Emmerich - polski sklep. Arnhem - Nijmegen uwaga !

[mister1]

Bedac na zakupach Niemczech ( co robimy raz na pare tygodni) przypadkowo
trafilismy na polski sklep ( istnieje od lutego):
" U Tadzia"
Huehnerstrasse 3
Emmerich (nad Renem)

jak sie konczy deptak w Emmerich ( miasteczko zaraz za granica od strony
Arnhem) w lewo i po prawej stronie ( obok sklepu z warzywami).
Jak to w Niemczech - w sklepie tez kolekcja polskiej gorzaly ( niestety w
Holandii w sklepach spozywczych zabroniona).

[mister1]

telefon do sklepu w Emmerich:
00 49 2822 5376221

[a.polonia]

no prosze, coraz blizej, moze sie kiedys wybierzemy ;-)
Nazwa sklepu mnie rozczulila ;-))))))))))))))
w Ewijk jest polska restauracja, szczegolow niestety nie znam, bo
przejezdzalismy tylko i zauwazylam szyld.

znalezione na necie

[mister1]

Das gängige Bild der deutsch-polnischen Beziehungen im Kalten Krieg nimmt sich
bis zum Beginn der Brandtschen Ostpolitik überwiegend statisch aus. Erst
Grundlagen- bzw. Grenzvertrag und Kniefall 1970 haben in dieser Perspektive
Dynamik in die Beziehungen zwischen Warschau und Bonn gebracht, wohingegen die
Distanz zwischen VR Polen und DDR anhielt, mit Solidarnosc gar zunahm. Dass die
Berührungsflächen von Deutschen und Polen nach 1945 – auch auf oberster Ebene –
tatsächlich nicht nur größer waren, sondern zu Teilen vergessen, ja unbekannt
sind, haben unlängst Jan Rydels Untersuchung der polnischen De facto-
Territorialautonomie im Emsland in der unmittelbaren Nachkriegszeit mit Maczków
(Haren) und Spadochronowo (Emmerich) als Zentren [1] oder die von Wlodzimierz
Borodziej und Hans Lemberg unternommene Quellenedition zum Schicksal der
Deutschen im westverschobenen Polen im selben Zeitraum belegt

O Haren to slyszalem , ale Emmerich-Spadochronowo ? kto wie cos na ten temat ?

Haren

[mister1]

Polskie enklawy jednak powstawały, choć w znacznie mniejszym zakresie niż
planowano. Duże skupisko Polaków powstało właśnie w Emslandzie, we wsiach i na
terenach dawnych obozów oraz w miasteczku Haren, z którego 2 Korpus Kanadyjski
wysiedlił mieszkańców w maju 1945 roku.

Wkrótce po zamieszkaniu Polaków w Haren, przyjechał tam Naczelny Wódz generał
Tadeusz Bór-Komorowski, szef sztabu generał Stanisław Kopański oraz generał
Stanisław Maczek, wówczas już jako dowódca 1 Polskiego Korpusu.

23 czerwca 1945 roku odbył się uroczysty chrzest miasta, któremu nadano nazwę
Maczków, na cześć uwielbianego przez żołnierzy pierwszego dowódcy 1 Dywizji
Pancernej, Stanisława Maczka. Ulicom nadano nazwy: Armii Krajowej, Legionów,
Jagiellońska, Zygmuntowska, Lwowska, Łyczakowska, Wileńska, Polna, Ogrodowa,
Kopernika, Mickiewicza, Akademicka. Pieczęć miejska przedstawiała tarczę
herbową z przedstawionym kwiatem maku, nad tarczą umieszczono hełm i skrzydło
husarskie jako znak 1 Dywizji Pancerrnej.

Wysoki rangą oficer brytyjski donosił entuzjastycznie o zorganizowaniu przez
Polaków własnej administracji, działalności oświatowej i duszpasterskiej, o
wydawaniu gazetki, zaopatrywaniu miasta przez własne piekarnie i zakłady
rzeźnicze, o planowaniu otwarcia kin i teatrów. W pierwszych tygodniach
polskiego miasta w północno-zachodnich Niemczech odbył się koncert sławnego
skrzypka Yehudi Menuchina i akompaniującego mu pianisty Beniamina Brittena. Jak
po latach wspominał wielki skrzypek, Maczków ujrzał jako oazę radości i
beztroski, gdzie odbywały się liczne wesela a ulicami krążyły ???umajone
kwiatami powozy”.

Wkrótce, 19 czerwca 1945 roku powstał Teatr Ludowy im. W. Bogusławskiego, który
zorganizował wyzwolony z obozu jenieckiego Leon Schiller; był jednym z tych,
którzy nawoływali do powrotu do kraju. Można powiedzieć, że życie kulturalne
kwitło nie tylko w Maczkowie, ale i w innych polskich osiedlach. Koncerty,
uroczystości z okazji patriotycznych rocznic, kina – to była codzienność.
Wydawana polska prasa, gazety ???Dziennik” i ???Defilada” osiągały początkowo
nakład 90 tysięcy egzemplarzy. Powstało kilkanaście polskich przedszkoli i
szkół, a w samym Maczkowie gimnazjum, liceum oraz Polskie Gimnazjum Mechaniczne.

W pierwszym okresie Maczków był administrowany przez burmistrza i Zarząd Miasta
z nominacji dowództwa 1 dywizji Pancernej. Ale już w marcu 1946 roku odbyły się
powszechne, tajne, bezpośrednie i proporcjonalne wybory do Rady Miejskiej,
składającej się z 12 członków i 12 ich zastępców. Rada wybrała burmistrza,
kandydował m.in. adwokat Witold Nowakowski, który przegrał z Mieczysławem Futą.

Dzieje miasta Maczków-Haren i polskiej społeczności w tamtym rejonie Niemiec
oraz ???okupację” przedstawił w niezwykle bogato udokumentowanej książce pt. ???
Polska okupacja” w północno-zachodnich Niemczech 1945–1948 Jan Rydel (z tych, w
prostej linii Rydlów), wydanej trzy lata temu, a z której wybrałem kilka
zaledwie wątków. Interesujące są w niej także te rozdziały, które przedstawiają
zachowania Polaków w stosunku do niemieckiej ludności. Oto relacja z wejścia w
dniu
7 maja 1945 roku polskiego pododdziału dowodzonego przez porucznika Zbigniewa
Sztumpfa: ???Do czołgu podbiegła delegacja z burmistrzem i proboszczem na
czele. (...) (Burmistrz) prosi o zgodę na wywieszenie na domach polskich flag,
wierzy bowiem, że polscy bohaterowie nie zrobią wówczas mieszkańcom żadnej
krzywdy. Sztumph wysłuchał spokojnie całego przemówienia, po czym oświadczył,
że żadnych polskich flag wywieszać nie wolno. Natomiast na każdym domu wisieć
ma biała flaga o rozmiarach metr na osiemdziesiąt centymetrów, która ma być
prana we wtorki i piątki. W drodze wyjątku na wieży kościelnej może być
wywieszona flaga o barwach papieskich dowolnych wymiarów”.

Pułkownik Franciszek Skibiński, którego Rydel cytuje, tak pisał o chwilach
wkraczania polskich oddziałów: ???Nade wszystko rozkazałem kategorycznie, bez
względu na obiektywne trudności, zrobić przed wymarszem zbiórkę całych pułków i
batalionów i wytłumaczyć żołnierzom – przemówić im do ambicji, honoru i do
rozumu – żeby zachowywali się z godnością. Mają być dumnymi zwycięzcami. Niemcy
mają się ich bać jak ognia, ale muszą ich jednocześnie szanować”.