Jesień... Już?

[mjot1]

Dopiero półmetek lata. Jeszcze jak rzucić okiem las w pełni zieleni, jedynie
jarzębina pyszni się zdobna w korale.
A jednak...
Gdy przyjrzeć się dokładniej to widać, że:
Okrutna susza przebarwia już listki na wiśniach, które jarzą się jaskrawą
żółcią.
Można też dostrzec złote punkciki na osikach.
I lipy już jakieś takie smętne i złotawe skrzydełkami nasion.
I brzozy już rozsypały swe skromniutkie nasionka i zaczęły sypać listkami
żółtymi tylko, że ta żółć nie jest tak krzykliwa jest bardziej stonowana...
jak to brzoza zawsze skromniutka.
No i pola.
Już szczerzą się ścierniskami... już coraz gęściej i szerzej rozprzestrzenia
się zaborcza szarość podorywek...
I mgły poranne...
I jakiś taki „smętek” wokół się kładzie...
To już? Nie za szybko?
Ależ zleciało...
A przecie jeszcze wczoraj człek wypatrywał pierwszych akcentów zieloności!

Najniższe ukłony!
Jakiś taki melancholijny chyba M.J.

[kropka]

Raz staruszek, spacerując w lesie,
Ujrzał listek przywiędły i blady
I pomyślał: - Znowu idzie jesień,
Jesień idzie, nie ma na to rady!
I podreptał do chaty po dróżce,
I oznajmił, stanąwszy przed chatą,
Swojej żonie, tak samo staruszce:
- Jesień idzie, nie ma rady na to!
A staruszka zmartwiła się szczerze,
Zamachnęła rękami obiema:
- Musisz zacząć chodzić w pulowerze.
Jesień idzie, rady na to nie ma!
Może zrobić się chłodno już jutro
Lub pojutrze, a może za tydzień
Trzeba będzie wyjąć z kufra futro,
Nie ma rady. jesień. jesień idzie!
A był sierpień. Pogoda prześliczna.
Wszystko w złocie trwało i w zieleni,
Prócz staruszków nikt chyba nie myślał
O mającej nastąpić jesieni.
Ale cóż, oni żyli najdłużej.
Mieli swoje staruszkowie zasady
I wiedzieli, że prędzej czy później
Jesień przyjdzie. Nie ma na to rady.

:-)

[piasia]

Smutny Mjocie, melancholijna Kropeczko!

Kalendarzowe lato jeszcze nawet nie na półmetku! Przed nami jeszcze cały
sierpień i kawał września!
I cóż, że czerwnienią się korale na jarzębinach?
I cóż, że gdzieniegdzie wrzosy zrobiły falstart i wysuwają swoje liliowe
kwiatuszki?
I cóż, że na targowiskach pojawiły się astry i mieczyki, a śliwek cora więcej i
tylko patrzeć jak dojrzeją uleny a potem węgierki?
I cóż, że pajęczyn więcej a zboża na pniu mniej?
Że szpaki zaczynają zbierać się w gromady i kłócić dokąd i którędy lecieć na
zimowiska?
Idzie do nas coś pięknego - cała tęcza barw, cała gama zapachów, cisza
porannego lasu, mgły nad wodą i spokojne, senne dostojeństwo.

I grzyby..... zeszły rok był strasznie okrutny pod tym względem - zimno i
deszcze nie dały szans rudym rydzom! A mnie nie dały szansy na zbieranie tychże
rudych rydzów, buu.

Dlatego cieszmy się że lato jeszcze trwa, chociaż zamgliło się i zszarzało
troszeczkę.
I cieszmy się na jesień.

A gdzieś tam daleko, daleko, już Ktoś rysuje projekty śnieznych gwiazdeczek, bo
w tym sezonie będzie się nosić zupełnie inne.

A zaraz potem - wiosna!

Czym tu się martwić? Uszy do góry!

[mjot1]

Kropko.
A skąd tak dokładnie nas znasz? Zadziwiające... J

Zadziwiony M.J.

[vaal1]

... sliczne! Ale ja mam wiosne!

[piasia]

Witamy Australię!!! (a może RPA?....)

a przebisniegi masz?

