Zachwyty

[ptasik]

A pamiętacie wątek o zachwytach?
Znowu mamy tę najpiękniejszą porę roku, na forum pojawiło się sporo nowych
osób , a i tym starym bywalcom może przytrafił się jakiś zachwyt :-)
Proponuję więc, abyśmy się znowu dzielili ze sobą swoimi najpiękniejszymi
przeżyciami, wiosennymi, potem letnimi, potem jesiennymi i zimowymi...

[byzia]

ja niestety nie mam za duzo czasu na ogrod, nad czym boleje, ale oczywiscie
przezywam codzienne zachwyty patrzac na soczysta, swieza zielen, ktora mnie
otacza. bardzo lubie rano, zaraz po obudzeniu, wyjsc na taras i bez wzgledu na
pogode kontemplowac te zielona przestrzen. mam taka chwile bezposredniego
kontaktu z przyroda i jej odglosami,laduje sie pozytywna energia i spokojem na
caly dzien, a wtedy nie liczy sie poranny pospiech i zadne inne sprawy.
a szczegolnie zachwyca mnie moj rudy kot, ktory uwielbia towarzyszyc mi w
wedrowkach po ogrodzie i zawsze wtedy popisuje sie demonstrujac na drzewach
swoje umiejetnosci akrobatyczne. albo jak udaje, ze jest zmeczony i wyciaga sie
leniwie w trawie albo chowa w tulipany... to sa te drobne zachwyty, ktorych nie
znaja ci co mieszkaja w miescie i dla ktorych ja wynioslam sie z w-wy. a teraz
dojezdzam do pracy 35km, ale nie zaluje. pozdrawiam wszystkich od zachwytow
Byzia

[petro5]

Ja podobie jak byzia wyniosłam sie z Warszawy i chyba nie ma gorszej kary niż
to, że muszę codziennie dojeżdzać do miasta i tam spędzać 3/4 dnia.
Za nic już nie oddam wieczornych chwil spędzanych przy śpiewie rechocących żab
i porannych serenad śpiewanych przez skowronki i szpaki. Nawet kogut sąsiadów
nie jest taki straszny ani te nocne komary z sadystycznymi zapędami.
Życie jest piękne czego wszystkim życzę. PETRO

[dorkasz1]

Bylam w górach, tylko 2 godziny jazdy od Wrocławia. To jest zupelnie inny
świat. Szum strumyka jako podkład muzyczny dla śpiewu ptaków, który był
pierwszym porannym dźwiękiem. Nad łąką błękitna mgiełka. Psie łapy po porannym
szaleństwie mokre chyba do kości. Rosa błyszczy w słońcu, drzewa w górach
ubrane w delikatne zielone sukienki. Tam wiosna dopiero przyszła. Cieszy każdy
promyk słońca, które zachodząc miękko otula trawy, drzewa i wszystko co
spotyka na drodze swoich promieni.
Inny zachwyt to Przyjaciele. Ludzie, z którymi czuję się pełna, spokojna i
szczęśliwa. Część z nich jest ze mną już długo, część dopiero weszła w moje
życie. Wszyscy są dla mnie ważni i niezastąpieni. Cieszę się życiem takim,
jakie mam i to jest mój największy zachwyt.
Pozdrawiam,
wiosennie zachwycona Dorka.

[jerzy.wozniak]

Witam wszystkich,
Piszcie, piszcie! A ja nie będę wam przeszkadzał, tylko siądę sobie cichutko i
będę to wszystko czytał. To jest dopiero watek o ogrodach!
Jurek

Zdjęcia, zdjęcia.......

[citisus]

Tysiąc słów ( w tym 950 zachwytów ) nie odda tego co może
pokazać zdjęcie. Właśnie teraz wiosną najlepiej można
uwieczniać te niepowtarzalne motywy naszych ogrodów.

Tylko dlaczego nie można umieścić tego tu na forum ?????

Zachwyty

[katejot]

Zachwycam się nabrzmiałymi pąkami piwonii, ktore wbrew opiniom na swoj
temat ,postanowily zakwitnąć obficie w rok po przesadzeniu.
Zachwycają moje dzieci i mnie wystające z trawy uszy zajączka,który urządził
sobie stołówkę pod oknami naszych sypialni.
W zachwyt wprawiają słoneczne poranki,kropelki rosy na zdzbłach traw kolysane
przez wiatr i bliskość pagórkowatych łąk ,na których sąsiad wypasa ogromne
stado wielobarwnych koni.

[piasia]

To ogromne stado wielobarwnych koni..... jejku....

Mnie zachwyca to, że od roku jestem posiadaczką starego łazika z napędem na
wszystkie cztery koła, który wdrapie się wszędzie i który pozwala mi dotrzeć do
tych najbardziej zachwycających miejsc.

Gdyby nie on, nie widziałabym:

zawilca narcyzowego
kani rudej
sowy jakiejś dużej takiej
czapli siwej
łabędzi na gnieździe

i wielu innych rzeczy

Nie wszędzie można dotrzeć na własnych nogach - za daleko od domu, a tak - za
jednym wypadem na bezdroża widzę cały wachlarz cudowności.
I ZAWSZE, za każdym razem, gdy wyrwiemy się na taką przejażdżkę - widzimy cos
dzikiego żywego - a to sarenkę, a to koziołka sarenki, a to jakieś ptaszysko
ogromne, a to liska, a to choćby wewiórkę...
Każde z tych stworzeń to temat na osobny zachwyt.

[dahar]

Kurdeblaszka!
Strasznie romantycznie wymazujecie sie tym eletronicznym piorem - to prawie
pornografia:-)
az sie zaczalem zastanawiac dlaczego u mnie brak zachwytow. moze dlatego ze mi
rece wypadaja z zawiasow po wczorajszym przewaleniu calej kupy kompostu, a moze
dlatego ze wstalem rano by dokonczyc tu lejejak z cebra.
Nie znaczy to ze nie slysze zadnych odglosow natury.
Owszem juz o drugiej nad ranem jakies czarne ptaszysko z zoltym dziobem zaczyna
swoje gwizdanie i budzi wszystkie inne ptaki a i przy okazji mnie przewraca z
boku na bok ale juz znalazlem na nie skuteczny sposob.
Wystawiam glosnik na parapet okna wkladam CD z nagraniem ptasich koncertow i
po kilku minutach wszystkie ptaszyska odlatuja albo strosza piora i siedza
osowiale...a ja moge dalej spac do czasu az z pobliskiego kosciala zaczna
swoje stukanie dzwony wybijajac "kiedy ranne wstaja zorze".
Na nie znajde tez jakis sposob:-)))

