A cóż tak jakoś znów zamilkliście?

[mjot1]

Gdy świtaniem człapię sobie raźno acz niechętnie do pracy to od trzech dni
słyszę lecące skowronki.
Nie wiem na pewno, że to skowronki, bo ze względu na panujące jeszcze
ciemności przecie ich nie widzę, lecz to świergotanie mówi mi, że to właśnie
one.
Lecą dość gęsto, bo co i rusz słychać to ich nawoływanie. Takie cichuteńkie,
jakby nieśmiałe i takie smutne...
Z powodu panujących ciemności nie znam też kierunku przelotu, lecz
przypuszczam, że biedaki uciekają przed nadciągającymi chłodami.
Czy Wy też poodlatywaliście już do krain cieplejszych i odległych od forum?
Bo czymże innym tłumaczyć tę smętną ciszę, która z dniem każdym jakby tu
tężała jak mgła świtaniem gdzieś na polance w zagłębieniu terenu...?

Najniższe ukłony!
Niczym Kasandra jakowaś wieszczący nadciągające chłody M.J.

[piasia]

ja zamilkłam, bo oprócz tego, że mam więcej obowiązków, które musze robić
NARAZ, to mam komputer o znacznie niższym IQ - dość powiedziećć, że reakcja na
jakiekolwiek polecenie wydane klawiszem trwa u niego od 0,5 do 20 sekund. Do
tego dodać trzeba czwartkowe problemy z forum i mój piątkowy urlop - ot,
wszytsko jasne.

Ale duchem jestem z Wami...

pozdrowienia
Pi

[kropka]

ja mam od diabła roboty. Koniec roku blisko, zmienili mi ustawę i muszę jakieś
egzaminy zdawać, Mężczyzna Życia wyjechany i cały dom na mojej głowie.
Ogród leży odłogiem. Nic nie wykopane, nic nie ogacone, a wiosną będę miałczeć,
że nie wyrosło.
JA CHCE NA EMERYTUREEEEEEEEEEE!
Jak mi przesuną wiek emerytalny, to zrobię krwawy przewrót. Ktoś wreszcie musi
zrobić porządek w tym kraju, do jasnej Anielci!
Pomożecie?

[piasia]

kropka napisała:
> Jak mi przesuną wiek emerytalny, to zrobię krwawy przewrót. Ktoś wreszcie
musi
> zrobić porządek w tym kraju, do jasnej Anielci!
> Pomożecie?

JASNE !!!!

Ja marzę o wcześniejszej emeryturze, rosnące bezrobocie dawało mi na to
nadzieję - nie będą trzymać staruszków na posadach, pozwalniają nas wcześniej,
żeby zrobić miejsce młodym, a tu - ................ (ocenzurowano).
Pomogę Ci w tym krwawym przewrocie. Ktoś rzeczywiście musi tu zrobić porządek,
i to nie ktoś, kogo głównym atutem są kurwiki w oczach.

[wkrasnicki]

No fakt ciszej tu trochę jako też w ogrodzie. Muszę się jednak pochwalić (muszę
i już), że wykonałem wszystko co chciałem, chociaż za to czy napewno dobrze,
niczego sobie uciąć nie dam. Ogród jeszcze nie śpi, raczej drzemie troszkę, więc
chyba pora, żebyśmy dali mu trochę spokoju nie katując sekatorem, łopatą,
motyką, czy też innymi narzędziami tortur :-). Ale zaglądać i tak trzeba,
przecież jednak zawsze się tam coś dzieje.

[ptasik]

wkrasnicki napisał:

> No fakt ciszej tu trochę jako też w ogrodzie. Muszę się jednak pochwalić
(musz
> ę
> i już), że wykonałem wszystko co chciałem, chociaż za to czy napewno dobrze,
> niczego sobie uciąć nie dam.

I w tym momencie zlecialam ze stolka:-)))) Na szczescie chyba nikt nie
zauwazyl:-))) Sztuke cichego chichrania opanowalam do perfekcji:-)
serdecznosci Katulowe

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Nie martw się mjocie! Rozgadają się jak skowronki będą się szykowały do
powrotu – sam zobaczysz. Teraz towarzystwo nieco przysnęło i oklapło no cóż
jesienna depresja. Nie mający czasu na depresję,
Jurek
P.S. czy została kupiona lupa!