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Niestety Mjot ma rację jest już jesień, i nic tam po naszym kalendarzu, powoli
wiec zbierajmy kartofelki na jesienne ogniska i szykujmy kobiały na grzyby. Ja
tez to czuję, ONA JUŻ TU JEST!
Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak

[kropka]

kartofelki? A piekliście kiedyś marchewkę w ognisku?
Polecam. Pyszność nad pysznościami

[pauli7]

Moj tata (ogrodnik z zawodu:) )twierdzi, ze jesien zaczyna sie po czerwcowym
przesileniu slonecznym, bo od tej daty dni sa coraz krotsze, czyli
jesienne:))). Zawsze sie z tego smialam, ale od kilku juz lat zaczynam w tym
dostrzegac jakis sens:)

A jednak!

[mjot1]

Mówcie co chcecie (co poniektórzy). Ale do licha Ona już jest!
Byłem na plantacji lipy. Listki w ponad 50% już żółciutkie! Piękna kompozycja
zieleni i złota.

A jeśli ktokolwiek ma wątpliwości niech wstanie świtaniem i niech uda się
gdzieś na „bezludny” zapomniany ugór gdzie władczynią jedyną jest Matka Natura.
Trzeba tam się znaleźć przed wschodem słońca by dostrzec ten niesamowity
moment, gdy pierwsze promyczki słońca wynurzają się zza lasu. Stańmy twarzą do
słońca...
Wspaniałe woale mgły spowijając wszystko odsłaniają jednak częściowo to i
owo...
Powoli promyczki ślizgając się po krajobrazie za nami zbliżają się i
zbliżają... nagle uderzają nas w twarz! Nic to przymrużmy oczy i czekajmy
wchłaniając ciepełko... powoli słoneczko ogarnia nas coraz niżej i niżej...
I oto wszystko wybucha feerią tęczowych barw! To kropelki rosy i mgły
zawieszone na źdźbłach i pajęczynkach odkrywają niesamowite piękno.
Prawie „słyszysz” te kolory! Tak jakby wszystko grało na dzwoneczkach...
Są to przecie niezbywalne obrazki jesieni. Tak tylko ona potrafi!
I tylko grzybów brak...

Najniższe ukłony!
Uparty M.J.

[danam]

Witam!
Lato w pełni, ale jakieś takie ciche?!
Ptaki odzywają się czasami wczesnym rankiem, a okoliczne drzewa liściaste
zatracają soczystość swojej zieleni. Gdzie niegdzie już przebija się rdzawy
kolor. Na polach wre praca żniwiarzy i złote kłosy znikają z pól. Z powodu
suszy po naszym podwórku chodzi się jak po ściernisku. Przesuszone źdźbła traw
wydają smutne dźwięki, jakby zrozpaczone, że już niedługo wytrzymają.
Ot! Pewnie za lasem, gdzieś w oddali czai się złotem pokryta Pani jesień!
Pozdrawiam wszystkich! Danuta.

[kropka]

Wstawać PRZED świtem? to horror! I szkodzi urodzie. Nikt mnie nie przekona, że
poranna rosa... itd. Gdy czasami wstaję o świtaniu, jestem cały dzień
pomarszczona jak rozdeptana purchawka.
Nie ten wiek, Panie Mjocie, coby poranne mgły bezkarnie oglądać :(

[mjot1]

Furda tam uroda nasza wszak o inną chodzi!
W zamian otrzymujemy obraz „niebylejaki”, przez niektórych „znawców” kiczem
zwany.
Jest to obraz ruchomy, zmienny działający na wszystkie zmysły nasze. Obraz z
delikatnym podkładem muzycznym z pełną gamą zapachów, muskający nas delikatnym
powiewem i pieszczący ciepłym dotykiem słońca... A jakie myśli kłębią się
wówczas pod czochradłem!?
Twórczości ludzkiej daleko jeszcze do takich efektów.
A i nadmieniłem przecie, że miejsce ma być odosobnione, bezludne, więc nikt nie
zwróci uwagi na ewentualne usterki w toalecie. J
Tam mamy być tylko my! Z dala od uznanych „krytyków” piękna.
A wiek? A cóż on skoro duch młody...

