nocne przemyslenia

[uczula]

w nocy misiek (kolo4,5) wydarl sie niespodziewanie (no to nie jest
jakies zaskoczenie dla mnie) ale najgorsze bylo to, ze byl agresywny.
po wydarciu sie japy dostalam z liscia i zaczal mnie szarpac(??)
nigdy tak nie bylo, co prawda z liscia w nocy juz nie raz dostalam,
bo sie misiowi machlo reka a ja akurat bylam blisko ale zeby tak?
skutkuje wtedy jedynie wystawienie goscia na przedpokoje.
a wycie ma takie ze swiat by obudzil...
no lekko nie bylo.

nM zasnal szybko a misiek sie wierci i wierci i wierci...a ja moge
zasnac dopiero jak misiek zasnie...
jak mnie tak wybudzi to czasem mam problem z zasnieciem.
no to se leze i mysle
i tak sobie pomyslalam w kwestii niedawno odkrytego fora o
niemowiacych dzieciach ze to wszystko moze ( a nawet musi!) byc
powiazane.
podsmujmy :

- od zawsze misiek ma problem ze snem
- alergia tez nie wplywa dodatnio na rozwoj
- jest ruchliwy i ciekawski ( od zawsze) wszedzie wlezie sprawdzi,
dotknie, bada swiat majacac :)no i niszczac
- nie umie sie wyciszyc do snu, kopie nogami, macha rekami , wierci
sie wierci, gdy juz wreszcie przestaje sie ruszac - wtedy pada
- lubi ciasne przytulanki, sciskania itp, zaciumakowal mnie na amen,
ciuma po stopach, brzuchu itp
- lubi zabawy w kolko - to tez mysle, ze jest charakterystyczne, na
ziemi autkiem w kolko albo reka na stojaca w kolko, albo sie
kreci...az upadnie ;/
- nie mowi, nie wola siku, czy kupke dopiero jak sie zesika wtedy
sygnalizuje, z kupka jest lepiej bo wolniej wychodzi niz siku, wiec
na ogol zdazamy...
- ciezko mu czytac ksiazki bo on nie polezy spokojnie. zaczyna
kartkami przewracac az sie boje ze pozrywa

tak sie zastanawiam ile cech jest wspolnych dla dzieci ktore maja
opozniona mowe?
jak jest u was?

[szalona_wielorybica]

Jon:
-od urodzenia nie ma problemow ze snem
-ruchliwy, ciekawski, wszedzie wpakuje swoj nos, wszedzie wejdzie, wszystko
wywali, musi sprawdzic, jak cos funkcjonuje, wiec czesto psuje rzeczy i zabawki
-wczesniak z 36 tyg (ale okazalo sie, ze ok. 2 tyg. mlodszy),wiec to pewnie ma
tez wplyw na rozwoj
-wychowwany dwujezycznie, niestety jezyk otoczenia jest duzo bardziej aktywny,
bo po polsku mowie tylko ja
-jak byl mlodszy spal najchetniej zawiniety ciasno w kocyk, pieluche
-nie jest zbyt wylewny, jak rodzice, nie lubi ciasnych przytulanek, ale nie
broni dostepu (typ kota, jak ma ochote to tuli sie i przymila, jak nie to broni
swojej odrebnosci)
-z opieluchowaniem nawet nie zaczelismy, nie przeszkaza mu ani kupa w majtach,
ani mokra pielucha nawet zwisajaca do kolan, o sygnalizowaniu potrzeb nawet nie
mam mowy
-w kwestii ksiazeczek wreszcie sie ruszylo, wiec czytamy kiedy tylko ma na to ochote
-ostatnio zle reaguje na halas, poza halasem ,ktory sam produkuje (byc moze
nadwrazliwosc na dzwieki?)
-od poczatku rozwija sie wolniej, trenujac oryginalne rozwiazania
-namietnie bawi sie samochodami,szaleje bobby carem, produkuje korki i wypadki,z
klockow buduje wieze i drogi
-z malowaniem, rysowaniem, klejeniem, lepieniem i tym podobnymi jest na bakier.

[uczula]

> -z malowaniem, rysowaniem, klejeniem, lepieniem i tym podobnymi
jest na bakier.
takze
i tez buduje drogi (co mnei bardzo zaskoczylo, nie pokazywalam a sam
zaczal ukladac) wieze - uklada i burzy
aha - my mamy jeszcze jedna ceche z tym zwiazana.
otoz misiek sie nie umie ode mnie odkleic.
trzyma mnie "na krotkiej pepowinie"
mam wrazenie ze najchetniej wlazl z powrotem do brzucha.
stale mam "goscia"w wc. stale.
jak sie przez "przypadek" zamkne sie w lazience to jest pod drzwiami
wielki placz.
szloch i rozpacz.
przy kapieli tez mam goscia - nM nigdy, ja zawsze, w wc to samo.
stale przy mnie.
w nocy tez sie przykleja do mnie.
spimy razem bo jak go przenosze to potrafi sie co 3 godziny budzic.
;/
nie oddessal sie do konca...

[uczula]

wiesz u nas ten brak snu - wiele rzeczy sprawia.
bo: niewyspane dziecko jest w dzien marudne i to powoduje, ze nasz
dzien jest taki a nie inny.
jesli do tego dodamy, ze misiek ma energii za trzech a kondychy to
mu wielu moze pozazdroscic no to macie obraz jak wyglada nasz dzien.
och :)

[a090707]

Uczula moj mowi bardzo ladnie, a to wszystko co wypisalas charakteryzuje rowniez
i jego- moze poza sciskami i przytulankami na max :)

[uczula]

:)no wlasnie twoj mowi a moj nie chce.
no to jest istotna roznica - poza tym masz takiego samego rozbojnika
jak ja :)
no ja mowie mojemu nM ze nikt nigdy mnie tak nie wyciumal jak misiek.
on mnie ciuma wszedzie (tz wkazdym miejscu i o kazdej porze)
w stopy, w rece, w brzuch no i ma szczegolne upodobiania do ...
piersi.
w dalszym ciagu je kocha - co prawda ma odlegosc ale jednak.

[pabia_a]

uczula napisała:
> ma szczegolne upodobiania do ...
> piersi.
> w dalszym ciagu je kocha - co prawda ma odlegosc ale jednak.

Mój młody nie za bardzo się przytula bo poprostu nie ma na to czasu,
wszędzie jest go pełno, jest strasznie ruchliwy, ale przytulanie sie
do moich piersi kocha nadal, choć z karmienia piersią zrezygowaliśmy
we wrześniu. Długie karmienie chyba wpływa na ten sentyment do
cycusia;-)

[paris4]

Mój starszy syn miał wiele podobnych zachowań. Tyle, że po drugich
urodzinach ruszył z mówienim - początkowo po chińsku potem coraz
lepiej. Jego rozwój dostosował się do rówieśników około trzecich
urodzin. Teraz jest standardowym 4,5-latkiem

[uczula]

wiesz, paris ja chcialabym wychwycic roznice...

