Jak byście się przygotowali na utratę wzroku?

[tezczlowiek]

Początkowo chciałam założyć wątek na psychologii, ale chodzi mi o
aspekt praktyczny, a nie psychologiczny.
Grozi mi utrata wzroku, w "najlepszym" razie niedowidzenie.
Pogodziłam się z tym.
Chciałabym się jakoś do tego czasu przygotować. Nie wiadomo, kiedy
i jak to nastąpi. Okuliści nie wiedzą, czy jest to kwestia miesięcy
czy lat.
W jaki sposób zabezpieczylibyście się na przyszłość, mając taką
informację?
Jestem przed trzydziestką.

[arek103]

tezczlowiek napisała:

> Początkowo chciałam założyć wątek na psychologii, ale chodzi mi o
> aspekt praktyczny, a nie psychologiczny.
> Grozi mi utrata wzroku, w "najlepszym" razie niedowidzenie.
> Pogodziłam się z tym.
> Chciałabym się jakoś do tego czasu przygotować. Nie wiadomo, kiedy
> i jak to nastąpi. Okuliści nie wiedzą, czy jest to kwestia miesięcy
> czy lat.
> W jaki sposób zabezpieczylibyście się na przyszłość, mając taką
> informację?
> Jestem przed trzydziestką.

Poszukaj w internecie i na forach. Pewnie warto sie zaczac uczyc alf. Brajla i
zapewnic sobie jakies pieniadze na przyszlosc. Sprobowac zarobic i kupic jakies
wygodne mieszkanie.

Na wszelki wypadek

[sir.vimes]

warto nauczyć się brajla. Jeśli nie będziesz potrzebować go bezpośrednio -
przyda ci się, bo warto umieć.

Znam osobiście dwóch niesłychanie przedsiębiorczych niewidomych, którzy innych
mogliby zabezpieczać, nie tylko siebie. Życzę wszystkim tyle pomysłów i
umiejętności zarabiania pieniędzy co oni mają...

Już teraz zainteresuj się branżą DLA niewidomych - może zaczerpniesz jakąś
inspirację.

[matylda1001]

Staraj się nauczyć własnego mieszkania. Ile kroków trzeba pokonać tu
i tam, żeby swobodnie się poruszać. Zacznij zwracać większą uwagę na
rozmieszczenie poszczególnych sprzętów, drobiazgów. Zwróć uwagę na
otoczenie miejsca zamieszkania (chodniki, progi, schodki, drózki,
przystanki, sklepy). Może zaprzyjażnij się z psem i sama go naucz
jak ma Ci pomagać? Tak w ogóle to imponuje mi Twoje podejście do
sprawy i jestem przekonana, że gdyby rzeczywiście przyszło najgorsze
to dasz sobie radę.
----------------------------------------------------------
Nie cierpię wegetarian bo zżerają pokarm mojemu pokarmowi!

[tezczlowiek]

Nauka Brajla - rzeczywiście w moim przypadku to obowiązek.
Dziękuję za odpowiedzi, a Tobie matylda1001 za słowa otuchy :-)
Myślę, że moje podejście nie może być inne. Skoro nie da się nic
zrobić, aby uratować wzrok, trzeba się z tym pogodzić i możliwie
najlepiej przygotować.
Może ma ktoś jeszcze jakieś sugestie, pomysły?

[minniemouse]

na twoim miejscu udalabym sie do zwiazku niewidomych zeby juz byc w
kontakcie z niewidomymi. sadze ze oni najlepiej ci podpowiedza co
jest wazne, czego sie uczyc.

a tak w ogole, oprocz tego ze lekarze postawili ci diagnoze, nie ma
ze sluzby zdrowia zadnego programu ktory by przygotowywal pacjentow
jak zyc w razie utraty wzroku?


Minnie

[nangaparbat3]

Szuakalabym zajecia, pracy, jaka będę mogła wykonywac po utracie wzroku.
Znałam pana, ktory utraciwszy wzrok skończyl psychologie i pracowal jako
psychoterapeuta. Powiedzial mi, ze to nawet w pewnym sensie ulatwia mu pracę.
Moja znajoma korzysta z porad niewidomej terapeutki - jest bardzo zadowolona.
No i ja bym jeszcze kompletowala płyty z ksiązkami.
A w ogole chce Ci powiedziec, ze jestes wspaniala osobą - można sie od Ciebie
ucczyc życia, nawet jesli przed trzydziestką bylo sie dawno temu.

