Pytanie do niezamężnych

[andzia84]

Czy znalomi i rodzina nie zamęczają Was pytaniami o ślub? Bo ja już mam
dosyć, jesteśmy razem 3 lata i nie planowaliśmy i nie zamierzamy planować
ślubu, a jak słyszę pytanie cioć, babć i znajomych i oburzone komentarze:
dziecko i bez ślubu! to mnie skręca. Czy wy też tak macie? jak sobie radzcie?
Bo ja robię się agresywna niestety i potem żałuję

[mynia0]

to weźcie cywilny - zamkniecie dzioby ciotkom, i ślub oszczędzi wielu
kłopotów i pytań, jak się urodzi dziecko ;) ze slubem cywilnym jest po prostu
wygodniej, mniej pytań, mniej odpowiedzi i mniej stresu.

a jak nie chcecie nawet cywilnego - no to pozostaje tylko sie nie odzywac, bo i
tak nie przegadasz starszej osobie ;)

[e-millie]

my na pierwsze dziecko rowniez zdecydowalismy sie przed slubem - to byla
spontaniczna decyzja, choc niejednokrotnie wczesniej o tym rozmawialismy.
oczywiscie rodzina pytala, a my spokojnie odpowiadalismy, ze teraz nasze plany
skupiaja sie na dziecku i z czasem znudzilo im sie to ciagle dopytywanie. nas
zreszta ten temat nie draznil, wiec obylo sie bez emocji. zareczylismy sie w
ciazy, a slub planowalismy, tylko ze spokojem, dlatego dopiero w czerwcu 2006
stanelismy na slubnym kobiercu, kiedy nasza coreczka miala prawie 2 latka ;)
mamy bardzo duze rodziny i zorganizowanie imprezy na ponad 100 osob wymagalo od
nas psoro zaangazowania i czasu, dlatego chcielismy wybrac najlepszy na to cale
zamieszanie czas. i warto bylo poczekac, slub i wesele wspominamy do dzisiaj,
podobnie jak cala wielka rodzina i jestesmy szczesliwi, ze wszyscy bliscy mogli
z nami dzielic emocje tego dnia. mysle, ze takich pytan sie nie uniknie, ale po
pewnym czasie ten temat raczej umrze smiercia naturalna, czego z calego serc Ci
zycze :)

[shemreolin]

Widze, że macie podobny kłopot. My jesteśmy razem już ponad 5 lat (w lipcu
będzie dokładnie 6) i tez nie planowaliśmy ślubu. Ciaży nie planowaliśmy, ale
nie była ona dla nas jakimś totalnym nieszczęsciem, bo myśleliśmy o dzieciach,
ale w kontekście jakis dwóch nastepnych lat. moja rodzina ani razu nie zadała
pytania o slub, bo u mnie zawsze było wiadomo, że sie w czyjeś życie nie wtraca,
można co najwyżej pogadać i poradzić. Na dodatek my zawsze ze sobą wiele
rozmawialiśmy, wiec dobrze wszyscy wiedzieli kim jestem i jakie mam poglądy i
nawet nie probowali. Po prostu cieszą się jak licho, że będzie małe dziecko, bo
dziecka to u nas nie było od 20 lat. ;)

Rodzina mego faceta za to gnębiła nas jakiś czas, ale ciągle im odpowiadaliśmy,
że w "swoim czasie". Przy stole wigilijnym tez oczywiście musieli zacząć o to
pytać... i cos zaczęli mówic o ciotkach, które by chciały na wesele przyjeżdzać.
Myślałam, że mi karp stanie w gardle.

My mieszkamy w wynajmowanym mieszkaniu, nie mamy kasy na urządzanie weselicha.
Zreszta ja nigdy nie chciałam miec ani ślubu kościelnego ani wesela, tym
bardziej nie chcę sponsorować imoprezki i noclego osobom, których totalnie nie
znam i które kilka lat temu nie zaprosiły mnie na ślub swojego syna, mimo że
byłam wtedy z moim meżczyzną.

Jego rodzice nie wiedzą jeszcze o jednym... że ja nie wierze w Boga (jestem
ochrzczona i mam komunię, ale na tym koniec) i nie mam absolutnie zadnego
zamiaru isć w białej kiecce do kościoła. Natomiast mama nie-meża sugeruje byśmy
wzieli najpierw cichy slub cywilny, a potem drugi slub dla rodziny, jak juz
dziecko sie urodzi itd. Tyle, że dla mnie będzie tylko jeden slub, o drugim nie
ma mowy. Na razie o tym nie rozmawiamy, bo i tak nie ebdziemy brać slubu zanim
sie dziecko urodzi.