[malenkie7]

uczula, ja na Twoim miejscu poszlabym do specjalisty - na pewno
logopeda, bo to nie zaszkodzi, a pomóc może (nie wiem czy chodzisz z
Misiem do logopedy), i moze warto tez odwiedzic dzieciecego
psychologa.
skoro masz takie przemyslenia, to warto je przedstawic specjaliscie,
który w wielu kwestiach doradzi, i rozwieje wątpliwosci.

[uczula]

do logopedy juz chodzimy.
ech malenkie, ja ci powiem tylko jedno.
to oznacza dla mnie : duzo duzo pracy z misiem...
ech.

uczula

[a.zaborowska1]

Mój Macius mówi jeszcze mniej niż twój synek. Z przedstawionych
zachowań mogę tylko porównać
- niechęć do czytania książek
- wszędzie wejdzie :-)

Nie wydaje mi się, żeby to miało związek z opóźnioną mową u naszych
chłopców. Mojej siostry synek ma rok i miesiąc, książki tylko gryzie
a wymawia już kilka wyrazów.
Po wielu latach pracy z moją córką mogę ci napisać, że jesli już to
misiek może byc takim dzieckiem sensorycznym. Wrażliwym na bodźce.
Dzieci te nie lubią np. dotykania pewnych partii ciała. Np. mój
Macius nie lubi smarowania kremem buzi. Dzieci te nie bardzo lubia
malować (ale tu moja starsza córka rysuje slicznie i dużo) Wiec to
wszystko to są suche teorie.
Jedno mogę stwierdzić napewno. Gdy dziecko w nocy ma niespokojny sen
(nie wliczamy tu oczywiście noworotków) musi byc coś na rzeczy. Ja
na twoim miejscu zrobiłabym mu badania na pasożyty. Mojej znajomej
córka ma glizde ludzka i budziła się w nocy, wyła, była agrsywna i
okazało się, że dziecko właśnie robale męczyły.
Druga sprawa może być emocjonalna. Coś mu przeszkadza w całym dniu?
Może on potrzebuje więcej spaceru, żeby móc spokojnie spać...itd.

Na końcu ci powiem, że ja gdy miałam takie obawy jak ty ze starszą
córką, poszłam do psychologa na wizytę. Lekarka mnie wysłuchała,
wypytała A. gdzie co ma, spojżała na zachowanie i
stwierdziła "Proszę Pani to inteligętne, pełne energii dziecko.
Czego by pani oczekiwała od 2,5 letniego dziecka??" No to mi opadła
szczęka :-/ Po czym rozmowa była długa i wartościowa. Kobieta
uświadomiła mi dużo, podpowiedziała jak postępować i kazała zapisać
do przedszkola :-) Niektóre dzieci muszą mieć zaplanowany cały
dzień. Zajęciami, zabawami i nawet posiłkami. Daje im to możliwość
wykorzystania energii, wykazania się ale i poczucia bezpieczeństwa.

[uczula]

ech...
dzieki zaborowska.
ja musze to wszystko sobie poukladac.

chodzac po linkach weszlam na takiego bloga i jak to czytam to
reakcje misia sa bardzo bardzo zblizone.
przebudzeniemateuszka.blox.pl/html/1310721,262146,21.html?572896

nie wiem, na razie kazda opcja mnie podlamuje...

ps

[uczula]

a przeczytajcie sobie zakladke biomedyczne leczenie autyzmu na tej
stronie
no mi szczena w dol opadla.
z drugiej strony misiu jest alergikiem - wczesnie odkrytym i
dietowanym dosyc dlugi z dobrymi skutkami.
z bardzo dobrymi skutkami.
chleba tez misiu dlugo nie jadl. z glutenem tez nie zaczelam szybko
bo balam sie uczulenia.
mysle o pasozytach i candidzie.
z drugiej strony - od strony pokarmowej nie ma zaburzen.
misiu ladnie potrafi jesc i rosnie.
agresywnie reaguje gdy sie zlosci.
czy wtedy przezywal dzien? byc moze, bylismy w decatlonie i misiu
poraz pierwszy dosiadl rowerka ktory na niego pasowal.
na lato kupimy taki 14 calowy, bo do niego spokojnie dorosnie.
w sklepie jezdzil na tym najmniejszym 3 kolowym i radzil sobie
rewelacyjnei :)
po prostu wsiadl i odjechal :)popedalowal wrecz :)
bylam zachwycona.

ech... napewno czeka mnie duzo pracy :)
duzo kreatywnych pomyslow na rozwiniecie mowienia u misia.
do tego on sam jest kreatywny :) hehe
ech :)

[a.zaborowska1]

ja przepraszam ale czy mogę cię wirtualnie walnąć???

Misiek ma autyzm bo ma ciężką mowę? Dziewczyno z tego co napisałaś
on używa 3 wyrazów w zdaniu!!! Czyli w małej ilości ale spełnia
wymagania wiekowe. Doszukujesz się problemów bo nie jest grzecznym i
łatwym dzieckiem (porównujesz go do starszeej) !
Każde dziecko jest inne, każde rozwija się innaczej, każde ma inny
charakter!!!
A ty nie czytaj internetu o autyźmie tylko jeśli (się boisz, masz
wątpliwości, podejżenia) idź do pediatry niech ci da skierowanie do
neurologa. A ta już cię skieruje na badania. Idź do psychologa
dziecięcego porozmawiaj.

[uczula]

walnij :):)
heha - no mysle, ze nie ale jakies tam zachwianie integracji
sensorycznej cos w tym guscie byc moze ma :)
mysle ze na neurologa nM namowie.
troche mi juz przeszlo.
poza tym tamten chlopczyk jest 2 lata starszy....to bardzo duzo,
prawda?

ale walnij walnij

[gdynianka_11]

2 lata to bardzo, bardzo duża różnica w tym wieku! Myślę, ze
zaborowska wszystko napisała - jeżeli się martwisz, idź do pediatry
lub psychologa, poradź się, ale się nie zadręczaj. Szczególnie
psycholog dziecięcy może pomóc, doradzić jak masz Miśka traktować,
czego od niego wymagać, jak z nim postępować w najbardziej Cię
stresujących sytuacjach. Dzieci są naprawdę różne i każde ma swoją
drogę rozwoju.

