Są rodzice i są rodzice

[haniazosia]

Trochę mi smutno z tego powodu, więc postanowiłam wylać to z siebie:)
Zapewne każda z Was zrobiłaby dla swoich dzieci wszystko, począwszy
od rzeczy materialnych, a skończywszy na dopieszczeniu emocjonalnym.
A czy możecie sobie wyobrazić, że są rodzice, którzy od swoich
rodziców dostali wszystko i są tak zapatrzeni w siebie i branie dla
siebie, że swoim dzieciom niewiele dają, zarówno materialnie jak i
emocjonalnie, znam wiele takich dzieci, małych dużych i już całkiem
dorosłych i serce mi się ściska, dziś trochę bardziej niż zwykle,
więc napisałam......

[ankas4]

Znam takich ludzi, a szczegolnia ONA-MATKA,mnie drazni, kazdy ma swoj typ
wychowywania dziecka, ale jej mama powiedziala mi,ze jest zalamana jak jej corka
traktuje swoja coreczkę, ONA dostała wszystko od rodziców, a swojej corce nic
nie kupuje,bo ...'mała i tak sie nudzi szybko zanawkami',nawet podczas choroby
NIGDY nie bierze małej coreczki do swojego lózka;'..zeby sie mała nie
przyzwyczaiła za bardzo,poza tym ja nie umiem spać z dzieckiem'..., 'nie
poświęca jej czasu,bo'...musze inwestowac w siebie, askoro stac mnie na
opiekunke to przeciez nic zlego sie nie dzieje, ze 2 razy w tygodniu wychodze
z domu na kurs hiszpanskiego...'. Dodam,ze maż jej rowniez nie poświęca
specjalnie czasu dla coreczki, ONA pracuje do 17...i prawie kazde popoludnie ma
czyms zajete...więc wraca do domu,zwalnia opiekunke i jej praca polega na tym,ze
daje malej jesc i wklada ją do lozeczka i zamyka drzwi:"zeby sie dziecko nie
ogladało na mnie,musi sobie radzic sama'
Dla mnie to dramat, jej mama placze ,teraz jest blisko i jest jedyna osobą,ktora
poswieca czas i daje bliskosc tej dziewczynce, ale w perspektywnie jest dobrze
platna praca daleko od matki/babci... i dziewczyna zostanie sama jak palec
mając obok siebie dwie niby najblizsze jej zdawaloby sie osoby....dziewczynka ma
3latka...

[matizka]

Czytałam gdzies w necie ostatnio artykuł o szwedzkim wychowaniu,
głównie o tych słynnych klapsach, ale potraktowanych już
absurdalnie. Rodzice tak boją się, że coś co zrobią może być
potraktowane jako przemoc choćby psychiczna, że na niewiele reagują,
a dzieci jako to dzieci pozwalają sobie na coraz więcej. Aż
przychodzi nagle moment, że same zostają rodzicami i są w szoku, że
dotychczas wszystko im było wolno, a teraz nagle nic.

I tacy są myślę niektórzy rodzice, po prostu chcieli mieć dzieci, bo
tak wypada, bo instynkt sprawił, że coś tam czuli, ale nie są pewni
tych swoich uczuć, bo całe życie tylko brali, a teraz niewiadomo
dlaczego mają dawać.

ja myślę, że ta matka tej kobiety jest tu dużo winna, bo nie
nauczyła swojej córki dawania. Mówiąc, że małą nudzą te zabawki, ona
mówi w zasadzie o sobie, bo to ona miała tyle, że nic jej nie
cieszyło. No i teraz w jej postępowaniu jest takie wahadło w drugą
stronę w porównaniu do matki.

Czyli znowu najważniejsza jest równowaga.