[mjot1]

Oooo jak dobrze „zobaczyć” Was w tych jesiennych mosiężno złotych tonacjach.
Jednak jesteście. Nie odlecieliście... To miłe.
Ja również przyłączam się do protestów emerytalnych!
Z jedną wszakże różnicą otóż chcę przesunięć wieku emerytalnego, chcę
zrównania, lecz równania w dół!
Toż to przecie jest chore, paranoja jakowaś, gdy zostawiając przytulną i
bezpieczną chałupinkę a w niej Moją Zdecydowanie Lepszą Połowę i wbrew sobie i
zdrowemu rozsądkowi nocą wyruszam do pracy. Lazę jak zmora jakaś patrząc do
góry gdzie wśród drzew rysuje się jaśniejszy pasek nieba i dzięki tej smudze
wiem, że idę w dobrym kierunku. Ponoć do licha mamy rozum i wolna wolę...
Bzdura kompletna! Człek bez reszty zaprzedał się już dawno...

Re: PS Lupa jest, co prawda nie kilkunastokrotna. Jednak jakaś taka odrobina
nieśmiałości nie pozwala mi spojrzeć na owada czy inne żyjątko wielkości
wielbłąda... Mógłbym przeżywszy szok jakowyś zdziczeć jeszcze bardziej.

Najniższe ukłony!
Zawsze do dyspozycji w słusznej sprawie M.J.

[ptasik]

Jestem za przewrotem, a jakze:-)
Jestem i za M.Jotem, a jakze:-)
Pomoge i ja, a jakze:-)
Do jasnej Anielci....

No i tu jestem, z Wami, a jakze:-)
Postaram sie uaktywnic ze swoim trzy po trzy nie zawszec ogrodowym, czasem
kocim np.:-)))

[kropka]

