontakt z tym podręcznikiem miałam głównie w formie kserówek, więc nazwisko na okładce nie wypaliło mi się na siatkówce, kojarzę tyle, że autor był zagraniczny. Nawet zajrzałam na strony mojej Alma Mater, obecnym studentom polecają Celię Millward "A Biography of the English Language", ale czy to ten podręcznik, potrafiłabym odpowiedzieć jedynie, gdybym go dostała do łapy i znowu zobaczyła to "Welcome to Hell".

[croyance]

Mnie z kolei rozczulila przeczytana kiedys na forum, podsluchana
rozmowa mlodziezy o 'Zbrodni i karze'. Nie pamietam dokladnie, ale
szlo mniej wiecej tak; 'gosciu zaciukal babke siekierka, a reszta to
jego schizy'.

No co, nieprawda? :-)

[ding_yun]

jottka napisała:


>
> a to dziwna jesteś:) znaczy ja bym zabiła. ale - jak sobie uświadomiłam - gdyby
> książka wróciła np. ze śladami kąpieli, to bym westchnęła, ale uznała, że cóż,
> wypadki się zdarzają, a człowiek w wannie czytać musi:) ale ten idiotyczny
> obyczaj zapisywania w książkach cennych uwag w rodzaju "ważna uwaga" mnie dobij
> a.
>
>

Ja bym zabiła za obie rzeczy, bo mazanie to wyłącznie po swoich książkach, ale
jakoś łatwiej mi zrozumieć pisanie uwag niż czytanie w wannie. Do wanny można
sobie wziąć gazetkę :) a celowość zapisywanie uwag na marginesach w pełni
rozumiem. Bywają bardzo pomocne. Chociaż sama preferuję karteczki samoprzylepne.

[ananke666]

Do wanny bierze się literaturę wanienno-klozetową.

[onion68]

> Do wanny bierze się literaturę wanienno-klozetową

Chyba że nie można wytrzymać - między innymi "Mgły Avalonu" i "Amerykańskich
bogów" czytałam wszędzie (mam nadzieję, że nie zaliczycie ich do powyższej
kategorii). Z trudem odrywałam się na trochę snu i pójście do pracy.
Swoją drogą, niektóre pozycje wymuszają porządność - wczoraj wróciłam sobie do
"Szkarłatnego płatka..." i nie mogłam czytać przy jedzeniu, bo po dwóch minutach
mi ręka drętwiała i opadała, a z odległości większej niż ok. 15 cm nie jestem w
stanie czytać.

[ananke666]

Odkąd wykąpałam którąś Chmielewską, wytrzymuję. Wyjścia mam trzy: literatura
wanienno-klozetowa, szybsza kąpiel albo prysznic.
Z "Mgłami Avalonu" problemu nie miałam, zaczęłam czytać wieczorem. Jak łatwo
zgadnąć, zasnęłam rano.

[ssssen]

Zapytać - nie zapytać? Dobra, zapytam: z u ż y t e g o?!

;)

[croyance]

He, patrz, a dla mnie fizyczna strona ksiazki nie istnieje, tylko
tresc w srodku - wiec dopoki ja widac, nic mnie nie rusza, ze sa
napisy, ze mi wpadnie do wanny, ze jajeczko sie rozleje ...

[agazuchwa]

a ja np kreśle po swoich książkach, robię notatki na marginesie .
Biorąc pod uwagę Senekę którego laura wzięła ze sobą do torunia
mozna zakładac , ze u nich było podobnie (to by tlumaczyło czemu
potrafili mieć kilka egzemplarzy tego samego ...każda była czyjaś

[the_dzidka]

?! Ja jestem zapisana do dwóch bibliotek, a kupuję namiętnie kolejne
pozycje do mojej już i tak niemałej biblioteczki domowej...
W ogóle nie rozumiem tematu. Mieli nie kupować książek, bo istnieją
biblioteki?...

[jottka]

tylko do dwóch?:) a wracając do rema - bo to jest bardzo dziwnie sformułowana
teza: albo lubisz czytać książki cudze, albo własne, tak jakby ich zawartość,
chęć takiej a nie innej lektury w danej chwili, dostępność dzieła itp.itd. w
ogóle pozostawała poza kwestią.

za to zapewne ignac w ciężkich pod względem księgarnianym czasach miał nieco
łatwiejszy dostęp do bestselerów, choć prawdę powiedziawszy pewna znakomita pani
dr prof coś tam bez trudu sie w latach 80. zaopatrywała w publikacje klasyków
filozofii:) ale dziecku czekolady ani wrotek nie odmawiała:)

[supervixen]

To nie tak, że treść jest bez znaczenia, a liczy się tylko, czyja to
książka. Ja czytam i swoje i (to jednak znacznie rzadziej)
pożyczone. Mam kilka takich książek z biblioteki, których nigdzie
indziej nie dostanę i pożyczałam je po kilka razy i to, że nie są
moje, w niczym mi nie przeszkadza. U mnie to się łączy z takim
dziwnym skrzywieniem, że jak mi się książka spodoba, to lubię na
półce mieć ten właśnie egzemplarz, który czytałam, nie dokupiony
później. Mam kolekcjonerskie wydanie Dzieci z Bullerbyn w żółtej
okładce, ale to nie to samo, co podniszczony egzemplarz, pożyczony
od koleżanki gdy miałam 7 lat:) Pippi Pończoszankę od czasów
dziecinstwa zdążyłam kupić nową, ale starej nie zamierzam wyrzucać.
Rozsypane zupełnie Szósta Klepka i Ania z Zielonego Wzgórza też nie
wylądują w koszu, mimo że zastępstwo musiało zostać kupione już
dawno. To irracjonalne, zgadzam się. I pewnie są też jakieś inne
powody takiej preferencji 'swoich' książek, ale ja właśnie tego
jestem u siebie świadoma;)

[the_dzidka]

> Rozsypane zupełnie Szósta Klepka i Ania z Zielonego Wzgórza też
nie
> wylądują w koszu, mimo że zastępstwo musiało zostać kupione już
> dawno.