Najniższe ukłony!
Czasem serwujący sobie takie doznania masochistyczne M.J.

[kropka]

Dwóch znakomitych historyków sztuki (prof.Porębski i prof.Juszczak)
podróżowało po Francji. Zatrzymali się w małym, prowansalskim hoteliku,
położonym niezwykle malowniczo. Wieczorem z zachwytem oglądali przez okno
zachód słońca, gdy zauważyli, że na ścianie pokoju wisi obrazek przedstawiający
dokładnie taki zachód słońca widziany dokładnie z tego samego okna. Obrazek był
oprawiony w owalną, złoconą ramkę. Jeden z profesorów zwrócił uwagę, że zachód
słońca jest przepiękny, ale obrazek - mimo, że świetnie namalowany, jest
koszmarnie kiczowaty. Zaczęli zastanawiać się, co to właściwie jest kicz. Po
całonocnej dyskusji doszli do wniosku, że kicz, to zachód słońca oprawiony w
owalną ramkę.
Mjocie, jeśli kiedyś przyjdzie Ci do głowy oprawić poranne mgły w ramkę, to
pamiętaj, broń Boże w owalną! :-)

Twardy orzech do zgryzienia

[mjot1]

Już za chwilkę. Za momencik rozpocznie się coroczna rozgrywka.
Zawody te odbywają się prawie wszędzie, lecz są jakoś jakby nieznane... Wielu
bierze w owych rozgrywkach udział bezwiednie, w błogiej nieświadomości.

My świadomie toczymy te coroczne boje od dziesięciu lat.
Dotychczasowe efekty to 5:5. Więc tegoroczna rozgrywka jak widać jest bardzo
ważna. Mamy nadzieję, że szala zwycięstwa przechyli się na naszą stronę.
Na początku wygrywaliśmy w cuglach. Co rok to zwycięstwo! Ale też wówczas
dysponowałem wspaniałą drużyną. Zawodników cechowała wola walki i zwycięstwa,
doskonale też rozumieli cel i znali zasady gry.
Wówczas zawodnikami sądzę światowej klasy byli wymieniani już wielokrotnie:
Owczarek imieniem Saba; suczydło zawzięte, zwinne, nieobliczalne, znające i
potrafiące wykorzystać wszystkie metody przynależne jej płci a wypracowane
przez wieki.
Pan Dog imieniem Trol; czujny, nieustępliwy, dumny, honorowy, nie znający
pojęcia strach.
No i pyszczydlak imieniem Puch; zawodnik wybitny! Sam jeden był w stanie
wygrywać zawody. Lecz kocur Puch bardzo często bawił na gościnnych występach,
więc przeważnie musieliśmy radzić sobie sami bez jego genialnych umiejętności.
Niestety zawodników tych już nie ma.
Widać Opatrzność pozazdrościła ich nam... Pewnie gdzieś w krainie wiecznych
łowów nadal współzawodniczą w konkurencjach wielu niechybnie odnosząc liczne
sukcesy.
Obecnie dysponujemy drużyną raczej słabą, świadczą o tym ponoszone ostatnio
porażki. Zespół składa się z:
Znajda pies marki pies imieniem Junior; osobnik nastawiony do świata
pacyfistycznie, choć samolubnie, bez woli walki i charyzmy tak niezbędnej
zawodnikom tej dyscypliny.
Pyszczydlak imieniem Albin; nie wykazujący zbyt wielkiego zapału w tejże
konkurencji, choć dysponujący przecie wspaniałymi cechami i warunkami
psychofizycznymi.
Logistyką; całą tą jakże trudną sztuką (z odnową biologiczną włącznie) w
zespole naszym zajmuje się Moja Zdecydowanie Lepsza Połowa. Przyznać trzeba, że
czyni to wyśmienicie. Widać perfekcję i lata praktyki.
Natomiast ja pełnię ambitną funkcję menedżera i selekcjonera oczywiście
jednocześnie będąc zawodnikiem.
Drużyna przeciwna to sami zawodowcy. Najlepsi z najlepszych! Tak jak nie znamy
dokładnego momentu rozpoczęcia meczu tak też nie znamy nigdy liczby
przeciwników, z którymi przyjdzie się nam zmierzyć. A są to wiewiórki w liczbie
kilku sztuk.

