Nie WIERZĘ, więc Święta są dla mnie.....

[zabka11]

...wspólnym czasem spędzonym z rodziną, możliwością wyspania się,
zjedzenia czegoś dobrego, rozmowy oraz patrzenia na radość dzieci
rozpakowujących prezenty.
Ale Święta, nie mają dla mnie wymiaru duchowego, ponieważ nie wierzę
w Boga. I muszę przyznać, że z roku na rok, a zwłaszcza w tym roku,
nareszcie pozbyłam się złudzeń i wątpliwości, co do faktu jak
powinnam spedzać Święta, bo wypada, przed rodziną, a jak naprawdę je
spędzę. Trochę to pogmatwane, ale moja droga z Bogiem zaczęła się
rozchodzić już kilka lat temu, ale dopiero niedawno, głośno i
wyraźnie powiedziałam sobie i innym: NiE WIERZę w Boga. A w tym
roku, dojrzałam, by te Świeta spędzić w zgodzie z własnymi
przekonaniami. I to nie znaczy, że nie usiądę do stołu wigilijnego,
ale usiądę tam, z całkiem innych, ale wcale nie gorszych, powodów
niż osoby wierzące. Będe po prostu spędzać czas z rodziną, zjem
wspólny posiłek, porozmawiam, ale...nie bedę sie modlić, ani nawet
udawać że to robię, nie będę śpiewać kolęd i nie podzielę się
opłatkiem. Ponieważ w to nie wierzę. Do kościoła nie chodzę już
dawno, zresztą jeszcze szybciej rozstałam się z fałszywym kościołem
(przyp.autora), niż z samym Bogiem. Moje dzieci nie są ochrzczone,
tzn. Gosia jest, z wody, w szpitalu, bo zagrożone było jej życie, a
mną jeszcze wtedy targały wątpliwości, Janek, to już świadoma
decyzja.
Kompletnie nie ma na mnie wpływu świąteczna gorączka zakupowa, nie
działają na mnie reklamy, choinki (ładne światełka) i inne "gadżety"
tak charakterystyczne dla tego czasu. Powiem tak: jestem wolna i
szczęśliwa.

Ot, takie moje przemyślenia, ale piszę też dlatego, bo jestem
ciekawa, jak osoby takie jak ja, nie wierzące, radzą sobie z
tym "wszędobylskim" świątecznym zgiełkiem. Wszak żyjemy w katolickim
kraju i chcąc nie chcąc, Święta są/bedą co roku i ja to szanuję. Ale
podobnie szanuję mnichów, zielonoświątkowców, muzułmanów i
wszystkich innych, wierzących "inaczej" oraz szanuje ich prawo do
świętowania.
Ale proszę i moje prawo do wyboru, szanować, nie zmuszać mnie i nie
narzucać świętowania na siłę - bo tego nie zniosę i to moje hasło
przewodnie, w tym roku.

Chętnie poczytam też posty osób dla których Święta Bożego
Narodzenia, to najważniejszy i bardzo uduchowiony czas.
Zapraszam do dyskusji:)
Pozdrawiam

[blanka0]

hmmm nie wiedzialam ze masz az takie przekonania
gratuluje odwagi
serio

[a090707]

Gratuluje pewnosci siebie i szczerosci. Ja tez nie wierze, ale jakos to ciagne,
chyba ze wzgledu na rodzine...
ps. Od pierwszego Twojego postu na tym forum jakos tak wyczulam/wyczytalam, ze
jestes fajna babka z ciekawym podejsciem do zycia i juz Cie lubie- za caloksztalt :)

[a.zaborowska1]

Jeśli chodzi o podejście do religii zapamiętałam cię pod tym
względem :-) i powiem ci że ...ja jestem w takiej "niewiadomej"
pozycji czyli waham się. Nie chcę tu opisywać po raz kolejny
dlaczego. Ja do wiary podchodzę jakoś innaczej i nawet sama tego nie
rozumiem. Czyli jestem "zła" na Boga nie umiem tolerować jego
działań z jednej strony a drugiej nie mogłabym nieochrzcić małego
czy nie wysłac Andżeli do komunni. Miałabym wyrzuty sumienia.
Nie pochodzę z rodziny bardzo pobożnych. Święta rodzinne wspominam
nie miło. Aura świąteczna była zabita przez rygorystyczne sprzątanie
i beznadziejnych gości gdzie od stołu wyganiano dzieci. Nie było
równiez magicznego otwierania prezentów i śpiewania kolend. Ale mimo
tego "ten Bóg" jakos we mnie zagościł i msza była pewnego rodzaju
przeżyciem.
Niestety ja również nie wychowam dzieci w tej atmosferze przeżywania
świąt. Różnica tylko w tym, że staram się aby dzień świąteczny nie
był tylko spotkaniem alkocholowym przy suto zastawionym stole. Jest
to czas wolny od pracy w którym możemy pobyć razem i spotkac sie z
rodziną.
Mi brakuje własnie takiej twojej pozycji w której mogłabym określić
w co "w kogo" wierzę czy "nie wierzę" Wydaje mi się że takim ludziom
jest łatwiej w życiu. Nie zyja w takim bałaganie jak 'ja'
Mam nadzieję, że kiedyś dojdę do takiego stanu jak ty, który napewno
daje poczucie wolności. Niezależnie od tego w którą stronę się
odwrócę.
Pozdrawiam