[smolineczka]

piszesz o szwedzkim wychowaniu... a ja pomyślałam o amerykańskim... myślę, że
mam takich rodziców, którzy mimo że się urodzili i wychowali w socjalizmie,
zawsze czuli się amerykanami (no i w końcu się do tej ameryki przeprowadzili,
zresztą jak wiecie, bo nie raz o tym pisałam - wyjechali "na stare lata" sami,
bez dzieci - bez swoich dorosłych córek, czyli beze mnie i mojej starszej
siostry, bez jej syna, a ich wnuka, który nota bene do swego pełnolecia mieszkał
razem z nimi).. a tam w USA (wiem o tym z różnych źródeł, choć mogę się mylić,
bo nie sprawdziłam tego osobiście) takie podejście do dzieci jest chyba normą:
dajesz potomstwu możliwość rozwoju fizycznego i umysłowego, wychowujesz go póki
jest mały i nieudolny, a potem oddajesz do innego miasta/stanu do internatu,
gdzie się uczy, studiuje, poznaje życie i samodzielnie wybiera drogę życiową. w
ten sposób nie ma pretensji do rodziców, że robi to co mu każą ;) tak zwany
"zimny chów" ma swoje plusy i minusy, jak wszystko w tym naszym świecie...

[paris4]

no nie wiem;)
ja uczę dzieci, że matka też człowiek i ma swoje potrzeby i nawet
ośmiela się je zaspokajać
W wyjściu dwa razy w tygodniu na kurs językowy nie widzę nic
strasznego, w wyjazdach bez dzieci również, w weekedny dziećmi
opiekuje się głównie tata, nie zasypuję ich zabawkami i gadżetami,
śpią sami, zasypiają również, nie usuwam wszystkich kłód spod nóg
zgodnie z tym ci pisze ankas4 jestem trochę potworem - wcale tak nie
uważam, widzę same plusy w takim modelu wychowania, nie mam kłoptu z
bliskością z dziećmi - jestesmy ze sobą bardzo związani, lubimy
spędzać razem czas - może dlatego, że nie jestem niewolnicą poczucia
winy jaką próbuje mi się narzucić
poza dziećmi także istnije świat i inne cele niż zaspokajanie ich
potrzeb i się tego nie wstydzę:)

[paris4]

aha i bardzo mi się podoba model amerykański w usamodzielnianiu
młodych ludzi
dla mnie 30-latkowie mieszkający z rodzicami, lub mieszkanie z
rodzicami na studiach to trochę nieporozumienie

[a.zaborowska1]

W tym temacie to ja bym mogła książkę pisać
od patologii niekoniecznie w pijących czy nie pracujących "rodzinach"
po rodziców, którzy są ubezwłasnowolnieni przez swoje dorosłe dzieci. I jedno i
drugie to KOSZMAR.

Jak w każdym życiowym temacie - najważniejsza jest chyba równowaga w przyrodzie .

[smolineczka]

paris napisała: "dla mnie 30-latkowie mieszkający z rodzicami, lub mieszkanie z
rodzicami na studiach to trochę nieporozumienie" i chcę napisać, że absolutnie
się z tym zgadzam
są tylko dwa ważne momenty:
1) nie zawsze i nie każdy ma możliwość usamodzielnienia się (bo nie mieszkamy w
bogatym kraju, niestety)
2) nie każda matka potrafi wytrzymać rozłąkę z dzieckiem: znam takie, które i
30-letnich traktują jak takich, co nie dadzą rady... toksyczne? czy zbyt dobrze
znają zagrożenia, które mogą zniszczyć wrażliwych młodych ludzi?..

smolineczka i paris...:)

[ankas4]

Smolineczka z tym amerykanskim wychowaniem i oddawaniem dzieci jak podrosną do
internatów czy innych miast to pojechałaś...kto Ci naopowiadał takich rzeczy>?
oczywiscie,ze sa rodzice ktorzy i tak postępują,ale w Polsce tez takich
znajdziesz,Naprawde i w Usa I W Kanadzie sa normalni rodzice,ktorzy wcale nie
postępują jak mówisz,przynajmniej nie jest to norma. A ze dzieci tutaj
wyprowadzają sie z domów wczesniej to normalne w bogatszym panstwie,bo
zwyczajnie ich na to stać.