Miejmy nadzieję, że im sie znudzi to ciagle wypytywanie, bo tak generalnie to ja
bardzo lubie rodzine mojego nie-meża i tylko sprawa tego ślubu tak trochę
zgrzyta w tle. :/

[mynia0]

wszystko, tylko nie ślub na pokaz, dla rodziny!!! i to w dodatku kościelny, jak
sie nie wierzy.

tak naprawdę wcale weslicha urządzać się nie musi. uroczystość cywilna może byc
skromniutka, ja i mo mąz / / wtedy jeszcze niemąż/ byliśmy świadkami na takim
cichutkim ślubie, byli tylko młodzi i my. musze powiedzieć, że było bardzo,
bardzo romantycznie ;) prosto po ślubie poszliśmy na piwo do pierwszej lepszej
knajpy :)))

ale uwierzcie - załatwienie ślubu cywilnego oszczędzi Wam mnóstwa kłopotów po
porodzie. wypytywanie zacznie sie już na izbie przyjęć, nie jest to miłe, potem
w urzędach, przychodniach - każdemu trzeba się tłumaczyć, że matka taka, a
ojciec inny, ze naswisko dziecka takie i dlaczego.

[sani14]

ja też pierwsze dziecko rodziłam "w grzechu":-))) ale pewnie dlatego że byłam
już po 30 i nikt nie zadawał mi pytań o ślub a już nie żadne ciotki bo daleka
rodzina dowiedziała się o dziecku jak już się urodziło:-) nie ukrywaliśmy tego
ale też nie ogłaszaliśmy wszem i wobec... chyba gdzieś koło 7 miesiąca
zdecydowaliśmy że zaryzykujemy i weźmiemy ślub:-) ale od razu postanowiliśmy że
wszystko zrobimy sami za naszą kasę i tak jak nam się będzie podobało;-)
no i oczywiście od razu wiedzieliśmy że to co wymyśliliśmy nie spodoba się
ciotkom ale nie jest się w stanie wszystkim dogodzić... wzięliśmy ślub
kościelny w majowy weekend tyle że nasz ślub był dodatkniem do chrzcin naszego
synka:-) i to dla niego zrobiliśmy w ten dzień obiad na 20 osób (tylko rodzice
rodzeństwo świadkowie i chrzestni synka) a na następny dzień...
zorganizowaliśmy ognisko z jedzeniem picień i dj dla kilkudziesięciu znajomych:-
) to było niezapomniana impreza i do dzisiaj wszyscy zazdroszczą nam że
mieliśmy odwagę nie zrobić normalnego wesela...
bycie małżeństwem jest wygodniejsze niż po prostu bycie razem z prawno
organizacyjnego punktu widzenia, zawsze można podpisać intercyzę i wtedy wogóle
jest bez komplikacji np przy rozwodzie:-)))))
a marudzącej rodzinie mówcie że wszystko w swoim czasie... i że i tak nie
przewidujecie wesela (bo im nie chodzi o sakrament tylko o imprezę)

[aurinko]

Dziecko jak najbardziej za, ślub jak najbardziej przeciw.
Byłam raz mężatką i nigdy więcej, chociaż faceta mam cudownego i on by chciał -
z góry miał zapowiedziane, że nawet nie ma próbować mnie namawiać. Nie obchodzi
mnie zdanie innych, w tej sprawie jestem i będą absolutną egoistką.
Jeśli tylko ktokolwiek spróbuje naciskać na nasz ślub, to nie będę patrzeć kto
to, tylko krótko i kategorycznie zażądam, aby się nie wchrzaniał w moje sprawy.

[andzia84]

u mnie kościelny i tak odpada bo mój niemąz jest z odzysku, a cywileo nie chcę,
nie lubię, nie czuje potrzeby. może jestem dziwna ale nigdy wczesniej o tym nie
myśleliśmy i teraz też nie zamierzamy. Szkoda tylko że nie każdy to rozumie

[beata1n]