Moje stare Chmielewskie, seria z Jamnikiem, każda kartka osobno. Nie
pozbęde się ich nigdy w życiu! Jak to mówił Piotr z "Przez dziurkę
od klucza": - Tabu. TABU!

[jottka]

the_dzidka napisała:


> Moje stare Chmielewskie, seria z Jamnikiem, każda kartka osobno. Nie pozbęde
się ich nigdy w życiu!


to ja już doszłam do stadium kupowania na allegro "tamtych samych" egzemplarzy,
że tak powiem:) "boczne drogi" w paperbacku schyłkowych lat 90. to bolesne
nieporozumienie.

[jottka]

nieno, to całkowicie zrozumiałe, co piszesz, ale jednak - że tak powiem - takie
pragnienie odnosi się do relatywnie drobnej części książek pochłanianych przez
nałogowca:) tzn. jeśli czytasz bardzo dużo, czy to 'amatorsko', czy zawodowo, to
nawet statystycznie rzecz biorąc tych ukochanych dzieł nie będzie tak wiele. i
dlatego biblioteki (oraz inne źródła) są rzeczą niezbędną w życiu maniaka:)

[supervixen]

No wiem, wiem, tylko że... nigdy nie wiadomo, która to będzie
właśnie TA książka:)))

Oczywiście, czytanie książek z biblioteki i pożyczonych od znajomych
to przede wszystkim duuuuża oszczędność, bo tak jak piszesz, te
perełki zdarzają się relatywnie rzadko. A tak to półki są zapchane
książkami na czwórkę czy trójkę, że tak powiem.

Tak czy inaczej, wiem doskonale, że jest to zbyt duże przywiązanie
do przedmiotów. Ale to jest takie przekonanie, nie wiem skąd, że nie
tylko przeczytana książka staje się częścią mnie, ale i ja częścią
tej książki - nie wiem, czy jasno się wyrażam:) I ciężko się tego
pozbyć.

[jottka]

supervixen napisała:

> No wiem, wiem, tylko że... nigdy nie wiadomo, która to będzie
> właśnie TA książka:)))


czekaj, czy to znaczy, że ty (niemal) wszystkie książki, które czytasz, musisz
najpierw kupić? no to jednakowoż, o ile nie jesteś gatesem, nie kwalifikujesz
się do kategorii czytacza-maniaka, a o takich tu mowa. taki ściąga książki z
księgarni, bibliotek, od sąsiada, znajomych, z pracy przytarga co i rusz
(bibliotekarz ma świetną sposobność:), nieważne, że życia mu nie starczy, wszak
droga się liczy, a nie spełnienie celu:)

[supervixen]

Nie, nie wszystkie - ale w tej chwili znakomitą większość kupuję, to
prawda. A propos tego Gatesa, to oczywiście, że możliwość takiego
dogadzania sobie ("a bo może mi się spodoba") zależy od zasobności
kieszeni. Teraz mnie stać, to kupuję, kiedyś znacznie więcej
pożyczałam.

Ale sobie wypraszam, że na czytacza-maniaka się nie kwalifikuję:)

[jottka]

supervixen napisała:


> Ale sobie wypraszam, że na czytacza-maniaka się nie kwalifikuję:)


no raczej jednak nie, stąd odwołanie do gatesa, gdyż on może sobie bibliotekę
kupić:) chodzi mi o to, że przy ilości książek, jaką kupuje, powiedzmy,
miesięcznie nałogowiec (a ile to jest u ciebie?), to ciągle jest to zbyt mało na
jego/ jej potrzeby, bo nie wszystkie, a nawet powiedziałabym niewielką część
interesujących go dzieł można w księgarni nabyć, przecież tam są tylko nowości
plus ew. wznowienia największych bestselerów. dlatego biblioteki są niezbędne,
chyba że dysponujemy obszernym księgozbiorem rodzinnym, kompletowanym pod kątem
naszych zainteresowań od pokoleń:) ale w naszym kraju to niestety niemal
niemożliwe, pal sześć zainteresowania.

[supervixen]

a nawet powiedziałabym niewielką część
> interesujących go dzieł można w księgarni nabyć, przecież tam są
tylko nowości
> plus ew. wznowienia największych bestselerów.

A z tym to się zgadzam w całej rozciągłości, ale nigdzie przecież
nie napisałam, że tak wyglądają moje zakupy. Scenariusz, że wchodzę
do empiku i biorę z półki pachnący farbą drukarską bestseller, to
raczej rzadkość. W 90%, jeśli wchodzę do takiego empiku na zakupy (a
nie tylko pooglądać;), to wiąże się z to najpierw z odebraniem
paczki z książkami 'z importu' w dziale info:D Nie napisałam też, że
kupuję wyłącznie książki nowe - w ostatnich miesiąch zdecydowana
większość moich zakupów to książki używane (vivat allegro:) Czasem
też antykwariat, ale teraz mam akurat nie po drodze;)) Tak jak
piszesz, buduję sobie biblioteczkę zgodną z zainteresowaniami, a nie
TOP 10 empiku i kolportera. Poza tym już tu ostatnio pisałam w
podobnym wątku i powtórzę się, choć brzmi to niestety raczej
snobistycznie, ale czytam głównie po angielsku i moje 'muszenie'
kupowania książek wynika z praktycznych względów, a nie tylko z
wykrzywionej psychiki:) Dlatego skreślaniu mnie z listy czytaczy
maniaków mówię stanowcze nie:)))

A książek kupuję... więcej niż jestem w stanie przeczytać:) Ale
wiem, że to nie tylko moja przypadłość.

