Do Penutki o piołunie

[grah]

Dwa dni temu wpadłam na Twój wątek o piołunie. Przypomniałam sobie, że kiedyś
tworzyłam różne napitki i zaczęłam szukać - absyntu nie znalazłam /ponoć
szkodliwy i jego produkcja jest zakazana /ale znalazłam to:
Wermut domowy.Do 5 litrów jakiegokolwiek wina dodajemy po 2 gramy piołunu,
ziela tysiącznika, kłącza tataraku, korzenie arcydzięgla, tymianku.
Wzmacniamy wino 100 ml czystego spirytusu. Odstawiamy na 24 godz.Często
wstrząsamy, a następnie przecedzamy przez gęste płótno i dosładzamy 0,25-0,5
kg cukru.Możemy spożyć bezpośrednio po przygotowaniu, podany z kostkami lodu,
jest znakomitym aperitifem. Smacznego.WSZYSTKIE ROŚLINKI Z NASZYCH PÓL,
LASÓW, BAGIEN.

[palo_ma1]

A ja sobie przypomniałem, jak poczęstowałem
- nie wiedząc, co czynię -
szwagra naparstkiem koncentratu likworówki
(kawałek korzenia arcydzięgiela moczony w spirytusie).
Zgięło chłopa w pół.
Ostrożnie z ziołami z pól i lasów, pisał o tym też
Ekxpert.
Pozdrawiam pm

[palo_ma1]

Choinka, Expert!

[palo_ma1]

No, Ekspert!

Spamiarz pm

[penutka]

Dziękuję Grah za przepis, aczkolwiek nie wiem, czy piołun zostanie przetworzony na ów smaczny trunek, bo pozostałe składniki też nie są proste do
zdobycia, na przykład ten tysiącznik czy arcydzięgiel. Na razie piołun sobie rośnie, w międzyczasie zakwitł, ale raczej skromnie, tak na szarożółto, no i
chyba tak jak wszystko szykuje się już do snu zimowego, bo trochę oklapł i zszarzał. Ale przecież to bylina i na pewno w przyszłym roku znów ożyje!
Pozdrawiam wszystkich miłośników chabazi.

[puma002]

Ha, absynt – ulubiony napój XIX-wiecznych poetów i artystów. Baudelaire,
Rimbaud, Van Gogh, nawet Oscar Wilde byli fanami tego mocnego szmaragdowego
trunku...
Posiadam niezbyt skomplikowany przepis na domową piołunówkę (nie jest to
wprawdzie absynt, ale ma coś wspólnego:)
2 łyżeczki suszonego piołunu
2 łyżki posiekanych liści mięty pieprzowej
skórka z połowy cytryny (tylko żółta skórka, bez białej „podściółki”)
0,5 litra wódki
Zalać piołun wódką i zostawić na 48 godzin. Odcedzić, do płynu dodać miętę i
skórkę z cytryny. Zostawić na tydzień, następnie odcedzić i przelać do butelki.
Podawać z cukrem w kostkach i wodą.

Pozdrawiam:)

[penutka]

No, ten przepis chyba ma najprostszy skład i sposób przygotowania. Miętę mam,
bo mi wyrosła wśród innych chabazi. Wielkim talentem kulinarnym nie jestem, ale
to mi już chyba wyjdzie. A więc przystępuję do dzieła. Bardzo dziękuję i
pozdrawiam.

Ha absynt...

[mjot1]

Jednak wrócił?
Cóż Penutko myślę, że trunek ów uda Ci się znakomicie. Wiem wszak, że dołożysz
starań wszelkich.
Oto wirtualnie plączę się już po Twoim kuchennym królestwie... Jeślim zbyt
natrętny to zdziel mnie kopyścią jakąś!
Absynt... Że szkodliwy? A cóż nie jest szkodliwe? Najbardziej szkodliwym jest
fakt przyjścia na ten świat, bo wówczas czeka nas już jedynie powszechnie znany
cel... A absynt jedynie może dodać kolorów do tej powszechnej szarości.