[zabka11]

a.zaborowska1 napisała:

> ...ja jestem w takiej "niewiadomej" pozycji czyli waham się.<
No własnie ja w takiej pozycji, byłam od lat, więc w końcu się za to
wzięłam. Męczyło mnie to, ponieważ nie wiedziałam, jak mam sie
zachowywać, np. przy stole świątecznym. Niby sie modlę, śpiewam, ale
jaskoś źle mi z tym było, jakoś nie było to w zgodzie ze mną.

Nie chcę tu opisywać po raz kolejny
> dlaczego. Ja do wiary podchodzę jakoś innaczej i nawet sama tego
nie
> Święta rodzinne wspominam nie miło. <
U mnie świeta, to były wieczne kłótnie, ucieczki z domu, moje bo
miałam dość awantur, i szukanie mnie po nocach przez policję.
Przynajmniej wtedy starzy sie jednoczyli:(

Ale nie to mnie odwróciło od Boga, ja starałam sie uwierzyć, i
poczyniłam kroki, wg mnie odpowiednie, aby naprawdę dać sobie i Bogu
szansę na istnienie w moim życiu, ale po prostu ...nie wierzę.



> Mi brakuje własnie takiej twojej pozycji w której mogłabym
określić
> w co "w kogo" wierzę czy "nie wierzę" Wydaje mi się że takim
ludziom
> jest łatwiej w życiu. Nie zyja w takim bałaganie jak 'ja'

To prawda, jest łatwiej, i konkretniej. Jestem sprecyzowana pod tym
względem, nie mam już wątpliwości, żadnych wyrzutów sumienia, które
były, oj były, i nareszcie czuję się wolna.
Cały proces oswajania sie z prawdą, przed samą sobą, trwał kilka
lat. Wiele przemyśleń, dyskusji z m, bo on właśnie "nie
sprecyzowany" i zrozumienia samej siebie.



> Mam nadzieję, że kiedyś dojdę do takiego stanu jak ty, który
napewno
> daje poczucie wolności. Niezależnie od tego w którą stronę się
> odwrócę.

Życze powodzenia, i niezależnie w którą stronę pójdziesz, zgoda z
samym sobą to klucz do wewnętrznego spokoju.
Pozdrawiam:)

[ulkadabrowska]

My z całą nasza rodziną jesteśmy bardzo bardzo blisko, spotykamy się często na
wspólnych obiadach/kolacjach/innych okazjach, więc nie to spotkanie jest dla nas
w Bożym Narodzeniu najważniejsze.

Nie jesteśmy wielkiej wiary, ale nawet stojąc w ogonku kolejki wierzących zawsze
staramy się realizować Boże Przykazania i jakoś próbować Pana Boga na czele
naszych priorytetów postawić.

Będę tłumaczyła Brunowi i innym moim dzieciom, że Święta Bożego Narodzenia to
urodziny Jezuska i jak to na urodzinach: idziemy do jego domu (Kościoła),
świętujemy przy uroczystym posiłku i są tez prezenty (wyjątkowo dla wszystkich).
A że Pan Jezus, Pan Bóg jest dla nas bardzo ważny to jego urodziny świętujemy
jeszcze bardziej uroczyście.

[magda7717]

ja kocham swieta ale ten czar wlasnie swiatelek , choinek prezentow bycia razem.
swieta kojarza mi sie pieknie cieplo i rodzinnie
ale jestem po rozwodzie... i do kosciola nie chodze...bo jakos nie mam potrzeby
ale wierze wierze na swoj sobie sposob

[metanira]