[dakota77]

supervixen napisała:

> To nie tak, że treść jest bez znaczenia, a liczy się tylko, czyja to
> książka.

O jasne, u mnie tez przeciez tak to nie dziala. To chyba bylby jakis absurd,
stawiac przynaleznosc ksiazki ponad jej zawartosc? O czym my tu w ogole
dyskutujemy?:). Oczywiscie, ze zawartosc jest wazniejsza, ale ja po prostu lubie
miec ukochane ksiazki pod reka, moc do nich wracac kied tylko przyjdzie mi
ochota. Moc w kazdeej chwili wyszukwac jakis fragment, ktory akurat mam ochote
przeczytac:). Jaka biblioteka zapewni mi cos takiego?:)

[the_dzidka]

Do dwóch, bo są one świetnie zaopatrzone :)
No i jedna z nich jest dosłownie trzy domy od mojego - az szkoda, że
niedługo się stamtąd wyprowadzę, bo będę musiała nowej szukać -
bliżej nowego mieszkania.

[jottka]

the_dzidka napisała:

> Do dwóch, bo są one świetnie zaopatrzone :)

a wiesz, jak świetnie zaopatrzone są te trzy, w których jeszcze nie byłaś?:)


> No i jedna z nich jest dosłownie trzy domy od mojego - az szkoda, że niedługo
się stamtąd wyprowadzę, bo będę musiała nowej szukać -
bliżej nowego mieszkania.


eno, jak się parę lat temu przeprowadzałam, to więzi z ukochaną biblioteką
osiedlową nie zerwałam, za to dzięki poprzyjaźnieniu się z paniami
bibliotekarkami wyłudziłam prawo trzymania ksiązek ciut dłużej niż miesiąc. no
bo wiadomo, że muszę z dalszej odległości dopełznąć niż kiedyś - nie porzucaj
dobrej biblioteki!:)

[kalokagathia]

Jest jednak różnica między zwykłym użytkownikiem biblioteki a pracownikiem. Pracownika nie obowiązują żadne limity: wypożycza co chce (z wyjątkiem zbiorów specjalnych oczywiście), ile chce i na jak długo chce.

I przy okazji, dzień dobry wszystkim :) (Jestem jedną z tych podczytujących "zza krzaka").

[soova]

Chciałam dodać swoje 3 gr. do tematu głównego, czyli dlaczego Ignacy po prostu nie wypożyczał książek, skoro, jak zakłada się, mógł, a je kupował kosztem, jak się podejrzewa, żywności dla córek. Wracam tu do swojej ulubionej perspektywy, czyli historycznej. Nie popełniajmy błędu polegającego na przypisywaniu mentalności współczesnej osobom żyjącym w innej epoce (choćby nawet były to byty literackie li i jedynie :)). W czasach, gdy powstawała ta "lepsza" ;) Jeżycjada, postawa "mieć" w odpowiedzi na fundamentalne pytanie egzystencjalne "być czy mieć?" była, owszem, modna, ale nie w środowisku, w którym toczy się akcja (tożsamym zresztą ze środowiskiem, w jakim żyła i żyje nadal autorka). Wielekroć przytaczano tu przykłady, jak bardzo MM nie podobały się w tamtych czasach osoby żyjące na wyższym niż Borejkowie poziomie materialnym, owi Lisieccy czy Matylda Stągiewka, skoro tak a priori przedstawiała nam je jako niemiłe i niesympatyczne. Ta postawa bierze się właśnie z owego inteligenckiego prymatu "być" nad "mieć". Może jesteśmy biedni, nie stać nas na kolonie i ciuchy dla córek, o czekoladzie nie wspomnę, ale za to my Istniejemy, Czytamy Plutarcha, Przerzucamy się w domu sentencjami łacińskimi (w odróżnieniu od Lisieckich, którzy tylko przeżuwają wystaną przez matkę szynkę). To ważniejsze niż zapewnienie dziewczynom czekolady. Z dzisiejszego punktu widzenia, kiedy to mamy jednak mnóstwo życiowych możliwości, nie musimy tkwić w Polsce i kontestować systemu politycznego za pomocą m.in. takiego stylu życia "na obrzeżach" (np. jeździmy na wakacje nad jezioro do Czaplinka, bo nie będziemy wysyłać córek na kolonie, żeby nie były tam indoktrynowane :)), postawa Ignacego jest niezrozumiała i zasadniczo wzbudza sprzeciw.

[jottka]

eno, soova, ale to jest z kolei dopisywanie ideologii a rebours:) verdany nie ma
chwilowo, ale szczerze wątpię, żeby przyświadczyła, że tak jest, obowiązujący w
latach 70. etos inteligencki nakazywał kupowanie plutarcha, a nawet dwóch,
zamiast komunistycznej czekolady:) to raczej obecna wizja kombatanctwa a la
ipeen, a nie mentalność minionej epoki.


zgodziłabym się, owszem, że karykaturalne portrety matyldy czy lisieckich służą
ukazaniu niewłaściwie ustawionych priorytetów życiowych i że owa opozycja
plutarch-czekolada miała te właściwe podkreślić, tyle że moim zdaniem pani mm
nieco przesadziła w dydaktycznym ferworze. inteligenci w swej masie też lubili
zjeść szynkę pod batonika, dobre ciuchy też doceniali (kontestacja systemu za
pomocą ciuchów jeszcze w dużo gorszej epoce, bo w "złym" może być obserwowana:)
i w ogóle nie należeli do miłych idiotów, jakim coraz silniej jawi się ignac be.
on jest raczej karykaturą ówczesnego inteligenta, ci typowsi raczej w filmach
moralnego niepokoju są ukazani.

