dziecko kontra rodzice

[Gość: xxx]

Prosze o porade jak powinnam sie waszym zdaniem zachowac . Pochodze z bardzo
nieudanej i niestety nigdy nie rozbitej rodziny. Moi rodzice prowadzili
wiecznie krwawe wojny (slowo krwawe nie jest przenosnia), a sprawa rozwodowa
byla wznawiana kilkanscie razy. Niestety zle byly nie tylko kontakty miedzy
nimi, ale rowniez relacje rodzic-dziecko. Bylam swiatkiem bijatyk, burd,
zreszta bylam rowniez bita i obrazana. Teraz jestem dorosla i po ostatnim
Bozymnarodzeniu spedzonym w towarzystwie moich rodzicow zadalam sobie
pytanie: czy powinnam utrzymywac jakiekolwiek kontakty z nimi. W gre nie
wchodzi przeciez ani milosc, bo ich nie kocham, ani zobowiazania, bo nie
czuje zadnych, raczej potrzeba posiadania, gdzies tam domu, do ktorego sie
wraca. Ale czy wracac sie powinno? Kieruje mna nie chec zemsty, bo ta nic nie
da tylko z szacunek do samego siebie.
Co o tym myslicie?

[Gość: Y]

Pzynies swoja dramatycza opowiesc do telewizji, tam
mowienie zle o swoich rodzicach przyniesie ci slawe -
glupia cipo

[Gość: yyy]

Gość portalu: Y napisał(a):
> Pzynies swoja dramatycza opowiesc do telewizji, tam
> mowienie zle o swoich rodzicach przyniesie ci slawe -
> glupia cipo


Twoje słowa świadczą o Tobie,
kłaniam się

Tak, to wyjatkowo glupia cipa

[Gość: Z]

[Gość: yyy]

absolutnie powinnaś zacząć budować swoje życie i raczej radykalnie odciąć
pępowiną, przez którą i tak więcej złego niż dobrego otrzymujesz. Moja rodzina
także nie była najlepsza i wiele lat temu przestałem jeździć na święta do domu.
Teraz już nie piją bo są za starzy i sił już nie mają i zdrowia, ale było
kolorowo.
Nie będzie Ci łatwo, ale moim zdaniem nie ma innej drogi,
pzdr,

[jotembi]

zgadzam się z yyy: daj sobie spokój
nie pal za sobą mostów, ale przestań tam jeździć
nie masz wobec nich żadnych zobowiązań
a jeśli kiedyś będą potrzebowali twojej pomocy - to się zastanowisz, czy cię
na to stać
nie istnieje obowiązek miłości

[aankaa]

ale istnieje obowiązek alimentacyjny (niestety)

[Gość: yyy]

aankaa napisała:
> ale istnieje obowiązek alimentacyjny (niestety)

fakt, ale bez tego wysyłam mamie kasę na lekarstwa czy teraz na węgiel... Kilka
lat odcięcia się wyrobiły we mnie dystans. Nie wiem czy umiem powiedzieć
szczerze, że kocham rodziców, myślę, że to coś innego, co?

Pamiętam jednak, że pomimo okropnych kłótni mamy z babcią jak przychodziło co
do czego to mama zawsze się babcią zajmowała i nie pozwoliła jej umrzeć w
samotności w jakimś domu starców. Zawsze podziwiałem mamę za to jak się
opiekowała babcią.

Ale bez odcięcia się na wiele lat nie umiałbym teraz być spokojny.

pozdrawiam

[jotembi]

niestety, fakt, zwłaszcza w takim przypadku
ale co innego wysłać kasę, a co innego - pojechać na święta i wrócić zdołowanym
więc lepiej już tą kasę wysyłać... a kiedyś może wszystko się jeszcze zmieni

[Gość: xxx]