Najniższe ukłony!
Pałętający się po Penutkowej kuchni M.J.

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Absynt, no nie byłbym, sobą gdybym czegoś nie wtrącił. Absynt wcale nie był
wódką, ale raczej używką, silnym wyciągiem alkoholowym z piołunu lub pokrewnych
gatunków. Później podciągnięto go niesłusznie pod piołunówkę, ale oprócz
rośliny nie maja wiele wspólnego. Zresztą samo jego działanie było zupełnie
inne niż alkoholu. Powodował, majaczenia, zwidy, trwałe uszkodzenia percepcji
itp. Ponieważ sam był nie do wypicia z powodu odrażającego smaku przepuszczano
go przez cukier. Służyły do tego specjalne powiedzmy łyżki naczynka na które
wlewano go przepuszczając przez cukier. Jego produkcji zabroniono gdyż z punktu
widzenia medycznego był raczej trucizną niż używką taka jak alkohole. Ponieważ
był sławny, zaczęto produkować cierpkie wódki nazwane na jego można powiedzieć
cześć. Ale nie miały już one szkodliwego działania na organizm innego niż inne
alkohole.
Absynt w swej używkowej formie zawierał bowiem znaczne ilości tujonu bardzo
szkodliwego dla zdrowia związku powodującego najpierw przyjemne pobudzenie
później halucynacje na skutek zatrucia, a jeszcze później drgawki wywołane
porażeniem układu nerwowego. Nazwa absynt wzięła się z gorzkiego związku
zawartego w liściach bylicy piołun - absyntyny.
Co do znanych w tamtych czasach artystów to ćpali oni co popadło a absynt był
zawsze pod ręka ale to był jeden z wielu głupich mód jakie nawiedzają każde
środowisko artystyczne.
Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak

[puma002]

Piołun nazywa się po francusku "absinthe" (z greckiego "apsinthion"), stąd
nazwa trunku absynt. Łacińska nazwa piołunu - Artemisia absinthium.

Szkodliwe działanie absyntu pochodziło nie tylko od samego piołunu, ale też od
wątpliwej jakości alkoholu używanego do jego produkcji, a w głównej mierze od
braku umiaru w używaniu tego trunku.

Piołun zdobył popularność nie tylko wśród bohemy, ale i w fitoterapii jako
roślina lecznicza.