[kooreczka]

Sama też patrzę na Ignacego seniora jako karykaturę, a dorabianie ideologii
raczej nie przyszło mi do głowy.
Myślę, że Jeżycjada zyskałaby na realizmie gdyby przynajmniej u jednej z
Borejkówien wystąpił efekt odrzucenia- zamiast Być, wreszcie Mieć- fajne buty,
kurtkę, samochód, lepsze mieszkanie. Mogłyby po latach tego żałować, ale taki
bunt przeciwko skrajnemu odrzuceniu dóbr tego świata byłby po prostu
wiarygodny.(Chyba jedna Patrycja pozwoliła sobie na jedną nielojalną myśl)

[verdana]

Verdana już jest i potwierdza.
jako, ze przymusowo musialam przeczytać niemal wszystkie książki,
ktore byly plonek konkursów pamiętnikarskich tamtych epok stwierdzam
autorytatywnie - kupienie czekolady, pralki, mebloscianki oraz
dywanu było dla inteligencji baaardzo ważne. Moda na "nieposiadanie"
jest obecnie o wiele silniejsza niż wtedy, bo snobować się można
tylko czymś wyjątkowym - nieposiadaniem w epoce dobrobytu, a nie
braków.
Chcialam też przypomnieć, ze książki typu "Plutarch" kosztowały
grosze - a więc, jeśli to byl wwydatek w budzecie, to tym bardziej
budzet Borejków musiał być na skraju ubóstwa - i kupowanie sobie czy
Plutarcha czy lakieru do wlosów kosztem żywienia dzieci wydaje się
być karygodne.
Z wielkich bibliotek nieuniwerstyteckich na ogół książek się nie
wypozycza - nie wiem jak jest z biblioteką Raczyńskich, ale
podejrzewam, ze nie ma w niej wypozyczalni, tylko czytelnia.
No i jeszcze jedno - ale to może do oddzielnego wątku.

[soova]

verdana napisała:

> Verdana już jest i potwierdza.
> jako, ze przymusowo musialam przeczytać niemal wszystkie książki,
> ktore byly plonek konkursów pamiętnikarskich tamtych epok stwierdzam
> autorytatywnie - kupienie czekolady, pralki, mebloscianki oraz
> dywanu było dla inteligencji baaardzo ważne. Moda na "nieposiadanie"
> jest obecnie o wiele silniejsza niż wtedy, bo snobować się można
> tylko czymś wyjątkowym - nieposiadaniem w epoce dobrobytu, a nie
> braków.

Nie no, mogę się zgodzić z Wami, że ciut za poważnie wzięłam Ignaca, którego
postać autorka przedstawić chciała karykaturalnie. Ale czy przypadkiem nie krył
się za tym też taki zamysł, żeby pokazac, że owszem, Ignacy nie korzysta z
uroków życia, nawet tych PRL-owskich (meblościanka, mieszkanie w bloku, którego
się Borejkowie wyrzekli itp.), ale to dlatego, że on i jego familia są Kimś, w
odróżnieniu od Lisieckich, Stągiewków i Jedwabińskich, którzy są niefajni?
(Oczywiście autorce, która w latach 90-tych osiągnęła także sukces materialny,
priorytety się w późniejszym okresie zmieniły, ale, jak jej tu słusznie forum
wytyka ;), nie kazała Borejkom odwoływać swoich poprzednich poglądów, tylko
gładko i niepostrzeżenie podwyższyła im status materialny. :))


> Z wielkich bibliotek nieuniwerstyteckich na ogół książek się nie
> wypozycza - nie wiem jak jest z biblioteką Raczyńskich, ale
> podejrzewam, ze nie ma w niej wypozyczalni, tylko czytelnia.

Jest i wypożyczalnia
www.bracz.edu.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=20&Itemid=28 .
Nie przypuszczam jednak, aby taki fachowiec jak Ignacy w niej pracował. Zapewne
jego miejscem pracy był gmach główny, a to gdzie indziej (nie znam Poznania,
więc nie wiem, czy obie instytucje mieszczą się od siebie bliżej czy dalej).

[the_dzidka]

> Nie przypuszczam jednak, aby taki fachowiec jak Ignacy w niej
pracował. Zapewne
> jego miejscem pracy był gmach główny, a to gdzie indziej (nie znam
Poznania,
> więc nie wiem, czy obie instytucje mieszczą się od siebie bliżej
czy dalej).

W gmachu głównym, oprócz części niedostępnej zwykłym śmiertelnikom,
znajduje się także wypożyczalnia, sama tam po książki latałam. Ale
oprócz tego jest ponad setka filii na terenie całego miasta - i nie
jestem pewna, czy nie i powiatu.

[kalokagathia]

Raczyńscy mają mnóstwo filii rozsianych po Poznaniu. Wypożyczalnie też.
(Najpopularniejsza jest na św. Marcinie, niedaleko budynku wydziału historii,
dawniej też wydz. filologii polskiej i klasycznej). Coś mi się majaczy, że
własnie tam, wg Kalamburki, mały Ignac czytał Parandowskiego i Homera (?)

