Obciachy dzieciństwa

[india78]

Moj najwiekszy obciach to koszmarna kurtka, ktorą kupila mi mama. Z zielonego
ortalionu(kolor bardziej krzyczący niz stonowany). Na plecach miala wyhaftowane
trzy misie polarne. Idące gesiego. Oczywiscie wszyscy za mną krzyczeli, ze
misie sobie du..y wąchają : ))))))

[Gość: hania z erewania]

Żarłocznym dzieckiem byłam.Tak bardzo żarłocznym,że rodzice w którymś momencie
zamykali przede mną kuchnię.Co nie znaczy możonym.Po przyjściu ze szkoły czekał
na mnie w pokoju termos z herbatą i kanapki.Swoim gościom tłumaczyłam,że to ze
względu na zamiłowanie do zabaw z gazem.Oczywiście kanapki mnie nie
urządzały.Myszkowałam dalej w spiżarni.W ten oto sposób naruszyłam morele w
syropie i szprotki.Wszystko w puszkach.Nie umiałam posłużyć się otwieraczem,więc
waliłam weń młotkiem,podważałam scyzorykiem.Szprotkami podzieliłam się
sprawiedliwie z kotem Fredziem.Nie wszystko udało mi się z puszek wydobyć,to też
wstydliwie schowałam je do regału.Upłynął jakiś czas,w domu goście,ze mną w
pokoju 4 lata starszy kuzyn.W jednej z części regału rodzice trzymali swoje
dokumenty...Jak na złość ojcu coś było potrzebne.Otwiera swoją część,a tam
smród.Wyartykułował swoje odczucia,zajrzał do mojej części i wyjął te
nieszczęsne morele i rybki :(((

[Gość: jaija]

To mi przypomniało obciach mojej kumpeli-niejadka: swoje kanapki upychała w
barku, w takiej jednej torebce (przez cały rok szkolny). Któregoś dnia tę
torebkę otworzyła ona czy jej mama, wiadomo, co było ;)
p.s. ja kanapki "dla ptaszków" zostawiałam :D ale był już taki wątek kanapkowy

[Gość: zielona.malpa]

Ja pod koniec podstawówki namiętnie słuchałam punk rocka i grunge'u w związku z
czym starałam się odpowiednio ubierać- spodnie "rurki" z agrafkami powpinanymi
na zewnętrznych szwach, a do tego buty- takie prawie glany. Niestety, jak
wiemy, "prawie" robi wielką różnicę. Gdy chciałam być elegancka odziewałam się
w sukienki ze zgrzebnych materiałów zakupione w tzw. Galerii, w których podobno
(tak twierdził mój brat) wyglądałam niczym Jurand ze Spychowa. Patrząc z
perspektywy czasu, nie wyglądałam wtedy jakoś super fajnie, ale taki wówczas
miałam styl :)) W każdym razie jak dla mnie to lepsze niż falbaniaste
różowości...

[Gość: ptysiunia]

i to ma być obciach?dziewczyno ja w czasach licealnych chciałam tak wyglądać,ale
mundurowała mnie mama(to dopiero obciach!)więc moje ciuszki delikatnie mówiąc
stylu nie miały.Teraz mam pewien styl,nie grangee,nie mega młodzieżowy,ale
bardziej lajtowy niż wtedy pozdro

[klymenystra]

coo to jest "styl grangee" ?
nie nadazam za dzisiejsza mlodzieza :(

[Gość: fanka]

nie grangee tylko grunge
pl.wikipedia.org/wiki/Grunge
co do stylu to pamiętam porozciągane niemiłosiernie swetry, koszule
w kratę, glany i cóż... artystyczny nieład na głowie
aaa i koniecznie wściekły kolor włosów

[luccio1]

Przełom lat 60./70. (XX w.). Późny wieczór. Wraz z Mamą wracam z
przysłowiowych "imienin u Cioci", gdzie oboje nie oszczędzaliśmy się przy suto
zastawionym stole. Ja w granatowym garniturku licealnym, z czerwoną tarczą i
dwoma "kątami", w białej koszuli, pod krawatem, ze spuszczonymi spodniami kucam
na chodniku pod ścianą jakiejś kamienicy i robię kupę. Obok mnie Mama z
podkasaną spódnicą od kostiumu, halką zrolowaną na biodrach, wypina pas do
pończoch i załatwia obie sprawy.
(Mama uważała za niegrzeczne i niekulturalne korzystanie w gościnie z toalety
gospodarzy).

[Gość: ..................]

nocny patrol nie złapał aby?