Sama konkurencja jest niezwykle prosta.
Główną i jedyną w sumie zasadą jest to by ubiec konkurencję w pozyskaniu
orzechów laskowych. Rozgrywka trwa chwilkę.
Podejrzewam, że ewentualna gawiedź zgromadzona na trybunach nawet nie
zorientowałaby się, kiedy mecz się rozpoczął i kiedy zakończył.
Początek odgwizduje Matka Natura.
Jest to gwizdek słyszalny tylko przez nielicznych. Wiewióry zawsze usłyszą go
pierwsze (ech te ich predyspozycje poparte latami treningu).
Sam przebieg meczu jest również mało widowiskowy i trwa chwilkę. Otóż, jeśli
nie zostaniemy wyprowadzeni w pole wówczas ja rzucam się w dzikim szale na
krzaczki leszczyny trzęsąc nimi w jakimś malarycznym amoku i zbierając wraz z
Moją Zdecydowanie Lepszą Połową złociutkie orzeszki. I po wszystkim!
Kiedyś trzeba było jeszcze walczyć z Sabą, która raptem z koalicjanta stawała
się przeciwnikiem i pożerała wielkie ilości trofeum.
Najbardziej emocjonujący jest czas tuż przed decydującą rozgrywką, tuż przed
samym gwizdkiem. Ów czas właśnie jest teraz!
Już od ponad tygodnia wiewióry krążą... Czujki zwiadowcze pojawiają się w
najmniej spodziewanych momentach. Już okrążenia zaciskane są coraz węziej i
gęściej...
My jesteśmy w pełnym pogotowiu. Zwarci i gotowi! Mamy (przynajmniej niektórzy)
wolę walki i zwycięstwa. Taktyka i strategia opracowywane latami wdrażane i
realizowane są na bieżąco. Wyniku jednak nie jestem pewien... Wiem, że rok
przyszły na pewno będzie nasz. Liczymy na ostatnio pozyskanego do drużyny
młodocianego Etosa! Młodzieniec ów zapowiada się na wspaniałego zawodnika.
Pomimo bardzo młodego wieku jest genialnym łowcą (owadów natenczas), wspinaczem
i tropicielem. Natychmiast odkrył i zawładnął gniazdem drozdów.

Tymczasem atmosfera gęstnieje...
Już jak ktoś to dosadnie, lecz precyzyjnie określił: „sytuacja jest napięta jak
barania torba!” Gwizdek zabrzmieć może w każdej chwili...

Najniższe Ukłony!
Emocji pełen M.J.

PS W moim odczuciu jest to dyscyplina na wskroś jesienna!

[piasia]

Mjocie jak ja Ci zazdroszczę talentu! Nawet nie wiesz, i dobrze....

Ja chcę wiewiórkę!!!!!!!!!!!!

Mogę Ci podesłać mojego Kłopota, który pała wielką miłością i ciekawością do
wszystkich stworzeń, latająco-skaczących zwłaszcza! On sam jeden starczy za
wielką drużynę - wszak jako ratownik się sprawdził, co do jednego wynajdując
małe pokrzewięta i już to wynosząc je z zarośli bez uszczerbku dla nich, już to
wskazując noskiem, gdzie pisklak siedzi.

Myślę, że dałby z siebie wszystko w batalii o orzechy.

A wtedy nabrałby sensu tekst zamieszczony swego czasu w jednej z lokalnych
gazet: w tie-breaku przewaga gospodarzy była cały czas po stronie częstochowian.