Ja też lubię święta za ten czar...
Ale rodzinne kojarzą mi się źle (ojciec alkoholik, fochy, robienie
łaski o każdy drobiazg, brak pomocy przy sprzątaniu z jego strony,
zaharowana mama, a "tatuś" i tak nas potem zostawiał i wychodził).
Bardzo chciałabym, aby święta w mojej rodzinie były inne, ale na
razie jakoś nie potrafię stworzyć "własnych" świąt. Mama i siostra M
na drugim końcu Polski, teść za granicą, jesteśmy niejako skazani na
wigilię u moich rodziców, bo są blisko i przecież nie zostawię mamy
samej, skoro mieszkam 20 minut pieszo od niej. Ale nie cieszy nas ta
perspektywa. Moja mama bardzo się stara, ale ojciec samą swoją
obecnością wszystko psuje (za dużo krzywdy nam wyrządził), wprowadza
nerwową atmosferę. W sumie ta wigilia jest mało odświętna,
przypomina zwykły obiad niedzielny, M mi to wypomina, mnie jest
przykro ze względu na moją mamę :( Tak szczerze to nie lubię świąt.
Lubię ich atmosferę, wygląd miasta, kupowanie prezentów,
przystrojony dom. Ale w pełnym ich przeżyciu przeszkadza mi
świadomość, że zawsze ktoś będzie miał pretensje, będzie
niezadowolony. M ma pretensje, że nie pojechaliśmy do jego mamy, mój
ojciec miałby pretensje, gdybyśmy pojechali (w nosie mam jego
zdanie, ale wyżyłby się na mamie, a tego chciałabym jej oszczędzić),
teściowa ma pretensje, że się wcześniej nie określiliśmy odnośnie
świąt i w chyba ramach protestu jedzie do swoich rodziców, a dziadki
M też w ramach jakiejś demonstracji załatwili sobie pięciodniowy
świąteczny wyjazd do jakiegoś ośrodka w górach i M ma pretensje, że
z nikim ze swojej rodziny w święta się nie spotka.
Wiecie co? Tak szczerze, to chyba najlepsze święta spędziłam 2 lata
temu w szpitalu (na podtrzymaniu ciąży). To był okropny czas,
martwiliśmy się o Małego, ale przynajmniej nikt nie miał do nikogo
pretensji o jakieś tam nie spełnione oczekiwania.
Straszne to wszystko. I nie wiem co zrobić, żeby to zmienić ;(
Jeśli zaś chodzi o religijne przeżycie, to też mam problem. Ja
jestem z tych nieokreślonych. Więrzę w Boga, ale do kościoła nie
chodzę, skłaniam się bardziej ku panteizmowi, wierzę w jakąś siłę
sprawczą, że ktoś nad nami czuwa, ale uświadamiam sobie to
najczęściej, kiedy patrzę na piękno przyrody.
Ogólnie święta to dla mnie ciężki czas, mimo że mam męża, którego
kocham i wspaniałego synka.

[azbestowestringi]

my tez nie wierzymy i swieta spedzimy jak kazdy dlugi weekend. z wyjatkiem
choinki i prezentow dla dzieci. a tak, to bedziemy sie byczyc i cieszyc z tego,
ze jest kilka dni wolnego. swieta w polskim wykonaniu sa dosyc trudne, bo
tradycja jest przezarta religia i czasami czlowiek zaczyna sie gubic, czy to
jeszcze tradycja, czy juz religijne podejscie do sprawy.

[zuzaze_78]

Zabka, trafilas akurat w moje refleksje na ten temat :) Kwestia mojej wiary - czyli niewiary skrystalizowala sie jakis czas temu i mysle, ze tak juz zostanie. Przeszlam przez kilka etapow, przez chwile bylam bardzo zaangazowana religijnie, w tej chwili najblizsze mi jest widzenie wiary (jako takiej, niezaleznie od konkretnej wyznawanej religii) od strony antropologii kultury. Niezwykle silna potrzeba kultu, czczenia Boga/bostwa (w zaleznosci od strony swiata i kultury) i znaczenia wszystkich rytualow, symboli oraz przenikania tych spraw w sfery zycia codziennego, do tradycji, fascynuje mnie, ale tylko i wylacznie od tej "naukowej" strony.
Nie chcialam chrzcic Igi, ale zdaje sobie sprawe, jak mocno jako Polacy jestesmy, mimo wszystko, osadzeni w katolicyzmie. W mojej rodzinie niby nie ma prawdziwie wierzacych i praktykujacych (oprocz jednego dziadka), ale zaraz slyszalam: ja wiem, ja tez nie wierze, ale ochrzcic nie zaszkodzi. Chrzescijanstwo jest w nas od dziecinstwa, od pokolen wdrukowane, mysle, ze nawet w tych, ktorzy nie maja w sobie jakiejs szczegolnie silnej wiary, duzo jest zabobonnosci, moze nawet takiej nieuswiadomionej. Dlatego tak trudno jest calkiem jednoznacznie sie okreslic jako osoba niewierzaca. Mysle, ze ja tez mam z tym do pewnego stopnia problem, to moze razic wierzacych - np. zdecydowalismy sie na slub koscielny, bo cywilny wydawal nam sie zbyt urzedowy i pozbawiony odpowiedniego ceremonialu. Ale nie mialo to dla nas znaczenia w znaczeniu Sakramentu...
Jesli chodzi o Swieta, podobnie jak i z innymi elementami pochodzacymi z religii - wybieram te, ktore maja dla mnie urok. Wiec choinka, prezenty, kolacja wigilijna, koledy - bo sa piekne. Dla mnie to wszystko wylacznie kwestie estetyczne, nie duchowe.
Wiem, ze nie wychowam dzieci w wierze, moge opowiadac o religii tylko tak, jak sama ja widze - ze ludzie potrzebuja wierzyc, bo to porzadkuje im swiatopoglad, daje poczucie bezpieczenstwa, ze wiare innych trzeba szanowac, ze jest wiele wyznan i religii, ze warto cos o nich wiedziec, ze rytualy sa w zyciu potrzebne etc.
No i juz sie zastanawiam, jak to bedzie potem - mamy z mezem rozbiezne zdania w kwestii posylania dziecka na religie - ja oczywiscie jestem przeciw... To tez ciekawy temat, biorac pod uwage polskie realia, (nie)tolerancje innosci itd.