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Znów powraca to pytanie które mnie męczy od czasu gdy usiadłem do pierwszego
wątku. Niestety informatyka to technokraci, nie widzą życia! Od kiedy zetknąłem
się z przystosowaniem komputera dla potrzeb ogrodnictwa zawsze z nimi walczę.
Czy zdajecie sobie sprawę jak trudno mi było przewalczyć ich upór gdy chciałem,
tworząc Ogrodnika, aby były w nim piękne zdjęcia a co więcej duża ich ilość.
Miałem wytyczne jedno małe zdjęcie, no góra dwa. Aby zdjęcia były jak
najlepszej jakości zastosowałem specjalną metodę ich obróbki i konwertowania,
do dziś są nie do pobicia. Ale kosztowało mnie to dużo zdrowia i narobiłem
sobie wrogów na całe życie! W Gazecie nikt nie chce słyszeć o wstawianiu zdjęć!
A przecież to podstawa komunikacji. Teraz się nie pisze teraz się komentuje
zdjęcia – szczególnie w Internecie. Napiszcie na forum o forum parę kąśliwych
uwag na temat braku takiej możliwości, właśnie na forum o przyrodzie.
Napiszcie, aby się obudzili bo cyfrowy aparat ma już prawie każdy w telefonie.
A o ile łatwiej było by mi wam pomóc – szkoda mówić! Świat tak wygląda jak
wygląda, bo kierują nim technokraci którzy nasze opisy przyrody traktują jak
nieszkodliwe (jeszcze ) zboczenie. Ich nie przekona że piękno i uczucia są
ważniejsze niż parę poskładanych do kupy blach nazywane mercedesem Dla nich ta
kupa złomu jest często (może nawet bardzo często) ważniejsza od żony i dzieci.
Ot taki jest świat.
Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak

[ikusia2]

Tak sobie myślę, że to cudnie, iż są ludzie, którzy potrafią się
zachwycać....Uwielbiam Wasze opowieści. Piszcie jeszcze!!

Mnie zachwyciła niedawno opowieść „najstarszej starowinki” z sąsiedztwa.
Przyszła do mnie któregoś późnego popołudnia, gdy robiłam obchód moich
ogrodowych skarbów i mówi ( z przecudownym wileńskim zaśpiewem):
-ładny masz ogródek dziecko, ale wiesz, te rośliny jakieś takie wymyślne, nic
swojskiego. U mnie w ogródku to zawsze były marcinki, ptasie dzióbki, rezedy,
pantofelki Matki Boskiej.....
I wymieniała, wymieniała, płynęły te nazwy z Jej ust jak poezja
najpiękniejsza. A wszystkie takie śliczne, proste.
Pozdrawiam.
I.

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Tak wiejskie ogrody to cos wspaniałego! Ale nie tylko rośliny także ich ludowe
nazwy, wierzenia z nimi związane, sposób sadzenia w ogrodzie, często związany z
całym rytuałem wysiewu i pielęgnacji siewek, a także samo podejście do ogrodu
przy domu - Ech Panie Havranek to se chiba niewrati!
Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak

[mjot1]

Zachwycić się można wszystkim! Tylko odrobinka wyobraźni...

Wyobraźcie sobie dzień dzisiejszy...
Niebo zaciągnięte niskimi ołowianymi chmurami i leje od rana! Jest wilgotno,
ponuro i stosunkowo zimno! Ptaszęta przemykając jak „zmokłe kury” niby coś tam
świergolą, ale jakoś tak bez przekonania... Jest paskudnie i beee! I...
No właśnie w taki dzień nie musiałem (jak zwykle) wynurzać się z domu skoro
świt by człapać do oddalonej wsi na przystanek autobusowy by dostać się do biur
i tam zagłębiwszy się w fotelu intensywnie pracować dla dobra swego i
przyszłych pokoleń! Nie musiałem, ponieważ tknięty jakimś przeczuciem jakąś
myślą proroczą właśnie na dziś wykombinowałem sobie pracę kameralną w domu.

I oto siedzę sobie przed monitorem „liczydła”, spoglądam przez okno na niemiłą
aurę za nim i zachwycam się własną przebiegłością :-)

Najniższe ukłony!
Zachwycony M.J.

[all2]

Ten zachwyt podoba mi się najbardziej:)
Siedzieć w jaskini gdy leje - cóż bardziej ekologicznego i naturalnego...
Sprzed ekranu pisadła
a.


mjot1 napisał:

> Zachwycić się można wszystkim! Tylko odrobinka wyobraźni...
>
> Wyobraźcie sobie dzień dzisiejszy...
> Niebo zaciągnięte niskimi ołowianymi chmurami i leje od rana! Jest wilgotno,
> ponuro i stosunkowo zimno! Ptaszęta przemykając jak „zmokłe kury” n
> iby coś tam
> świergolą, ale jakoś tak bez przekonania... Jest paskudnie i beee! I...
> No właśnie w taki dzień nie musiałem (jak zwykle) wynurzać się z domu skoro
> świt by człapać do oddalonej wsi na przystanek autobusowy by dostać się do
biur
>
> i tam zagłębiwszy się w fotelu intensywnie pracować dla dobra swego i
> przyszłych pokoleń! Nie musiałem, ponieważ tknięty jakimś przeczuciem jakąś
> myślą proroczą właśnie na dziś wykombinowałem sobie pracę kameralną w domu.
>
> I oto siedzę sobie przed monitorem „liczydła”, spoglądam przez okno
> na niemiłą
> aurę za nim i zachwycam się własną przebiegłością :-)
>
> Najniższe ukłony!
> Zachwycony M.J.

Zachwyt?

[mjot1]

Dochodzą mnie oto wieści, że zachwyt mój nie taki może, że nie na miejscu, że
zachwycam się byle czym, że brzydki...
Toż ja zachwyt swój nie udawany a szczery i prawdziwy jak ekshibicjonista jaki
na forum publicznym wyłuszczam!
A tu masz! Szczerość nie w modzie...?

Najniższe ukłony!
Taki jakiś przygaszony... :-) M.J.

[all2]

Mjocie, jeśli to było a propos mojego postu, to Uroczyście Oznajmiam, że ja
najzupełniej poważnie...
Nic mnie tak nie zachwyca jak deszcz i zimno gdy siedzę w ciepłej jaskini i nie
muszę z niej wypełzać, a szczególnie rano.
Ten zachwyt moim zdaniem jest esencją człowieczeństwa. Jak bum bum :)
zachwycone pozdrowienia, a.

Do All2 i...

[mjot1]

All... Ależ tylko z Twojej strony otrzymałem jedyny głos aprobaty i
zrozumienia!
Jakżesz więc mógłbym mieć pretensje do Ciebie?

Ale są wśród nas tacy, którzy uważają, że pewnych rzeczy nie należy (tu wpadam
w ton kpiarski) J
Nie wypada zachwycać się chwilą, gdy nie moknę wtedy, gdy nie chcę!
Nie wolno zdradzać radości z jakże rzadkich chwil „nicnierobienia”!
Nie należy wyrażać swego zachwytu z okazji najpiękniejszego dnia tygodnia,
jakim niechybnie jest „piątekpopołudniu”!
Po prostu nie należy mącić w tym jakże wartko płynącym strumyczku
zachwytów „przyrodniczych”!
Bo to jak „zgrzyt żelaza po szkle”!

Lecz przecie, jeśli nie będzie w nim (tym strumyczku) żadnych zatorów,
przeszkód, prądów wstecznych, meandrów, wirów czy ślepych odnóg to będzie on
zwykłym kanałem... Jakżesz mu wówczas przepływać poprzez to forum?
A ja zgłaszam gromkie veto!
Ja żądam „błędów i wypaczeń”! (w rozsądnych ilościach oczywiście)

Najniższe ukłony!
Dziś jakoś zaczepnie kpiarski... M.J.