[agnieszka_azj]

verdana napisała:

> Verdana już jest i potwierdza.
> jako, ze przymusowo musialam przeczytać niemal wszystkie książki,
> ktore byly plonek konkursów pamiętnikarskich tamtych epok
stwierdzam
> autorytatywnie - kupienie czekolady, pralki, mebloscianki oraz
> dywanu było dla inteligencji baaardzo ważne. Moda
na "nieposiadanie"
> jest obecnie o wiele silniejsza niż wtedy, bo snobować się można
> tylko czymś wyjątkowym - nieposiadaniem w epoce dobrobytu, a nie
> braków.

Verdano, ale musisz potwierdzić, że posiadanie książek było rownież
potrzebą i rodzajem snobizmu, a ceny książek ten snobizm
umożliwiały.
Przypomniał mi się fragment książki "Delicje ciotki Dee" opisującej
zderzenie polskiej rodziny inteligenckiej z amerykańskim Midwestem.
Autorka m.in. zrozumieć nie mogła, dlaczego jej amerykańscy
znajomi - w większości pracownicy naukowi Uniwersytetu nie czytają
i nie posiadają domu książek.

Mały cytacik (Możliwy dzięki temu, ze książkę mam w domu ;-):

"- Gdybyś żył w moim kraju - podpuszczam Geoffa, literaturoznawcę -
to miałbyś półki aż po sam sufit, a na nich wszystkich klasyków,
nie tylko twoją Jane Austen. I po trochu z każdej przyległej
dziedziny - z socjologii, historii, semiotyki, językoznawstwa. I
jeszcze najświeższe pozycje, o których się mysli, że powinien je
znać każdy humanista; pozycje, które uchodzą za wydarzenie.
Przyjaciele pędziliby najpierw zobaczyć, co masz. Niejeden by zaraz
coś pożyczył. Wiesz, u naszych jajogłowych półki z książkami to
główna ozboba salonu, a... raczej czegoś (salon w M-4 ?), co pełni
podobne funkcje."

Tak było w domach naszych znajomych.
Mojemu Tacie - architektowi mocno zainteresowanemu historią
zawdzięczam to, że większośc lektur niezbędnych mi podczas studiów
historycznych znajdowałam po prostu na półkach w domu - od Galla
Anonima po Tajną historię Mongołow ;-)

[verdana]

Ja nie sądze, aby to posiadanie książek to byl snobizm. To była
raczej potrzeba wąskiej grupy osób i to nie zawsze z inteligencji.
Snobizm to bylo kupowanie ladnie oprawionych "Dzieł wszystkich" na
metry - bo i tak bywało.

[kkokos]

jeszcze jedno - ukazanie się dobrej książki to było wydarzenie. i w takim
wydarzeniu chciało się uczestniczyć :)
książek ukazywało się stosunkowo mało, to nie było tak jak dziś, że księgarnia
co tydzień zasypana premierami :) cykl wydawniczy był zabójczy, co widać w
starych stopkach (choćby Kłamczucha, NK 1988 - oddana do składania w sierpniu
1987, oddana do druku w czerwcu 1988, czyli jeszcze druk, jeszcze dystrybucja
centralnie sterowana, pewnie w księgarniach była na gwiazdkę 1988?). i
najciekawsze książki nie były reklamowane czy recenzowane, tylko wieści
dochodziły pocztą pantoflową lub od znajomego księgarza (który ją zresztą potem
przetrzymał dla nas pod lada :)) więc był to swoisty rytuał (no, może za duże
słowo, ale wiecie, o co mi chodzi), który sprawiał, że kupowanie książek miało w
sobie więcej magii niż dziś pójście do empiku :)

> Snobizm to bylo kupowanie ladnie oprawionych "Dzieł wszystkich" na
> metry - bo i tak bywało.
i bywało to przedsięwzięcie na lata, bo jak autor płodny, to straaasznie się to
rozciągało w czasie :)

[nessie-jp]

kkokos napisała:

> jeszcze jedno - ukazanie się dobrej książki to było wydarzenie. i w takim
> wydarzeniu chciało się uczestniczyć :)

Oczywiście! Zresztą, nie tylko "dobrych" książek w sensie najwybitniejszej
literatury świata, po prostu książek dających się z przyjemnością czytać.

Jakimż wydarzeniem było wydanie 'Hobbita' i trylogii Tolkiena! Kolejki społeczne
wręcz obowiązywały. A kolejki po Chmielewską w sklepiku wydawnictwa na Wilczej
(W-wa) wiły się po okolicznych chodnikach, jakby - nie przymierzając - szynkę i
papier toaletowy rzucili... :)

Książki za tamtych czasów były trochę jak czekolada i kubańskie pomarańcze --
też trzeba było wystać, zdobyć, skombinować. I też cieszyły w stopniu większym,
niżby to wynikało z ich prostych przymiotów. Cieszyły jak łup, który się wbrew
losowi udało uzyskać i który się z tego powodu bardzo ceni.

[mmaupa]

No zaraz, zaraz - "być" nad "mieć"? Ignacy prezentuje jak najbardziej postawę
"mieć"! Mieć jednego Plutarcha, drugiego, Plutarchów cały stos, zamiast sobie
"byciowo" podreptać do biblioteki z córkami.

[limotini]

Wiem, że to pytanie troszczkę z boku, ale czy ktoś z Was wie, co to jest ten
Plutarch? O czym to?

Z góry przepraszam, ja to umysł ścisły jestem, ja tylko Elementy Euklidesa
czytałam ;)

[nessie-jp]

Plutarch:

pl.wikipedia.org/wiki/Plutarch

[nessie-jp]

Książka własna to przedmiot użytkowy, z którego możesz korzystać o dowolnej
porze dnia i nocy. Książka z biblioteki to jak pay per view i w dodatku trzeba
się cackać jak z jajkiem.

