Nowe dzwony.

[socer-schlesier]

Tak jak kiedyś H.Bieniek opisywał zdejmowanie dzwonów w swoim kościele,tak dzisiaj gdyby żył z pewnością opisał by święcenie nowych dzwonów w kościele św.JChrzciciela w Żernikach.W końcu mieszkał po sąsiedzku.
Na uroczystości tej będzie biskup G.Kusz.

[ballest]

A gdzie byly odlewane?

[szwager_z_laband]

na zicher we Taciszowie:)

[socer-schlesier]

Zostały wykonane przez Zbigniewa Felczyńskiego z Taciszowa.

[szwager_z_laband]

wiysz ze te Felczynske pochodzom ze wschodu Polski(jak sie niymyla to kajs ze
kole Przemysla chyba) i majom pora odlywni(?) - juz dwiesta mo ta firma prawie
i pora filiow

[szwager_z_laband]

dwiesta lot

Kałusz

[grba]

www.felczynscy.com.pl/page9.html

[ballest]

Zbigniew nie Zbigniew jesli cos umiy to tylko ich chwolic!
Nie osondzou se ludzi po tym skond pochodzom, tylko po tym co umiom i po ich
charakterze !

[szwager_z_laband]

mosz recht, ale ze to je najstarszo firma w Polsce co robi dzwony, no to warto
sie niom blizyj zainteresowac

[ballest]

I som w miejscowosci, co jeszcze przed chwilom koscioua nie bouo ;)

[maszo]

a kysz - w porzadnym kosciele gorolskie dzwony

[maszo]

na zicher slecom

[szwager_z_laband]

ciebie na kalfas:)

[ballest]

"Der Glockenguß zu Breslau

Der Glockenguß zu Breslau

Als die Glocke zu St. Maria Magdalena in Breslau gegossen werden sollte und
alles dazu fast fertig war, ging der Gießer zuvor zum Essen, verbot aber dem
Lehrjungen bei Leib und Leben, den Hahn am Schmelzkessel anzurühren. Der
Lehrjunge aber war vorwitzig und neugierig, wie das glühende Metall doch
aussehen möge, und wie er so den Kran bewegte und anregte, fuhr er ihm wider
Willen ganz heraus, und das Metall rann und rann in die zubereitete Form.
Höchst bestürzt weiß sich der arme Junge gar nicht zu helfen, endlich wagt er's
doch und geht weinend in die Stube und bekennt seinem Meister, den er um Gottes
willen um Verzeihung bittet. Der Meister aber wird vom Zorn ergriffen, zieht
das Schwert und ersticht den Jungen auf der Stelle. Dann eilt er hinaus, will
sehen, was noch vom Werk zu retten sei, und räumt nach der Verkühlung ab. Als
er abgeräumt hatte, siehe, so war die ganze Glocke trefflich wohl ausgegossen
und ohne Fehl; voll Freude kehrte der Meister in die Stube zurück und sah nun
erst, was für Übels er getan hatte. Der Lehrjunge war verblichen, der Meister
wurde eingezogen und von den Richtern zum Schwert verurteilt. Inmittelst war
auch die Glocke aufgezogen worden, da bat der Glockengießer flehentlich: ob sie
nicht noch geläutet werden dürfte, er möchte ihre Resonanz auch wohl hören, da
er sie doch zugerichtet hätte, wenn er die Ehre vor seinem letzten Ende von den
Herren haben könnte. Die Obrigkeit ließ ihm willfahren, und seit der Zeit wird
mit dieser Glocke allen armen Sündern, wenn sie vom Rathaus herunterkommen,
geläutet. Die Glocke ist so schwer, daß, wenn man fünfzig Schläge gezogen hat,
sie andere fünfzig von selbst gehet."

[ballest]

Der Glockenguß Zu Breslau

DER GLOCKENGUß ZU BRESLAU

War einst ein Glockengießer
Zu Breslau in der Stadt,
Ein ehrenwerter Meister,
Gewandt in Rat und Tat.

Er hatte schon gegossen
Viel Glocken, gelb und weiß,
Für Kirchen und Kapellen
Zu Gottes Lob und Preis.

Und seine Glocken klangen
So voll, so hell, so rein;
Er goß auch Lieb' und Glauben
Mit in die Form hinein.

Doch aller Glocken Krone,
Die er gegossen hat,
Das ist die Sünderglocke
Zu Breslau in der Stadt.

Im Magdalenenturme,
Da hängt das Meisterstück,
Rief schon manch starres Herze
Zu seinem Gott zurück.