[ptasik]

Obiecuje,że jak tylko los sprawi, że spotkam Cię w realnym świecie zachwytów :-) to dostaniesz na dzien dobry kopniaka w kostkę. Ale nie za zachwyt, oj nie....

Co do deszczu - ja jestem dzieckiem wody (choć zodiakalnie znak ziemski :-)))) ) to po pierwsze i lubię jak pada, jak krople deszczy wystukująprzeróżne rytmy stukając o parapet
Po drugie mieszkam niemalże na pustyni i jak od paru łądnych lat regularnie patrzę jakie męki przechodzą rosliny w moim ogrodzie z powodu barku wody, a proceder braku iopadów z roku na rok się nasila, to każda wiosenno-letnia kropla deszczu są dla mnie jak ... poezja, no niech tak będzie.
Mój ogród za każdym razem po deszczu rozkwita jakby od nowa. No a te kropelki na gałązkach z uwięzionymi w środku iskierkami słońca...No a tęcza?

Po trzecie - jauwielbiamchodzićdopracy :-))))))
Tfuu, tfuu, tfuu trzy razy przez lewe ramię, żeby mnie nie pokarało.....

Zgadzam się natomiast z Wami w całej rozciągłości, jeżeli chodzi o to, że nie ma pod słońcem nic cudowniejszego niż mozność siedzenia we własnym domu, niezależnie od pogody za oknem.
Generalnie rzecz biorąc dla mnie to też jest największy zachwyt na świecie, ale to takie naturalne....
Pozdrawiam z domu właśnie
Zachwycona niesamowicie tym faktem
Katula

PS. Jak tylko kliknę na słowo wyślij - uciekam do ogrodu, który jest częścią moejgo domu, bo pogoda jest wręcz fantastyczna i właśnie odbywa się koncert na dwa ptasie dzioby śpiewaków, które mają gdzieś w pobliżu gniazdka, a przyleciały sie napić

Zachwyt - przypadłość blizej nieznana

[mjot1]

Do Ptasika pseudo konspiracyjne Katula
Wszak powiedziane jest: „Nie kop w kostkę bliźniego swego zachwyconego”. Czy
jakoś tak...?

Zachwyt jest stanem bliżej nieznanym nauce. Największe autorytety w swych
badaniach pomijają ten problem z góry wiedząc, że nie da się on zamknąć w
prostą a zrozumiałą regułkę.
Jedyne, co znamy na pewno to objawy zewnętrzne mianowicie: wybałuszone oczy i
rozdziawiona gęba.
Natomiast stany ducha będące sednem zachwytu tkwiąc nadal w mrocznej otchłani
niewiedzy pozwalają się poznać jedynie powierzchownie.
Przebieg ich jest niesamowicie zróżnicowany.
Może się objawiać zwiększonym niezmiernie ciśnieniem i zwielokrotnionym biciem
serca.
Może też być odwrotnie; kompletny zanik tętna i wręcz tępa martwota!
Stan zachwytu może doprowadzić też u „dopadniętego” nim do podświadomego
wydawania nieartykułowanych i często dziwnych i niezrozumiałych dźwięków.
Może doprowadzić też do gwałtownych kurczy mięśni, co powoduje niekontrolowane
odruchy przypominające czasem podskoki a czasem taniec nowoczesny z
niesamowicie rozbudowanymi figurami.
Stan ten powoduje, że niektórzy w czasie jego trwania nie odczuwają ni głodu,
ni pragnienia, ni bólu, oraz co najdziwniejsze nie odczuwają pożądania żadnej
rzeczy bliźniego swego!
Nie jest też określona żadna skala zachwytu. Wiadomo jedynie, że uzależniony
jest od indywidualnych cech osobnika i bodźca powodującego ów stan.
W stan zachwytu można popaść w najmniej spodziewanym momencie i z kompletnie
błahych powodów! A to ptaszek, a to badylek jakiś, a to jakaś natura martwa czy
nawet dzieło rąk ludzkich, a to osobnik tego samego gatunku z tym, że w tym
ostatnim przypadku zachwyt przekształcić się może w stan podobny objawami, lecz
będący czymś zupełnie innym.
Oj wystarczy!
Podsumowując:
Kopnięcie w kostkę osobnika zachwyconego może mieć tragiczne skutki!
Jeśli akurat nie odczuwa bólu to nie odwdzięczy się pięknym za nadobne. Efekt
więc będzie raczej mizerny.
Może też stać się tak że kopnięcie w kostkę spowoduje stałość tego stanu
połączoną w dodatku ze stanem podobnym mianowicie zdziwieniem. Efekt?
Rozdziawiona na oścież gęba i wybałuszone debilnie oczy odstręczać będą
wszystkich od przynależnego im również kopania w kostkę. To z kolei podważyć
może podwaliny demokracji i wypracowanych przez wieki stosunków międzyludzkich!
Tu nie jestem pewien czy nie byłoby to podciągnięte pod działania przeciw
ludzkości?
Już chyba naprawdę dość... J

Najniższe ukłony!
Będący w stanie prób nad różnymi stadiami zachwytu M.J.

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Mjocie nie gaśnij mi tu - zabraniam!
Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak

[danam]

Zachwyty?!
Od 13 lat mieszkam w lesie.
Co roku mam przed domem ten sam widok? Te same brzozy, buki, jawory, lipy i
dęby rosnące na obrzeżach sosnowego lasu.
Co roku wyższe, skrzętnie skrywające tajniki smukłych iglaków.
A jednak!? Zadziwiła mnie paleta barw, którą należy skwitować jednym słowem –
zieleń!
Wielości tych odcieni nie da się nazwać. To arcydzieło malarskie Pani Natury.
Na tym tle, zręczna hafciarka gdzie niegdzie wyszywa kolorowe świecidełka. To
ptaszęta. Różne, różniste. Od szarych mysikrólików, do pyszniącego się swym
czubem dudka, od czarnego kosa do kolorowych gili.
Do tej scenerii jakiś nieznany muzyk komponuje melodię.
Skrzydlaci rezydenci tego zakątka wraz z wiatrem podchwytują tę kompozycję,
zamykając ten kadr filmu przyrodniczego, zrealizowanego przez Matkę Naturę.

Pozdrawiam Wszystkich!
Zapatrzona i zasłuchana Danuta.

Brzoza

[mjot1]

Drzewo to jest u nas traktowane tak jakoś po macoszemu.
Może przez swą powszechność? A może przez to, że jest kojarzona jako symbol
Rosji?

Jedno, co pewnym jest i nie ulega to najmniejszej wątpliwości to to, że:
Brzoza jest rodzaju żeńskiego.
Jest Damą przez duże „D” w pełnym tego słowa znaczeniu!
Ten jej wdzięk, ta subtelność, skromność, elegancja, zwiewność...

Jej zachowanie i toaleta świadczą o wielkiej klasie.
Nie spotkasz u niej nigdy przepychu czy wyzywającej kokieterii
Kwiatki jej i nasionka grzeszą wręcz delikatnością i skromnością. Nie
narzucając się zaznacza jednak swą obecność.