[zabka11]

zuzaze_78 napisała:

> Nie chcialam chrzcic Igi, ale zdaje sobie sprawe, jak mocno jako
Polacy jestesm
> y, mimo wszystko, osadzeni w katolicyzmie. W mojej rodzinie niby
nie ma prawdzi
> wie wierzacych i praktykujacych (oprocz jednego dziadka), ale
zaraz slyszalam:
> ja wiem, ja tez nie wierze, ale ochrzcic nie zaszkodzi.
Chrzescijanstwo jest w
> nas od dziecinstwa, od pokolen wdrukowane,

Zuza bardzo ładnie napisałaś tego posta, taki poukładny i
zrozumiały, ale właśnie, jeżeli chodzi o chrzest, to sie nie
zgadzam. Jest to jeden z naważniejszych , katolickich obrzędów, i
nie wyobrażam sobie ochrzcić moje dzieci, i deklarować wychowywanie
ich w wierze katolickiej, oddać je Bogu, w którego nie wierzę??? To
dla mnie strasznie fałszywe, bez obrazy oczywiście:)


> roblem, to moze razic wierzacych - np. zdecydowalismy sie na slub
koscielny, b
> o cywilny wydawal nam sie zbyt urzedowy i pozbawiony odpowiedniego
ceremonialu.
> Ale nie mialo to dla nas znaczenia w znaczeniu Sakramentu...

Ja też brałam ślub kościelny, ale byłam wtedy mało sprecyzowana, pod
względem wiary w Boga i pod naciskiem mocno wierzącej rodziny mojego
m i własnego pragnienia białej sukni i wesela:)

> Jesli chodzi o Swieta, podobnie jak i z innymi elementami
pochodzacymi z religi
> i - wybieram te, ktore maja dla mnie urok. Wiec choinka, prezenty,
kolacja wigi
> lijna, koledy - bo sa piekne. Dla mnie to wszystko wylacznie
kwestie estetyczne
> , nie duchowe.

No właśnie, ja już mam dość tego wybierania, choinka na TAK, bo
ładna, ale opłatek na NIE, prezenty na TAK,bo miłe, ale modlenie na
NIE. Jak dla mnie za duży galimatias, ale....z tymi prezentami, to
właśnie nie tak łatwo, bo o ile, ja ich nie potrzebuję, to moja
Gosia, jak dziecko, kocha je znajdować pod choinką. Teściowie są
wierzący, igilia jest u nich, będzie 2 dzieci, 6-7 lat i mały Janek.
Więc prezenty będą:)

> Wiem, ze nie wychowam dzieci w wierze, moge opowiadac o religii
tylko tak, jak
> sama ja widze - ze ludzie potrzebuja wierzyc, bo to porzadkuje im
swiatopoglad,
> daje poczucie bezpieczenstwa, ze wiare innych trzeba szanowac, ze
jest wiele w
> yznan i religii, ze warto cos o nich wiedziec, ze rytualy sa w
zyciu potrzebne

Moja Gosia chodzi na religie w przedszkolu, właśnie z w.w powodów,
ale chodziłaby równiez na zajęcia z innych wiar, gdyby takowe były.

> No i juz sie zastanawiam, jak to bedzie potem - mamy z mezem
rozbiezne zdania w
> kwestii posylania dziecka na religie - ja oczywiscie jestem
przeciw... To tez
> ciekawy temat, biorac pod uwage polskie realia, (nie)tolerancje
innosci itd.
>
Dla mnie temat nietolerancji nie istnieje, choć ona jest,
oczywiście. Chodzi mi o to, żę gdy się z nią spotykam, mówie/robię
swoje. Nikogo na siłę nie przekonam, szanuje to, ale mam prawo do
swoich przekonań i to prawo, równiez szanuję i uczę szacunku.
Nauczę tego córci, a poza tym nie oszukujmy sie, statystyki, które
mówią, że 98% polskiego społeczeństwa to katolicy są grubą przesadą.
Pozdrawiam

[27agnes72]