Moze powinnam dodac, ze od chwili kiedy opuscilam dom, moi rodzice wybuchneli
raptowna miloscia do mnie. Listy, telefony, prezenty, czyny bez precedensu,
komplementy, nigdy wczesniej nie powiedziane.... Zreszta to typowe dla mojego,
kompletnie rozchwianego emocjonalnie domu- albo rzucamy nozami, albo calujemy
sie w usta. Ja oczywiscie, tez jestem niezrownowazona i natychmiast dalam sie
wplatac w siatke nowych ukladow. Moj chlopak jezdzi do domu na swieta, do
swoich kochajcych sie i szanujacych rodzicow a ja sila rzeczy jezdzilam do
swoich, bo jakos nie mam ochoty na spedzanie ich w towarzystwie przyszlych
tesciow. Co mam im powiedziec? Ze nie lubie juz taty i mamy? Oni sa z innego
swiata- normalnego, a ja wstydze sie przyznac, ze jako kandydatka na zone ich
syna mam taka przeszlosc za soba. I tak sie to kreci... Tylko szlag mnie
trafia, jak moj ojciec na widok kobiety strofujacej dziecko wyglasza teorie, ze
na malenstwa nie wolno krzyczec. Ale bic wolno bylo? I to jeszcze calkiem
niedawno.

[Gość: yyy]

myślę, że to co robią jest całkiem normalne. Każdy człowiek chce mieć o sobie
dobre zdanie i głównie dba (nieświadomie) o spójność swojego wizerunku z
powszechnie akceptowanymi normami i wzorami. To, że rodzice tak mówią niczego
nie zmienia z tego co się stało i co powinnaś zrobić, żeby być samodzielna i
spokojna. Nie wiem skąd jesteś ale w dużych miastach można znaleźć ośrodki
pomagające poznać swoje emocje, samego siebie, swoje potrzeby i stanąć silniej
na nogi. Mnie trochę lat zajęło zrozumienie czego sam potrzebuję i jak chcę
żyć. Jak podasz jakiś adres e-mail to mogę Ci coś podpowiedzieć w Wawie, no i
na priva można szczerzej pogadać, tu niby jest anonimowość, ale się krępuję
mówić o pewnych kwestiach.
pozdrawiam i czekam

[Gość: xxx]

OK-jak tylko znajde chwile czasu zaloze sobie konto na hotmailu- chetnie z toba
pozostane w kontakcie.

[Gość: yyy]

możesz napisać na: [e-mail]
pozdrawiam

[Gość: Aki]

Oczywiscie, ze powinnac odciac sie od rodzicow. Milosc i szacunek to rzeczy na
ktore trzeba sobie zasluzyc, a Twoi widocznie nie zrobili w zyciu nic aby sobie
zasluzyc na nie. Chyba wystarczajaco wiele lat spedzilas wsrod bijatyk, walk,
przykrych slow. Pora zaczac budowac swoje wlasne zycie. Zycze Ci powodzenia.

[Gość: xxx]

pozostaje nadal dylemat co mam ze soba zrobic w trakcie swiat? Krepuje sie
spedzic je w domu przyszlych tesciow, bo co mialabym im powiedziec? Ze w
wigilie nie mam ochote zobaczyc wlasnych rodzicow? Rodzice mojego chlopaka maja
bardzo udane malzenstwo- co o mnie pomysla? Zreszta juz wplatalam sie w nowy
uklad miedzy mna a moimi starymi. Nagle jestem ukochana corka z ktorej sa
dumni, za ktora tesknia. A ja glupia, szczesliwa, ze wreszcie jest dobrze
ochoczo jezdzilam do domu. Tylko po ostatnich swietach, kiedy bylam tam
wystarczajaco dlugo, zeby wrocily stare przyzwyczajenia stanal mi ten uklad
koscia w gardle. Co mam zrobic? Zazadac, zeby wiecej nie dzwonili?

[Gość: Aki]

Nie musisz zadac od rodzicow aby nigdy wiecej nie dzwonili, ale nie musisz
przeciez do nich jezdzic. To, ze Twoi rodzice sa tacy a nie inni NIE JEST TWOJA
WINA i nie wiem czego mialabys sie wstydzic, nikt nie wybiera sobie rodzicow i
mysle tez ze Twoj narzeczony i jego rodzice na pewno by to zrozumieli.Kiedy
rodzice zapraszaja Cie do siebie mozesz im po prostu powiedziec, ze masz inne
plany, po co udawac, zmuszac sie do czegos, co przyprawia Cie o depresje.