Niby uległa poddaje się podmuchom wiatru drżąc przy każdym jego dotyku... a
przecież potrafi stawić czoła potężnym nawałnicom, trwać potrafi w miejscach, w
których mało które drzewo zdolne jest podołać trudom stawianym przez los.

A cichutki szelest jej listków jest jak szept osoby kochanej i kochającej...

Odziana zawsze skromniutko, lecz z niezwykłym smakiem wyróżni się zawsze z
tłumu drzew może i „lepiej urodzonych”, ale tylko ona ma w sobie to „coś”...
Niewinna biel jej pnia z fakturą niezwykłą w okresie dojrzałym z domieszką
czerni... Czyż jest zestaw barw bardziej elegancki niż te dwa skrajne kolory?
Wiosenno-letnie odcienie jej zieleni zawsze takie zwiewne jakby przezroczyste
na tle horyzontu czy potem jesienne złote błyski jak smugi słońca powodują, że
zawsze wzrok nasz spocznie na niej właśnie.
No i zimowa skromność... Niby w ogólnej bieli ukryta jest cała, lecz gdy Matka
Natura ma kaprys zrobić ze świata scenerię wprost z bajki i przyozdobi wszystko
diamentami szadzi to właśnie ona brzoza staje się tym Kopciuszkiem i na tym
białym balu wszystkie oczy zwrócone są na nią... Jest cudowna! Nic nie jest w
stanie dorównać jej pięknem!
No chyba, że...
Starusieńka przydrożna sosna, która poskręcanymi przez los konarami i gałązkami
osłonić próbuje przybitą do niej malutką kapliczkę...
Ale jest to inne zgoła piękno...

Najniższe ukłony!
Zakochany chyba w brzozie? M.J.

PS słowa te napisałem jakiś czas temu przy innej „okazji”... i celowo nie
zmieniam ni jednej literki.
Mam nadzieję że będzie mi to wybaczone...?

[mkhj]

Wiesz co?!
Az mi się łzy zakręciły jak czytałam twój post. Ze wzruszenia (bo ja bardzo
kocham brzozy). Choć oczu nie mam w mokrym miejscu, ale za to duszę taką
jakąś "na wierzchu". Może to naiwnośc?? Może nawet niektórzy będą uważali, że
głupota, ale ja już "tak mam".
A jeśli chodzi o brzozy toż to przeciez sam urok i powab. Mam na działce 2 duże
i namiętnie dosadzam (szczerze się przyznam - kradzione z lasu)następne.
A że niektórym kojarzą się z Rosją?! Nic w tym złego, przecież właśnie Rosjanie
potrafią tak pięknie opisywać "bieriozki" i mnie brzoza kojarzy się z tym co w
Rosjanach najlepsze. Z ich słowiańską duszą.

pozdr
mkhj

[ptasik]

Zapisuję się do klubu brzozolubów, brzozopochlebców i brzozowielbicieli. Ja też
sobie w ogrodzie posadziłam brzozy i na dodatek też ukradzione :-) tyle, że nie
z lasu a z nieużytku za domem pryzniosłam i dosadzam, dosadzam dosadzam, ale
niestety brzoza strasznie trudno się przyjmuje, a tej zimy nie wytrzymały 3
młode.
Inaczej z samosiejkami. Za moim domem właśnie samosiejki utworzyły prawdziwy
brzozowy zagajnik.

Potwierdzam - magiczne drzewo

[citisus]

Piękna i powabna.
Ale uwaga potrafi być strasznie zaborcza
i wymagająca. Wyssie wszystko dookoła.
Nie cierpi konkurentek. Żadna pobliżu nie
będzie ładna i urodziwa.
A jak ubranie zmienia lub zrzuca ozdoby na wiosnę
to straszny bałagan zrobi.

Taaa, kochajcie brzozy, ale.........

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Tak właściwie to nie jestem tym co szkiełko i oko, jak kiedyś pisałem. Owszem
z jednej strony może tej prawej? Ale tak naprawdę od wielu lat magiczne
zastosowanie roślin (ale nie w gazetowym tego słowa znaczeniu) mnie fascynuje.
Od zawsze drzewa i rośliny były tak traktowane. Nawet jeśli służyły za pokarm
były żywą integralną częścią przyrody. Mieszkały w nich różne moce, ani złe,
ani dobre (jak to się powszechnie sądzi). Dziś nawet Discovery nie wspomina o
roślinach - podstawie życia na ziemi. Ciągle tylko podobne filmy o słoniach i
kotach. A o roślinach zero!
Brzoza jest jednym z magicznych drzew – w całym tego słowa znaczeniu,
możecie nie wierzyć, ale w pogodny wiosenny dzień spojrzyjcie na brzozowy
zagajnik ( rozluźnijcie się i zapomnijcie o niezapłaconych rachunkach za
komórkę) i co czujecie??? A widzicie magiczne!
Może by tak watek o magii roślin!
Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak

[de_mi]

Wysłuchuję w zachwycie co wieczór, a zdarza się, że i późną nocą, słowiczych
treli...
Jak opisać taki nastrój? Przez otwarte okno wpada do pokoju kołysząc firanką
wiatr... Niesie zapach delikatny, niepowtarzalny: przekwitajacych bzów ale też
rozkwitłych już akacji. I zieloną gorzkawą woń świeżych liści, które nie
zdążyły jeszcze pokryć się kurzem lata...
Niesie szum wysokich topoli rosnących obok i słodki, ale aż przeszywający głos
słowika...
I tu nastał koniec moich możliwości... Bo jak opisać ten śpiew?!
Myślałam, że to niemożliwe, ale przypomniałam sobie wiersz M.Pawlikowskiej-
Jasnorzewskiej i tu zachwyciłam się po raz wtóry! A jednak - możliwe!
Pozwólcie, że zacytuję:

Białe trawy z wiatrem płyną, dachy lśnią grynszpanem,
słowik skryty w drzew obłokach wykwita pytaniem...

- I pyta się srebrno-szklanie, nutą słodką, śmigłą,
co łagodnie w niebo wnika kryształową igłą...

I jeszcze się pyta szklanie, cicho i nieśmiało,
a dżwięk spada srebrną, słabo wypuszczoną strzałą...

I znowu się pyta jasno, a ostatnie słowo
zatrzymuje się na niebie świecąc diamentowo...

I znów jeszcze raz się pyta, a wyniosłość dźwięku
jest jak sztylet samobójczy, podniesiony w ręku...

I znów pyta się uparcie, wstrzymując łzy ptasie,
kryje oczy mgłą zasnute w siwych piór atłasie...