Paris co do kursu dwa razy w tygodniu, no ja nie wiem czy to jest 'super'jak
matka CODZIENNIE konczy pracę o 17 i prócz czwartku PO PRACY chodzi na kurs
hiszpanskiego,na jogę i na cos tam jeszcze - nie pamietam juz dokladnie, czyli
prócz czwartku wychodzi z domu o 8 rano, a wraca o 19;30 i kladzie swoją
coreczke do lozka...to tam myslisz ma wygladac???

[dmgr]

Trzeba trochę wypośrodkować ze wszystkim. Ja akurat siedzę w domu z dziećmi i
nie pracuję. Nie chodzę tez na żadne lekcje hiszpańskiego itp. ale tylko ze
względu na kasę. Swoim dzieciom dałabym wszystko i materialnie i nie i wiem, że
ostatni grosz zamiast na siebie wydam na nich (nawet jeżeli jest to jakaś rzecz
niekonieczna) może dlatego, że wychowałam się w dosyć biednej rodzinie (jest nas
6 rodzeństwa i tylko tata pracował na utrzymanie bo mama była w domu) i takich
przyjemności nie miałam. Jednak uważam, że to, że zostałam rodzicem nie jest
jakimś końcem mojego świata, moich pragnień i przyjemności. Mając jedno dziecko
pracowałam, studiowałam zaocznie w weekendy i też pozwalałam sobie czasem na
powrót z pracy o 22 bo wyszłam ze znajomymi czy do fryzjera. Cały czas czy mając
jedno czy dwoje dzieci czy pracując czy nie (akurat to, że nie pracuję nie jest
moim wyborem) też mam swoje potrzeby i też mi się coś od życia należy.
Rozumiem, że są ludzie, którzy przeginają itp. Bo też znam takie osoby, co np.
oddają dzieci dziadkom na cały tydzień i łaskawie w weekend je odwiedzą bo oni
pracują, bo muszą się wyspać, bo muszą iść na imprezę 3 razy w tygodniu itp. I
to co piszesz, że byli rozpieszczeni przez rodziców ma na to duży wpływ. Jednak
też nie można zwariować na punkcie swojego dziecka żeby właśnie się takim nie
stało w przyszłości, rozpieszczonym i oczekującym od życia wszystkiego tylko
dobrego bo dalszy scenariusz jest nam znany i opisany w tymże wątku.

[paris4]

Nie wiem ankas jak ma to wyglądać u innych bo szczerze mówiąc nie
śledzę rozkładu dnia tej pani ani innych moich znajomych, nie żałuję
ich dzieci itp bo to nie są moje sprawy
piszę o sobie i wiem, że można wszystko tak ułożyć żeby i matka
widziała świat poza dzidziami;) i jednocześnie nie stała się dla
nich obca
a ponieważ jestem zdecydowanie matką mającą życie pozadzieciowe i
pozadomowe to niekoniecznie zgadzam się z opiniami, że dziecku
trzeba poświęcić wszystko nie pamiętając o sobie

[ankas4]

Paris ja nie wiem...nie mogę sie z Tobą dogadać...moze od początku;watek dotyczy
rodziców ,ktorzy w egosityczny sposob pojmuja macierzynstwo,opisalam przyklad
bliskiej kolezanki, napisalam w pierwszym poscie,ze nie zajmuje sie prawie
zupelniecoreczka, a kurs hiszpanskiego to jedne z wielu jej zajec w tygodniu po
pracy, wierz mi,ze tylko w jeden dzien w tygodniu wraca do domu okolo 18, a tak
CODZIENNIE wychodzi okolo 8 a wraca okolo 19:30 i starcza jej czasu na wlozenie
dziecka do łożeczka... Nikt Ci nie kazał sledzic rozkladu tej Pani,ja napisalam
dokladnie jak on wygląda...