Pozdrawiam serdecznie :)))
Puma Przemądrzała

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Jak już niejednokrotnie podkreślałem odpowiedzi dla was nie spisuje z Internetu
i książek dla dzieci, ale z naukowych uniwersyteckich źródeł. Ze względu na to
że i tak moje odpowiedzi są tak długie jak 30 na innych forach, nie mam
możliwości i mocy przerobowych wyjaśniać wszystkiego od początku. Ale jak
chcecie!
Oto więc jak francuz Absynt wymyślił i jak odkrył cudowną roślinę zwana z
czysto-frncuska Absynthium czy jakoś tak.
Więc było tak:
Jakieś 20000 lat temu człowiek już wiedział, że jak się naje aromatycznej
bylicy to przechodzi mu niestrawność i tasiemce już tak bardzo mu nie
dokuczają. Stąd resztki tych roślin czasem znajdujemy w miejscach pochówku i
zasiedlania. (Francuzów jeszcze długo nie będzie, a Rana ridibunda którą w
przyszłości będą żreć jeszcze nie dolazła do Europy.)Latka płyną człowiek jest
coraz czystszy, a co poniektórzy stając się wioskowymi magami ceniąc sobie
różne zioła a szczególnie te na trawienie. Jeszcze chłopaki nie widzą że
zawdzięczają to nie bogom, ale związkom czynnym takim jak absyntyna czy kwasy
organiczne powodujących że w ich przepastnych zarobaczonych bebechach zwiększa
się wydzielanie kwasów trawiennych, a trzeba wiedzieć że od niepamiętnych
czasów ludzie żarli jak oszalali i leki na trawienie były najwyżej cenione
(stąd magiczne wprost uwielbienie dla alony). Co więcej szybko zobaczyli że
przedawkowanie wywołuje okres u nieletnich dziewic, co było wówczas bardzo
pożądane. Na dodatek ta cudowna roślina zerwana po zakwitnięciu wygotowana
wielokrotnie i odparowana jest ohydna tak ze zabija wszelkie robaki jelitowe i
tu bierze się początek absyntu. Co prawda były potem drgawki i zwidy ale to w
tych czasach było całkiem ok. (jak widać nie tylko, bo żabojady ceniły to kilka
tysięcy lata później). Czas jak rzeka.. i i oto nowoczesna grecka medycyna
zamiast wymyślać napalm i sposoby zamordowania Husajna zajęła się na serio
leczeniem ludzi i na wysepce Kos śmiała nawet założyć pierwszą akademię
medyczną. Wówczas to właśnie zaczęto rozdzielać związki zawarte w roślinach
ucząc się powali że piołun przed kwitnieniem zawiera w olejku nie tujon –
truciznę jak cholera (czyli prościej 4-metylo-1izopropylo – bicyklohexagon,
jakaż piekna i prosta w swej poetyce nazwa!), ale nietrujący tujol, czyli
roślina ma działanie żołądkowe, ale nie jest toksyczna. Po drugie wyciągi nie
zawierające tujonu powodowały regulację cyklu miesięcznego u kobiet, co Grecy
cenili również, ale z innych powodów (szlachetniejszych) niż dawni dworni
szamani i książęta. Na cześć więc tego błogosławieństwa nazwali roślinę
Artemisja - na cześć wieczną i chwalę bogini dziewictwa, niewinności i
czystości zwaną po polsku Artemidą. No i tego tam właśnie nauczali, i jeszcze
tego że jak zerwiemy kwitnącą bylicę i zrobimy z niej wyciągi to nie zdychają
co prawda wszystkie robaki, a jedynie te płaskie czyli jak dziś nazywamy
tasiemce, zaś to okrąglutkie, są za to oszołomione i nie rozmnażają się tak że
dochodzi do wtórnych połknięć i wymiotów glistami.( Francuzów jeszcze nima, a
Żabojadzcy protoplasci wówczas robią pierwsze kroki na drodze schwytania Rana
ridibunda, żrą co popadnie i o Grecji nie słyszeli). A latka lecą, I oto od
greków przejmują wiedzę rzymianie, a od nich Angole zwąc piołun woormwood od
jej odrobaczających właściwości. (Francuzi zamiast się uczyć chwytają już Rana
ridibunda, a łażąc na bosaka depczą też pierwsze winniczki, ale jeszcze ich nie
żrą). Rzymianie tym czasem destylują już co nieco i powoli otrzymują gorzką
substancje zwaną absyntyną. Medycyna pogania leniwych i stoi na coraz większym
poziomie. Leki roślinne zadziwiają swą złożonością, ale nikomu do łba jeszcze
nie przychodzi co by pić świństwo na robale jak coś smacznego, a już żeby tym
szpanować tfu!! Czekają na Francuzów ????????. Mądrzy Rzymianie sączą winko, ,
kapią się i smarują wonnościami, chodzą na igrzyska gdzie oglądają lejąca się
krew i fruwające flaki, Ryksze mają liczniki opłat zależnie od przebiegu, czyli
jak my je teraz zwiemy taksometry (i nasi taksówkarze nie chcą mieć nic
nowszego! Tak ich to fascynuje!) A czas leci. No i dolatuje do niejakiego
Linneusza, co wpada na pomysł, aby wszystko opisać. Ponieważ leń z niego,
korzysta z greckich zapisków no i rzymskich. Roślinki zwane z naszego bylicami
opisuje jako Artemisia na cześć Artemidy gdyż nie widzi powodów aby Nie chylić
czoła przed kimś kto zachwyca swą mądrością i wiedzą (Do dziś w Polsce czapki
przed kimś mądrym nie chyli nikt, stąd nawet Kopernik nie był Polakiem bo po
co?), zaś bylice piołun nazywa Artemisja absynthium bo nie widzi powodu aby nie
dać ukłonu dla wiedzy starożytnych którzy ten składnik nazwali jako pierwsi.
(Francuzi żrą już Rana riduibunda i ślimaka winniczka, a jak maja robale to
chodzą do apteki po wyciągi zwane absyntthium z łaciny i jak się tylko
dowiadują skąd one pochodzą to roślinę nazywają tak właśnie mimo że słowo nie
pochodzi z francuskiego lecz z łaciny, a swe korzenie ma w grece. Ponieważ po
tym świństwie nie tylko im się pięknie beka i zdychają robale, ale jeszcze
lekko ich telepie zaczynają w nim smakować coraz bardziej) Tak o to w wielkim
skrócie dochodzimy do czasów gdy absynt nie pito tylko sączono bo jak można
nazwać piciem wysiorbanie łyżki świństwa. O tym oczywiście wie Polak ze swoja
matulką, angol z łyskaczykiem (o Cholera! sorry szkoci!!), czy jamajczyk z
rumem. Francuz pije, ba! zachlewa się nawet, naparstkiem absyntu.
Ot co cała historia.
A Internet z jego wiedzą mam gdzieś, szczególnie jak się napatrzyłem na stronę
podana przez pumę przy mchach wydaloną przez SGGW – chyba mnie wzrok nie mylił?
(jeśli Tak to poprawcie mnie!) dobrze że podano obok stronę angielskiego
dziecka po szkole podstawowej bo można zobaczyć jak to powinno wyglądać.
Juruś