[a.zaborowska1]

uczula napisała:

> walnij :):)
> heha - no mysle, ze nie ale jakies tam zachwianie integracji
> sensorycznej cos w tym guscie byc moze ma :)

To nie jest takie straszne ;-)
A neurolog rozwieje lub potwierdzi wątpliwości

[lucy_cu]

Pozwolę sobie dołączyć się do wirtualnych walnięć- razem z
Zaborowską Ci spuścimy manto, Uczulka. ;-)
Wejdź sobie na jakąś stronę o wczesnym wykrywaniu nowotworów-
poczytaj sobie. Na 100% dojdziesz do wniosku, że masz raka wątroby
albo innego jelita. Zakład?
To samo teraz robisz z dzieckiem. Przepraszam Cię bardzo, ale to
wszystko są tak niecharakterystyczne objawy, że mogą pasowac do
pięćdziesięciu chorób.
Zostaw dziecko w spokoju, odetnij się od netu na pół roku i z głowy.
Możesz jeszcze ewentualnie przejść się do tego psychologa, do
którego chodzi A.zaborowska. ;-) Niemówiących i ruchliwych
dwuipółlatków jest W PIERNIKI wszędzie. :-)
Głowa do góry, zamiast czytać w necie, weź dziecko na spacer. :-)
Buźka :-)

[lopez32]

Ja mam syna z zespołem Aspergera, łagodna forma autyzmu
wysokofunkcjonującego z zaburzeniami SI, czysli sensorycznymi. Jak
chcesz pogadać i rozwiać swoje wątpliwości czy mu potrzebny lekarz
czy nie to możemy pogadać bo ja aż tak dużo nie czytam bo nie mam
czasu i chyba nie wszystko wyłapałam jeśli chodzi o Twojego Miśka.
Jedno wiem napewno żadna matka nie szuka problemu na siłę, ja
zdiagnozowałam dziecko dopiero w tym roku jak skończył 9 lat bo mimo
że jeździłam po wszystkich możliwych specjalistach, nikt się na tym
nie poznał. A mogłam zrobić więcej i wcześniej. Zapraszam, gg1066172.

[uczula]

oj lucy :):)
w mojej rodzinie rak kroluje - az strach pomyslec, kiedys nawet
rozmawialam z kuzynka, czy strach mnie nie gnebi bo jej mama i moj
tata i moja babcia - wszyscy na raka.. a ja mam hbs + juz
przynajmniej od 20 lat...ech kto wie, co w nas siedzi?
kto wie?
no...jedyna niecharakterystaczna objawa :) jest niemowienie, albo
raczej slabe mowienie mojego syneczka.
ja chce z nim pogadac a on nie moze.
nie chce juz czekac - i to jest jedno pewne.
spacer swoja droga :) hahaha :)
jutro

ciumaczek :)heh :)jak mowie do misia :)

[lopez32]

[lopez32]

www.integracjasensoryczna.org.pl/pl/zaburzenia-si
zazwyczaj te zaburzenia wystepują w tle innych, ale pamiętaj że
Twój synek jest jeszcze mały i musisz go uczyć mówić i obserwować
zachowania, a do tego musisz wiedziec co obserwować, dlatego dobrze
jest wiedziec jak najwięcej, a autyzm ujawnia się koło drugiego roku
życia wiec za wczesnie na diagnozy. Niektóre dzieci po prostu mówią
później, choć bywa i tak że bardzo slaba mowa jest pierwszym
symptomem ze dziecko ma problem.

[uczula]

tak tak
lopez
przepraszam za opoznienie w odpowiedz.
odezwe sie do ciebie :)
bardzo ci dziekuje.
dzisiaj siedze sama z miskiem wiec pogawedki to niemozliwe.
musze mu zajac czas a nie chce zeby caly czas siedzial mi na kolanach
i bajki ogladal
na dzisiaj zaplanowalam spacerek, robienie golabkow i malowanie
palcami :) chyba ze mi misiu padnie.
ja rzadko odpalam gg
z roznych powodow, ale odezwe sie napewno.
z terminem SI spotkalam sie juz wczesniej...:)

hm

[ridibunda]

no i ja Ciebie też nie walnę. Najprawdopodobniej Misiu jest zdrowy tylko mu się
gadać nie chce:), ale jednak uważam że każdą niepokojącą rzecz należy sprawdzić.
Ty z nim jesteś na codzień, widzisz jaki jest, jeśli coś Cię niepokoi - drąż.
Ja pracuje z autystykami. Ogromnie ważna jest wczesna interwencja w tych
przypadkach, lepiej panikować niż coś przeoczyć. Logopeda, psycholog, neurolog -
warto sprawdzić.
I nadal podkreślam, że wg. mnie Twój Misiek to leń i jak się rozgada to się nie
odpędzisz od niego, zdrowy i wesoły facet. Ale warto dmuchać na zimne przy
takich Twoich przemyśleniach.
Pozdrawiam.

[lopez32]

warto wzystko sprawdzić nawet jak to wygląda jak panika. Może jest
leń, a moze trzeba mu podciąć wędzidełko żeby mógl wyraźnie mówić??
lekarz, lekarz..

[uczula]

tak dziewczyny - wlasnie tak mysle,
mysle, ze w tym wieku dziecko nie mowi nie dlatego ze mu sie nie chce
tylko dlatego ze nie moze.
moze mu trzeba " zastymulowac mozg " ( jak w iniemamocnych:):)) albo
przebadac i sprawdzic co sie dzieje.
i pomoc harmonijnie sie rozwijac.
bo dziecko z klopotami mowienia moze miec klopoty w szkole z uczeniem
sie.
w grupie z porozumiewaniem sie.
a po co mu takie problemy?
i kto mu pomoze jak nie ja?

aha , problem z misiem nie polega na tym ze on mowi niewyraznie, to
co mowi, mowi bardzo ladnie.
problem z tym ze nie wychodzi poza znane sobie slownictow.
nie ma nowych wyrazow.
nie ma prob mowienia. nie ma nasladownictwa - przynajmniej na etapie
mowy.
jemu jest dobrze jak jest i wiecej nie potrzebuje...no wlasnie.
troche pluje sobie w brode ze odpuscilam jak misiu byl maly.
bo uczylam go gugac i nasladowal ( ale z zamknieta buzia!) i wtedy
stwierdzilam, ze wystarczy ;/
ech,,,,dobra idziemy robic nasz dzien.
milego dziewczynki :D