Pozdrawiam i czytaj ze zrozumieniem to wiele ułatwi

[smolineczka]

na pewno o wiele więcej ode mnie znasz amerykańskie/kanadyjskie zwyczaje, a ja,
jak zauważyłaś uważnie czytająć, podkreśliłam, że nie byłam tam nigdy. mimo to
od dziecka dużo się tym krajem interesuję i o nim czytam, a od dziesięciu lat to
i owo wiem od krewnych tam mieszkających. zresztą, kuzynka wyjechała do stanów z
synkiem, wówczas małym chłopcem, teraz już jest dorosły, skończył studia -
oczywiście, jego mama doskonale wie, że zostając w USA i będąc już obywatelem
tego kraju, powinno się w określonym stopniu dostosować do panujących w tym
kraju zwyczajów, ale i tak był wychowywany trochę inaczej, niż jego amerykańscy
rówieśnicy, bardziej po słowiańsku. zrozum, że te wszystkie określenia: model
polski, model amerykański, model szwedzki (do którego zresztą nawiązywałam w
swoim komentarzu, po tym jak matizka napisała: "Czytałam gdzies w necie ostatnio
artykuł o szwedzkim wychowaniu, głównie o tych słynnych klapsach, ale
potraktowanych już absurdalnie.") - to tylko przykłady i zdajesz sobie sprawę z
tego, że nie każdy szwedzki rodzic bije dzieci ;)
tak samo amerykanina nikt nie zmusza do wysyłania dorastającej pociechy na
studia daleko poza dom, ale z myślą o przyszłości, o poziomie życia, z którym
się tam tak bardzo liczą, obywatel USA będzie od początku dbał o poziom
wykształcenia swojego dziecka, co akurat często się wiąży z zamieszkaniem w
internacie. dlatego paris napisała: "bardzo mi się podoba model amerykański w
usamodzielnianiu młodych ludzi dla mnie 30-latkowie mieszkający z rodzicami, lub
mieszkanie z rodzicami na studiach to trochę nieporozumienie", bo trudniej sobie
wyobrazić 30-latka pod skrzydełkiem mamusi w stanach, niż w polsce ;)

[paris4]

Ja się usprawiedliwiać nie będę
Ankas myślę, że niepotrzebie ostatnią linijką Twojej wypowiedzi
kierowanej do mnie potraktowałaś mnie delikatnie mówiąć jak osobę
spowolnioną umysłowo;) Choć masz prawo mnie tak odbierać, niemniej
tekt typowo emamowy a podobno to forum innymi prawami się rządzi...

W moim odczuciu nie chodzi o to, że nie potrafię przeczytać Twoich
tekstów ze zrozumieniem, tylko o to, że się po pierwsze nie zgadzam
zupełnie z Twoimi argumentami a po drugie ze sposobem ich wyrażania.
Myślę, że pomimo mojego krótkiego pobytu tutaj mogę powiedzieć że
nie najlpesza chemia między nami się wytwarza. No ale tak przecież
bywa, nie wszyscy muszą się lubić i niekoniecznie trzeba się od razu
nawzajem obrażać

paris4

[ankas4]

Nie było zamiarem obrazanie Ciebie, zbyt ambitnie potraktowałas moj wpis,
zwykła uwaga i tyle... jesli poczułas sie urazona to przepraszam,
wywnioskowałam zwyczajnie,ze nie doczytałaś co ja chciałam napisać/co napisałam.

pozdrawiam i bez urazy:)

[lipiec_2007]

a ja tak troche na temat i troche nie na temat. polecam artykul w
wysokich obcasach o Dzieciach Wolnego Chowu pt. "dzieci zielononozki"

www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53663,7879874,Dzieci_zielononozki.html

[smolineczka]

spodobał mi się artykuł, dziękuję za linka
staram się nie być "kontrolerem" by nie zostać "toksyczną matką" w przyszłości
spodobało mi się określenie rodzic = proteza (a ładniej mówiąc: anioł stróż)
generealnie, też uważam, że najlepszy jest "styl wychowawczy, który stawia na
wspieranie samodzielności u dzieci, tak żeby umiały polegać na sobie w trudnych
sytuacjach, ale też poprosić o pomoc, kiedy jej potrzebują, np. krzyknąć na
ulicy, kiedy ktoś próbuje im wyrządzić krzywdę, albo powiedzieć komuś, że mają
wrażenie, że są śledzone, czy zapytać o drogę, kiedy się zgubią"...