:)))))))))))))))

Stało się

[mjot1]

Oczywiście, że chciałem wygrać! No przecież po to do licha się rywalizuje.
Chciałem wygrać, lecz nie za wszelką cenę!
Niestety stało się inaczej. Wygraliśmy, lecz jakoś nie odczuwam satysfakcji...
Nie wiem czy Albin przeczytał mi przez ramię to, co o nim napisałem czy też
wiedzę tę posiadł swymi niezwykłymi sobie tylko znanymi kocimi sposobami?
Jednak widać poruszyłem go do żywego i... zabił wiewióra!
Tragedia miała miejsce wczoraj w godzinach południowych. To przykre... Tego
drużyny swej przecie nie uczyłem.
Albin dotychczas był (jak na kota oczywiście) raczej dość pokojowy. Polował
jedynie na sójki (żadnej nie mogąc dopaść na szczęście) inne ptaki nawet w
bezpośredniej bliskości tolerował i nie ścigał. Zabił, co prawda w swym życiu
dwie popielice i kilka myszowatych przecie jest kotem, lecz nie interesował się
dotychczas zbytnio wiewiórkami. No i stało się.
Moja Zdecydowanie Lepsza Połowa zebrała wczoraj orzeszki by wiewóry nie miały
powodu zbliżać się zbytnio do naszej polanki i w ten oto sposób konkurencja
zakończoną została.
Słyszeliśmy dziś „cmokanie” innych, lecz to jakoś nas nie cieszyło...
Szkoda wiewiórki... U Ciebie Piasiu pewnie skakałaby sobie zwinnie i radośnie
po gałązkach ciesząc się życiem i ciesząc oko...

Przy okazji donoszę, że oto zakwitła nam właśnie robinia!
Tuż przy płocie jedno z drzew w dwóch miejscach zakwitło normalnym kwiatem.
Niezwykłe. Lecz miły to akcent wśród coraz wyraźniejszych oznak jesieni.

Najniższe ukłony!
Smętny M.J.

[kropka]

Normalna, naturalna walka w naturze, Mjocie. Kot też człowiek i jak mu się
jakis rudy patałach po domu kręci, to ma święte prawo bronić swego terytorium.
Pewnie wiewiórka była starszawa, albo chora, bo nie bardzo moge sobie
wyobrazić, żeby kot upolował tak zwinne, zdrowe zwierzątko. Chociaż znam kota,
który niemal wyłącznie żywi się wiewiórkami. Ptakom daruje, myszy nie
dostrzega, łiskasy toleruje jedynie zimą, ale wiewiórkom nie odpusci. I co
najdziwniejsze, poluje na nie z ziemi. Potrafi godzinami czaić się w trawie i
czekać, aż wiewióra z drzewa na ziemię zbiegnie. A wtedy koniec.
Moja kocica też miała wiewiórkowe zakusy, ale jedna cwaniara strąciła ją z
drzewa. Nie wiem jak, ogonem, cmokaniem, czy pędem wiatru - kot zleciał na łeb
z dość wysoka i od tej pory przestał interesować się wszystkim, co rude.
Pamiętam z dzieciństwa ranną wiewiórkę, którą znalazłam zimą w lesie.
Oczywiście zgarnęliśmy ją do domu, ojciec (chirurg) poskładał, mama (pediatra)
wyleczyła, ja odchuchałam, a to wściekłe bydlę, gdy tylko poczuło się lepiej -
zaczęło nas gryźć, latać po całej chałupie... ogólnie - horror!
Odwieźliśmy ją na rekonwalescencję do ogrodu zoologicznego. Wiosną odzyskała
wolność, a ja mam do dziś bliznę po jej ząbkach.
Taka wiosenna wiewiórka, wykąpana śniegiem, rozochocona słońcem, skacząca,
niemal fruwająca z drzewa na drzewo - to ślicznoooooooooości zwierzątko :-)

wiewióreczki

[piasia]

chachachacha... ciekawe, Kropko, jak Twoja kocica zareagowałaby na widok
wiewiórek tatrzańskich, ciemnoszarych?
A są to przesłodkie stworzenia, niby dzikie zupełnie, a po orzecha potrafią
przyjść do ręki. Taką wiewiórkę spotakałam daaaawno temu w Dolinie Białego.