Z biblioteki wypożyczałam wyłącznie lektury obowiązkowe nielubianych pisarzy.
Całą resztę musiałam mieć własną (podobnie jak siostra i ojciec) choćby nawet
nie starczało na inne podstawowe potrzeby.

To po prostu takie hobby, czytanie. Owszem, można w bibliotece, ale to jest
zawsze na cudzym, bez poczucia, że do książki można zawsze wrócić. Dlatego mój
dom jest niestety zawalony książkami po sufit, a jako dzieci chodziłyśmy w
ubraniach spadających z grzbietu, bo całe kieszonkowe natychmiast pędziłyśmy
wydać do antykwariatu albo księgarni. No bo jak można nie mieć możliwości
otwarcia oczu o 4 nad ranem, popędzenia do ulubionej książki i odczytania sobie
po raz dwudziesty ukochanego rozdziału piątego?

Nie mówię, że taka mania jest godna pochwały, tylko że taka mania istnieje... :)

[sowca]

Ja się wcale nie dziwię Borejkom, że kupowali ksiązki, zamiast je
wypożyczać. Po pierwsze, jeśli ksiązka mi się podoba, to natychmiast
odczuwam do niej nieprzepartą czułość, wręcz miłość i myśl o oddaniu
ukochanego już tomu w obce ręce, najpierw bibliotekarek, a potem
czytelników, którzy jej może nie uszanują i nie pokochają, napełnia
mnie zgrozą. Po drugie, ksiązka z biblioteki nie jest moja. Jest
obca. Należy, jak słusznie ujęła to Nessie, cackać się z ksiązka jak
z jajkiem, do wanny wziąć nie można, do tramwaju też nie, bo co
będzie, jak mi ktoś wyrwie torebkę z ksiązką w środku? W dodatku
wisi Ci nad głową myśl o upiornym dniu, przed którym należy ksiązki
oddać, człowiek się denerwuje i tyle z tego ma. Że nie wspomnę o
stresie, który się odczuwa, gdy ksiązka na chwilę znika z pola
widzenia! O ile swoich własnych ksiązek z zasady nie gubię, o tyle
te biblioteczne - nagminnie. Po trzecie, mam fatalne doświadczenia z
bibliotekami i użytkowanie ich jest dla mnie przez to zawsze
nieprzyjemne. W mojej bibliotece rejonowej, zresztą fatalnie
zaopatrzonej, zablokowano mi kartę (było to w roku 2000, miałam 12
lat i kartę w bibliotece dla dzieci). Na moje gwałtowne pretensje
okazało się, że zablokowano, ponieważ moja starsza siostra, zapisana
do biblioteki dla dorosłych, nie oddała ksiązki w terminie i w
ramach kary zablokowano karty całej rodzinie. Wściekłośc na idiotyzm
biblioteczny bulgocze mi w środku na samą myśl o tym. W bibliotekach
szkolnych do szału doprowadzał mnie fakt, że nie można było
spokojnie krążyć między półkami - należało powiedzieć pani przy
iurku, jaką ksiązkę się chciało i cześć. O dostępie do katalogu mowy
nie było. W efekcie półki pęczniały od nowych pozycji wydawniczych,
których nikt nie czytał, ponieważ nikomu nie przyszło do głowy, że
one mogą tam być - trafiłam na nie zupełnym przypadkiem, w czasie
praktyk w liceum. Dopiero na studiach korzystanie z bibliotek stalo
się codziennością - ale z biblioteki wydziałowej muszę wypożyczac
ksiązki na kartę mojej koleżanki, gdyż moja własna karta wygląda
tak, jakby kot ją zeżarł i ciągle zapominam wyrobić nową. Do
Biblioteki Uniwersyteckiej podchodzę nieufnie, acz akurat wczoraj
zrobiłam na nią nalot. Podczas gdy udręczeni studenci wychodzili z
bilbioteki z męczeńskimi minami i na przykład "Współczesnymi
teoriami socjologicznymi" albo "szkicami z socjologii organizacji i
zarządzania", ja beztrosko wymachiwałam torbą wypchaną ksiązkami
Chmielewskiej!
Co do mazania po ksiązkach, to raczej tego nie uprawiam, zdarza mi
się tylko czasem podkreślić coś szczególnie ważnego. Natomiast
kserówki ważnych tekstów na zajęcia mam regularnie pomazane,
popodkreslane, gdzie się da, niekiedy ozdobione komentarzem albo i
rysunkiem własnego autorstwa. Natomiast zuepłnie bez skrupułów
czytuję ksiązki w wannie, w trakcie jedzenia, w toalecie, w środkach
komunikacji publicznej, na nudnych wykładach oraz, ogólnie biorąc,
wszędzie.

[megi1973]

a czy ktoś z was ma szafki biblioteczne w domu i przedpokoju
sięgające sufitu i wyjmuje książkę(skatalogowaną) wchodząc na
drabinę??? więc nie piszcie o kupowaniu kilku ulubionych książek i
stawianiu ich na półce.A tak przy okazji-syn Bernarda pożyczał od
nich "Antologię teatru amerykańskiego"-na co taka książka Borejkom
skoro w Jeżycjadzie nie ma wzmianki że chodzili do teatru

[supervixen]

A tak przy okazji-syn Bernarda pożyczał od
> nich "Antologię teatru amerykańskiego"-na co taka książka Borejkom
> skoro w Jeżycjadzie nie ma wzmianki że chodzili do teatru

Ale mają w rodzinie dramaturga:)))

więc nie piszcie o kupowaniu kilku ulubionych książek i
> stawianiu ich na półce.