[Gość: Magnus]

Nie mam zadnych innych konkretnych pomyslow poza tymi, ktore juz tu
podano,,ale mam nadzieje, ze moze jednak ci sie uda uniknac utraty
wzroku.Medycyna robi duze postepy, a ja sam znam osobe(znajoma mojej
mamy), ktorej lekarze juz 25 lat temu prognozowali utrate wzroku, a
ona do dzisiaj wzrok moze nie sokoli,ale ma.
Zycze ci wszystkiego najlepszego.

[zgred.polarny]

Mam znajomego, w wieku ok. 70.
On, zawsze b. czynny i sprawny fizycznie, zaczął stopniowo tracić
wzrok od ok. 15 lat.
Aktualnie nie widzi nic, ale brak wzroku nadrabia słuchem i kijem.
Chodzi na wycieczki z pełnosprawną grupą turystyczną; trasy ok. 20
km, w terenie mieszanym [pola, lasy, pagórki...]. Pod rękę prowadzi
go żona lub jedna z turystek [preferuje kobiety]. Podziwiam faceta!

[kochanica-francuza]

> Pogodziłam się z tym.

Matko jedyna!!! Chapeau bas! I wszystkiego, co w tej sytuacji może cię spotkać
najlepszego.

[tezczlowiek]

To, iż się pogodziłam nie oznacza, że się poddałam – o nie!
Za bardzo kocham życie, żeby się załamywać.
Jeszcze przed Świętami wybiorę się do związku niewidomych.
Od przyszłego roku zamierzam pójść na studia, aby skończyć „coś”, co
pozwoli mi być niezależną finansowo w przyszłości.
Moja pasją są dzieci, uwielbiam pracę z nimi, lecz nie wiem, co
mogłabym robić z nimi jako osoba niewidoma? Interesuję się też
psychologią, więc może tak jak znajomy nangaparbat3 skończę ten
kierunek? Może w PZN jest doradca zawodowy, z którego usług będę
mogła skorzystać, jeśli nie to poszukam innego.
Oczywiście mam nadzieję, że medycyna znajdzie sposób na moją chorobę
oczu. Wiara w to dodaje mi sił.
O programie przygotowującym pacjentów do życia po utracie wzroku nic
nie wiem. Muszę wypytać moją lekarkę.
Dziękuję wszystkim za cenne wskazówki i wsparcie :-).
Pozdrawiam serdecznie,
tezczlowiek.

[minniemouse]

""Moja pasją są dzieci, uwielbiam pracę z nimi, lecz nie wiem, co
mogłabym robić z nimi jako osoba niewidoma?"""

mozesz zostac nauczycielka i pracowac z niewidomymi dziecmi, dawac
korepetycje (kazdemu)
jesli umiesz grac na jakims instrumencie to z kazdym dzieckiem.
jesli masz dobry glos to moze lektor - czytanie dzieciom, glos do
radia lub TV? a jak masz talenty plastyczne to cos w tym kierunku.

nawet pojecia nie mam ale sadze ze to zalezy tylko od ciebie.
powodzenia!

Minnie

[sylwusia87.0]

Z takim czyms się nie da pogodzic.

[minniemouse]

""Z takim czyms się nie da pogodzic.""


a to dlaczego nie?

Minnie

[tezczlowiek]

Niedowidzenie i utrata wzroku, to jedna z najgorszych dla mnie
sytuacji, jakie mogłyby mnie spotkać. Czasem, gdy jestem sama w
mieszkaniu, zamykam oczy i próbuję poruszać się w ten sposób po
domu. Zastanawiam się jak to będzie kiedyś, gdy nie będę mogła po
prostu otworzyć oczu? Jestem przekonana, że od utraty wzroku, gorsza
jest jednoczesna utrata wzroku i załamanie psychiczne. Przecież,
choćbym nie wiem, co robiła czy myślała, to mi nie pomoże, a może
zaszkodzić. Niewykluczone, że gdy przyjdzie "ten dzień", będę
myślała inaczej, wszak "punkt widzenia zależy od punktu siedzenia".
Sądzę jednak, że się nie załamię.
Pozdrawiam,
tezczlowiek :-)

[minniemouse]

a czy czlowiek stojacy przed faktem utraty wzroku ma jakies wyjscie?
poza tym nie przesadzajmy - ludzie slepi to nie sa ludzie
nieszczesliwi.

wiele zalezy od wlasnego podejscia i inteligencji.
czlowiek madry nie bedzie sie zalamywal bo rozumie ze nie ma sensu -
jakos trzeba ten wozek nadal pchac.

