Pozlacany Warkocz -K.Gärtner

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/01.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/02.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/03.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/04.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/05.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/06.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/07.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/08.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/09.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/10.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/11.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/12.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/13.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/prk014/14.mp3

[szwager_z_laband]

ach jak bys widziou jak ta ostatnio piosynka mode wykonawcy wtedy spiywali -
Ballest to bouo aze szpas na nich paczec! - to bou ze nagrywania tego we studiu

[sloneczko1]

służy jyj te kozie mlyko :)

[ballest]

Ja sluzy ji ;)

[ballest]

www.polandbymail.com/get_item_prk014_gaertner-k-pozlacany-warkocz.htm
Tak na uboczu, Sebastian tysz tera dziynnie kozie mleko pic chce, albo chce 3
kozy chodowac, a jak mu na to E. nie pozwoli, to je bydzie kupowou!

[sloneczko1]

a czymu mo mu E. niy pozwolić kozy chować?

[ballest]

a tera uo karliku
63.162.101.71/mp3/pncd054/08.mp3

[ballest]

No ja laka mou wielkou, ale fto je bydzie dojou;)

[ballest]

63.162.101.71/mp3/pncd054/08.mp3

[ballest]

63.162.101.71/mp3/pncd054/03.mp3

[szwager_z_laband]

ta couko puyta tysz mom - to je we wykonaniu "Slonska"!

:)

[ballest]

Ta musi byc richtig fajnou w wykonaniu Slonska! bo te piec umiom!

[ballest]

piec uot piejom;)

[szwager_z_laband]

wczora prawie moja mama przijechaua curik ze Glywic i opowiadaua mi ze boua we
Koszyncinie - oni tam miyszkajom

[ballest]

Ja, kouo Lublinca to som tak richtig pedziec nasze Slonzoki!

[sloneczko1]

ballest napisał:

> No ja laka mou wielkou, ale fto je bydzie dojou;)
no jakto kto? Sebastian:)

[ballest]

a fto go dojidz nauczy, jou?
;)

[sloneczko1]

a czymu by niy?to je proste przeca

[ballest]

godosz, a co Ty doic umiysz?

[szwager_z_laband]

ballest napisał:

> www.polandbymail.com/get_item_prk014_gaertner-k-pozlacany-warkocz.htm
> Tak na uboczu, Sebastian tysz tera dziynnie kozie mleko pic chce, albo chce 3
> kozy chodowac, a jak mu na to E. nie pozwoli, to je bydzie kupowou!


moja ulubono je sam "Na opolskim rynku"

[szwager_z_laband]

Śpiewana rewolucja
Michał Smolorz2005-11-14, ostatnia aktualizacja 2005-11-14 12:14
Karnawał 1981 roku przyniósł niespotykany rozkwit polskiej rozrywki. Było
biedniej, ale i śmieszniej. Kto wie, czy ta chwila nie będzie uchodzić za złoty
okres polskiego kabaretu. Było tak jak w dziennikarstwie: z jednej strony
poluzowane cugle poszerzały margines artystycznej swobody, z drugiej strony
wciąż działająca cenzura zmuszała do umiejętnego operowania półsłówkami,
aluzjami i podtekstami
Warkocz na ludowo

Na śląskim poletku pierwszym znaczącym wydarzeniem artystycznym stał się
Śpiewnik Śląski "Pozłacany warkocz" Katarzyny Gaertner (rok wcześniej podczas
festiwalu opolskiego pokazano jego wstępną wersję - patrz odcinek VIII
Wspomnień). Okazją do wystawienie pełnego "Warkocza" (a zwłaszcza dla
wyciągnięcia ze stolicy pieniędzy na to przedsięwzięcie) była 60. rocznica III
powstania śląskiego. W czerwcu przypadła też 80. rocznica urodzin Jerzego
Ziętka. Od pięciu lat ten niezwykły polityk żył w przymusowym zapomnieniu,
zamknięty na pięterku swej willi w Ustroniu. Wprawdzie oficjalnie wciąż był
zastępcą przewodniczącego Rady Państwa, lecz w Katowicach mówienie i pisanie o
nim było swoistym tabu. Po raz pierwszy po odejściu Ziętka z urzędu udało się
przeprowadzić z nim telewizyjny wywiad.