Byłam sama. Ponieważ chwile samotności w moim domu zdarzają się rzadziej niż
zbliżenie Marsa do Ziemi, rozkoszowałam się ciszą i nicnierobieniem. Rozwalałam
się na kanapie z psem w nogach i kotem nad głową. Na twarzy stygła maseczka
odżywcza prasując zmarszczki bez namoczenia, na paznokciach sechł lakier, a w
kolejce czekał kompres z kremu nawilżającego do rąk. Nawet radio wyłączyłam,
żeby żadna denerwująca wiadomość nie zakłóciła pełnego relaksu.
Jednym słowem - było bosko.
Wylazł zza kanapy i zatrzymał się na oparciu.
- Poszedł w cholerę! wrzasnęłam chisterycznie podrywając się na równe nogi
Spłaszczył się przerażony i zamarł w bezruchu.
Stałam na środku pokoju, ręce mi się trzęsły, adrenalina w głowie chlupała
miarowo. Jestem sama w domu! Nie mogę zemdleć! Co robić?! Uciekać!!!
Wpadłam do kuchni zamykając drzwi na klucz. Sięgnęłam do lodówki, chlapnęłam
zdrową porcję Absolutu i usiadłam na podłodze. Jak zemdleję, przynajmniej się
nie obiję za bardzo.
Niewtajemniczonym wyjaśniam, że zza kanapy nie wylazł krokodyl ani żaden
zboczeniec, tylko pająk. Ogromny, włochaty, brązowy, wielonożny, zębaty,
drapieżny pająk czyhający na moje życie, życie moich dzieci, wnuków i prawnuków
do siódmego pokolenia w przód. I proszę mnie nie przekonywać, że to niemożliwe.
Chyba wiem lepiej, co mi zza kanapy wylazło, nie?
Po chwili wódka zaczęła działać. W głowie już tak nie tupało, ruchy rąk stały
się na tyle skoordynowane, że mogłam nalać następną lufkę bez rozlewania na
podłogę. Zaczynałam myśleć w miarę racjonalnie.
- Pewnie już sobie poszedł... z kanapy, ale w pokoju jest... może kot go
zeżarł... Boże! W życiu już nie przytulę kota... ale przecież kot zwiał razem
ze mną... nie wejdę do pracowni... ale muszę się dostać do komputera!!!...
trudno, nie wyślę dziś artykułu... cholera! rozmazałam lakier!... idiotka!!!
Drzwi zamknęłam na klucz, ale przecież on szparą wejdzie!!!...
Złapałam ścierkę i zaczęłam nerwowo upychać pod drzwiami. Powoli docierał do
mnie głos rozumu.
- Czyś ty babo oszalała???? krzyczał. Opanuj się! Co ci może zrobić taki pająk?
Zachowujesz się jak ciemna baba ze wsi
- Ale on taki obrzydliwy...
- A czy to jego wina? Przyjrzyj mu się, to podobno fascynujące zwierzę... Idź
do pokoju... zobacz... odwagi!!!
- No dobrze, Rozumku, ale na twoją odpowiedzialność...
- Idź, nie marudź. Weź siekierę na wszelki wypadek.
Nie będę opowiadać jak powoli uchylałam drzwi, jak wsuwałam i wysuwałam nogę,
jak znów wpadłam do kuchni po następną lufkę... dla kurażu.
Siedział nadal na oparciu kanapy. Oparłam się o futrynę gotowa do
natychmiastowej ucieczki.
- cześć, powiedziałam nieśmiało
- uciekaj stąd! krzyknął. Mam homofobię!!!
- Co masz???
- Homofobię. Sztywnieję na widok ludzi. Brzydzę się was i nie umiem tego
opanować. Nie zbliżaj się!!!!!!
- No to jedziemy na tym samym wózku. Chcesz wódki? Pomaga.
- Nie chcę. Nogi mi się plączą po alkoholu.
- No to siedź sobie na kanapie, a ja usiądę przy stole. Musimy się dogadać, bo
mam robotę, a ty też jakoś nie masz ochoty zniknąć. Pogadamy?
- Możemy. Ale nie będziesz już wrzeszczeć? Mało nie umarłem.
- Nie będę. A dlaczego brzydzisz się ludzi? Rozumiałabym, gdybyś się bał, ale
brzydzić się?
- Bo wyglądacie obrzydliwie. Macie tylko cztery nogi zupełnie nieowłosione,
strasznie długi tułów, jakieś dziwaczne oczy... ile wy ich macie właściwie?
Niby dwa, a to po środku jakieś inne, nieruchome
- Dwoje mamy. A to po środku to nos. Do oddychania.
- Dziwactwo. A dlaczego ciągle zmieniacie skórę?
- Jaką skórę?... Aaa, to ubranie. Żeby nam zimno nie było i żeby na golasa nie
latać, bo wstyd.
- Pewnie. Jak bym tak wyglądał, też bym się wstydził. I jakieś świństwa jecie.
Pod kanapą pełno czegoś białego, twardego, nie do ugryzienia. Żadnej pysznej,
soczystej muszki nie znalazłem
- Białe twarde? Może okruchy jakieś? A muchy wyganiam i wytruwam. Wstrętne są i
roznoszą bakterie.
- Nie znasz się. Muszę naskarżyć. Wczoraj taka jedna zniszczyła moją śliczną
pajęczynkę. Znalazłem cichy, fajny kącik, napracowałem się, utkałem równiutko,
nitka przy nitce, a ona przyszła z wielką gałęzią i jednym zamachem wszystko
zniszczyła. Ledwie z życiem uszedłem. Co za potwór! I gdzie ja się teraz
podzieję? Stary już jestem, nie mam siły ciągle pleść nowej pajęczyny, nogi
mnie bolą, reumatyzm doskwiera, a tu zima nadchodzi, zamarznę, umrę z głodu...
buuuuuuuuu
Rozpłakał się tak żałośnie, jak tylko może płakać stary, zrozpaczony,
niepełnosprawny pająk, pełen najczarniejszych myśli o przyszłości.
Nie jestem bez serca, a płaczący pająk rozkleił mnie całkiem na miękko.
- Nie bucz już. Mam pomysł. Wyniosę cię do piwnicy. Tam znajdziesz sobie w
miarę ciepły kącik i jakoś się umościsz. W piwnicy zawsze są owoce, ziemniaki
albo coś, do czego zlatują się małe muszki. Z głodu nie umrzesz. Tylko warunek:
nie wyłaź z tego kąta, bo cię wywalę na mróz. Możesz się zagospodarować koło
szafki z narzędziami. Ja tam nie zaglądam, a chłopaki też z rzadka. Będzie ci
dobrze. No jak, pasi?
- Pasi. Ale jak mnie weźmiesz w te swoje łyse nogi, to umrę na zawał!!!
- Nie martw się. Też bym umarła. Przeniosę cię w słoiku. Tylko nie ruszaj się!
Bohatersko podeszłam do pająka, z narażeniem życia przykryłam go słoikiem i
ostrożnie podsunęłam kartonik, żeby nie uszkodzić jego zreumatyzowanych nóg.
Widziałam jak zesztywniał i zamknął oczy z obrzydzenia. Świetnie go rozumiałam.
W piwnicy położyłam słoik na ziemi i szybko uciekłam na górę. Już w drzwiach
krzyknęłam, że może wychodzić.
Dwa dni później urwał się wieszak w kuchni. Jasiek zszedł do piwnicy po młotek
i wrócił z ostrzeżeniem, że nad szafką z narzędziami jest pająk.
- wiem, odpowiedziałam. Sama zaproponowałam mu to miejsce. Nie będę wchodziła w
tamten kąt, a wam chyba nie będzie przeszkadzał? Tylko nie hałasujcie, bo ma
homofobię.
- Kto??? Co ma???
- Już nic, skarbie. Przybijaj ten haczyk, bo muszę powiesić ścierkę.
Dziecko powoli zabrało się za robotę, ale co chwilę spoglądało na mnie
podejrzliwie. Wolałam się nie odzywać.