Jeszcze a propos wiewiórek (chociaż niezupełnie). W zamierzchłych czasach (lata
70-te) byłam z ojcem w Budapeszcie. Gdzieś w centrum w bramie funkcjonował
prywatny maleńki sklepik z maskotkami. Takich maskotek nie było nigdzie na
świecie - same zwierzątka z cudnymi mordeczkami. Rozkoszne. Długo miałam całą
kolekcję, a zaczęło się od kupionej wtedy wiewiórki. Tata pokazał palcem, która
maskotka nas interesuje, pani połozyła na ladę wiewiórkę brązową. Na to Tata,
że "Farben" nie taki. No to pani przyniosła wiewiórkę szarą, potem
ciemnoczerwoną, bezową i czarną. A Tata kręcił głową i mówił "nein, nein,
Farben". Wreszcie doprowadzony do rozpaczy powiedział po polsku "wiewiórka
powinna być RUDA!" A pani na to: Aaaaa, ruda! I przyniosła rudą wiewiórkę...


A z doniesień jesiennych - widzaiłam już klucz dzikich gęsi - równo siedem
sztuk leciało na południowy wschód, w poniedziałek, ok. 19-ej...

[mjot1]

Kropko. ja to przecie niby wszystko wiem... Niby znam też i stosuję się do
obowiązku nieingerencji... Ja wiem, że takie są prawa dżungli. Nie czyniłem
Albinowi żadnych wymówek, wyrzutów, sugestii... To przecie tak jakby wmawiać
Eskimosowi, że najlepiej dla niego by odżywiał się jakimiś kiełkami, nacią czy
szpinakiem.
Niby to wiem, niby rozumiem nawet, ale jednak czuję się tak jakbym w tej grze
haniebnie sfaulował. Bom przecie sfaulował! Włażąc w te krzaki z kotami, psami
no i z samym sobą szczególnie dokonałem szkód wielkich i często nieodwracalnych.
„Skrzypiący frazes: Takie jest życie...”

A wracając do tytułu wątku
Człapałem raniusieńko taki jakiś tępy jak siekiera z epoki kamienia łupanego
rozpamiętując usłyszane właśnie stwierdzenie Mojej Zdecydowanie Lepszej Połowy
żem mruk okropny...
Jaskrawo czerwona kula słoneczna wbita w horyzont lasu zdawała się być ciężką
niezmiernie... Przede mną rozciągała się wąska biała gęsta smuga mgły. Wlazłem
w nią... Brrr! To tak jakby całemu zanurzyć się w płynący ciągle w cieniu leśny
strumyk. Wilgotny chłód przeniknął mnie na wskroś aż otrząsnąłem się! Wokół
wszystko spowite było srebrnobiałym woalem rosy i mgły. Gdy wynurzyłem się z
mglistej kąpieli rześki poczułem miłe ciepełko... Okazało się, że czerwona
słoneczna kula nie jest wcale ciężka przeciwnie właśnie lekko oderwała się od
linii horyzontu jakieś radośniejsze i ciepłymi palcami promyczków muskać
zaczęło świat wydobywając na plan pierwszy mój ulubiony niesamowity świat
pajęczynek. A po przeciwnej stronie wyraźnie ukazały się brązowawe już i
złotawe pionowe smugi brzóz, lip, grabów i osik... Pierwsze języczki jesiennych
ognistych fajerwerków.
Przy okazji tej jesiennej scenerii uprzejmie donoszę Wam, że oto zakwitła mi
robinia potocznie akacją zwana. Nie jest to, co prawda całe drzewo w bieli,
lecz jedynie cztery kiście kwiatów, ale widok i tak fantastyczny! Dotychczas
nie spotkałem się jeszcze z dwukrotnym kwitnieniem robinii właśnie. Inne
gatunki i owszem widywało się już.

Najniższe ukłony!
W jesiennym jednak nastroju M.J.

[mjot1]

A ja dalej jakby obsesją jakąś ogarnięty snuję i (w radosny ton pomimo oporów)
wprowadzam melancholijny nastrój jesienny...
Bo jeśli od przeszło tygodnia kłuje w oczy brak bocianów na polach to czyż nie
wywołuje to jednak uczucia smutku?
Jeśli ozimina jakby nieśmiało, może i skromnie jednak wyraźnie pyszni się
świeżutką zielenią a mrowie okolicznych jaskółek ranną porą zgromadzone na
wiecu komponuje na „pięcioliniach” przewodów energetycznych i telefonicznych
przecudowne acz krótkotrwałe melodie to czy nie są to obrazki jesienne i pomimo
radosnego szczebiotu czyż nie jest to jednak smętne?
Jeśli raniutko idąc do pracy przez las krokom mym towarzyszy cichy suchy
szelest opadłych lipowych liści
Jeśli cudowny świat pajęczyn osiąga właśnie swe apogeum
Jeśli horyzont lasu coraz wyraźniej tną wykrzykniki złota, żółci i brązu
Jeśli moje ulubione ugory powoli lecz coraz wyraźniej pokrywając się barwami
cieplejszymi jakby przyblakły, jakby zmatowiały jakoś
To czyż to może nie napełniać nas melancholią?
Tak to już jesień...