[lopez32]

mój Michał "prawie" normalnie sie rozwijał do dwóch lat. Prawie bo:
bawił sie długo sam i nie potrzebował towarzystwa, jak go zawołałam
podczas zabawy, nie reagował, nawet na krzyk. Obściskiwał mnie ale
tylko jak on tego chciał, jak ja chciałam to sie wyrywał, mowił:
mama, tata, baba, dzidzia, tuftuf (pociag) i eee jak chciał cos
innego pokazując paluszkiem. Myslałam sobie cos tam mówi, nie jest
źle a reszta to cwaniactwo. Jak był zły albo czego nie dostał,
siadał jak arab na kolanach i walił głową w podłogę, miał atopie
skórną i alergię na prawie wszystko.No i jak do kogoś wpadał do
mieszkania wszystko z mebli leciało ja musiałam go ubiec i wszystko
dawałam na góre, szczególnie kryształy. Chyba go to bawiło. Jak miał
dwa latka rozstałam sie z męzem. Michał zatrzymał sie w tym czasie
na swoim repertuarze słów. Myślałam ze przeżywa rozstanie. Potem
dopiero sie dowiedziałam ze autyzm czy jego odmiany ujawnia sie koło
drugiego roku życia, bo wcześniej trudno jest to tez wyłonić. Michał
nie mówił wiecej słów do 4 roku życia, potem zaczął mówić, ale
bełkotliwie nikt go nie rozumial oprócz siostry, nawet ja. Tamte
podstawowe wyrazy mówił wyraźnie, ale jego zdania to była
łamigłówka. Doszło to że jak zwróciłam mu uwagę nie krzycząc on się
sam karał, np. uderzał sie reką w głowę albo głową w ścianę i
patrzył na mnie. Potem zaczął uciągać koszulki, które wyglądały jak
worki na ziemniaki, potem tzw. wirujące ręce, wiecznie wystraszone
oczy jak ktos sie do niego zwróci, dużo by pisać. zaczął ladnie
mówic a nawet bardzo ładnie w 2 klasie. Jego mowa jest jak z
encyklopedii, któą zreszta woli poczytać od książki przygodowej. Jak
miał 5 lat robił działania na setkach i tysiącach, milionach. a nie
potrafił nic powiedizec, zeby ktos go zrozumiał. W szyscy mi mówili
ze przeciez pogodny, ze napewno samo przyjdzie, teraz juz nie wierze
w takie rzeczy, to "samo" to 4 lata z logopedą. I nasz wysiłek,
lekarze mi nic nie pomogli, teraz jak juz sama znalazłam co mu jest
łaskawie potwierdzili diagnoze. Nie myślcie ze ja uwazam ze
wszystkie dzieci mają to samo co moje, ale jest Was tu czytających
masa, dlatego piszę to dla wszystkich, żeby matki wiedziały ze jest
cos takiego jak Zespół Aspergera, i da się z tym życ. Dzisiaj mój
Michał jest bardzo inteligentnym chłopcem, dużym i ładnym z wyglądu,
nikt by nie powiedzial ze cos my jest. A jednak jak ktoś powie ze
kupił kota w worku, on tego po prostu nie pojmie. Tłumaczyłam mu
kiedys o co chodzi ale na próżno. Za to jest w nim coś co sprawia ze
nie zamieniłabym go na "zdrowe " dziecko. Jest jak dotyk anioła, nie
toleruje zla, jest czarno-biały, nie oszukuję, ale i nie da siebie
oszukać. jest kochanym dzieckiem, tak grzecznym ze az sie wierzyć
nie chce. Wszyscy mi zazdroszczą ze taki grzeczny wychowany, a on
żyje sobie według oklepanych schematów, nie biega jak nie pozwolę,
nikogo nie zaczepia, nawet nie zejdzie po schodach jak nie wydam
polecenia "schodź". Taki ten mój Michał. Dodam tylko ze jak był
malutki nie był taki grzeczny wtedy wszyscy mówili ze nie wiedzą
skąd ja mam tyle sił do niego i jak z nim wytrzymuję. Dobra bo sie
nie zmieszcze w internecie.

A ja się cały czas zastanawiam...

[lucy_cu]

gdzie w takich przypadkach leży granica między nadmierną
ostrożnością a niefrasobliwością. I oczywiście nic mi z tego
zastanawiania się wiążącego nie wyjdzie, bo granica jest płynna. ;-)

Z jednej strony to, co piszecie, ma sens: sprawdzić, przetrzepać
gościa u specjalistów, żeby mieć spokojną głowę, a w razie (tfu,
tfu) stwierdzenia faktycznych problemów być do przodu z terapią o
rok czy dwa- to bardzo dużo.

Z drugiej strony- to jest takie zamartwianie się na wyrost, szukanie
problemów. Można by spokojnie dac chłopu spokój, poczekać.
Oczywiście, mogłoby się okazać, że człowiek by się obudził za rok,
dwa czy trzy z ręką w nocniku, to jest prawda. No. Nie takie to
proste, wiem.

Ale, kurczę, mnie by przez myśl nie przeszło, żeby u dziecka takiego
jak Misiek dopatrywac się jakiejś formy autyzmu. Za rok o tej porze-
tak. Teraz- nie.

Wiecie, moje dzieci nie były "w młodości" stuprocentowo zdrowe, więc
to nie tak, że mam dzieci jak rzepy i dlatego nie rozumiem, że można
się martwić. Tylko że ja zawsze realizowałam diagnostyczny
i "zmartwieniowy" plan minimum, bez drążenia dalej i dalej. Taki mam
charakter. Wiem oczywiście, że takie postępowanie niesie za sobą
ryzyko, że coś się przegapi, nie zadziała od razu. Ale tak wolę, to
mnie chroni przed wariactwem. ;-P
Stąd też i dla mnie w tym konkretnym przypadku te wszystkie obawy i
domniemania są bardzo przesadzone.
Piszę o tym tylko dlatego, żeby pokazać, że można i tak. Czy to
lepiej, czy gorzej, nie wiem. Ale można. ;-)

[lopez32]

Ula, rozumiem Cie w 100%. Ja też tak myślałam, cały czas kiedy
kołatało mi sie ze cos jest nie halo tłumaczyłam sobie na 100
sposobów, ze inni tez tak mają ze wdał sie w dziadka itd.
Nie chcialam dopuscic do siebie mysli ze jest nie taki, ale.. po
lekarzach jeździłam. I gdyby w końcu nie moja dociekliwość do tej
pory nikt oprócz jego wychowawczyni nic by nie podejrzewal. Bo to
wyszło juz tak w 100% w szkole.
Z drugiej strony, Twój Misiek moze byc całkiem zdrowym dzieckiem,
które ma jakies tam problemy z alergia i to moze wpływac na jego
zachowanie i zły sen a mowę ma po prostu ciężką.
nikt ci nie mowi ze on ma odmianę autyzmu!!.

Nie zrozum mnie źle, nie o to chodzi. Ale idx do psychologa dla
spokoju ducha. Idź do logopedy, niech sprawdzi, jakie dziecko ma
możliwości dlaczego nie chce , czy nie moze wiecej mówic.

Zrób to i siedź sobie spokojnie, pewna ze nie bedziesz sobie pluła w
brode za pare lat. Jak dziecko ma ciężkie schorzenie to to widac od
razu, a takie niuanse najprosciej jest przegapic albo usprawiedliwić.

Zycze Ci żeby wszystko było w najlepszym porządku. A o moim synu
napisałam Wam żebyscie mogły porownac jak którąś coś niepokoi czy
jest sie nad czym zastanawiac. Czy dac spokój.