Białe trawy z wiatrem płyną, drzewa błyszczą śniedzią,
- Bóg pytaniem urzeczony, zwleka z odpowiedzią...

pozdrawiam - zachwycona podwójnie ... de_mi

[ptasik]

Fantastycznie, zrobiłaś to fantastycznie:-)
Wiosenne trele słowików dobiegające do mnie z lasku od zmierzchu to jeden z tych zachwytów dla opisania, którego rzeczywiście brakuje słów. Ty za sprawą i z pomocą poetki zrobiłaś to fantastycznie, Przy czym dla mnie Twoja zasługa jest większa, ze względu na Twój własny opis niby tylko nastroju, a tak mimochodem prawie całego uroku tej pory roku, którą właśnie mamy. Świadomie nie piszę wiosny, bo przecież każdy jej tydzień bywa inny. Teraz jest ten o zapachu akacji.
Pozdrawiam zachwycona potrójnie
Zaraz idę słuchać słowików :-)
(wczoraj jeszcze spiewały, bo przecież to już końcówka :-( niestety i znowuy trzeba będzie czekać cały rok)
Katula

[de_mi]

" z pewną nieśmiałością" ;) umieściłam swój pierwszy post na tym forum, ale po takiej pierwszej recenzji, nabrałam odwagi. A uprzedzam , że zachwycam się często i "bele czym"...
Dzięki za miłe słowa. I również pozdrawiam Ciebie oraz wszystkich w zachwyt wpadających :)
de_mi

Do De_mi

[ptasik]

Witam Cię więc tym bardziej serdecznie, życzę abyś zawsze się tu czuła tylko
dobrze i bardzo dobrze.
A co do zachywtów - toć to najpiękniejsze chwile, zachytów nam tutaj trzeba :-)
a sądząc po jakości Twojego postu to nie tylko zachwyty z Twojej strony mamy
zagwarantowane najwyższych lotów.
Cieszę się, że jesteś i mam nadzieję, że zostaniesz na dłużej

Ech słowiki słowiki...

[mjot1]

Żyję na tym padole już latek parę, ale przy każdej okazji, gdy tylko usłyszę
słowika wprowadza mnie w stan najwyższego zdumienia i zastanawia skąd w tak
maluteńkim gardziołku bierze się taka potęga!?
Taka niepozorna przecie ptaszyna skromniutka, szarutka, malutka i ten głos... i
ten niesamowity repertuar...

Ktoś niech się i czepia, że to są tylko powtarzane te same dźwięki, że kudy im
do twórczości ludzkiej.
Ale ja człek prosty po tysiąckroć przedkładam te właśnie koncerta ponad
najwspanialsze dzieła ludzkie!

Pieśń ta w jakiś magiczny sposób wkomponowuje się w każdy stan duszy
ludzkiej... Zawarty jest w niej jakiś eliksir magiczny powodujący, że żal i
nostalgia i złość i zawiść i wrogość łagodnieją jakoś, słabną, cichną, giną...
a radość, życzliwość i miłość potęgowane wypływają wolniutko na plan pierwszy,
jak mgła poranna niepostrzeżenie biorąc wszystko w swe panowanie i tłumiąc
odczucia i uczucia złe czy przykre...
To fakt! Słowo jest za ubogie by oddać choćby w malutkim przybliżeniu muzykę a
już tę muzykę w szczególności!
Bo to nie jest tylko muzyka to jest cała magia... te szelesty... te zapachy...
te majowe wieczory zamieniające się w noc... te cienie i kontury drzew tworzące
widowisko fantazji i bajki... jest wszystko.
Zależy tylko od słuchacza i stanu jego ducha czy zechce doświadczyć tych
doznań...
Twierdzenie, że „muzyka łagodzi obyczaje” powstało niechybnie podczas pieśni
słowiczej!

Najniższe ukłony!
Dzięki za słowo na taki właśnie temat...
Szczerze zazdroszczący Wam tych koncertów M.J.

Ech Mjocie, Mjocie ...

[ptasik]

A cóż to, a cóż to? :-)

Czyżby pogoda dopisała ?;-)
Czy też może znowu w swej przebiegłości masz wolne? ;-)

Wiem, wiem, słowik - malutki, szary, niepozorny, swym nocnym spiewem każdego
rozłoży na łopatki. Zgadzam się z Tobą - muzyka łagodzi obyczaje i basta :-)

Zapraszam Cię wraz ze Zdecydowanie Lepszą Twą Połową na koncert słowiczy. Ino
się spieszyć trzeba, bo to ostatnie momenty tego roku.

Pozdrawiam równie zachwycona
Katula
PS. Jakby pogrzebał po starych wątkach to Wam też jest czego zazdrościć,
chociażby tego orła przedniego. O świetlikach nie wspomnę :-)

Tak Ptasiku

[mjot1]

Tak właśnie było!
Pomyślałem sobie „a dlaczegóżby nie wziąć sobie urlopu wypoczynkowego z
okazji „Dnia Matki”?
Jak pomyślałem tak też i uczyniłem.
Przebiegłość moja polegała na tym, że działając z zaskoczenia byłem już na
urlopie zanim ktokolwiek się zorientował. Nawet ja! J

Zasiadłem na swojej polance i oddałem się błogiej czynności „nicnierobienia”...
Wdychałem zapach świeżutko ściętej trawy (przeze mnie) i słodziutki aromat
kwitnacych „akacji” słodki aż do przesady...
Spoglądałem na soczystą zieleń ba! „tęczę” zieleni i kwitnące za płotem
czeremchy (hamerykańskie) posadzone tam jako zapora ogniowa.
Siedziałem tak sobie, wdychałem, spoglądałem, słuchałem... i bezwiednie kilka
razy wydarło mi się z trzewi: „qrcze ależ jest pięknie”!
Ech dla takich chwil chce się żyć!
Furda troski i zmartwienia!
Przecie życie składa się z chwil... Przecie życie to chwila! Nie przegapmy jej!
Zatrzymajmy się w tym pędzie do nikąd! Przysiądźmy, choć na tę króciutką
chwilkę... Warto!
Warto pozwolić by choć raz gęba sama rozwarła się nam bezwiednie w niemym
zachwycie...

Najniższe ukłony!
Wyruszający jutro ze szczerą niechęcią do pracy... M.J.

kochani!

[piasia]

Nie piszcie tak pięknie!
Bo mnie z pracy wyrzucą jak będę szlochać przed monitorem!!!! ;)))))


E - MI - chylę przed Tobą czoła! Witaj w gronie zachwyconych!

Wciąż nie tracę nadziei, że kiedś uda się zorganizować nasze spotkanie. Ja
dysponuję najlepszą bazą - mam duuuuży ogród, położony w centralnej Polscve,
więc wszyscy będą mieli do mnie równie blisko ;)


A teraz znikam na parę dni, jadę zanurkować w mój ogród - potężne źródło
zachwytów.

Bo Tupaś przychodzi nocą po orzechy, które mu wykładamy w jego budce.

Bo kosięta już (nie wiadomo kiedy) opuściły gniazdo na ganku.

bo każda roślinka...
i każdy ptaszek....

a resztę dośpiewajcie sobie sami ;)
Pa!

[ptasik]

Pi Ty !!!
Jak to masz wolne ? Już dzisiaj?
Żeby nie to, że ja każdego popołudnia mogę zanurkować w swój ogród ze złości by
mnie skręciło :-)))

[de_mi]

Witam :)

tych zachwycających się sporadycznie i tych, którzy wiosną wpadają w prawdziwy
trans, a wybudza ich dopiero hurgot pierwszych kombajnów...

Jak już ustaliliśmy w tym wątku NIEPODWAZALNIE, cowieczorna terapia
relaksacyjną muzyką słowiczą, która płynie zza okna czy też dobiega z
pobliskiego lasku, łagodzi obyczaje... Ale czy tylko obyczaje? I czy tylko
słowicze pienia mają tę moc?