A my wierzymy w Boga i jest to dla nas bardzo trudny czas.Właśnie ze
względu na ten zgiełk.W każdej reklamie wszyscy zadowoleni,
uśmiechnięci, wystrojeni w posprzątanym mieszkanku.A przecież nie
zawsze tak jest.Przykre zdarzenia i problemy nie wygasają na czas
Świąt chociaż lżej się je znosi.Czasami mam ochotę uciec w góry (ale
mnie nie stać) albo wyjechać z rodziną do jakiegoś zacisznego
miejsca gdzie Bóg będzie najważniejszy.I nie mam zupełnie ochoty z
nikim się spotykać i całe Święta zerkać na zegarek! To że jestem
wierząca daje mi dużo radości ale nie widzę sensu godzenia się z
kimś tylko dlatego że są Świeta- atmosferę między ludźmi buduje się
cały rok i ludzi kocha się cały rok.I może za mało kocham tych co
przypominają sobie o Bogu raz w roku....A nasza tradycja jest tak
bogata że starczy też dla tych co nie wierzą ;-)))

[malenkie7]

dla mie swieta to czas, kiedy moge spotkac sie z rodziną i znajomymi
z rodzinnych stron (bo zawsze swieta spedzamy u rodziców), kiedy
moge najesc sie do syta bardzo smacznych potraw (uwielbiam
wigilijne, bezmiesne potrawy), kiedy moge odpocząc od codziennosci i
troche poleniuchowac z dala od warszawy, ogladajac po raz nie wiem
który "Samych swoich"..
podobnie jak zabka - swiadomie podjelam z mezem decyzje o tym, ze
Piotrus nie jest ochrzczony, nie chodzimy do kosciola i nie chcemy
miec zbyt wiele wspolnego z polskim katolicyzmem. ale... - to ze nie
wierzę w Boga, i nie nalezę do polskiej spolecznosci katolickiej nie
oznacza, ze nie wierze w Jezusa. Wierzę że byl, nauczał i był
fantastycznym gosciem (nie wierze w zmartwychwstanie, co jest chyba
podstawa wiary...). dlatego wigilia ma jednak dla mnie duchowy
wymiar. bo to swietowanie narodzin Jezusa. koledy lubie ze wgledu na
melodie, ale przyznam szczerze, ze gdy slysze kolede w ładnym
wykonaniu, to mam ciarki i moge się nawet wzruszyc. poza tym czasem
spiewam jakąs kolede Piotrkowi gdy nie moze zasnąc...
uwielbiam swiateczne dekoracje, nie przeszkadza mi wszedobylski
swiateczny marketing, no moze jak juz slysze po raz enty w ciągu
dnia Last Christmas zespołu Wham, to potrafie sie zirytowac. marze o
spedzeniu swiat w gorach, w snieznej scenerii, w jakiejs urokliwej
chatce, w dzien na stoku, wieczorem przy kominku popijając grzane
wino... ale moja mama mogłaby tego nie przezyc;)

[smolineczka]

jestem niewierząca, pochodzę z niewierzącej rodziny, co akurat w moim
przypadku nie powinno dziwić, bo urodziłam się w Kijowie, w czasach
radzieckich, kiedy na Ukrainie wierzących było mało. pamiętam, jak w
wieku dwunastu-czternastu lat chodziłyśmy z najlepszą koleżanką do
pięknej świątyni św. Włodzimierza, to było wielkie przeżycie, ale
raczej przeżycie estetyczne. w ogóle, wszystkie symbole
chrześcijańskie poznawałam najpierw od strony sztuki - z malarstwa,
książek i filmów, potem uczyłam się wartości chrześciańskich, które
tak naprawdę są wartościami moralnymi. jako dorosła osoba zaczęłam
rozumieć co to jest wiara, ale nigdy nie zostałam osobą praktykującą.
kiedyś źle się czułam w atmosferze Świąt, bo wydawało mi się, że mnie
to nie dotyczy, a jednak wraz z innymi muszę spełniać pewne rytuały.
w pracy nie lubiłam przedświątecznego okresu, wspólnej Wigilii,
dzielenia się opłatkiem, uważałam, że skoro jestem osobą niewierzącą,
to uczestniczenie w tym byłoby przejawem braku szacunku do katolików.
teraz chyba zmieniam podejście do tych spraw, lubię i obchodzę Święta
razem ze wszystkimi. chciałam ochrzcić córkę, bo uważam, że skoro
urodziła się w katolickim kraju, to powinnam dać jej szansę wyboru,
mimo że sama jestem niewierząca. niestety okazało się to jest
bardziej skomplikowane, niż myślałam. przykro mi, że od jakiegoś
czasu nie obchodzę Świąt w szerokim kręgu rodzinnym, bo siostra
mieszka w Kijowie, rodzice - w Bostonie, a teściowa - niedaleko Morza
Czarnego... kiedyś zawsze jeździłam do domu, albo ktoś z rodziny
przyjeżdżał do mnie do Krakowa, a ostatnio jesteśmy we trójkę - ja,
mąż i dziecko, albo u przyjaciół. staram się nie zapominać o
chrześciajańskiej tradycji, mimo że rzadko chodzę do kościoła, a
zakupy, prezenty, choinka, kolędy i świąteczny stół potrafią
przynieść wyłącznie radość, oczywiście, jeśli do wszystkiego podejść
z umiarem