[f3f]

Wszystko zależy od charkateru danej osoby - jak ktoś ma podejście "zamartwiające się" to ta granica u niego przebiega gdzie indziej. Jak ktoś ma przez rok gdybać i żyć w nerwach to moim zdaniem powiniem spróbować te wątpliwości rozwiać wcześniej. Zwłaszcza, że wszędzie piszą o tym, jak ważny jest w takiej sytuacji czas.

[ridibunda]

Lucy - piszesz, że przesada.... Przy mojej całej sympatii dla Ciebie - nie masz
w tym wypadku w ogóle racji. Autyzm ujawnia się właśnie w wieku takim w jakim są
nasze lipcówczaki, i niestety niektóre cechy Miska MOGĄ świadczyć o tym, że coś
jest nie tak. Mogą - nie znaczy, że muszą, ale w tym wypadku nie wolno czekać i
patrzeć, czy minie, czy nie.W autyźmie wczesna interwencja to podstawa i
nadzieja na lepsze życie.
Ty rehabilitowałaś dzieci - czyli widziałaś, że coś jest nie tak, i korzystałaś
z pomocy lekarzy - to samo chce zrobić Uczula, bo też ma wrażenie, że coś nie
gra. I chwała jej za to, że szuka, bo jednak mimo wszystko - dwuipółlatek
niemówiący lub mówiący tylko kilka słów i bez rozwoju w tym kierunku to jednak
nie jest codzienność .Ja przynajmniej takiego nie znam i nie znałam. Mogą to być
tylko zaburzenia mowy, może być i coś więcej.
Mój 14 letni uczeń zaczyna uczyć się mówić. Diagnozę miał w wieku 5 lat.
Ciekawe, czy gdyby zdiagnozowano go wcześniej, dziś musiałabym ćwiczyć z nim
zdania: Dom stoi? Myślę, że nie.
I nie ma tu nic do rzeczy przewrażliwienie lub nie.

[lucy_cu]

Z moimi akurat dziećmi rzecz była prosta- normalny niemowlak nie
jest pokręcony jak turecki paragraf i nie ma jednej połowy twarzy
duuuużo większej niż druga, tu bez lekarza było na kilometr widac,
że jest afera. To nie były jakieś niejasne sygnały, że coś MOŻE być
nie tak.
Nie, wiesz, mnie chodzi o rozróżnienie dwóch postaw- dmuchania na
zimne i pozostawiania spraw swojemu biegowi na jakis czas. Tę
pierwszą można nazwać też szukaniem patologii, a drugą dla odmiany-
lekkomyślnością. Wszystko zależy od punktu widzenia. Obie mają plusy
i minusy. Ta pierwsza też- ciąganie dziecka po lekarzach i
zamartwianie się o nie to nie jest dobre doświadczenie dla całej
rodziny.
Abstrahując od Miśkowej sytuacji (Ja się na autystykach nie znam,
ale dzieci (zdrowych!) rozwijających się jak on widziałam sporo,
naprawdę. Może właśnie autystyków, tych "łagodnych" jest cała fura,
nie mam pojęcia- ale niemówiących dwuipółlatków na pewno jest
trochę )- mam wrażenie, że ludzie teraz jakoś przesadnie reagują, za
dużo myślą, za dużo się martwią. Z dowolnego nieznacznego odchylenia
od tzw normy robią poważną przypadłość.
Przykłady?
Niegrzeczny zbuntowany dwulatek ląduje u psychologa ( bo może ma
ADHD, modne dziś zaburzenia integracji sensorycznej itd)
Niemowlak, który parę razy zrobił słynną zieloną kupę trafia od razu
do alergologa.
Z wątku poniżej: dziecku pocą się nogi, bo siedzi w "polowych"
butach w szkole- pada propozycja: "może trzeba zbadać tarczycę?"
Dziecko ma po infekcji słabszą morfologię- biegiem do hematologa.
Kilka nocy gorzej śpi, nie kilka tygodni czy miesięcy: DNI!- już
badanie na pasożyty.
To są w tej chwili powszechne zachowania- niby z jednej strony ok,
bo w jakimś nikłym procencie przypadków rzeczywiście, pech chce, COŚ
się będzie działo i taka wczesna reakcja spowoduje, że wyleczyć
będzie łatwiej. Ale w większości przypadków to są reakcje na wyrost,
niepotrzebne wprowadzenie w rodzinie atmosfery "dziecko jest chore".
No i stąd moje przemyślenia- czy warto. To pytanie pozostanie bez
odpowiedzi. Tzn ja, subiektywnie, odpowiem- nie warto. Ale
obiektywnie- a cholera to wie.

[latortura]

lucy_cu napisała:

>Z wątku poniżej: dziecku pocą się nogi, bo siedzi w "polowych"
butach w szkole- pada propozycja: "może trzeba zbadać tarczycę?"
Dziecko ma po infekcji słabszą morfologię- biegiem do hematologa.
Kilka nocy gorzej śpi, nie kilka tygodni czy miesięcy: DNI!- już
badanie na pasożyty.<

tak, moze i cos w tym jest, to prawda,
biegamy teraz po specjalistach, sprawdzamy, węszymy...
ALE !!!
mówiac o sobie - mam jedno dziecko, mam na to czas, mam na to
chęci, zeby ruszyc sie i zrobic jakies dodatkowe badanie,
moze gdybym ich miała wiecej, miała tez wiecej doswiadczenia z
dziecmi to MOZE darowałabym sobie latanie po lekarzach,
piszę "MOZE", bo wiem, ze akurat ja, jednak bym sobie nie darowała,

zawiezienie kupki dziecka do badania nie sprawia mi problemu, tym
bardziej, ze dla dziecka to zaden stres,
byc moze zle spi bo Mu za ciepło a byc moze mecza Go robale i nie
bede wystawiała cierpienia dziecka na próbe zeby tylko sprawdzic czy
po tygodniu samo przejdzie, bo i tak zanim dostane wyniki badan to
minie pare dni i nie wyobrazam sobie przez ten czas zastanawiac sie
jak ono sie czuje gdy w Jego ciałku chodzą sobie pasozyty...
( u nas akurat było czysto, ale gdybym miała drugie dziecko i
trzecie to tez bym zrobiła takie badanie wrazie potrzeby a nie
kierowała sie doswiadczeniami z pierwszym dzieckiem)

hm...hematolog...
ilez razy juz słyszałam słowa rodziców: gdybysmy wczesniej wykryli,
gdybysmy wczesniej zareagowali...
ja jestem z tych osób, które wolą dowiedziec sie, ze są chore w
pierwszym stadium choroby - wyleczalnym - anizeli nie wiedziec i zyc
z nieswiadomoscia, żeby pozniej okazało sie ze juz jest za pozno...
dlatego niektóre kobiety chodza do ginekologa raz na pare lat a ja
co pól roku, co rok i robie cytologie,
co rok tez robie usg piersi i raz za czas ogólne badania,

to nie jest reguła oczywiscie, byc moze i tak szlag mnie trafi z
jakiegos innego powodu ;) ale byc moze zapobiegnę czemus takim
postepowaniem;