[malinarak]

Wiecie co?? Uwielbiam to forum.
Zaglądam tu kilka razy dziennie.Korzystam z Waszych cennych porad i uwilbiam
Wasze pisanie.Czytam z zapartym tchem:mjota1,kropkę,piasię,ptasika,eksperta i
innych.Tak trzymać.Jesteście słońcem w jesienne dni.
Pozdrawiam i czytam dalej.Pa.Malina

[piasia]

Kropeczko, jesteś wielka!

Coś przypomnę.... był taki wątek "Specjalnie dla Jurka" a potem drugi "Hej
owadoluby".
Pisaliśmy tam o poszukiwaniach tygrzyka i krzyżaków, nie odlądając się na
wstręt i strach przed nimi, jaki mają niektórzy z nas.
I oto do czego doszło - zdeklarowana arachnofobiczka Kropka łaziła po
chaszczach, szukając pająka co wygląda jak osa. A teraz doszło do tego, że
PISZE o pająkach. OPISUJE ich wygląd, WCZUWA się w ich psychikę!
Czyli nasze maglarskie forum działa tez jako terapia ;)))))

[kropka]

a żebyś wiedziała, że działa. Najbardziej zadziałał post Jurka, w którym
napisał, że to się leczy. Ale przecież nie pójdę do lekarza pierwszego kontaktu
z prośba o pigułki na histerię! Wezwałby pewnie karetkę z kaftanem.
No i los mi pomógł. Siedziałam w kuchni na podłodze sztywna z przerażenia i
przypomniałam sobie, ze kiedyś obiecałam wywiad z pająkiem. Zdałam sobie
sprawę, że to niepowtarzalna okazja :-)

Witam wszystkich!

[danam]

Dzień dzisiejszy uznałabym, za smutny, zachlapany i w ogóle kiepski, gdyby nie
dwa elementy.
Po pierwsze przeczytałam „rozprawę” Kropki z pająkiem (Kropko! Ubawiłam się
setnie!!), A po drugie obserwuję roztańczone na gałązkach wiśni moje sikorki,
którym wywiesiłam słoninkę.
Co prawda smucą opadające kolorowe liście, które grubym kożuchem przykrywają
zieloną jeszcze trawę, to po przeczytaniu artykułu w „Polityce” na temat
zachowania się drzew liściastych w okresie jesieni, cieszę się, że mój buk,
okoliczne dęby i jawory, mocno pomalowały swoje listowie.
Mimo mrozu, poczłapałam we wtorek na pole maślakowe. Niby mimo chodem, niby na
spacer, ale z nadzieją na grzybka!
Wiedziałam! Wiedziałam! Huraa! Wyobraźcie sobie, że przyniosłam pół koszyczka
pięknych, młodych „sterczących” maślaków.
Co Wy na to?
Piasiu! Jak tam Twoje zbiory „rudzielców”?
Katulo! Na naszym podwórku jak na razie panoszą się sikorki i sójki. Te
pierwsze oprócz słoninki, przynoszą orzeszki bukowe i pracowicie, dzióbkami je
rozbijają, po czym pałaszują wnętrze. Można je godzinami obserwować.
Serdecznie pozdrawiam.

Nie smutna Danuta.