Ja z moim facetem jestem od 8 lat... od prawie roku mamy własne mieszkanie w
Warszawie. Ślub wstępnie zakadaliśmy za 2 lata a tu dzieciątko się pojawiło i
zdecydowaliśmy się dość szybko na ślub... Właściwie w 1m-c wszystko ustaliliśmy,
Kościół, sale, kamerzyste, zespół, fotografa ect - w lutym nie ma wielu wesel
:). Będziemy mieli ślub Kościelny i wesele takie na 200 osób. Wszystko się
pięknie układa rodzice nam bardzo dużo pomagają i sponsorują prawie wszystko
:)... Przez ostatnich kilka lat mieliśmy ciągłe pytanie "kiedy ślub?" ... ja
mówiłam np "a kiedy chciał/a/byś?" zazwyczaj był uśmiech albo kolejne pytanie
"planujecie już coś?" wiec odp tak/nie. My zazwyczaj śmialiśmy się z tych pytań
... Ludzie zawsze będą gadać nie ma sensu jakakolwiek reakcja. Spokojny uśmiech
lub krótka odp. jest tu najlepszym rozwiązaniem.

[mynia0]

ale zdajesz sobie sprawę z koncekwencji zycia w konkubinacie? jak na służbistę
w szpitalu trafisz, to tenże służbista Twojemu niemęzowi nawet nie powie, czy
urodziłaś czy nie i jak się czujesz - bo w świetle prawa jesteś dla niego obca,
a on dla Ciebie. a informacji udziela się tylko rodzinie.

[aurinko]

Nigdy w życiu ślubu po to, żeby komuś zamknąć gębę, albo dla służbisty.
Ludzie, żyjemy w XXI wieku, gdzie - czy to się komuś podoba czy nie - mamy
prawo do własnego zdania i podejmowania decyzji dla siebie, a nie dla innych.
Jaki jest sens brania ślubu wbrew sobie, dla świętego spokoju czy żeby ludzie
nie gadali? Czasy średniowiecza na szczęście mamy dawno za sobą.

[mynia0]

i całe szczęście, że wieki średnie już za nami.

ale ja tylko zwracam uwagę na pewne niedogodności i ograniczenia zwiazane z
konkubinatem. moja kuzynka ma masę kłopotów własnie przez brak ślubu
cywilnego, ale decyzję i tak każdy sam podejmuje przecież.a przynajmniej
powinien.

[andzia84]

A jak będą miały na nazwisko Wasze dzieci; Wasze, partnera, podwójne?

[aurinko]

andzia84 napisała:

> A jak będą miały na nazwisko Wasze dzieci; Wasze, partnera, podwójne?

Przy pierwszym dziecku ślub wzięliśmy jak mały miał półtora roku, nazwisko od
początku nosił swojego ojca. Po rozwodzie ja zostaję przy nazwisku męża i syn
będzie nadal miał takie samo nazwisko, natomiast córcia jak się urodzi będzie
miala nazwisko swojego taty. Na podwójne w naszym wypadku nie ma sensu się
decydować, bo oboje mamy długie nazwiska ;-)

[netka6666]

Nieprawda. W momencie przyjęcia do szpitala dostajemy do wypałnienia dokumenty,
w których upowazniamy osobę, obojętnie kogo chcemy, upoważniona do otrzymywania
informacji i która może w naszym imieniu otrzymać nasza dokumentację. Nie
istotne czy to konkubent, mąż czy sąsiad.

[iflemming]

Ja jestem szczęśliwą mamą 2-letniej córeczki oraz "Maleństwa" które urodzi się
pod koniec lipca. Szczęśliwy tatuś nie jest moim mężem, razem mieszkamy i nie
zamierzamy sie pobrać. Pomijając koszty wyprawiania takiej imprezy dla dość
licznej rodziny to po prostu nam się nie opłaca. Jako tzw. "matka samotnie
wychowująca dziecko" (jesteśmy zameldowani w różnych miejscach) mmoja córeczka
będzie miała pierwszeństwo przy przyjęciu do przedszkola. Poza tym mogę
rozliczać się z córeczką dzięki czemu fiskus co roku zwraca mi niebagatelną
sumkę. Do tego dochodzą np. wyższe dopłaty do wypoczynku wypłacane przez pracodawcę.
Jeśli chodzi o wady życia na kocią łapkę to trzeba przyzwyczaić się do podawania
wszędzie, że dziecko ma inne nazwisko no i utrudnienia przy załatwianiu różnych
spraw urzędowych (np. na poczcie konieczne jest specjalne upoważnienie do
odbioru poleconych).
Podsumowując, moim zdaniem nie ma potrzeby brać ślubu tylko w celu
usatysfakcjonowania rodzinki. Po prostu ignoruj aluzje i uwagi. Przecież chodzi
o Wasze uczucia a nie o papier...