>To są w tej chwili powszechne zachowania- niby z jednej strony ok,
bo w jakimś nikłym procencie przypadków rzeczywiście, pech chce, COŚ
się będzie działo i taka wczesna reakcja spowoduje, że wyleczyć
będzie łatwiej. Ale w większości przypadków to są reakcje na wyrost,
niepotrzebne wprowadzenie w rodzinie atmosfery "dziecko jest chore".
No i stąd moje przemyślenia- czy warto. To pytanie pozostanie bez
odpowiedzi. Tzn ja, subiektywnie, odpowiem- nie warto. Ale
obiektywnie- a cholera to wie.<

a ja powiem WARTO
jesli chodzi o dziecko to cholernie WARTO!
ja chce byc w 100% pewna, ze zrobiłam wszystko zeby dac dziecku
dobry, zdrowy start,
dlatego po naszym trudnym porodzie Igorek jest pod opieka dobrej
neurolog, która pieknie pokierowała nas do zdrowia, miał pare razy
robione usg głowki, mimo krwiaczka podokostnowego dziecko rozwija
sie bardzo dobrze, ale doskonale wiem, ze wystarczyły sekundy przy
porodzie zebym teraz patrzyła na całkiem inne dziecko...
(gdy bylismy na pierwszej wizycie u innej neurolog do któtrej
obecnie chodzimy usłyszłąm magiczne słowa, których nie zapomne do
konca zycia:
"dziecko ma duzo oznak niedotlenienia mózgu"
co wtedy przechodziłam, ile wyczytałam o porazeniach mózgowych,
autyzmie, ile wypłakałam, wie ta mama, która sama to przeszła,
dodatkowo boli fakt, że cała ciaza była ksiazkowa, zero alkoholu,
zero papierosów, regulsrne badania, pol roku przed swiadomym
zajsciem w ciaze brałam kwas foliowy, a w ciagu paru minut na łózku
porodowym obcy ludzie mogą skaleczyc Ci dziecko do konca zycia...
oj, jak to boli...nawet dzis,

przepraszam, ze wyszłam poza temat,
uczula a czy Ty miałas trudny poród?

w kazdym razie dzieki stałej opiece neurolog czuje sie bezpieczna!
obecnie jestesmy na etapie konczenia całej tej wedrówki po lekarzach
(po drodze był oczywiscie alergolog, był tez ortopeda, bo nozki były
bardzo mocno szpotowate - w tej kwestii równiez nie czekałam az same
sie wyprostują, był rtg kolanek i drogie buty ortopedyczne),

ciesze sie, ze zanim dziecko skonczyło 3 lata odwaliłam kawał dobrej
roboty, dobrze sie rozwija, neurolog nie widzi zadnych odchylen,
mowe ma na etapie 4-5 latka, ma proste nozki i wychodzi z alergii
(jak sie wczoraj okazało jednak dzieki bebilonie pepti, ktorym mecze
Go od 4-go m-ca zycia),
nie bede nigdy miała wyrzutów sumienia, ze olałam sprawe,
wiec jeszcze raz mówie: WARTO!

doradze to co inne dziewczyny: wizyte u neurologa (nie u psychologa),
byc moze i miejmy nadzieje, ze tak jest, Michałek rozwija sie w
swoim własnym tempie (choc to tez czasem uznawane jest za chorobe,
wolniejsze tempo rozwoju dziecka), i niedługo dogoni rówiesników a
byc moze trezba Mu poprostu pomóc,
wskazówki specjalisty są naprawde pomocne,
(my mamy ogromne szczescie bo trafilismy na neurolog z powołaniem),

zycze powodzenia, Michałek jest jeszcze na tyle mały że mozesz
zrobic duzo zeby Mu pomóc,
pozdrawiam

[lucy_cu]

:-)
Tylko że mnie zupełnie nie chodzi o to, żeby "olewać" ewidentne
choroby i czekac aż same przejdą. Jestem tez jak najbardziej za tym,
żeby wszystkie kobitki robiły cytologię czy mammografię. To jest
normalne dbanie o siebie, a nie żadna przesada. Sama żyję dzięki
temu, że złośliwy nowotwór miałam wydziabany we wczesnej fazie.
Dzieciom sprawdzam raz na rok morfologię. Chodzę z żelazną
regularnością z nimi do dentysty. Były "pokręcone"- rehabilitowałam,
nie czekałam. Moja córka wygladała jak kalekie dziecko w okolicach
pierwszych urodzin- skrzywiona w "S" i kulejąca, mimo trwającej już
wtedy od 11 mies. rehabilitacji. Też podżyłam, nie myśl sobie, że
nie. Ale to są takie działania właśnie w ramach planu minimum.
Czyli: jest ewidentna choroba- działam. Idę do lekarza. Dbam o to,
żeby miały zdrowe zęby, proste plecy i inne tam nogi. ;-)
Rozumiesz- taki całkowity standard pielęgnacji dziecka.

Natomiast zupełnie nie mam tak, żeby myśleć o sepsie, kiedy któremuś
wywali gorączka 40 stopni, o ADHD jeśli któreś jest mega wkurzające
przez parę tygodni, o alergii przy dwóch pryszczach, o raku jelita,
jesli któreś ma ból brzucha i sraczkę.

Nie wydaje mi się, żeby to była kwestia doświadczenia- nie mam tych
dzieci piętnaściorga, nie jestem lekarzem. To jest kwestia
charakteru.
Bardzo poważam matczyną intuicję- bo nierzadko jest tak, że lekarze
bagatelizują sprawę, a matka WIE, że coś szwankuje i w końcu dzieki
swojemu uporowi dochodzi do prawdy.
Tyle że intuicja a przesada to są różne sprawy.

Ja tych powyższych przykładów nie wymyślam- biorę je "z życia"
tudzież z forów internetowych, które naprawdę niedługo przestanę
czytac, bo nie wyrabiam. ;-PPPPP

[latortura]

ja wiem, ja wiem, ja wiem !

tez staram sie miec dystans tylko naleze do tej grupy mam, które
bardziej sie przejmują, tak "na wyrost" ;)

[uczula]

latortura napisała: > przepraszam, ze wyszłam poza temat,
> uczula a czy Ty miałas trudny poród?
ciezki - tak, ale trudny raczej nie.
wody odeszly, sskurczy brak ;/
rozwarcia tez...
no i tak se lezalam, dostalam 2x zastrzyki i po drugim ruszylo.
5 godzin od odejscia wod plodowych.
potem jeszcze troche i 2 godziny bolow partych bo polozna nie chciala
ciac, ale sie nie dalo
wiec po w sumie 10 godzinach urodzil sie misiunia.
duzy silny i wrzeszczacy.
10 pkt *wiem zludne to bywa*
lozysko w porzadku, pepowina tez.
zadnych problemow.
nawet byl spokojny w szpitalu.
mial przedluzajaca sie zoltaczke.
3 dni pod lampami.
w domu tez zoltaczka, ale powoli zeszla bez zadnych lekow.
mozna by rzec bezproblemowo, poza skaza oczywiscie, kolkami,
nieprzespanymi nocami...nie wiem jak ja to wtedy przezylam.
ale jakos przezylam :)
mialam nawet sily by prasowac malemu ciuszki :)heh...
ale jak nM bral misia na spacer to ja padalam jak scieta.
a bral rzadko...niestety.
no i tak to trwa do dzisiaj
jedna pobudka w nocy zapewniona zawsze.
w tym wszystkim zawsze dziwi mnie fakt, ze misiunio wstaje z
usmiechem na pysku.
normalnie wita swiat radosnie :)w przeciwienstwie do mnie...