[puma002]

no dobrze nie bedę więcej się odzywać

[jerzy.wozniak]

Pumko odzywaj sie jak najczęściej, przytyczki przecież nie do ciebie tylko do
informacji które dobrego serca wynajdujesz w Internecie aby pomóc innym
forumowiczom i chwała ci za to! Ale czy już naprawdę musimy podchodzić do tego
tak syrioznie! Trochę luzu. Cieszę się że piszemy tu z różnych punktów widzenia
i na pewno wszystkie takie dyskusje są potrzebne i bardzo pouczające dla
innych, a o to przecież chodzi. Jeśli cię to uraziło to przepraszam, nie miałem
zamiaru dać ci prztyczka, a jedynie trochę się powyłupiać.
Pozdrawiam Jurek

[puma002]

Skoro sam ekspert przeprasza, to nie pozostaje nic innego jak zapomnieć o
śmiertelnych urazach i dalej swoje trzy grosze tu i ówdzie dorzucać :-)

Wróciłam właśnie z wiejskich posiadłości. Mój tamtejszy piołun także już
zmizerniał, spuścił z tonu, w jesiennym chłodzie utracił część goryczy, ale
zachował aromat. Ten urzekający zapach piołunu przyczynia się do tego, że
ludzie tak chętnie różne napitki z niego produkują, wermuty, absynty. Mimo że
piołun, gorzki jak piołun, uważany jest za najbardziej gorzkie z ziół. Chociaż
ja osobiście za bardziej niesmaczną, ba, obrzydliwą wręcz, uważam gorycz liści
bobrka trójlistkowego - prześlicznej krajowej roślinki chętnie sadzonej w
oczkach wodnych.

A jako talizman o ochronnej mocy trzymam w domu (na wszelki słuczaj) akurat
nie piołun, lecz pęczek spokrewnionej z nim bylicy pospolitej (Artemisia
vulgaris), tak wszędobylskiej, tak rozpowszechnionej w mieście i na wsi, że aż
prawie nie zauważanej. Gdy dobrze poszperać w różnych źródłach to historia tej
niby skromnej bylicy pospolitej okazuje się równie ciekawa jak piołunu.