Wie hat der gute Meister
So treu das Werk bedacht;
Wie hat er seine Hände
Gerührt bei Tag und Nacht!

Und als die Stund' gekommen,
Daß alles fertig war,
Die Form ist eingemauert,
Die Speise gut und gar —

Da ruft er seinen Buben
Zur Feuerwacht herein:
„Ich laß auf kurze Weile
Beim Kessel dich allein;

Will mich mit einem Trunke
Noch stärken zu dem Guß;
Das gibt der zähen Speise
Erst einen vollen Fluß.

Doch hüte dich und rühre
Den Hahn mir nimmer an;
Sonst war'es um dein Leben,
Fürwitziger, getan!"

Der Bube steht am Kessel,
Schaut in die Glut hinein;
Das wogt und wallt und wirbelt
Und will entfesselt sein,

Und zischt ihm in die Ohren
Und zuckt ihm durch den Sinn
Und zieht an allen Fingern
Ihn nach dem Hahne hin.

Er fühlt ihn in den Händen;
Er hat ihn umgedreht —
Da wird ihm angst und bange;
Er weiß nicht, was er tat,

Und läuft hinaus zum Meister,
Die Schuld ihm zu gestehn,
Will seine Knie umfassen
Und ihn um Gnade flehn.

Doch wie der nur vernommen
Des Knaben erstes Wort,
Da reißt die kluge Rechte
Der jähe Zorn ihm fort.

Er stößt sein scharfes Messer
Dem Buben in die Brust;
Dann stürzt er nach dem Kessel,
Sein selber nicht bewußt.

Vielleicht, daß er noch retten,
Den Strom noch hemmen kann -
Doch sieh, der Guß ist fertig;
Es fehlt kein Tropfen dran.

Da eilt er abzuräumen
Und sieht und will's nicht sehn -
Ganz ohne Fleck und Makel
Die Glocke vor sich stehn.

Der Knabe liegt am Boden;
Er schaut sein Werk nicht mehr.
Ach Meister, wilder Meister,
Du stießest gar zu sehr!

Er stellt sich dem Gerichte,
Er klagt sich selber an.
Es tut den Richtern wehe,
Wohl um den wackern Mann.

Doch kann ihn keiner retten,
Und Blut will wieder Blut;
Er hört sein Todesurteil
Mit ungebeugtem Mut.

Und als der Tag gekommen,
da man ihn führt hinaus,
Da wird ihm angeboten
Der letzte Gnadenschmaus.

„Ich dank euch", spricht der Meister,
„Ihr Herren, lieb und wert;
Doch eine andre Gabe
Mein Herz von euch begehrt:

Laßt mich nur einmal hören
Der neuen Glocke Klang!
Ich hab'sie ja bereitet;
Möcht' wissen, ob's gelang."

Die Bitte ward gewähret,
Sie schien den Herrn gering;
Die Glocke ward geläutet,
Als er zum Tode ging.

Der Meister hört'sie klingen
So voll, so hell, so rein;
Die Augen geh'n ihm über,
Es muß vor Freude sein.

Und seine Blicke leuchten,
Als wären sie verklärt;
Er hat in ihrem Klange
Wohl mehr als Klang gehört.

Hat auch geneigt den Nacken
Zum Streich voll Zuversicht;
Und was der Tod versprochen,
Das bricht das Leben nicht.

Das ist der Glocken Krone,
Die er gegossen hat,
Die Magdalenenglocke
Zu Breslau in der Stadt.

Die ward zur Sünderglocke
Seit jenem Tag geweiht;
Weiß nicht, ob's anders worden
In dieser neuen Zeit.

Wilhelm Müller

Quelle: Sagen aus Schlesien, Herausgegeben von Oskar Kobel, Nr. 3

[szwager_z_laband]

kedys bajtle uczyli sie tego we szkole a dzisiej mauokery to juz zno - dobre co
to sam wciepnous:)

[ballest]

Nasi rodzice to na pamiec znaja, tak jak moja mama!

[szwager_z_laband]

moja juz niy, ale to je roznica pokolynia ...

[ramon6]

szwager_z_laband napisał:

> moja juz niy, ale to je roznica pokolynia ...
my sie to jeszcze we Förderschule uczyli (niy couke), ale musza sie psziznac,
ze malo zech s tego zapamiyntou.

[ballest]

Tyn dzwon bou w kosciele Marri Magdaleny, jou go widziou, tzn. tyn kosciou, bo
uech w Hotelu kolo niego mieszkou!
Kedys uech wciepnou na Gliwicach kedy go zniszczono.