"Pozłacany warkocz" idealnie pasował do odkurzonych obchodów powstańczych
rocznic. Spektakl w reżyserii Kazimierza Kutza ze scenografią Andrzeja Czeczota
wystawiono 2 maja w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu. W premierowym spektaklu
wzięła udział cała czołówka polskiej estrady: Andrzej Zaucha i zespół Dżamble,
Maryla Rodowicz, młodziutka Anna Jurksztowicz, mało jeszcze znany Ryszard
Riedel i zespół Dżem. Piosenki z tego spektaklu na trwałe weszły do radiowego i
telewizyjnego repertuaru, niektóre z nich z biegiem lat zostały uznane za...
ludowe i trafiły do repertuaru zespołów folklorystycznych. Była to pierwsza i
na długie lata jedyna prezentacja tego widowiska. Następne odbyło się
dopiero... 15 lat później.

Powrót Opola na Śląsk

Prawdziwa erupcja artystycznej wolności przypadła jednak na festiwal opolski.
Już od marca toczyliśmy boje, aby Warszawa oddała festiwal Śląskowi. Od 1976
roku był to oficjalnie festiwal Telewizji Polskiej, która trzymała nad nim
pełną kontrolę - nie tylko pod względem artystycznym, ale i "politycznym".
Oczywiście, wszystkie uprawnienia do festiwalu miała telewizyjna centrala w
stolicy, katowicka TV była całkowicie wyłączona z przygotowań i antenowej
obsługi.

Po kilku tygodniach negocjacji udało się nam w dużej części odzyskać prawa do
festiwalu - ustalono, że będzie to koprodukcja Naczelnej Redakcji Rozrywki w
Warszawie i naszego Ośrodka, przy czym pełna obsługa techniczna będzie po
naszej stronie. Po latach na telewizyjną antenę miała też powrócić bezpośrednia
transmisja "na żywo". Wszyscy już przywykli, że festiwal pojawia się na
antenie "z konserwy", po uprzednim zarejestrowaniu i zmontowaniu.

Największe boje trzeba było toczyć o transmisję Kabaretonu. Tu władza nie
popuściła. Swój program zgłosiły wszystkie znaczące kabarety, zanosiło się, że
będzie to swoisty wyścig, kto bardziej dołoży komunie. Wprawdzie cały program i
tak podlegał cenzurze prewencyjnej, ale władza doskonale wiedziała, że nie da
się wszystkiego przewidzieć, że nie można ocenzurować min, mrugania okiem,
tonacji głosu. Stanęło na tym, że program będzie zarejestrowany i ponownie
ocenzurowany przed emisją.

Im bliżej festiwalu, tym sytuacja wokół Kabaretonu zaostrzała się. Większość
artystów już przedstawiła swoje programy - wynikało z nich, że naprawdę będzie
ostro. Cenzorzy robili wprawdzie, co było w ich mocy, ale i tak nie byli w
stanie zatrzymać wszystkiego. Niemal w ostatniej chwili, bo już w trakcie
trwania festiwalu, kierownictwo telewizji zdecydowało, że nie będzie ani
transmisji, ani nawet rejestracji Kabaretonu.

Burzenie Bastylii

Festiwal opolski A.D. 1981 roku był wspaniały, kto wie, czy nie największy w
swojej historii. Piosenka za piosenką przynosiły niezapomniane przeżycia, w
amfiteatrze unosiły się nieokiełznane fluidy wolności, które uskrzydlały
publiczność i wykonawców. Było tak na wszystkich koncertach. Na popołudniowych
spotkaniach rockowych królowało "Nie płacz Ewka", którą do dziś Perfect chrypi
na koncertach. W koncercie piosenki strajkowej zbierali owacje artyści, którzy
niespełna rok wcześniej podtrzymywali na duchu stoczniowców.