Pozdrawiam :)))

[penutka]

Panie Jerzy! Ta opowieść jest po prostu no... fascynująca. Jestem pewna, że
gdyby te historie opublikować, na pewno byłby to bestseller! Na razie wydrukuję
ją sobie na drukarce. A więc trudno, w obawie przed tujonem nie będę pić
absyntu. A mój piołun? No cóż, pomyślał już o przyszłym roku i wypuścił od
korzenia kilka młodych ślicznych gałązek. Ale chyba jego sąsiedztwo nie szkodzi
rosnącym w pobliżu truskawkom, a zwłaszcza ich konsumentom, czyli mnie i mojej
rodzinie? Choć podejrzewam, że niestety zaszkodziło zasianemu obok niego
słonecznikowi, bo miał ok. 5 cm średnicy, gdy rosnące gdzie indziej miały i do
40 cm. Pozdrawiam serdecznie.

[jerzy.wozniak]

Witam jeszcze raz w piołunowym kółku!
Penutko absynt o którym piszecie to właściwie nie absynt lecz wódka piołunówka,
ze względu na sposób i ilość używanych składników jest mało szkodliwa, śmiało
ją więc można pić. Jeśli zaś robisz ją sama to możesz zbierać piołun we
właściwym okresie gdy tujon występuje naprawdę w niewielkiej dawce. Właśnie nie
przestrzeganie okresów zbiory powoduje tak wiele kontrowersji wokół piołunówki.
Zresztą co by nie mówić Wermuty nie są trujące, a tez piołun jest w nich
obecny - spoko bez paniki.
Do moich wypocin o absynthium dodam że nazwa ta jest łacińską nazwa
piołunu, wziętą z greki gdzie tak nazwano tą roślinę.
Co by tu jeszcze o tej roślinie, napisano o niej tomy gdyż również jest ona
zielem magicznymi, nawet ja „szkiełko i oko” wożę ją w kąciku mojego samochodu
tak na wszelki wypadek. Pisano o niej nie tylko w biblii i to wiele razy
przyrównując jej smak do goryczy grzechu i poźniejszej kary, W obrządkach
religijnych używali jej na pewno już kapłani Izydy, szeroko o jego
właściwościach pisze Telofast i Dioskorydes. Pliniusz pisał ze doskonale
odpędza mole pchły i inne robactwo, ba dodawano go nawet do atramentu gdyż
odstraszało to szkodniki niszczące stare książki! W Hortus Medicus Camerarius
pisał, że jest również antidotum na wiele trucizn takich jak te otrzymywane na
przykład z lulka czy szczwołu. Związana jest z nim niezliczona ilość
przypowiastek czy magicznych obrządków. Już w XVI wieku Tusser napisał o nim
taka rymowankę
„While Wormwoodhath seedget a handful or
twaine
To save aganist March, to make flea to
refraine:
Where chamber is sweeped and Wormwood
is strowne,
What saver is better (if physick be true)
For places infected than Wormwood and
Rue?
It is comfort for hart and the braine,
And therefore to have it it is no in vaine.”
W dzień świętego Łukasza przygotowywano taka mieszaninę: nagietek, majeranku,
tymianku i ziele piołunu wysuszone i starte na proszek i dokładnie przesiana
przez batyst, a następnie podgrzana z dodatkiem miodu i octu winnego - gdy
odrobinę jej wypije panna trzykrotnie powtarzając przed snem
“St.Lucke, St. Lucke, be kind to me ,
In dreams let me my true-love see”.
Podobno zawsze się to sprawdza – no to co dziewczęta, kosztujecie?
Piołun był powszechnie używany do odstraszania szkodników w ulach oraz sadzony
jako roślina towarzysząca w uprawach warzywnych i tu łączymy się z dalszą
częścią uwag penutki o tym zielsku.
Piołun ma w sobie substancje alleopatyczne, które sprawiają że w ich
sąsiedztwie nie rosną inne konkurujące z nimi rośliny, ale dla niektórych jej
obecność jest prawdziwym błogosławieństwem gdyż zawiera także takie substancje
które odstraszają szkodniki. Z tego powodu często jest sadzony jako roślina
towarzysząca, jeśli źle dobierzemy sadzone bok gatunki to bulba rośliny
właściwe będą gorzej rosły tak jak w wypadku twego słonecznika. Natomiast
prawidłowo dobrane będą mniej lub wcale atakowane przez szkodniki i choroby. O
takich uprawach można by pisać w nieskończoność i są na świcie książki w
których dokładnie opisano co z czym łączyć i kiedy. Właściwość taką ma bowiem
wiele roślin i od tysięcy lata były uprawiane jako ochrona wielu warzyw czy
innych roślin uprawianych w celach konsumpcyjnych. Takie projekty pierwszych
rabat z przed 3000 lat widzimy już w kryptach grobowców egipskich, pokazują
plany nasadzeń głównych otoczonych przez nasadzenia towarzyszące. Dzisiaj ta
szkoła jest rzadko stosowana (z powodów estetycznych) i nawet gdy w popularnym
piśmie chciałem napisać o tym wyczerpujący artykuł to potraktowano to jako
dziwoląg, podobnie zresztą jak artykuł o mszakach który upchnąłem w końcu do
angielskojęzycznego pisma ogrodniczego, bo w Polsce redaktorom wydal się ten
temat mocna nadęty! Pchi mchy w ogrodzie co za pomysł - to cytat. A głupim
ludzikom nawet nie tłumaczyłem że mszaki to ważny składnik wielu biocenoz nie
tylko leśnych.
No i tak dojechaliśmy do końca moich mocno okrojonych wiadomości o piołunie.
Jurek