[szwager_z_laband]

ijuzas ta Marlyna:))

[ballest]

"W 1386 r. na południowej wieży kościoła zawisł największy z dzwonów kościoła
dzwon Marii, zwany również dzwonem Skazańca lub Grzesznika. Dźwięk dzwonu przez
stulecia towarzyszył ostatniej drodze skazańców wiodącej ku wrocławskiej
gilotynie, chętnie i często spływającej naonczas krwią. Dzwon był dziełem
pracowni Michała Wilde, cenionego wrocławskiego ludwisarza. Legenda głosi, że
jeden z jego uczniów, zatrudniony przy wytopie metalu, pod nieobecność mistrza
wykonał odlew dzwonu, która to czynność wyraźnie zastrzeżona była przez mistrza
na wyłączność. Poniewczasie, pomny na surowe obejście mistrza, uczeń wybiegł w
jego poszukiwaniu, aby ujawnić przestępny swój czyn i wyrazić należną skruchę.
Gdy go odnalazł, i jął wyznawać winę niczym na spowiedzi, zapalczywy Wilde
wpadł w gniew tak szalony, że z miejsca położył go trupem, po chwili był już w
odlewni spodziewając się zastać dzieło zniszczone lecz... zastał zastygły już,
twardy i pięknie błyszczący wielki dzwon. Popadł tedy w rozpacz nad swą
zbrodnią i sam stawił się przed sądem. Prawo nie było łaskawe - krew przelana
żądała krwi. W dniu, kiedy kładł głowę pod nożem gilotyny, po raz pierwszy -
prawem ostatniego życzenia skazańca - rozbrzmiał czysty, głęboki ton. Po raz
ostatni dzwon zagrzmiał, rozpadając się na części, gdy runął w dół wraz ze
zdruzgotaną wieżą południową kościoła. Było to w 1945, gdy na miasto spadał
grad bomb lotniczych.

Wysoko, ponad portalem Marii Magdaleny, unosi się mostek, łączący łukiem obie
wieże, podobno niegdyś snuły się po nim o północy dusze lekkomyślnych
dziewcząt, pokutujące za zwodzenie chłopców, igranie z uczuciami i porzucanie
narzeczonych.

Prawdziwym skarbem świątyni jest zdobiący elewację południową późnoromański
portal, przeniesiony tu w 1546 r. z opactwa św. Wincentego na Ołbinie. Opactwo
to ufundowane zostało dla benedyktynów przez Piotra Włosta w połowie XII w.
Po wojnach husyckich, gdy zabudowania klasztorne poważnie ucierpiały, decyzją
Rady Miejskiej rozpoczęto rozbiórkę. Wówczas portal ołbiński wmurowano w
południową ścianę Marii Magdaleny (aby obejrzeć tympanon z tego portalu ze
sceną Zaśnięcia N P Marii, należy udać się do Muzeum Architektury, ul.
Bernardyńska 7).
Bogato zdobione kolumny wspierają łuki archiwolt - pośród ornamentacji
roślinnej uwagę skupiają sceny z życia Chrystusa. Portal ten plasuje się w
czołówce pomników rzeźby romańskiej w Europie.
Wnętrze kościoła nakrywają sklepienia gwiaździste i trójpodporowe - typowe dla
wrocławskiego gotyku.

Kościół był wyposażony u schyłku średniowiecza w 58 ołtarzy. Dziś zdobią go
m.in. zespół nagrobków i epitafiów, renesansowa ambona wsparta na trzech
postaciach aniołów i gotyckie sakramentarium z płaskorzeźbami Biczowania,
Ukrzyżowania i Zmartwychwstania Chrystusa.
W Marii Magdalenie odbywają się obecnie koncerty muzyki oratoryjnej Wratislavia
Cantans.

Opodal znajduje się elegancki hotel o tej samej, co świątynia, nazwie. Dumna
sylweta starego kościoła przegląda się jak w lustrze w szklanych taflach
wielkich ścian współczesnej architektury sąsiedniego budynku. "

[sloneczko1]

byłam kiedyś we Wrocławiu ale tyn kościół boł zawarty:(
i niy mogłach go zwiedzić:)

[sloneczko1]

Laband--niy podobo Ci sie te miano?

[ballest]

Labandowi sie bardzo podobou, a mie tysz !

[szwager_z_laband]

mosz recht, to je jedne z najpiykniejszych imion:)