Gdy zdarza się, że nieszczęścia nie chodzą już parami, lecz ciągną całym, nie
dającym się oswoić stadem, wtedy dobrze jest usiąść o zmierzchu na ławce w
ogrodzie i patrzeć jak olejny "lanszfcik" malowany za dnia jaskrawą paletą
barw, wieczór zamienia kilkoma dotknięciami miękkiego pędzla w stonowaną
akwarelę...

I dobrze jest wtedy posłuchać jak dwa stowarzyszone chóry: Zab z Sadzawki
i Zab z Pobliskiego Stawu dają koncert nad koncertami...
Ten jednoczesny rechot i kumkanie zlewa się w tęskne mumurando i niesie się po
łąkach jak ukraińska dumka...

Co chwilę jednak jakiś Kermit-solista wydaje z siebie skrzek tak donośny, że
sadzawka z wrażenia zamiera w ciszy...by po chwili znów pulsować. Tym razem w
rytmie techno ... :) Bo i stroboskop zza chmury już błyska...

Spłoszone i rozpierzchłe smutki wracają, ale łagodniejsze jakieś...

A wtedy...
dobrze mieć na kolanach kota, który przed chwilą jak duch bezszelestnie badał
tajemnice ogrodu, a teraz strzyże uchem w stronę krzaków bzu i obojętny na
żabi chór, patrzy w ciemność...

Pozdrawiam, De_mi .

[ptasik]

Witam
I oto po przeczytaniu postu De_mi mam klasyczne objawy wpadnięcia w zachwyt i
będę musiała czekać aż mi przejdzie już chyba nie tylko do pierwszych
kombajnów, ale do żniw w toku :-)

De_mi jak Ty wspaniale, fenomenalnie opowiadasz
Jestem pod wrażeniem !
Bardzo się cieszę, że tu do nas trafiłaś i zostań, zostań proszę i opowiadaj,
opowiadaj, opowiadaj....

Jak dobrze, że mnie natchnęło, żeby sprowokować temat zachwytów
Jak już przygaśnie to sobie wydrukuję wszystkie Wasze wypowiedzi, żeby mieć pod
ręką i koić Waszymi opowieściami stada smutków, trosk i niepokojów.

Dziekuję tedy wszystkim i ciągle proszę o jeszcze

[mjot1]

kosa flet świtaniem...
zmierzchem słowicze trele...
nocne żab granie...
jeszcze tylko do tego dodać cykady (te nasze rodzime) i byłby komplet chyba?

De_mi chylę czoła!
Szczerze i radośnie cieszę się, że w tym ogródeczku zakiełkowało takie ziółko J

Najniższe ukłony!
Jak na wątek przystało zachwycony M.J.

PS Ech żebyż jeszcze powrócił niezapomniany Stary Zgred...

[de_mi]

Dzięki za tyle miłych i zupełnie niezasłużonych słów...
Miałam się co prawda wstępnie obrazić za to "ziółko", ale ponoć lubicie
wszelkie chabazie? ;-)

Pozdrawiam.
De_mi.

[ptasik]

Nooooooooooo, my bardzo lubimy wszelkie chabazie, bo oprócz tego, że jesteśmy
notorycznie zachwyceni to jeszcze na dodatek totalnie zakręceni, a naszym
symbolem jest kwitnący mniszek :-)

MJocie drogi.....

[ptasik]

a śpiew skowronków ...
a skrzek srok :-)
a powitania dzięcioła czarnego, rano jak dzielnie maszeruję na przystanek aby
udać się do ukochanej pracy ;-) siedział na czubku wielkiego dęba i powitał się
ze mną tak, jakby się bardzo cieszył ze spotkania
a terczenie derkaczy wieczoremna łące...
a bzyczenie pszczół zbierających nektar...
a .....

Możnaby rzec - otwieramy listę zachwytów akustycznych :-)

A zważywszy na moje drewniane ucho w moim przypadku wszystkie te spostrzeżenia
są bardzo cenne :-)

Ba!

[mjot1]

[migreniasta]

urokliwie napisane................

Wstaje świt!

[danam]

Ledwo słoneczko wychyli z za lasu promyk światła, a już wśród drzew i krzewów
słychać różne trele, dzwonienie, ćwierkanie, gwizdanie itp. Całą tą kompozycję,
bez cienia fałszu wykonuje ptasia „brać”.
Do tego chóru dołącza się brzęk owadów „buszujących” wśród kwiatów akacji.
Między perełkami rosy pokrywającymi trawę pan kos mozolnie wyciąga
dżdżowniczkę, a pani dzięciołowa pracowicie zbiera mrówki z pni naszych
wisienek.
Całość spowita jest zapachem kwiecia akacji i czeremchy.
Pomiędzy zielonymi liśćmi czereśni wiszą kolorowe owoce, przyciągając i nas i
nasze ptaszęta.
Nic tylko siedzieć, słuchać, wąchać i podjadać.
Pozdrawiam Danuta.

[all2]

A ja jestem zachwycona tym, że jutro znowu pojadę na moją działkę, a tam już
jaśmin zbiera siły do kwitnienia... w zeszłym tygodniu kwitły robinie czyli
akacje - cały zagajnik i jeszcze pół podwórza! A zapach! Chyba przestanę tępić
te siewki... :)
Pełny zachwyt będzie za jakiś czas, gdy dojdziemy z naszym ogrodem do stanu
rejowskiego - pszczółka nektar zbiera, truskawka się czerwieni, lipa pachnie,
dziewka kaczkę skubie... ;)

[antares777]

No i stało się!

Gdzie diabeł nie może...

Napisała do mnie Katula na GG. I to był pierwszy powód do zachwytu!

Zajrzałem tutaj. I to jest drugi zachwyt!

Z pierwszego zachwytu tłumaczył sie nie bedę i juszszszsz - taki ze mnie cham.
Na usprawiedliwienie posyłam jej mój szeroki usmiech i ogromny bukiet polnych
kwiatów :))))

A ten drugi zachwyt - jakżeż nie zachwycić się Waszymi zachwytami? To ne je
możne, Pane Havranku!

Dodam jeszcze zachwyt trzeci. Nad PanaMjotową hipokryzją!
I to ma być człek, który chełpił się swoim największym w świecie lenistwem?
On to - czy nie on? Spod czyich palców spłynęły te znaki? Zadziwiające!!!

A z innych zachwytów:
- zachwycam się robinią, którą cztery lata temu kurduplem wsadziłem pod oknem,
a teraz stojąc na piętrze zadzieram głowę, aby ogarnąć ją całą, obsypaną białym
kwieciem,
- zachwycam się jarzębiną, którą wsadziłem dwa lata temu, wyglądającą jak patyk
do szturmówki, a teraz już przekwitła i zapewne spodziewać się będzie
pierwszych korali,
- zachwycam się dębczakiem, który staje się coraz bardziej barczysty, męski i
zadziorny i ukradkiem zezuje w stronę
- brzóz - jakżeż pięknych a powłóczystych, też temi rencyma świśniętych z
jakiegoś hasioka i którym wcale nie jest nie w smak towarzystwo
- olszy czarnej, dumnie prącej ku niebu i olewającej roszumiane towarzystwo.
I zachwycam się, że na liściach kasztanowca, o który robiłem tyle rabanu, nie
ma ani jednej rdzawej plamy (i oby nie było).