...z uporem maniaka kraczący M.J.
Najniższe ukłony!

[ptasik]

M.Jocie Drogi
Tak masz racje, mamy jesien....
Wyjatkowo szybka jakos tego roku....
Do tego wszystkiego co tak pieknie napisales dodam jeszcze:
jesienne zachody slonca
szybko zapadajace nocne ciemnosci
jesienny wiatr
zapachy jesieni
orzechowe zniwa
smazenie powidel sliwkowych
chcialoby sie dodac grzybobranie........

Jesien stala sie faktem ...

Katula

[marghot]

Jak tak dalej pójdzie i będzie coraz cieplej, i zabraknie pieknej polskiej
ciepej jesieni,
to nie będzie grzybków w tym roku :(

a jak tak uwielbiam grzybobrania :P

[piasia]

Jesień bez rydzów ?????? NIEEEEEEE!!!!

Ten horror przeżyłam już w zeszłym roku, kiedy zimny i mokry wrzesień
unicestwił moją nadzieję na rydze. Lało i lało, i ziąb i ziąb, i z rydzów nici.

A nic nie zastąpi smażonego rydza...

[kropka]

Czy ktoś z Was widział Marsa?
Podobno jest w zasięgu reki, podobno jest czerwony, wszędzie pisza i mówią, ze
go widać. Tylko ja go nijak znaleźć nie mogę. Gdzie on jest? W która stronę
nieba patrzeć? W prawo? W lewo? W tył?
Ja chcę zobaczyć Marsaaaaaaaaa!!!!!!!!

W sprawie Marsa

[ptasik]

Ja widzialam, chyba, to znaczy tak twierdze, a ze bylam wtedy sama nie liczac
psow to nikt nie zaprzeczy :-))))))))
Bylo to okolo 22 na wschodniej stronie nieba, tak pod katem 75 do 80 st. liczac
od horyzontu
A sadze, ze to byl on bo bylo to w swietle latarni, zadnego innego ciala
niebieskiego nie bylo widac tylko toto i w dodatku na czerwono swiecilo

a liście spadają, spadają...

[kruszynka24]

Coraz więcej tych liści w ogrodzie. Dla większości ludzi te liście to
uciążliwość wielka, a dla mnie to czas magiczny. Prozaiczna czynność grabienia
ma na mnie działanie transowe. Odpływam z tego świata, zanurzam się w
rozmyślania, przestaję widzieć i słyszeć. Jestem tylko ja, szelest grabionych
liści i wolno płynące myśli na najprzeróżniejsze tematy.
Moja Druga Połowa nijak tego pojąć nie może i wracając z pracy o 17.00 usiłuje
wyrwać mi grabie, bo nie może zrozumieć jak przez cztery godziny można grabić
100m2 ogródka. Faktem jest, że dla obserwatora z zewnątrz muszę chyba wyglądać
jak na jakimś haju, bo tempo grabienia jest równie powolne jak moje myśli.
Oddaję więc mu te grabie, on w pół godziny grabi drugie 100m2, a ja w tym
czasie wracam do realnego świata oddając się obrzydliwie prozaicznej czynności
podawania obiadu. Ale nic to, jutro znów będą liście...