[ptasik]

Wiecie dlaczego tak bardzo lubie tu bywac? Bo przy watkach o iście "maglowskich" tytułach ( w maglu bywam, a nie wiem jak to się odmienia:-)))) nigdy nie widaomo co jest w środku i czy aby na pewno skończymy w temacie, od któego zaczęliśmy, czy też może na opowiadaniu a jakie kwiatuszki mamy skarpetki:-)))

Kropko, Twoja pajęcza opowieść jest świetna jak zwykle, choć poza ubawem, który mi zaserwowałaś po raz kolejny z resztą, po raz kolejny tez sprawilas, ze mój podziw dla Ciebie jest wielki olbrzymi.... a to dlatego, ze i mam swoje fobie i wiem doskonale jak niesamowicie trudno je pokonywac...
Przyznam Wam sie po cichutku, że ja zimuję pająka w .... sypialni, ale nie jakiegoś zwyklego, tego takiego chudego na dlugich nogach, bo te to chleb powszedni:-), ale zimuje przepikengo wielkiego krzyzaka:-) Zimuje, ale nei wiem dokładnie w którym kącie, bo to było tak:
Jak na zimę myłam okna w sypialni na framudze jednego znich siedział zwinięty w kłebek pająk. Nie chciałam mu zrobić krzywdy, a tym samym nie chciałam też i wyrzucić go na dwór, no bo skoro on sobie tę moją okienną framugę wybrał na zimowanie to taki wyrzut na zimne powietrze najprawdopodobniej by go zabił... Najpierw z rozdziawioną gębą zamiast myć te okna rozwarte na oscierz gapiłam się i nawet mu fotki robiłam:-) no ale potem, jak zdrowy rozsądek upomniał się o swoje zabrałam go... Nie, o nie nie gołą łapką, poszłam po kawałek kartki deliktanie go na nią nasunełam i połozyłam na parapecie drugiego okna w smudze slońca z nadzieją, ze to coś co zwinęło się w kuleczkę na słoneczku na chwilkę chociaż się rozwinie i będę go mogła w pełnej krasie zobaczyć.... Ale ten gość nic, ani drgnął , próby delikatnego poszturchiwania (jakby kropka napisała swój tekst to bym go nie szturchała, tylko od razu schowała w jakiś bezpieczny kącik)
sprawiły tylko, że za którymś razem pajęcza kuleczka zleciała bezładnie na ziemię, a ja krzyknęłam - ojej zabiłam pająka, bo na dodatek był zimny jak trup:-))) z drżeniem serca sprawdziłam macając:-))) No ale pozbierałam go delikatnie i położyłam z powrotem na parapecie i zabrałam się za koncznie mycia okna... Zapomniałam o nim, a on chyba na to czekał bo nagle patrze, a on sie rozwinął i rozglądał się swoimi 4 parami oczu gdzie by tu czmychnąć, ale ja tuż przy oknie miałam uszykowany aparat fotograficzny:-)))) Złapałam więc za niego i zaczęłam się zbliżać do mojego potwora a on myk i znowu zrobił z siebie kuleczkę, która przy kolejnej próbie szturchnięcia znowu wylądowała na ziemi z okrzykiem ojej zabiłam pająka, znowu zimnego jak trup pająka delikatnie pozbierałam połozyłam na parapecie i ... zapomniałam o nim.... A jak sobie przypomniałam to parapet był pusty....
Dreszcz przebiegł mi po plecach, czy on aby sobie na to nowe zimowisko nie wybrał np. mojego łóżka i pogodziłam się z faktem, że jest nas tu czworo - ja, moja druga połowa, pies i on....

Dana, ja relacje ze swoich ptasich rezydentow zdam w sobote:-) juz sie nie moge doczekac tego podgladania, oj bardzo nie moge:-))) a spadające zmarznięte liście i łyse drzewa rzeczywiście są smutnbe.....

No to byłoby na tyle:-)))

[kropka]

jak Ci odgryzie kawałek nogi, to będziesz wiedziała, gdzie jest

[piasia]

kropka napisała:

> jak Ci odgryzie kawałek nogi, to będziesz wiedziała, gdzie jest

Jaki kawałek nogi? Całą nogę! Z kawałkiem miednicy!
A potem jeszcze rękę z lewym płucem wyrwie!
Jejusiu, jak ja Was lubię! :)))))))))

A Ptasik ma stuprocentową rację, że na tym forum każdy wątek skręca w
nieoczekiwane strony. I w tym cały urok tego forum. Ono jest jak tajemniczy
ogród - z początku futrka i ścieżka ot, pod tamto drzewo, i ławeczka, a potem
zakręt, a za zakrętem nagle...
I na każdym kroku czeka przygoda. Nagle może się okazać, że przyjaciel całej
przyrody jest Mjotany wątpliwościami, czy aby jego przyroda jest szczęsliwa,
nagle ktoś kto boi się pająków, jest w Kropce, co zrobić z pająkiem który boi
się ludzi, nagle cicho i serdecznie rozćwierkany Ptasik wyskakuje z dziobem i
pazurami na jakiegoś forumowicza, który ma pretensje do nas, że to forum żyje.