I mam powód, aby zachwycać się przebiegłością Pana na obłokach, który w
odpowiednim momencie zesłał na mojego zięcia ważny telefon, a dzięki temu
ocalały resztki mniszków i stokrotek niechybnie zagrożonych przez Mniszka-
zbójcę. Szkoda, że nie wcześniej :(
A dzieki temu mogę jeszcze pobrodzić po trawie po kolana i usłyszeć spod stóp
chrzęst babek i mniszków.

A inne zachwyty? Jakoś nie mam ich wiele.
Ale chyba warto wspomnieć o jednym: dzięki internetowi poznałem wielu wielkich
i wspaniałych ludzi, a nawet zdarzyło nam się parę godzin temu spotkać na żywo
w centrum Katowic i pogawędzić. Wyobraźcie sobie: pięciu facetów, z których
najmłodszy mógłby śmiało być wnuczkiem najstarszego, którzy nigdy przedtem się
nie widzieli, spotkali się jakby nigdy nic, podali sobie po grabie i zaczęli do
siebie gadać tak, jakby chodzili do jednej klasy i dopiero wczoraj się
rozstali. Prosto, bezpośrednio, bez ą i ę . Dla mnie to jest zachwycające!
Szkoda, że nie byli z tego forum :(

Pomachiwajki dla wszystkich :)))

Wasz marnotrawny Stary zgred

P.S. Panie Jerzy: jako technokrata składam gorący protest! Temu nie są winni
technokraci lecz informatycy. To najtępszy naród pod słońcem.

Dziękuję Stary Zgredzie

[ptasik]

[piasia]

AAAAAAAAA!!!!!

Zgred się odezwał!!!!! Luuuuuudzieeeeee!!!!!

No to teraz moja kolej - słuchajcie Wszyscy Którzy Macie Ochotę!

SPOTKAJMY SIĘ! Miejsce akcji - okolice wsi Koziegłowy w województwie śląskim,
tuż przy trasie DK1. Czas akcji wstępnie - początek lipca.

Pomyślcie i odpowiedzcie. Albo tu, albo na priva - [e-mail]

Zachwyt wieczorny

[ptasik]

Majowy, ciepły wieczór...
Wychodzę przed dom...
Na zachodzie czerwona łuna zachodzącego słońca magicznie podświetla kontury
drzew i dachów domów we wsi...
Na niebie powolutku zapalają się światełka gwiazd...
Pachnie, jest to zapach wiatru wymieszany z zapachem przekwitających już
akacji, kwitnących w pełni czarnych bzów i wielu innychn chabezi...
No i ta melodia wieczorna - z lasku dochodzi śpiew słowików, jeszcze...z łąk i
pól cykady świerszczy, a z oczka wmoim ogrodzie kumkanie żab... Całość
uzupełniają poruszane delikatnei przez wiatr szeleszczące liście...
Czy trzeba coś dodać?
Katula

[de_mi]

Nadchodzi czerwiec pachnący truskawkami :)

Natomiast maj zawsze kojarzy mi się z jednym: z zapachem konwalii.

Wiem, ze nie będę oryginalna, jeśli napiszę, że to moje ulubione kwiaty...:)
Już wczesną wiosną, kiedy widzę zielone szpikulce pod krzakiem forsycji,
zaczynam się cieszyć, bo wiem, że wkrótce zobaczę w tym miejscu seledynowe
trąbki, a potem...smukłe zielone dłonie ukrywające w swym wnętrzu prawdziwy
skarb: drobne białe perełki nanizane na szmaragdową nić :))

Znam miejsce na obrzeżach lasu, gdzie w maju kwitną konwaliowe łąki. Delikatne
piękno i dzika woń tych leśnych konwalii zauroczyły mnie już wtedy, gdy byłam
w wieku Ani z Zielonego Wzgórza i taka egzaltacja była wówczas na miejscu.
Z czasem ponoć się z tego wyrasta. Mijają jednak kolejne maje, a mój zachwyt na
widok tych niepozornych kwiatów wciąż trwa...

Wydaje mi się to zastanawiające, bo nie mam nic przeciwko żywym barwom. I
dlatego moje ostróżki w kilku odcieniach błękitu będą w tym roku brodzić wśród
żółtych i pomarańczowych nagietek :))

A jednak białe kwiaty mają w sobie jakiś dziwny urok. Może to przez te
podświadome skojarzenia? Biel przecież jest symbolem czystości i delikatności.
Jest też syntezą wszystkich barw. Niektórym, jak np. ks. Twardowskiemu kojarzą
się jeszcze z czymś innym:

Zło jest romantyczne, a dobro zwyczajne
dobro wciąż na ostatku, bo zło jest ciekawe
a przecież białych kwiatów najwięcej na świecie
dopiero po nich żółte, a po nich czerwone...

A co powiecie na wyjęte ze strof wierszy fragmenty, które
same w sobie brzmią jakoś magicznie:

- "balet białych powojów z czasów Degasa" M.Pawlikowskiej

- "lunatyczny kochanek z białą chryzantemą"- K.I.Gałczyńskiego

- "biała róża pożegnania"- K.Iłłakowiczównej

- "tarnina biała kłębi się, puszy i pieni" B.Obertyńskiej

- "akacja, która kwiaty białymi na białe klawisze
otworzonego padła fortepianu" C.K. Norwida

Zachwycało się wielu, więc najwyraźniej siedzi jakaś magiczna siła w tych
pąkach białych róż, nenufarach, czy wreszcie tak niedawno przekwitłych drzewach
wiśni czy jabłoni...

Pozdrawiam i pozostaję w zachwycie :))

De_mi

[ptasik]

Qrcze, jak Ty to robisz?
Jestem coraz bardziej zachwycona Twoimi postami
Są jak te truskawki czerwcowe - pachnące, soczyste, słodziutkie :-)

[de_mi]

Jak truskawki, powiadasz ?

A więc SMACZNEGO :)

Dziś truskawki kupiłam na straganie, ale już w sobotę będę je zbierać w
ogrodzie na grządce :))

Ciekawam też, co mi tam w moim ogródeczku oprócz chwastów wyrosło?

No i mam nadzieję, ze ten upał zelżeje... Najlepsza byłaby burza, a po niej
tęęęcza :)

Pozdrawiam.
De_mi

[mjot1]

Tak biel to królowa barw!
A tęcza? Toż to biel właśnie rozłożona na czynniki pierwszeJ
Czy poczuliście kiedy zapach tęczy? Ona naprawdę pachnie!

Biel to esencja barw. Biel to wszystkie barwy świata w jednym.
Więc czym jest czerń?
Nie ma kwiatów czarnych. A szkoda... Te wszystkie sztuczne namiastki
te „kolorowanki” zwane na wyrost czarnymi to obraza majestatu czerni!
Czerń jest naprawdę piękna! Czym byłaby biel bez czerni? Czy ktoś wówczas
dostrzegłby biel?
A dość, bo sam się zaplączę!