Pozdrawiam wszystkich.
Kruszynka

[mjot1]

No i czy to nie jest zakręcenie? Czyli wieeeelkie kółko zainteresowań
zamaszyście namalowane paluchem na czole zwane też fiołem?
Czasem zastanawia mnie czy są w ogóle ludzie bez zainteresowań?
Przecież bez jakiegoś swojego fioła po prostu nie da się żyć!
Człek musi mieć odskocznię od normalnego świata by nie zwariować.
Niech to będą znaczki, etykietki jakieś, niech to będzie grzebanie w ziemi,
bezproduktywne siedzenie z kijem nad wodą, czy w krzakach z aparatem, niech to
nawet będzie zbieranie puszek po konserwach!
Zauważcie paradoks dziwny: im ktoś jest bardziej wariacki tym jest
normalniejszy.
Można niby brać czynny udział w wyścigach szczurów oddając tej pasji całego
siebie. No niby można, lecz nie sądzę, że ktoś jest w stanie pokonać w tej
dyscyplinie dystans maratonu...
Kruszynko zgarniaj więc te iście! A jeśli Twoja Druga Połowa już zgarnie
wszystkie zawsze możesz przecie „niechcący” rozgarnąć je ponownie... :-)
Pora nadchodzi taka, że przez czas pewien rozmyślaniom Twym nie będzie końca...

Najniższe ukłony!
Zdrowo też walnięty M.J.

[tojanka]

Kruszynko i inni 1 Jestem z Wami.Proza zycia to moja codziennosc.Wyjazd na moją
działke raz w tygodniu (ogród daleko) to odpoczynek, to marzenia i zal że moje
roslinki nie sa codziennie pielegnowane.. ale gdy tylko jestem z nimi to
dopieszczam...Pozdrawiam wszystkie marzycielki!!!!!

[piasia]

Marsa też widziałam! Jeśli to był Mars, oczywiście. Ale nic innego być nie
mogło...

Można go oglądać - jak mówią astronomowie - "niezbyt wysoko nad horyzontem".
Wieczorem jest na południowo-wschodniej stronie, ok. północy - na południu, a
nad ranem - na zachodzie. Tu powstaje pytanie co to znaczy "niezbyt wysoko". Bo
Ptasik widziała go 75 stopni nad horyzontem (bardzo wysoko), a ja - jakieś 30
(bardzo nisko).
Chyba że ja widziałam Marsa, a Ptasik UFO ;)
Albo Ptasik Marsa, a ja maszt nadawczy ;)

Jutro zaczynam urlop - nie będzie mnie na forum dwa tygodnie, jak ja to
przeżyję bez Was, luuuudzie....

[ptasik]

Jejku, jakie swietne zajecie to grabienie lisci, jejku.................
Kupuje, kupuje ten pomsyl i juz:-)
Wcale sobie nie zartuje - toz to fenomenalna sprawa grabic i sluchac jak
szeleszcza, a tak naprawde myslec, odpoczywac, marzyc...........





Pi - bedzie nam Ciebie brakowalo, ale przeciez sa kawiarenki netowe, to zajrzyj
do nas czasami:-)

Co do Marsa - to Ty widzialas maszt, a ja Marsa :-)))
a nie Ty Marsa a ja UFO:-))))

A tak na powaznie to smiem twierdzic, ze to byl jednak Mars, moze zle te %
okreslilam, ale pora nocy i jego polozeniae byly bardzo zblizone do
sugerowanych. Poza tym o pozwol mi wierzyc, ze to byl Mars wlasnie, prosze :-)
Katula

Lecą...

[mjot1]

Wczoraj widziałem klucz żurawi.
Nie był liczny ot jakieś dwadzieścia kilka sztuk. Leciały sobie biedaki w
kierunku SSW a mnie zrobiło się jakoś smętnie...
Wiem, że jest pięknie, że takie wspaniałe kolory, że spokój, że grzyby, że...
„A jednak mi żal...”
Ptaszęta odlatują do „ciepłych krajów” a niedługo i muchy odlecą do Japonii...

Najniższe ukłony!
Melancholijny coraz to bardziej M.J.

[kruszynka24]

Oj, poleciało by się razem z nimi. Ale skrzydełek Bozia nie dała, a na latanie
samolotami człowieka nie stać. I przyjdzie czekać aż żurawie wrócą, precz
jesienno-zimową melancholię przepędzą. Byle do wiosny !!!
Pozdrawiam wszystkich melancholików.
Kruszynka