[mynia0]

ja jestem wierząca i praktykująca, ale nie nawiedzona :D

świeta mają więc dla mnie podwójny wymiar, ten zewnętrzny i ten
drugi, który nie każda z Was obchodzi ;) ale tak głównie jest to
dla mnie czas spokoju, takiego wyciszenia, zwolnienia tempa...
większy wymiar duchowy mają dl amnie święta wielkanocne, ale te są
naprawde magiczne, kolorowe, po prostu piękne ;)

i muszę Wam powiedzieć, że bardzo cenię ludzi, którzy nie wierzą,
ale nie poddają się jednocześnie trendowi, modzie, rodzinie i tak
dalej, że chrzczą dzieci bo tak trzeba, bo tak wypada, bo co ludzie
powiedzą. wyobrażam sobie, że jest to trudne. szacun dla Was, moje
drogie ;) no i dzięki, że nie robicie cyrku z czegoś, co jest Wam
nie po drodze ;)

[matizka]

Ja też jestem wierząca i musze przyznać, że w poście zabki zabolała
mnie sugestia, że ta cała przedświąteczna gorączka zakupowa - czy
dla mnie istny obłęd ma coś wspólnego z wiarą. Moim zdaniem to jest
właśnie to co odciąga od Boga najbardziej - ludzie zamiat pójśc na
mszę, rekolekcje itp pielgrzymują do supermarketów. w jakimś stopniu
też w tym uczestniczę i to mi te święta coraz bardziej 'obrzydza'.

Chociaz ja lubiac zawsze atmosferę świąt Bożego narodzenia, więcej
duchowych przeżyć miałam na Wielkanoc - te święta zawsze polegały na
byciu z rodziną, a te drugie na byciu w kościele

[olcia.kaktus]

ale to właśnie ludzie tak bardzo "przejmujący" się świętami, a takimi są właśnie
wierzący tak pędzą, by zdążyć na ten jeden konkretny dzień. A reszta, dla
których ten symbol nie jest taki silny, nie "spinają" się tak strasznie i
kolokwialnie mówiąc "olewają" ten zgiełk.

[kurdkowa]

Wierzę w Boga, do kościoła jednak chodze rzadko...Święta uwielbiam i
zarówno cały ten zgiełk z nimi zwiazany oraz fakt przezywania ich w
sposób duchowy- uwielbiam patrzec na moją rodzinę siedzącą przy
wspólnym stole, na usmiechniete buzie dzieci otwierających
prezenty...uwielbiam ten świateczny zamęt;)

[olcia.kaktus]

Moja rodzina od samego jej początku (mam na myśli mnie, męża plus mała) jesteśmy
zdeklarowanymi ateistami. Szanujemy wszystkich równo - muzułmanin, buddystów, i
innych innowierców, w zależności jakimi są ludźmi, a nie jakiego boga deklarują.
Święta obchodzimy, w tym roku po raz pierwszy mamy nawet choinkę - ale nie mają
dla nas wymiaru religijnego, nie "odradzamy" się na pasterce. Obchodzimy je ze
względu na tradycję spotykania się z rodziną, na pewne miłe rzeczy, które w tym
czasie mają miejsce. Życzymy innym wszystkiego najlepszego, ale nie ma to
żadnego podtekstu religijnego - i bez tego można życzyć szczęścia i zdrowia.
W sumie, gdyby nie taki termin "narzucony" przez święta, to pewnie w takim
komplecie z rodziną byśmy się nie spotkali przez wiele lat. A tak widzimy się
dwa razy i roku i to jest miłe.
Choinka jest ładna - dla mnie to po prostu tradycja, tak jak spotykanie się.
I nie zależy mi tak strasznie, żeby wysprzątać mieszkanie, albo żeby ugotować 13
dań, bo wigilię spędzam gdzieś indziej i jakoś nie czuje przymusu, by w domu to
powtarzać. Prezenty kupuję, ale za zwyczaj przez allegro i w listopadzie, więc
w grudniu omijam zgiełk sklepowy.
A święta podobnie jak dla ciebie, są miłym spotkaniem, radością dzieci, fajnym
czasem i tyle, nic więcej nie potrzebuję.