ROTFL

[Gość: hehe]

luccio,tożto obrzydliwe co piszesz
,przypomniało mi się jeszcze,że oglądałyśmy z koleżankami film dirty dancing aż
się taśma w kasecie zjechała,oczywiście myślałyśmy,że jesteśmy bardzo dojrzałe
na ten film i wszystko rozumiemy :-),
no i nagrywanie z radia piosenek a potem odtwarzanie ich w celu śpiewania do
dezodorantu przy jednoczesnym układzie tanecznym,hihi

[Gość: rychu slmc]

zbiorka na lekcji WF -stalem w pierszym szeregu i ktos z tylu pciagnal moje
spodenki gimnastyczne-opadly do kostek razem z majtkami -trzeba bylo widziec
mine pani ! to byla prawdziwa trauma!!!!!

[Gość: Anna Patrycy]

potwierdzam, ze to byłam ja z pewną taką niesmiałością. potem była
Kaska Niekrasz. ale to były takie czasy że reklama się tak wryła i
na prędce, spontanicznie wymyślone powiedzenie o nieśmiałości.nic na
to nie poradze i nawet nie bede przepraszac.
co do obciachów. Chyba takim obciachem bylo pójść na film
pt "elektroniczny morderca". Nikt więc na niego nie chodził,bo każdy
myślał że to ruski, propagandowy film. Natomiast po latach okazało
się że to kultowy Terminator. Obciachowo dziś brzmi to, że chodziło
się do kina po raz n-ty na "wejście smoka" z brucem lee i kazdy
chciał byc taki jaki on. No i obciachem było (pamietam za dziecka w
podstawówce)przymusowo oglądać relację z pogrzebu breżniewa. trzy o
ile nie cztery godziny w nakazanej ciszy i powadze. broń boze
zadnych smiechów, bo uwaga do dzienniczka. no i nie wspomne tez
pochodów pierwszomajowych, Urbana z jego pogadankami na temat
terrorystów czyli walczących polaków przeciw komunizmowi. ale
przynajmniej nieobciachowy był wtedy wierszyk o nim "gdyby urban
miałby turban to ze świni byłby homeini". tak to wygladało, takie
czasy. a to ze ktos się zsikał, to takie są przywary dziecięcego
wieku. a że Modern talking był modny to tez się słuchało.

[Gość: wirka]

Łooo matko ile tego było.
Chciałam mieć lalkę barbie, to na wszystkim pisałam "barbie" żeby
delikatnie dać rodzicom do zrozumienia co jest moim marzeniem ( na
szybach, parapetach po zewnętrznej stronie, na kurzu na meblach itp)
Taka akcja niewidzialna ręka.
Ze znajomymi bawiliśmy się w smerfy albo mupeciątka - każdy chciał
być klakierem albo zwierzakiem - raz się o to pobiliśmy i wróciłam
do domu z pokaźnym limem
W podstawówce szczytem elegancji w moim wykonaniu była czerwona
bluzka z rękawami nietoperz, do tego czerwono-pomarańczowa spódnica
układanka, czerwone leginsy i czerwone płócienne kaczuszki. Raz
uparłam się na lakierki - to nic że były za małe - chodziłam w nich
do listopada, do dziś mam na "ostrogi" na piętach jako wątpliwą
pamiątkę.
W liceum szpanem było mieć flanelową koszulę w czerwono-czarną
kratę. Moja się sprała, więc odprułam rękawy i wszyłam je po bokach
jako poszerzenie, Brzegów nigdy nie obrąbiłam i sterczały nitki, Jak
to cudo trochę się porwało, to pospinałam je agrafkami i chodziłam
dalej. Zakładałam to na koszulki albo na całkiem grube swetry. Do
tego własnoręcznie wykonana biżuteria z pestek od jabłek: korale,
bransolety, kolczyki - nosiłam codziennie, bo uważałam że przynosi
mi szczęście. W dżinsach pracowicie powyrywałam dziury żeby było
bardziej stylowo. Do tego prawie glany, z których byłam bardzo
dumna. To były piękne czasy:)

[Gość: wirka]

a i jeszcze przypomniało mi się poncho zrobione z koca poprzez
wycięcie dziury na głowę. Dumna i blada chodziłam w tym po ulicach.
W sumie nie dziwię się mężowi mojej koleżanki, który zabronił się
jej ze mną kolegować, bo jestem elementem wywrotowym. Pytanie skąd
miałam odwagę na taką ekstrawagancję w małym zapyziałym miasteczku?