Nie zmieniajcie się!

[monikaj1]

:))))

[piasia]

A ja zamilkłam jak zobaczyłam zdjęcia na Forum Ogrody. Chyba się wyprowadzę...

Za płotem

[danam]

Oj! Co ja tu robię?
Do drzewa doszłam wytyczoną ścieżką i...?
Jesteście Kochane, tak z doskoku, to ja wpadam na to forum, a Wy grzecznie
pokazujecie mi właściwą drogę.
Króciutko opowiem Wam co spostrzegłam za swoim płotem.
Po porannych opadach, niebo nabrało srebrzystego koloru.
Od ziemi wolno podnosi się kurtyna utkana z szarej mgły ukazując kolorową
scenerię.
Główni aktorzy, to roztańczone na wietrze żółte, brązowe i czerwone listki, a
za nimi kołyszące się dostojnie zielone sosny.
Uroku temu widowisku dodają „dzwoniące” sikorki latające wesoło w różnych
kierunkach i imponująco ubarwione skrzekliwe sójki.
Obok sceny stoją trzy wielkie modrzewie, wygrywając miękkimi igiełkami subtelne
nutki. To zapewne podkład muzyczny tego spektaklu.
Nawet bez widoku złotego krążka na błękitnym niebie, jest pięknie!
Serdecznie pozdrawiam. Danuta.

[ptasik]

Dana, jak to co robisz? Chyba powinnam spać, bo zupełnie nie rozumiem Twojego pytania... Jesteś z nami....
A swoje widoki jak zwykle opisujesz cidnie. Tobie możliwość wstawiania fot chyba nie potrzebna wcale:-)

Pi, a Ty gdzie się niby znowu chcesz wyprowadzać? znowu nic nie rozumiem....
Chyba jednak pójdę spać:-))))

[mjot1]

No po tym chwilowym marazmie spowodowanym niechybnie jesiennym nastrojem jakoś
otrzęśliście się na szczęście.
Odżyliście wręcz a energii w Was jak w wiosenną porę. Ten zapał przy tworzeniu
forum zdjęciowego aż mnie zadziwił. A i widzę, że świeża krew się tu wlewa i
pomaga rozwijać zawiłości wątków...
Faaajnie. Forum żyje!
Kropko twoja dysputa z pająkiem spowodowała żem stracił „fon” na dłuższą
chwilę. Super! I... Jeszcze!
A my właśnie wróciliśmy z leśnego spaceru.
Pogoda jak na dzień dzisiejszy piękna. Słoneczko co chwila skrywane pędzonymi
po niebie chmurami, lecz nie pada.
W lesie tam gdzie pałętaliśmy się na tle zieleni przeważają mosiężno złote
odcienie buków. W promieniach słońca przeciskających się przez szarpane wiatrem
konary tworzy się sceneria fantastyczna. Wszystko się mieni, wszystko drga,
wszędzie wiruje deszcz listków i szum wiatru przez który tylko czasem przedrzeć
się zdoła dzwoniący głosik sikor. Lecz wiatr z każdą chwilką wzbierał na sile i
powoli szum zaczął przeradzać się w huk. Nie było to niemiłe wycie wichru, lecz
potężny władczy huk lasu. Zaczęliśmy się wycofywać w kierunku naszej chatynki.
Las wyraźnie w ten dzień chce być sam i dając nam do zrozumienia, że jesteśmy
intruzami zaczął ciskać w nas pociskami coraz to większego kalibru.
Gdyśmy tak „dawali tyły” jak niepyszni Moja Zdecydowanie Lepsza Połowa wlazła
na żmiję, która korzystając z ciepełka wygrzewała swe kosteczki na słoneczku.
Zobaczyłem w ostatniej chwili jak biedaczka tuż przed nadepnięciem wyprowadziła
błyskawiczny atak w but, po czym została tym butem przygwożdżona do ziemi.
Chwilkę leżała taka plaskata nieruchomo aż pozbierawszy się jakoś do kupy
popełzła w bezpieczniejsze miejsce. Na szczęście nic się jej nie stało!
A Moja biedna Zdecydowanie Lepsza Połowa? Cóż mjotana strachem i wyrzutami
sumienia, że tak wlazła komuś z butami na organizm zamilkła jakoś i
przyspieszywszy kroku „pruła” w kierunku naszej bezpiecznej chałupinki.
Pewnie to ostatnia żmijka w tym sezonie? Ładna. Taka stalowa z wyraźnym czarnym
wężykiem.