Dlaczego nie? Rodzinie, która lubi czytać i przy tym książki kupuje,
wcale nie jest trudno zgromadzić duży księgozbiór. Przecież oni te
książki zbierali latami. Oczywiście, że to nie będzie biblioteka
narodowa, ale przecież nikt chyba nie pragnie posiadać wszystkich
możliwych książek. A co do katalogowania, to są przecież i tacy, co
katalogują:) Sama czasem mam na to ochotę, ale przydałby się
najpierw jakiś fajny program do tego.

[agnieszka_azj]

megi1973 napisała:

> a czy ktoś z was ma szafki biblioteczne w domu i przedpokoju
> sięgające sufitu i wyjmuje książkę(skatalogowaną) wchodząc na
> drabinę??? więc nie piszcie o kupowaniu kilku ulubionych książek
i stawianiu ich na półce.

Moi rodzice po blisko 60 latach wspólnego życia i gromadzenia
książek mają w domu w dwóch pokojach regały na całą ścianę od
podłogi po sufit pełne książek. Czasem się po nie siega przyu
pomocy drabinki.
Mieszkają we dwoje w sporym mieszkanie, więc nie ma potrzeby
wystawiania regałów do przedpokoju ;-)
Skatalogowane też nie są, ale częśc jest ustawiona alfabetycznie -
autorami.

A tak przy okazji-syn Bernarda pożyczał od
> nich "Antologię teatru amerykańskiego"-na co taka książka
Borejkom
> skoro w Jeżycjadzie nie ma wzmianki że chodzili do teatru

Ale nia ma również wzmianki, że z zasady nie chodzili ;-)

Kocham wątki, w których MM rozliczana jest z tego, czego NIE
NAPISAŁA ;-)

[zuzzia1]

> a czy ktoś z was ma szafki biblioteczne w domu i przedpokoju
> sięgające sufitu i wyjmuje książkę(skatalogowaną) wchodząc na
> drabinę???
Owszem, ja mam półki pod sufit i kilka tysięcy książek. Nie są
skatalogowane, stoją uporządkowane tematycznie, to wystarcza, by
odnaleźć to, czego szukam. Myślę, że to nie jest aż tak bardzo
dziwne i wyobrażam sobie, że mieszkania wielu uczstników tego forum
wyglądają podobnie.

[mmaupa]

Dom moich rodziców niestety tak wygląda - książki w pokojach, w piwnicy, na
strychu, poupychane na półkach w dwóch rzędach. Część specjalistycznych dawno
nieaktualna, część słowników też (kto teraz używa słowa "elekcja" określając
wybory samorządowe?), książki dla dzieci zaczytane przez trzy pokolenia
dosłownie rozpadają się w rękach... Po każdym powrocie do domu rodzinnego
zapowiadam sobie, że nie kupię już żadnej książki. W moim obecnym pokoju na
regale pięć półek zajmują buty, jedną literatura, gdyż wychodzę z założenia, że
książki można pożyczyć/wyszukać w necie, a obuwie już nie bardzo.

[mama_kotula]

Cytat> a czy ktoś z was ma szafki biblioteczne w domu i przedpokoju
> sięgające sufitu i wyjmuje książkę(skatalogowaną) wchodząc na
> drabinę??? więc nie piszcie o kupowaniu kilku ulubionych książek i
> stawianiu ich na półce.

Primo, jakbym miała mieszkanie o wysokości 3,5-4m, to pewnie też bym sięgała po
książki z drabiny. Póki co sięgam z krzesła, z wyjątkiem półek pod sufitem,
gdzie sięga dla mnie mój mężczyzna.
Secundo, ksiązek nie kataloguję, bo nie mam do tego głowy ani nie mam takiej
potrzeby. Książek w domu jest przynajmniej 2000. W samym moim pokoju wielkości
ok. 5mkw mam szacunkowo przynajmniej 700 sztuk, u dzieci będzie z 300, a jest
jeszcze jeden pokój (3 pełne regały) i szeroki regał w przedpokoju (taaak, do
sufitu, czyli 2,20 wysoki), ostatnio doszedł spory księgozbiór niemęża (też
kilkaset sztuk), na razie w kartonach i walizce, bo nie ma tego gdzie ustawić.
Wszystko zbierane latami. Zapewne przyjdzie czas zrobić czystki niedługo.

Ile mam GB ebooków, tego nawet nie wiem. W życiu nie dam rady ich wszystkich
przeczytać :D, ale przynajmniej miejsca nie zajmują fizycznie i zawsze można
sięgnąć po to, co się chce. Ot, dzisiaj sięgnęłam sobie rano po Salvatore'a na
Sonyreaderze a po południu gdy szłam z młodymi na podwórko, po audiobook "Wyrd
Sisters" na mptrójce. Traktuję to jak korzystanie z biblioteki.

[sowca]

U mnie dom jest duży i pokoi jest w nim kilka, a w każdym - pełno
ksiązek, szafki od podłogi do sufitu, półki uginające się pod
ciężarem. Dosłownie, nie ma pokoju bez ksiązek. Z drabiny nie
korzystamy tylko dlatego, że pokoje są dosyć niskie i wystarczy
krzesełko, a drabiny, którymi dysponujemy, nie mieszczą się w
drzwiach. To primo. Secundo, sama osobiście bywałam nieraz w domach,
gdzie własnie korzysta się z drabiny. Na własne, rodzone oczy
widziałam olbrzymie mieszkanie w starej kamienicy, z ksiązkami
autentycznie od podłogi do sufitu - o ile pamiętam, było to
mieszkanie profesora Konrada Jażdżewskiego, legendy łódzkiej
archeologii. Tertio, to że nie jest napisane, że Borejkowie to
teatru nie chodzą, nie oznacza, że tego nie robią, więc, do licha,
obecnośc takiej ksiązki jak "Antologia dramatu amerykańskiego"
naprawdę nie jest niczym dziwnym. Wiem, że wg ostatnich badań chyba
zaledwie 38 % społeczeństwa czytuje książki, ale czy naprawdę
posiadanie obfitej biblioteki i nagminne jej uzupełnianie jest czymś
tak szokującym, zadziwiającym i niezrozumiałym?