[latortura]

wiesz, bo czasem doszukuje sie cech wspolnych ciezkich porodów, czy
jest coś, co powoduje, że dzieci pozniej mają problemy,

ja tez rodziłam 10 godzin, tez Igorek miał 10 pkt, darł sie po
urodzeniu, nie zanotowali niedotlenienia, równiez miał zołtaczke
taką krótką, szpitalną (był po lampami), nie lezał w inkubatorze itd.

ale miał krwiaczka po jednej stronie główki, miekkiego, czerwonego,
dosc duzego, i nie rozumiem dlaczego w takiej sytuacji dostaje
dziecko 10 pkt.

nigdy nie zrozumiem równiez dlaczego lekarze widzac, ze kobiecie
odeszły juz wody, że juz gotowa jest do porodu, ale nie ma skurczy
czy - jak było u mnie - nie miałam rozwarcia i...czekali sobie az
sie zmęczę naprawde bolesnymi bólami krzyzowymi zeby po 8 godzinach
kazac mi rodzic naturalnie,
czasem poprostu TRZEBA zrobic cesarke do cholery,

czasem wydaje mi sie, ze cesarka to luksus dla tych co za nią
zapłacą, albo dla aktorek, które podobno (tak kiedys czytałam) które
zyczą sobie cesarki w ósmym m-cu zeby czasem na sam koniec
dziewiątego nie popękał im za bardzo brzuch... brrr

och :).

[uczula]

lucy_cu napisała:

> Z moimi akurat dziećmi rzecz była prosta-

no wlasnie :)
mialas szczescie, a gdyby taka prosta nie byla?
sama pisalas o umownej granicy - tutaj wlasnie tak jest, trudno
powiedziec gdzie ta granica dokladnie przebiega pomiedzy
zaburzeniami.
gdzie to jest autyzm a gdzie ZA - w tej chwili nie sa uczeni zgodni
nawet co do tego czy ZA to inny rodzaj autyzmu czy moze zupenie
oddzielna jednostka chorobowa.

jezeli to choroba oczywiscie :)

jezeli oni nie wiedza - to skad ja mam wiedziec?

nie licze na diagnoze.
nie wiem na co moge liczyc.
jutro idziemy do przychodni i zobaczymy co sama pediatra nam powie.
no bo od czegos trzeba zaczac.


wiesz w tym wszystkim ja nie kieruje sie tym czy misiowi cos dolega
czy nie.
ja chcialabym miec taki kontakt z nim, jaki mialam ze starsza w tym
wieku.
ze mozna sobie pogadac, pospiewac wierszyki poczytac, mowic...mowic
mowic i mowienie sprawia radosc :)
mi tego po prostu brakuje.
i wiem, ze za pol roku, rok to bedzie wszystko wygladalo inaczej bo
czas dzisiejszy sie nie wroci...

[f3f]

uczula, jeżeli masz obawy to powinnaś je dla własnego świetego spokoju rozwiać - czyli znaleźć odpowedniego specjaliste do przebadania synka. Z wpisów na forum widzę, że Cię to już bardzo męczy i wątpie byś w inny sposób pozbyła się obaw.
Kiedyś podałam taki adres z filmikiem o zachowaniach typowych dla nieprawidłowości autystycznych, nie wiem czy oglądałaś więc ponowię swój post:
forum.gazeta.pl/forum/w,43618,104415193,104420598,Re_chyba_sie_zalamie.html
Tu też sobie poczytaj:
www.synapsis.waw.pl/index.php/content/view/131/115/
serdecznie pozdrawiam

dziewczyny:)

[uczula]

jestescie nieocenione
wiecie o tym prawda?

[szalicja]

To ja się dopiszę, skoro tak często odwiedzacie blog o moim synku...
Tak, Mateuszek jest straszy od Michałka o dwa lata. I pluję sobie w brodę, że choć wtedy i jeszcze wcześniej tj. nawet w poźniejszym już niemowlęctwie coś mi nie pasowało, to nigdzie z tym nie poszłam. Pluję sobie w brodę, że dopiero w wieku lat trzech Mati zaczął być poddawany terapii a nie np. rok wcześniej. Oczywiście u nas były okoliczności "zmylające" tj. wcześniactwo i każdy "zwalał" to właśnie na przedwczesny poród i hipotrofię. Są tacy "mądrzy" co twierdzą, że zachowania niepokojące pojawiają się znacznie później. Nieprawda. Teraz z perspektywy czasu i z tą wiedzą wiem, że Mati już wykazywał niepokojące objawy jako np. roczniak.
Dlatego jeśli coś Ci nie pasuje, cośkolwiek niepokoi, nawet "głupotka" w oczach innych mam to idź z tym do specjalisty. Uwierzcie mi dziewczyny, że naprawdę lepiej 100 razy odbyć wizytę niepotrzebną, niż coś przegapić i potem mieć np. rok czy dwa lata terapii w plecy. Każdy z nas ma pewne cechy autystyczne. Jednak o tym, czy autyzm jest naprawdę decyduje pewna określona ilość tych zaburzeń o określonych sferach. U jednego dziecka kręcenie się w kółko nic nie znaczy, ale u drugiego już tak, bo obok tego robi jeszcze parę innych rzeczy, które wcale nie muszą wydawać wam się dziwne i nawet o tym nie pomyślicie. Michałek może mieć zaburzenia SI, bo z opisu zachowań można wyciągnąć takie wnioski.
Dobrze, że zgłosiłaś się na forum "Opóźnienie mowy" ale przede wszystkim idź z dzieckiem do specjalisty w realu ;-)
A na pocieszenie i takie tam - czasem dzieci dostają diagnozę autyzm a za parę lat wykluwa się z tego tylko ADHD ;-D NIE WOLNO unikać diagnozy ze strachu o jej wynik, bo czasem szybko można osiągnąć super efekty jeśli wprowadzi się terapię.

