Gdyby ludzie nie mieli uczuć

[annanow261]

Tak dobrze byłoby, gdyby ludzie nie mieli uczuć, te wszystkie handry, spadki
nastrojów poszłyby w niepamięć. Nie byłoby zmartwienia z powodu choroby
dziecka bo zmartwienie to też uczucie, tylko praca by była, ale bez
zmartwień. Tylko, że nie byłoby wtedy szczęścia o które wszyscy zabiegają. Ja
też, a które czuję, że mi umyka. Teraz chciałabym tych uczuć nie mieć bo są
dla mnie wyniszczające.

[ankagoz]

Też, rosnąca depresja już 2 lata, nie radzę sobie ze sobą. Jestem zła na cały
świat. Po co? proszki na uspokojenie - co mi to daje? Tak chciałabym wrócić do
siebie, być taka jak wcześniej - teraz nie znoszę siebie - jest mi źle. Macie
receptę na szczęście????. Ja już zapomniałam jak to jest....

[kaha1]

ja sobie wtedy mówię "przestań się użalać nad sobą, ty jesteś zdrowa to dziecko
jest chore i potrzebuje radości a nie smutku"

[maka2003]

niekiedy wydaje mi się, ze ja swoje uczucia gdzieś po drodze zgubiłam - takie
wewnętrzne refleksje, zastanawianie sie nad sensem życia, dogłębne analizowanie
siebie i otoczenia. Niekeidy mi szkoda, że nie ma we mnie tej szalonej
nastolatki, dojrzewajacej kobiety. Ale zaraz uzmysławiam sobie, że jeszcze
nigdy nie było we mnie tyle matki, tyle miłości, tyle woli walki i tyle siły.
Stawiam przed soba zadania, które staram się realizować i jak lwica walczę o
szczęście swoje i moich najblizszych. Nie mam czasu na reflekje.

maka

[maka2003]

Kasia, dobrze ż znowu z nami jesteś
m

[mama_misi]

Uczucia sa potrzebne bo dzięki nim kochamy - kochamy bezrganicznie. Ja po
pierwszym załamaniu kiedy dowiedzieliśmy się, ze mała jest nieuleczalnie chora
powiedziałam sobie - DOŚĆ. Moje dziecko musi miec normalny dom i zawsze
uśmiechnięta mamę. Rzuciłam się w wir pracy - czyli robienia wszystkeigo aby
złagodzić przebieg choroby. Nie rozczulam sie nad sobą i nie myślę o tym co
może być. Żyje dniem dzisiejszym, nie planuję, nie myślę co bedzie. Czasami gdy
odchodzą dzieci chore na muko mam chwile załamania ale szybko sie podnosze i
działam ze zdwojona siłą bo musze zrobić jak najwięcej dla mojej córki. Uczucia
i emocje dodaja mi siły do walki. My rodzice chorych dzieci musimy byc silni bo
to od nas zalezy los naszych dzieci. Nie możemy pozwalac sobie na
czarnowidztwo! Musimy codziennie witac dzien z usmiechem na twarzy i z głowa
podniesioną do góry. Musimy byc silni i cieszyć się z tego co mamy...

[annanow261]

podziwiam, ale nie każdy ma tyle siły, a może potrzebuje więcej czasu na
zrozumienie sensu tej choroby, jeżeli da się taki sens zrozumieć. Wiesz myślę
też, że może zależy to trochę od rodzaju choroby dziecka, bo na to czy będzie
miało mucowiscydozę rzeczywiście nie masz wpływu, ale jeżeli jest podejrzenie o
upośledzenie dziecka spowodowane czynnikiem w ciąży lub przy porodzie to trochę
zastanawiasz się czy nie ma w tym twojej winy, a to w takiej sytuacji jest
najbardziej nie do zniesienia.

[mama_misi]

Rozumię cię, naprawde... Choroby dziecka nie da się zaakceptować ale trzeba sie
nauczyc z nią zyć. To nie jest tak, że majac dziecko obciążone genetycznie nie
obwiniałam sie że to przeze mnie. Tez zastanawiałam się za co ta kara, co
takiego zrobiłam, ze mam nieuleczalnie chore dziecko... I wyobraź sobie, ze
znalazłam kilka rzeczy prze które moje dziecko jest chore - oczywiście
absurdalnych. Napewno twoje dziecko nie jest chore przez ciebie, napewno nie
zawiniłaś!!! Sama piszesz, ze jest "podejrzenie" a ten kto ci powiedział, ze to
być moze przez ciebie to skończony idiota! Żadna matak świadomie nie
skrzywdziłaby swojego dziecka. Prawda? Wiem, ze potrzeba czasu aby nauczyc sie
z tym życ, ale może skup sie na tym jak wpłynąc pozytywnie na rozwój twojego
dziecka. Co możesz zrobic teraz a co bedziesz mogła zrobic gdy dziecko
podrosnie. Nie wiem jak głebokie upośledzenie jest twojego dziecka ale zawsze
mozna o nie walczyc i na tej walce sie skoncentruj. Walcz, walcz i walcz - nie
mysl czyja to wina bo napewno nie twoja!!!

[kaha1]

witaj maka. Ja nadal w rozważaniach nad życiem i śmiercią - po raz kolejny..
Tyle doświadczeń a dopiero tak mało życia minęło.. coż to będzie dalej..?

a jeśli chodzi o upośledzenie.. jej to jedna z najmniej poważnych diagnoz! Moja
córcia być może jest. Ale lekkie upośledzenie -toż to może oznaczać szczęśliwe
życie i rodzinę!