[atenette]

Wkoncu mam chwile zeby napisac :). Wychowalam sie w rodzinie, gdzie
tata jest ateista, a mama nie chodzi do kosciola odkad pamietam,
choc twierdzi, ze wierzy. Cale moje dziecinstwo opiekowaly sie mna
jednak mocno wierzace babcie, ktore spelnily swietnie swoja role w
przekazaniu mi wiary polegajacej na strachy przed wszystkowidzacym i
wszystkowiedzacym Bogiem. Tak wiec cale dziecinstwo regularnie
chodzilam do kosciola. Szyko jednak, kiedy tylko moglam juz sama o
tym decydowac przestalam chodzic do kosciola i z roku na rok
zaczelam sie coraz bardziej od niego odsuwac.
W chwili obecnej nie chce miec nic do czynienia z instytucja KK i
moge okreslic siebie raczej jako agnostyka. Nie jestem w stanie
powiedziec, ze nie wierze, bo: 1. nie pozwala mi na to ten
zakorzeniony w dziecinstwie strach przed Bogiem 2. chce wierzyc, ze
Bog istnieje i istnieje cos poza tym marnym, krotkim zyciem. Nie
jestem katoliczka, bo odrzucam glowny dogmat katolicyzmu o trojcy
swietej. Juz blizej mi w tej kwestii chyba do judaizmu.
Zazdroszcze ludziom takiem mocnej wiary w Boga, bo takim ludziom
zyje sie latwiej, wiadomo o co chodzi, nie musze tlumaczyc.
No a co do swiat - jedno jest pewne - uwielbiam Swieta Bozego
Narodzenia! Jednakze od wielu lat obchodze je raczej jako tradycje
swiecka niz religijna. Choinka - jak wiadomo pochodzi z poganskiej
tradycji ludowej, wiec de facto nie ma z religia katolicka nic
wspolnego. Dla mnie rowniez jest ona po prostu zwyczajem. Spotkanie
rodziny w wigilie traktuje jako kolejny zwyczaj, choc czesc mojej
rodziny (w tym maz) jest wierzaca i zapewne dla nich ma to glebszy
wymiar. Dzielenie sie oplatkiem ma dla mnie dokladnie taki wymiar
jaki znalazlam przypadkowo w wikipedi hehe "Opłatek wigilijny jest
symbolem pojednania i przebaczenia, znakiem przyjaźni i miłości.
Dzielenie się nim na początku wieczerzy wigilijnej wyraża chęć bycia
razem, bo przecież ludzie skłóceni nie zasiadają do wspólnego
stołu".
Swieta oprocz zwyczaju maja dla mnie charatker duchowy w tym sensie,
ze sa takie cieple, pelne milosci, przyjazni i ciepla rodzinnego.
Pozwalaja na chwile zatrzymac sie w tym szalonym pedzie i pomyslec
nad swoim zyciem, nad innymi ludzmi, nad przemijajacym rokiem i
wlasna duchowoscia.

[mynia0]

ludziom wierzącym nie zyje się łatwiej, możesz mi wierzyć ;) z tym,
że mówię o takich naprawde wierzących i chcących żyć zgodnie z
zasadami swojej wiary, jakakolwiek by ona nie była ;) jest bardzo,
bardzo trudno, możesz mi wierzyć. i to nie jest tak, że ja nie
szukam, nie błądzę, nie zastanawiam się, bo wiem wszystko.. wręcz
przeciwnie... wiara to coś żywego, nie wystarczy wzrastać, to za
mało. ciągła praca nad sobą jest bardzo trudna.

[atenette]

Chodzilo mi o to, ze latwiej jest kiedy wierzy sie, ze jest tam cos
jeszcze, ze smierc to nie koniec naszego istnienia, ze jest ktos, do
kogo sie mozesz zawsze zwrocic, pomodlic, ze jak ktos odchodzi to
odchodzi do lepszego itd. A ze wierzacy tez maja watpliwosci,
szukaja, bladza - to normalne. Nawet ksieza maja chwile watpliwosci,
bo na tym polega zywa wiara. A praca nad soba dotyczy moim zdaniem
nie tylko wierzacych, bo Ci niewierzacy rowniez ciezko nad soba
pracuja aby zyc wg. swoich zasad, kodeksu moralnego, etyki.

[kalinka-pl]

Tak mi się przykro zrobiło jak przeczytałam Twojego posta.
Oczywiście szanuję Twoją decyzję i skoro dobrze się z nią czujesz i
jesteś szczęśliwa to ok, Twoje życie, Twoja sprawa. Ale nie mogę
oprzeć się wrażeniu i przekonaniu że podejmując taka decyzję tracisz
coś bardzo ważnego i odbierasz coś swoim dzieciom. Nie dajesz im
szansy poznania Boga. No ale to Twój świadomy wybór.
Nie mogę Ci życzyć ciepła w święta, bo Twoje święta nie mają
refleksji. Błogosławieństwa Bożego też nie mogę Ci życzyć, bo nie ma
ono dla Ciebie żadnej wartości.
Może więc smacznego jedzenia i dobrego odpoczynku - to tak dla
Ciebie, a z serca szczerego życzę Ci żebyś odnalazła Boga na nowo.