Jednak publika prawdziwie zamarła dopiero wtedy, gdy na estradę weszła Krystyna
Prońko z brawurowo zaśpiewanym "Psalmem stojących w kolejce" Ernesta Brylla i
Wojciecha Trzcińskiego. W krótkim tekście zawierała się kwintesencja całej
komunistycznej beznadziei końca lat 70. Za czym kolejka ta stoi? Po szarość, po
szarość, po szarość... Na co w kolejce tej czekasz? Na starość, na starość, na
starość... Ale czekaj, stój, wytrzymaj, kiedyś te kamienie drgną. I popłyną jak
lawina przez noc, przez noc, przez noc...

"Psalm" był swoistym proroctwem. Upiorna rzeczywistość kolejkowego upodlenia
miała się dopiero rozwinąć w następnych latach. Piosenkarka zyskała owację,
jakiej tu nigdy nie widziano i nie słyszano. Nie była to rozbawiona widownia,
która kiedyś kołysała się przy "Cała sala śpiewa z nami". Tamten szlagier
Jerzego Połomskiego był raczej sukcesem wodzireja. Owacja dla Krystyny Prońko
była raczej wybuchem rewolucyjnego entuzjazmu, wiodącym do zburzenia Bastylii.

Czekając na czerwone mrówki

Nabuzowana publiczność tłumnie czekała na Kabareton. Program opóźnił się o
jakieś dwie godziny, do ostatniej chwili trwały targi z cenzurą. Amfiteatr był
przepełniony, na widowni gniotło się daleko więcej ludzi niż było miejsc.
Dalsze opóźnienie mogło skończyć się rozruchami, co do pewnego stopnia
zmiękczyło cenzorów.

Warto było czekać. Do siódmej rano trwały satyryczne rozrachunki z komuną.
Dreszcz po raz pierwszy poszedł po widowni, gdy poznański kabaret TEY wykpiwał
niedawny list z pogróżkami, jaki sowiecka partia wysłała do polskich
przywódców. Zenon Laskowik szydził z I sekretarza KC: "O jak spokojny byłby
nasz dom, gdyby zrozumiał wreszcie On, co ma nerwy, ma nerwy napięte do granic,
ma nerwy, ma nerwy, bo chcą przyiwanić". Na to Bogdan Smoleń piskliwym
głosikiem jęknął: "Ma nerwy, ma nerwy i strachy na Lachy, bo dostał list
otwarty od Kara Mustafy". Potem Tadeusz Ross z radiowego kabaretu "60 minut na
godzinę" zaśpiewał o mickiewiczowskich bohaterach - Zosi i Tadeuszu - którzy z
niepokojem patrzą, jak na skraju ich kocyka "Czerwone stoją mrówki". A potem
już cała widownia śpiewała straceńczo: "Wejdą? Nie wejdą? Wejdą? Nie wejdą".
Skóra cierpła ze strachu, bo interwencja radziecka była całkiem realna, ale jak
karnawał, to karnawał. Potem Jan Pietrzak ze swoim hymnem " Żeby Polska była
Polską", w czasie którego cała publiczność stała i roniła łzy. Świtało już, gdy
Piotr Skrzynecki z całą Piwnicą pod Baranami parafrazował piosenkę
Ordonki: "Partia ci wszystko wybaczy, smutek zamieni ci w śmiech. Partia tak
pięknie tłumaczy, zdradę i kłamstwo i grzech".

Wbrew wszelkim zakazom opolski Kabareton 1981 roku udało się zarejestrować.
Operatorzy kamer i realizatorzy zmylili czuwających w zakamarkach
funkcjonariuszy SB i ostentacyjnie poszli do knajpy. Za kamerami, które dla
niepoznaki osłonięto pokrowcami, stanęli inni pracownicy (w tym ja sam). Kiedy
w latach 80. zaczęło upowszechniać się domowe wideo, ten zapis stał się hitem
podziemnego obrotu kasetami.

[szwager_z_laband]

www.tvp.pl/_zdjete/opole/mpg/AZaucha.mpg
to tysz je z tego:)

[ballest]

To bouo richtig dobre! ;)