[haniazosia]

Fajnie, że wywiązała się taka rozmowa:) Znam osobę już ponad
trzydziestoletnią, której rodzice bardziej patrzyli na siebie niż na
dziecko. Osoba ta bardziej była wychowywana przez dziadków i inne
osoby niż przez własnych rodziców. Wydaje się, że nie
dostała "odpowiedniej" ilości miłości, przytulania itp., bo teraz
mając te trzydzieści lat potrzebuje mnóstwo przytulania, mówienia o
uczuciach i zapewniania jej o tym, że jest kochana. Co więcej teraz
rodzice tej osoby wymagają, aby o nich dbać (są zdrowi i w sile
wieku), dawać im od siebie dużo, a oni sami nie dają nic, nawet do
wnuków przyjeżdżają najwięcej raz na miesiąc. Co tu dużo gadać,
ostatnio nie chcieli pożyczyć coś typu młotek, bo popsuje (i tak go
nie używają). Mnie trudno to zrozumieć, bo moi rodzice robią dla
mnie dużo i dali mi dużo, od miłości i poczucia bezpieczeństwa, po
rzeczy materialne, jak pomoc przy budowie domu i ja dla swoich
dzieci zrobiłabym wszystko.....co nie znaczy, że moje dzieci niańczę
i wyręczam, po prostu je kocham i okazuję im to....
Pozdrawiam

[ankas4]

Dla mnie zasada jest prosta:ja swoje dziecko traktuje tak jak sama chce byc
traktowana. Jesli moge mu pom~óc to pomagam,tak bedzie rowniez w
przyszlosci:zabezpieczymy mu wszystko co sie da, mieszkanie tez jest w planie,
oczywiscie w rozsądnym wieku i czasie. Sama dosta~łam mieszkanie i wiem jak to
wiele ulatwia i pomaga. Juz teraz myslimy i Jego edukacji,ze jesli chcialby sie
uczyc to bedzie mial za co itd..itp...oczywiscie wszystko w rozsadnych
proporcjach i na tyle na ile nas stac, jak nas nie bedzie stac to nie bedziemy
odkladali/dawali.

Nie chce wychodzic z zalozenia,ze 'skoro ja musialam sie nad czyms nameczyc,to
on tez bedzie musial'

[metanira]

Ja się z Tobą całkowicie zgadzam.
Uważam, że nie po to zostałam matką, żeby dziecko ciągle komuś podrzucać. Jestem
z nim tyle, ile mogę i ile oboje potrzebujemy i wcale nie oznacza to, że nie mam
życia poza dzieckiem i domem. Pewnie, że czasami chciałabym częściej gdzieś
wychodzić, ale nie zawsze jest to możliwe, bo nie stać mnie na nianię na każde
zawołanie, a mojej mamy, która i tak zajmuje się Konradem, kiedy jestem w pracy,
nie mam sumienia przesadnie wykorzystywać, a teściowa jest daleko.
Nie uważam się ani za toksyczną, ani za wyrodną matkę. Staram się wszystko
wypośrodkować, choć przyznaję, bywam panikarą, ale walczę z tym ;) Dam mojemu
dziecku, tyle ile będę mogła, ale w granicach rozsądku. Cały czas mam w pamięci
córkę mojego chrzestnego, która w ciężkich czasach komunizmu miała wszystko (jej
ojciec wyjeżdżał na zachód, a matka była w jakiejś inspekcji handlowej i miała
dostęp do towarów niedostępnych dla większości). Ło matko, co to było za
potworne dziewuszysko, rozpieszczone do granic możliwości, złośliwe, przekonane
o swojej wyższości :/ Do czegoś takiego absolutnie nie zamierzam doprowadzić.
Poza tym mam w sobie za dużo zdrowego (mam nadzieję) egoizmu, żeby zatracić się
wyłącznie w życiu dzieciowym i za dużo poczucia obowiązku, żeby je zaniedbać
(fizycznie i emocjonalnie).