Najniższe ukłony!
Zadowolony z ożywienia M.J.

[ptasik]

mjot1 napisał:

> Gdyśmy tak ?dawali tyły? jak niepyszni Moja Zdecydowanie Lepsza Poł
> owa wlazła
> na żmiję, która korzystając z ciepełka wygrzewała swe kosteczki na słoneczku.
> Zobaczyłem w ostatniej chwili jak biedaczka tuż przed nadepnięciem wyprowadziła
>
> błyskawiczny atak w but, po czym została tym butem przygwożdżona do ziemi.
> Chwilkę leżała taka plaskata nieruchomo aż pozbierawszy się jakoś do kupy
> popełzła w bezpieczniejsze miejsce. Na szczęście nic się jej nie stało!

hmmmm, Twojej Zdecydowanie Lepszej Połowie czy zmijce? hmmmmmm bo odnosze wrazenie, zes Wasc bardziej losem zmijki przejety hmmmm :-))))

> A Moja biedna Zdecydowanie Lepsza Połowa? Cóż mjotana strachem i wyrzutami
> sumienia, że tak wlazła komuś z butami na organizm zamilkła jakoś i
> przyspieszywszy kroku ?pruła? w kierunku naszej bezpiecznej chałupi
> nki.

Jesienna droga!

[danam]

Wracam obładowana torbami z pobliskiego miasta.
Autobus sapie, prycha i podskakuje na „super” drodze.
Jednak niedogodności tej jazdy rekompensuje wspaniała przyroda.
Na rozciągających się po obu stronach drogi ugorach widać pląsające „badylki”,
których brązy, beże i żółcie nabierają w promieniach słońca czarodziejskiego
blasku. Pośród nich złociste brzózki w białych sukienkach i małe sosenki z
rozczochraną zielenią tańczą jak wytrawni soliści uśmiechając się radośnie.
Wszystko skromne, a takie piękne.
Warto było dla tego spektaklu jechać właśnie tą drogą.
„Ląduję” w swoim domku. Tu czekają kochane zwierzaki, na drzewkach śpiewają
sikorki, a wokół pyszni się w słońcu bogactwo mojego krajobrazu – czerwień
dębów, miedź buka, seledyn modrzewi i złoto jaworów. Cała paleta barw na tle
głębokiej zieleni sosen zamyka jesienny obraz.
Potem tylko smakołyki dla mojej „menażerii” i gotowanie.
Pozdrawiam. Naładowana pozytywnie Danuta.

Jesienna...

[mjot1]

Porzućcie na chwilkę albumy ze zdjęciami i rozejrzyjcie się wokół. Bo możecie
przegapić coś naprawdę pięknego!
Jesień tegoroczna jest naprawdę niezwykła. Ten repertuar, który Natura raczyła
zaserwować nam w tym sezonie jest niesamowity i wspaniały!

Obecna jesień jest zdecydowanie pod znakiem brzóz. Czy zauważyliście?
W tym roku brzozy jakoś nie straciwszy listków (oprócz tych, które z powodu
suszy uczyniły to jeszcze latem) wszystkie jednocześnie jak na komendę
przebarwiły się na żółciutko.
Ta złotożółta barwa jest jakaś taka wyraźna, wybijająca się na pierwszy plan
jakby... podświetlana? Nawet w dzień pochmurny ma się złudzenie słonecznych
refleksów. Nawet o zmroku wyraźnie widać tę ich złocistość.
Wyglądają przepięknie! Te niesamowite smugi zagajników czy też języki jasnych
płomieni na tle czarnozielonego leśnego horyzontu.
Brzoza ma jednak w sobie coś...

Jednocześnie stwierdzam prawie zupełny brak czerwieni. Dęby czerwone zawsze
bogate całą gamą od jaskrawej krwistości po szlachetną purpurę w tym roku z
zieleni przeszły od razu w brązy. Fakt, że piękne te brązy takie, lecz jakoś
czerwieni mi brakuje...
Czy u Was jest podobnie?