De-mi Pysznych truskawek!
Mnie jednak czerwiec zawsze kojarzył się z zapachem siana.
Ten przytłaczający, „ciężki” jak miód zapach siana... Człek wdychając łaknie
jeszcze!
Zapach siana odurza jak narkotyk!

Najniższe ukłony!
Z lubością zasysający aromaty z łąk... M.J.

"Białość" K. Iłłakowiczówna

[de_mi]

Tylko tyle białości,
co w tym kwiecie.
Reszta - żeby powiedzieć najprościej
- śmiecie.
Płatki drobniusieńkie , zębate:
światłość nad nimi lata...
A ja schodziłam pół świata,
przekochałam, prześniłam siebie
tylko po to, żeby w tej kolebie,
śród ździebełek na pochyłości,
znaleźć tyle białości,
co w tym kwiecie...

Pozdrawiam, i... nie podpisuję sie pod powyższymi słowami. Jeszcze nie.
Demi.

No zatkało mnie normalnie....

[ptasik]

bo to było tak: człapiąc sobie niczym Mjot do pracy na autobus rano gały
wybałuszyłam, gębę rozdziawiłam w zachwycie...
ale w zachwycie nad kolorami przydrożnej łączki...
próbowałam zliczyć na ile przeróżnych kolorów kwitna polne chabezie i po 10 się
pogubiłam ;-)
a żeby się troszkę usprawiedliwić nadmieniam, że odcienek to nie zbyt długi
niespełna 200 m
Czego tam nie było?
- różowe delikatne kwiatki powoji
- chabrowe chabry
- makowe maki
- wrzosowe czosnaczki
- biała, kremowa i żółta przytulia, albo przytulica
- białe lepnice
- zółte rozchodniki
- biało różowe polne róże
- rumiany i inne stokroty
- takie niebieskie z kwiatkami jak niezapominajki, ale jasnymi wpadającymi w
siwe, kłującymi listkami
- białe z delikatnymi kremowymi środkami jaśminowce
- takie żółte, dosyć wysokie, podobne do cebulicy, delikatne i szlachetne, na
łodygach jak trawa, ale pojęcia ie mam jak toto się nazywa
- i te, no żółte...... no jaskry
- całość uzupełniała cała gama zieleni - zieleni kwitnących traw, zieleni żyta,
zieleni liści..........

I tak z gębą rozdziawioną doszłam na przystanek, po drodze zza drzew jeszcze
podglądając ptaki...

Katula, ciągle zachwycona
PS. Za poprzekręcane nazwy przepraszam

[de_mi]

Katula, po Twoim poście zrobiło się wreszcie kolorowo :-)

A do mnie dotarło właśnie, dlaczego ostatnio tak uparcie zachwycam się bielą.
Już wiem! To nie tylko piękno białych kwiatów...
Przyznaję, ze po ostatniej fali upałów, marzy mi się biel śnieżna :))

Tak! Właśnie Tak! Chłodna, skrząca się diamencikami i skrzypiąca pod stopami
biel !
A co!? Pomarzyć sobie nie wolno!?

Nawet jeśli przy tym narażę się zachwyconym wiosną?
Ale czy to jeszcze wiosna, skoro od tygodnia kwitną pachnące miodem, napełnione
brzękiem pszczół lipy?

Ostatni weekend spędziłam w podróży zamiast w ogrodzie, niestety :(
Jednak wygodne fotele i klimatyzacja sprawiły, że przez kilka godzin mogłam z
przyjemnym nastawieniem do świata za oknem obserwować, jak powoli gaśnie
dzień...

Promienie zachodzącego słońca zamieniały płaskie połacie niekoszonych jeszcze
łąk,łany zbóż i pola w malownicze tarasy. Polne dróżki i każdy najmniejszy
uskok terenu podkreślone cieniem, sprawiały, że ten świetlisty obraz, dodatkowo
nabierał głębi.

Widziałam jak w w ciepłym blasku zachodu różowieje kora brzóz, a pnie wysokich
sosen zaczynają wręcz płonąć!
Swiatło znad horyzontu łagodnie przesiewa się przez liście drzew i źdźbła traw
zamieniając ich ciemno-zielony kolor na zielono-złoty ( mój ulubiony:)
Przenikając przez gałęzie oświetla też niewidoczne dotąd warstwy liści i
dociera do pni drzew wyłaniając je z cienia...

I oto zamiast ładnych i owszem drzewek widzę przepiękne drzewa w złotej
koronie!

Tu oszczędzę Wam cytowania wiersza:

" O, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa
w brązie zachodu kute wieczornym promieniem..."

...bo jest za długi :))

Na ten widok oczywiście na przemian wzdychałam i zachwycałam się, zupełnie
szczęśliwa, jako że spektakl ten, oglądałam bezpłatnie :-)

A słońce? Słońce tymczasem zniknęło za horyzontem...
I tylko zza lasu lśnił jeszcze, przez czas jakiś , niepokojący blask łuny.
Ale i on powoli gasł...

Dobrej nocy, Zachwyceni !
Pozdrawiam :)
Demi.

[piasia]

de_mi napisała:
> Tu oszczędzę Wam cytowania wiersza:
>
> " O, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa
> w brązie zachodu kute wieczornym promieniem..."
>
> ...bo jest za długi :))

Ale trzeba dodać ciąg dalszy!

"nad wodą, co się pawich barw blaskiem rozlewa
pogłębiona odbitych konarów sklepieniem.

Zapach ziemi, zielony w cieniu, złoty w słońcu
w bezwietrzu sennym ledwo miesza się, kołysze
kiedy koniki polne w sierpniowym gorącu
tysiącem srebrnych nożyc szybko strzygą ciszę..."

Dalej nie pamiętam :(
Dla mnie mistrzostwo świata i w dodatku straszny hak dla ludzi z kiepską
dykcją. Spróbujcie powiedzieć WYRAŹNIE ostatni wers.

Mnie dzisiaj zachwyciły głuche pomruki o 3 nad ranem - burza była! I deszcz! a
potem mokre psie łapy w przedpokoju, i praiwe było słychać jak wysuszone
rośliny piją duszkiem błogosławiony napój...

Maciejkowe zapachy

[dorkasz1]

Czas, gdy pachnie maciejka nieodparcie kojarzy mi się z początkiem wakacji.
Teraz już tylko z wakacjami moich dzieci, ale miło jest powspominać te czasy,
gdy się miało 2 miesiące wolnego.
Wróciłam z działki, gdzie wieczorem odbywa się prawdziwa orgia zapachów. Idąc
powoli i leniwie (wszak dzisiaj piątek jest!) przed nosem przesuwały mi się
pasma zapachów - słodki maciejkowy, gorzki nagietkowy przeplatany znów
różanym. A tak swoją drogą, to dlaczego róże jednak najintensywniej pachną
wczesnym porankiem? Wie ktoś? Kiedyś czytałam jakąś teorię na ten temat, ale
nic nie pamietam :(((
Na moim balkonie zapach maciejki miesza się z wonią werbeny i lawendy.
Tak, mój dzisiejszy zachwyt to zapachy.