[sggw]

Drogi Panie Jurku . Chyle czola przed Pana wiedza niemozliwa do zdobycia przez
przecietnego czlowieka. Po 2 miesiacach czytania Panskiego Forum poznaje Pana
milosci i niecheci jest Pan czlowiekiem zyczliwym ludziom , demonstrujacym
wiedze ale czasami pogardzajacym innymi .Tak jak w tym watku i odpowiedzi o
uczelni ktora wydalila jakas strone. Poniewaz jest to moja uczelnia ktorej
bardzo wiele zawdzieczam prosze o umiar w takich ocenach
A swoja droga czy Panska pogarda dla calej polskiej nauki i naukowcow nie bierze
sie z faktu ze i Pana kiedys jakas polska udzelnia wydalila pana
pozdrowienia sggw

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
No cóż ogólnie się zgadzam, widać że mam dwoistą naturę lub po prostu pisze
zbyt emocjonalnie. Co do pogardy dla polskiej nauki to mam dla niej również
duży podziw szczególnie dla takich ludzi jak Profesor Wróblewski czy wielu jemu
podobnych którzy są naukowcami Światowej klasy! Co wcale nie znaczy że reszta
też jest! Co do wydalenia mnie z uczelni to nic podobnego nikt minie z nikąd
nie wydalił, a polskich uczelni nie miałem zamiaru nawet zaczynać jako że
szybko poznałem że w socjalizmie uczelnie nie jest po to aby kogoś wykształcić,
tylko po to aby była, bo tak jest w konstytucji. Szybko tez poznałem że wśród
geniuszy Światowego formatu kręcą się profesorki którzy dostali ten tytuł za
przepeirdzenie (wytrwałe) iluś tam foteli. Ponieważ z gruntu jestem niezwykle
uczciwy nie miałem zamiaru się oszukiwać i nauki pobierałem za miedzą, ale po
zachodniej stronie. Proszę nawet tego listu nie odbierać jako pogardy dla
polskiej nauki, ale dwa borowiki i tak nie poprawią smaku beczki dziegciu.
Zresztą podczas pracy w UW (nie na etacie naukowym) poznałem mnóstwo młodych,
niezwykle zdolnych, uczciwych i bardzo inteligentnych młodych ludzi - wszyscy
oni – Podkreślam wszyscy uciekli z tego kraju bo nie mogli tu pracować naukowo
pośród miernoty. Odsyłam Pana do pięknego artykułu o KBN –ach i polskiej nauce,
zamieszczonego we Wprost. Jak również w Przeglądzie tygodniowym i kilku innych
poważanych pismach.
Pozdrowienia i dziękuję za zwrócenie uwagi. Postaram się na przyszłość
ograniczać się jedynie do merytoryki, no chyba że mnie poniesie!
Jerzy Woźniak