[nessie-jp]

> zaledwie 38 % społeczeństwa czytuje książki, ale czy naprawdę
> posiadanie obfitej biblioteki i nagminne jej uzupełnianie jest czymś
> tak szokującym, zadziwiającym i niezrozumiałym?

Słusznie sowca rzekła, podpisuję się.

I jeszcze chciałam zauważyć, że Borejkowie siedzą sobie na głowie i są tak
zagęszczeni i mają tak mało prywatności, że nie dziwiłoby mnie nawet, gdyby
mieli po kilka egzemplarzy tej samej książki, każdy dla siebie

[lezbobimbo]

nessie-jp napisała:

> I jeszcze chciałam zauważyć, że Borejkowie siedzą sobie na głowie >i są tak>
zagęszczeni i mają tak mało prywatności, że nie dziwiłoby >mnie nawet, gdyby
> mieli po kilka egzemplarzy tej samej książki, każdy dla siebie

[lezbobimbo]

megi1973 napisała:
> a czy ktoś z was ma szafki biblioteczne w domu i przedpokoju
> sięgające sufitu i wyjmuje książkę(skatalogowaną) wchodząc na
> drabinę??? więc nie piszcie o kupowaniu kilku ulubionych książek i
> stawianiu ich na półce.

Ja musze sobie jak najszybciej kupic takie wlasnie szafki bibliofilskie (albo
przynajmniej jakies lekkie regaly), bo na razie mój wielki regal jest zapchany
po brzegi, ma uginajaca sie pólke glówna i na wierzchu jego tez cos lezy, a na
podlodze wokól niego poniewiera sie kilka-nascie stert i pare kartonów. I to
tylko najulubiensze lit. fachowe i basnie. Jeszcze w sypialni jest kilka
kartonów belerystyki i reszty fachowych, a w piwnicy cala reszta tych najmniej
ulubionych. To te same ksiazeczki, które w przyplywach czulosci mam ochote
porznac pila lancuchowa ;> I to wszystko i tak po potwornej czystce, kiedy do
kontenera na papiery powedrowaly wszystkie niepotrzebne dinozaury peerelowskie
albo dawno przebrzmiale albumy o swiecie z lat 70ych.
A wiem tez, ze zgubne kupowanie dalszych ksiazeczek bede kontynuowac az do mej
zaczytanej smierci. Ilez pozycji mi brakuje! Jakie ciekawe fachowe ksiegi
jeszcze przede mna! I jakie ja nadal mam luki w lit. swiatowej!

Gdybym miala wysokie mieszkanie, tez by sie pewnie skonczylo skakaniem po
drabinie. Wiec sie nie dziwie Borejkom, zwlaszcza, ze co zaczeli rodzice (a
zwlaszcza jeden) w latach 70ych, teraz kontynuuje cala dorosla w miedzyczasie
dziatwa, nadal kupujac rozrywki entelektualne w ilosciach hurtowych (7 gazet z
jolkami albo te same ksiazki u Gaby i Ignaca).

Pytalas tez megi1973, po co kupowac ksiazki, skoro ma sie dostep do biblioteki.
Hah, odpowiedz wszak oczywista: przeciez ksiazki biblioteczne trzeba predzej czy
pózniej oddac. Ksiazke wlasna sie zas kupi i ma sie spokój na reszte zycia
(swego lub ksiazki). Wydatek jednorazowy, a za to przyjemnosc nieskonczona i
wielorazowa. I jaka przydatnosc, w kazdej chwili mozna zajrzec do ksiazki a nie
czekac miesiacami calymi, az sie cos moze zjawi w bibliotece.
(tylko przy przeprowadzkach coraz upiorniejszy i ciezszy ksiegozbiór;)

Wracajac do Bominków, aczkolczyk ich nieustajacy poped do czytania i kupowania
ksiazek jest nadzwyczaj chwalebny (zawszec lepiej niz zeby kupowali wódke albo
same durnostojki;) to coraz bardziej nienawidze ich toksycznego gniazda ;)
Szkoda, ze autorka wypotwornila ich teraz w te zdziwaczale karykatury, bo tym
samym odstrecza od jednej rzeczy, która czynia dobra - czyli od czytania. Jak
juz sie kiedys wywnetrzalam - kiedy Gaba nastoletnia ze smakiem czytala
Fizjognomike, tez mialam ochote poznac to dzielo. Albo kiedy rybak pasjonowal
sie byl Kubusiem Fatalista. Natomiast teraz, kiedy straszliwy Ignac skrzeczy
maksymy i truje wszystkim odwloki swoim pseudoantykiem, albo kiedy Laura snobuje
sie na Micka na firance, to nie mam ochoty interesowac sie tym, co czytaja, bo
samych postaci nie lubie (wiec mam ochote czynic im na przekór;)
Och, czemuz to toksyczne gniazdo nie moze byc takie wesole i zachecajace jak
rodzina Ptaszkowskich w bibliotece wiejskiej? Achh...