Najniższe ukłony!
Z gębą rozdziawioną śledzący niezwykłość widowiska M.J.

Mysikróliczek

[danam]

Jak co rano wyszłam na dwór, aby przywitać się z psem i dać mu smakołyk przed
posiłkiem.
Moje zdziwienie było wielkie, kiedy zobaczyłam psiaka siedzącego nieruchomo pod
drzwiami. Stało się coś? Chory? Co jest?
Przemawiam do niego, a on dalej nieruchomy, tylko oczętami pokazuje coś
leżącego na progu. To coś, to śliczny mysikrólik. Też siedzi nieruchomo.
Myślałam, że biedaczek nie żyje, że psisko zrobiło mu krzywdę?
Wzięłam, więc to biedactwo do ręki, żyje, to dobrze. Dopiero teraz pies, wstał,
przywitał się i merdając ogonem wraz ze smakołykiem oddalił się na trawę.
Poczciwe psisko!!
Ptaszka wzięłam do domu.
Biedactwo! Miał otwarty dziobek, przerażone „ogroooomne” oczy, a serduszko w
tej maleńkiej upierzonej piersi waliło jak młot pneumatyczny.
Dałam troszkę wody do dzióbka, ogrzałam w dłoniach, a kiedy poczułam, ze w
końcu połyka kropelki i patrzy na mnie sprawdziłam skrzydełka i łapki. Ufff!
Wszystko w porządku! Musiał w coś uderzyć podążając za jakąś muszką.
„Wyprowadzam” ptasiego rekonwalescenta na pole i umieszczam delikatnie na
gałązce w żywopłocie. Patrzymy chwilkę na siebie. Usłyszałam lekki szum suchych
listków i chyba cichutkie dziękuję. Podopieczny wylądował na pobliskiej
daglezji.
Serdecznie pozdrawiam!
Szczęśliwa Danuta.

[ptasik]

Zaczne od Pań
Danuto - jestes Wielka
Pod watpliwosc poddalabym jedynie tylko gonitwe mysikrolika za muszka i uderzenie w cos co spowdowalo to oszolomienie. Postawilabym raczej na szalona ucieczke przed jakims drapieznikiem, najpewniej jastrzebiem, bo tylko te w lesie, wsrod drzew potrafia polowac. Smiem tez twierdzic, ze tylko w strachu, ba przerazeniu przeogromnym te malusienkie istotki traca zdrowy rozsadek i jedyne o czym marza to udana ucieczka przed niechybna smiercia i rozszarpaniem.Ale moge byc w bledzie oczywiscie:-)))

Jesienna droga Katuli
Katula trzy dni spedzila w krajobrazie bardzo zurbanizowanym, oj bardzo.
Powrociwszy tedy w swoje wiejskie klimaty i sielkie krajobrazy lakoma byla ich ogladania i pierwsze co dzis rano zobaczyla jak wyszla ze swojej chalupki to byly zlote brzozy...
Widok niesamowity zwlaszcza jak to zloto wkomponowane jest w sosnowe, ciemnozielone sciany lasow, zwlaszcza jak gdzieniegdzie na plan pierwszy wybijaja sie czerwone deby , brunatne czeremchy lub inne drzewa od zoltych przez pomaranczowe po roznych odcieni brazy...
Cala droge do pracy spedzilam na wgapianiu sie w ten ostatni, ale jakzez piekny akt tegorocznej zlotej jesieni, ba jeszcze w miasteczku szlam z geba szeroko rozdziawiona , zwlaszcza, ze wierzby parkowe wygladaly tak jakby im pani jesien zrobila zlocisty balejaz....
I tak idac z ta geba rozdziawiona, a oczami rozesmianymi pomyslalam, ze jak tylko znajde dluzsza chwilke to sie tym z wami podziele. I o to wlaczam sobie ogrody i czytam o jesiennej drodze Dany, M.Jota i stwierdzam, ze mnie uprzedzili:-))))
M.Jocie - bez obaw - przyrody nie zdradze dla niczego innego, fotografia bawic sie uwielbiam, ale zawsze powtarzam, ze jest ona dla mnie tylko narzedziem do zatrzymywania zachwytow, a najlepsze zdjecia robie oczyma...
Z drugiej strony natomiast rozumiem tych, ktorzy zachwytami zatrzymanymi w kadrze chca sie z nami dzielic...