Minnie

[kochanica-francuza]

minniemouse napisała:

> a czy czlowiek stojacy przed faktem utraty wzroku ma jakies wyjscie?
> poza tym nie przesadzajmy - ludzie slepi to nie sa ludzie
> nieszczesliwi.
>
> wiele zalezy od wlasnego podejscia i inteligencji.
> czlowiek madry nie bedzie sie zalamywal bo rozumie ze nie ma sensu -
> jakos trzeba ten wozek nadal pchac.
>
Bla, bla, bla. Jak ja uwielbiam osądzanie i doradzanie przez osobę, która sama
nigdy nie była w danej sytuacji.

[brum.pl1]

Po pierwsze nie masz pewności, czy diagnoza lekarzy była prawidłowa. Na razie
ciesz się życiem. Stres i negatywne emocje moga jedynie przyspieszyć ten moment,
w którym nawet w dzień będzie panowała ciemność. Głowa do góry dziewczyno.
Jestem pełen podziwu dla twojego spokoju. Przygotowywać się możesz. Opracuj
sobie plan i go realizuj. Ja jednak jestem niemal pewien, że będziesz widziała
do późnej starości. Medycyna robi kolosalne postępy, więc jest nadzieja, że
zdąży ci pomóc. Konsultowałaś się z klinikami za granicą?

[minniemouse]

to prawda, sama nie jestem slepa i mam nadzieje nie grozi mi to.
ale z forum znam ludzi gluchociemnych i zapewniam cie ze mozna byc
szczesliwym nawet w takiej sytuacji. co prawda ja znam takich tutaj,
na zachodzie nie w Polsce, ale...

oczywscie, inaczej jest gdy czlowiek sie taki urodzi, inaczej gdy
utrata wzroku spotka go pozno w zyciu. znacznie trudniej jest sie
przystosowac do tego w tym drugim przypadku. i zawsze bedzie sie
wolalo widziec niz nie widziec.

niemniej jednak gadanie "z tym nie mozna sie pogodzic" to przesada.

Minnie

[minniemouse]

ta strona jest wprawdzie po angielsku ale znalazlam cos co moze
pomoc sie zorientowac jakiego rodzaju gadzety sa na rynku dla osob
niewidomych;

www.braillebookstore.com/
od termometru poprzez zegarek do komputera co "mowia".

wiele wyrobow ma znaczki Braila, jest nawet wskaznik kiedy pojemnik
z goracym plynem jest juz pelny (zeby sobie nie poparzyc palcow:

www.braillebookstore.com/view.php?T=Liquid+Level+Indicator
aby zobaczyc co jest mozna kilkac na wszystko na czym pojawi
sie "raczka".

Minnie

[alina66]

witaj.
Jestem niedowidząca, ale bez takiego zagrożenia, jakie istnieje u
Ciebie.
Studiowała za moich czasów (20 lat temu) na tej samej uczelni co ja
dziewczyna zupelnie niewidoma, mieszkała w akademiku, jeździła na
weekendy do domu i radziła sobie doskonale. Nie wiem, jak dalej
potoczyły się jej losy, bardzo ją podziwiałam.
Poszłabym na Twoim miejscu na pewno do Związku Niewidomych, miałam
kontakt z nimi, wiem, że bardzo wiele rzeczy dofinansowują, a także
wielu uczą (w miejscowości, w której mieszkalam, byly turnusy
rehabilitacyjne dla niewidomych i niedowidzących).
Masz bardzo konkretne nastawienie, nie poddajesz się- to bardzo wiele

[minniemouse]

moze to ci sie przyda:

www.pzn.org.pl/now/index.php?id=1_30_1_x,u0on
www.biblioteka-pzn.org.pl/katbrajl/tematy/rehab00.htm
Minnie

[minniemouse]

www.niepelnosprawni.pl/ledge/x/20657

[kaja242]

Witaj, odnalazłam Twój wpis na forum z 2008r. Mam nadzieję, że widzisz. Jestem bardzo ciekawa co u Ciebie i jak sobie radzisz? Borykam się z podobnym problemem. Mój mąż będzie niewidomy, nie wiadomo tylko jak szybko.Pozdrawiam Cię serdecznie, z niecierpliwością czekam na odpowiedź - Kaja

[pocoo]

Właśnie dotknęłaś jej sumienia.
Poczekam,co Tobie odpisze?

[pocoo]

kaja242 napisał(a):

> Witaj, odnalazłam Twój wpis na forum z 2008r.

Widzi bardzo dobrze.Właśnie teraz (minęło sześć lat z okładem) zastanawia się, jakie studia wybrać zanim kiedyś tam straci wzrok.Czy w 2008 też się zastanawiała jakie studia wybrać? Ja nawet wiem(ona też wie) jaką mam dla niej radę.