[uczula]

dzieki za odzew
zbieralam sie na odwage by napisac do ciebie i sie troche popytac :D
zdaje sobie sprawe, ze moje dziecko odbiega zachowaniami od innych.
moze bardziej niz bardzo.
mysle tak :
naprzod wizyta u pediatry (mamy zalegle szczepienie - w swietle
ostatnich moich przemyslen postanowilam go nie szczepic, musze
porozmawiac z lekarka bo juzmnie strasza sanepidem....)
i zobaczymy co ona powie.
zastanawiam sie, jest u nas poradnia wczesnej interwencji, tam jest
napewno neurolog dzieciecy i psycholog.
ale...nie wiem jacy to sa lekarze...a przeciez wszytsko zalezy
wlasnie od tego.

wybacz jezeli jestemy zbyt namolne na twoim blogu, ktoremu licznik
odwiedzin sie nagle zakrecil :D heheeh
ale to co napisalas tam o swoim synku bardzo pomaga mi w podejmowaniu
decyzji.

[szalicja]

Witaj,
Na pewno zapytaj pediatrę. Moja od dawna mówiła, że to będzie ADHD. No, mam
nadzieję, że tak jak napisałam w poprzednim poście, z tego kiedyś będzie tylko
to ADHD a nie autyzm. Nie rzadko te dwa zaburzenia są mylnie diagnozowane tzn.
zamiast ADHD właśnie autyzm.
Ze szczepieniami to ciężka sprawa. U niektórych dzieci pojawia się regres po
szczepieniu, ale jest on czasowy. Na pewno są pewne przeciwskazania do
szczepienia...A czy u Was? Porozmawiaj z neurologiem. Na pewno taka poradnia to
dobry pomysł. Jeśli terminy nie są odległe, to zapisuj. Potem, jakby co, młodego
wciągną do programu wczesnego wspomagania.
A co do blogu to bardzo dobrze, że tam ktoś zagląda i czyta. Właśnie po to,
między innymi jest pisany. Może być wskazówką dla mam zaniepokojonych. Mogą
znaleźć tam odpowiedzi na swoje pytania, ale przede wszystkim mam nadzieję, że
moje doświadczenia zmotywują do działań. Gdybym odpuściła po pierwszej wizycie,
to nawet nie chcę wiedzieć, na jakim etapie rozwoju byłby mały. Lekarze często
niestety bagatelizują, ale to są nasze dzieci i nie wolno nam tego robić.
Ponieważ nie odpuściłam, to młody zaczyna gadać i rozwijać się wreszcie,
nadrabia i dogania powoli rówieśników. I to jest najważniejsze. Może jestem
ześwirowana już, ale ciągle szukam bo mi młody nie przybiera na wadze a wyniki
badań niby ok. Heh i tak w kółko.

[lopez32]

a ja tak sobie chciałam poczytac ten Twój blog ale nic mi sie nie
otwiera oprócz linków, ani historia, ani o Mateuszku, dlaczego?

[uczula]

ja bloga nie czytalam, tylko zakladki na gorze.
lopez widzisz mnie na gg?a poczte na gazecie masz?

[szalicja]

A jak klikniesz linka "blog Mateuszka"? Bo mi normalnie się strona otwiera. Pod
zdjęciem są tematyczne zakładki np. historia narodzin i diagnozowania. Możesz
wybrać "wszystkie" i wtedy pojawią się notki wg. daty.

[uczula]

wpadlam na to wlasnie dzisiaj :) przedtem tez mialam czysta strone :)

nie czytam juz wiecej tego watku ;)

[szalona_wielorybica]

no nie czytam wiecej, bo widze coraz wiecej cech autystycznych u mojego smyka...
nie jestem typem latajacym po lekarzach bez potrzeby, a ze Jon nie choruje, nie
mial problemow neurologicznych, mimo ze wczesniak to i u lekarza nie bywamy zbyt
czesto
podejscie Lucy jest mi bardzo bliskie, nie lubie sie zamartwiac nienazwanymi
problemami, walczylismy z Jonkiem ze stopami pietowo-koslawymi, cwiczylismy
szyje przy nawykowym skrzywieniu (na szczescie nie krecz), bardzo wczesnie
odwiedzilismy okuliste, ale nie przyszlo mi do glowy doszukiwac sie chorob w
jego wolniejszym od rowiesnikow rozwoju, zreszta nasz lekarz bral rowniez zawsze
poprawke na jego wczesniakowatosc i dawal dodakowy czas na osiagniecie kolejnych
umiejetnosci i Jonek jakos wyrabial sie w terminach ;)))
a zreszta Mlodzieniec kombinowal od poczatku i np.zamiast przewracac sie z
pleckow na brzuszek najpierw zaczal wedrowac po calym mieszkaniu polmostkami,
potem przez blisko 8 miesiecy wedrowal przy meblach i zaczal chodzic chyba jako
ostatni na forum ;) Wogole w pewnym momencie nie czytalam forum, zeby sie coraz
bardzej nie dolowac,bo Jon tak wielu rzeczy nie potrafi.
I zreszta do tej pory wielu nie potrafi i co z tego, kiedy w innych dziedzinach
jest dalej niz jego 0,5 roku starsi koledzy.
Jestem 100% pewna, ze jego niemowa to psychiczna blokada, ja tez bym sie
zablokowala, jakbym 100 razy dziennie slyszala od taty "mow po niemiecku", a
mama mowila do mnie po polsku,ale to temat nie na otwarte forum.

szalona-wielorybica pociesze Cię, ze

[ankas4]

Nie chce sie wypowiadac w tym wątku, bo nie mam problemów z Tymonem, mam swoje
jakies tam przemyslenia na temat budowania tzw.legendy dziecka i przez to
kształtowania jakiegos tam obrazu dziecka na zewnątrz...ale chce na ten temat
zalozyc nowy wątek wiec teraz juz tego tematu nie ciągnę.
Ale wracajac chce Cie pocieszyc, ze WE WSZYSTKICH ,powaznie we wszystkich
spotkanych rodzinach dwujęzycznych,a w Kanadzie jest ich mnóstwo, kazde dziecko
zaczynało pózniej mówic, najwiekszy problem wlasnie w sytuacji gdy mama mówi w
innym jezyku niz ten ktory zna tato,bo dziecko z mamą jest non stop , a z tata
głownie popoludniami, wiec wiadomo ,ze dziecko bedzie bardziej mówiło językiem
mamy niz taty, a w pozniejszym etapie dziecko na chwilke czyli na pol roku/rok
tracci orientacje, ale pozniej zaczyna ładnie mówic w dwóch językach,
przynajmniej takie sa wnioski/opinie rodziców ,ktorych spotykamy i którzy czesto
konsultowali sie z psychologami w zwiazku z dwujęzycznością w domu.
Tak wiec pocieszam, ze w Waszej sytuacji to raczje normalne.

Pozdrawiam

jak mozesz :) szalona jak mozesz mnie nie czytac?

[uczula]

bez serca :) bez serca :Dheh :)
ja nie umiem dzisiaj zasnac...