[olcia.kaktus]

nic bardziej błędnego, że święta dla ludzi niewierzących nie mają w sobie
refleksji. Z Twojego postu wynika postrzeganie ludzi nie wierzących jako
pustych, nie zastanawiających się nad głębszym sensem życia, dążących tylko do
materialności. Niestety to ty tkwisz w błędzie tak oceniając innych.
Sama byłam wychowana w domu katolickim, ganiano mnie do kościoła, katecheci,
księża i zakonnice na religii wciskali mi różny kit pod przestrogą, że jak nie,
to pójdę do piekła. To były jakieś totalne bzdury, powtarzane regularnie w wielu
miejscach, oglądałam ciągle ich zakłamanie i to ogólnie dość mocno burzyło mój
światopogląd. Tego chcę oszczędzić dziecku, chce je nauczyć samodzielnej oceny
bez presji "piekła", bez narzucania dogmatów, pozostawić to jego ocenie i
zdrowemu rozsądkowi.
Co odbieram dzieciom? nic im nie odbieram, wręcz przeciwnie, pozwalam poszerzyć
horyzonty, poznać wiele religii i dać wolny wybór, gdy dorosną.

[atenette]

Przepraszam ale nie moge skomentowac Twojego katolicyzmu - nie
zyczysz komus ciepla bo jest niewierzacy? Wysnuwasz wniosek, ze
skoro ktos jest niewierzacy to nie ma glebszych przemyslen i
refleksji? Nie zyczysz blogoslawienstwa bozego, bo ktos nie wierzy?
Przeciez dla Ciebie ma ono ogromne znaczenie i jako katoliczka
powinnas to zyczyc wszystkim ludziom, niezaleznie od wyznania, nawet
swoim wrogom.

[zabka11]

atenette napisała:

> Przepraszam ale nie moge skomentowac Twojego katolicyzmu - nie
> zyczysz komus ciepla bo jest niewierzacy? Wysnuwasz wniosek, ze
> skoro ktos jest niewierzacy to nie ma glebszych przemyslen i
> refleksji? Nie zyczysz blogoslawienstwa bozego, bo ktos nie
wierzy?
> Przeciez dla Ciebie ma ono ogromne znaczenie i jako katoliczka
> powinnas to zyczyc wszystkim ludziom, niezaleznie od wyznania,
nawet
> swoim wrogom.

Powiem tak, ja jako niewierząca, życzę ludziom Wesołych Świąt,
ciepła, zdrowia i radości, spełnienia marzeń, oraz czego sobie tylko
życzą, bo to dla nich życzenia. Życzę im jako człowiek, tak po
prostu, a oni odbieraja to na swoich falach.
Jeżeli kalinko Bóg istnieje, wg Ciebie, to dlaczego mi nie życzysz
jego błogosławieństwa? byc może ono na mnie spłynie i mnie nawróci??

Właśnie, przepraszam, tej hipokryzji nie znoszę. Z jednej
strony " miłuj bliźniego swego jak siebie samego", a z drugiej
jesteś be, bo przecież nie wierzysz i do kościoła nie chodzisz. I
życzenia Ci się też nie należą, a jeżeli już to jakieś inne. A to
tylko jeden przykład niesprawiedliwych osądów, osób "mocno
wierzących" :( Między innymi dlatego nie wierzę. Bo religie tworzą
podziały i nienawiść, zamykają serca dla innych...ehhhh.
Pozdrawiam

[zabka11]

kalinka-pl napisała:

> Tak mi się przykro zrobiło jak przeczytałam Twojego posta.
> Oczywiście szanuję Twoją decyzję i skoro dobrze się z nią czujesz
i
> jesteś szczęśliwa to ok, Twoje życie, Twoja sprawa. Ale nie mogę
> oprzeć się wrażeniu i przekonaniu że podejmując taka decyzję
tracisz
> coś bardzo ważnego i odbierasz coś swoim dzieciom. Nie dajesz im
> szansy poznania Boga.

Nie, kochana to nie tak. Ja nie wierzę w Boga, w żadnego Boga, z
żadnej religi, ponieważ takie są moje poglądy. Dla mnie to bajka, że
coś tam istnieje i nami kieruje i dzięki temu łatwiej nam bedzie
umierać, jestem realistką!!!(przyp. autora).

Ale to nie znaczy, że odbieram dzieciom możliwość poznania Boga
(jeżeli jest). Tylko kochana którego Boga? Każda religia ma swojego
i każda twierdzi, że jej jest jedyny. Jakim prawem mam postawić
katolickiego Boga nad Allahem?

Tylko dlatego, że moje dzieci urodziły sie w katolickim kraju, mam
im już od urodzenia (chrzest) narzucać w co mają wierzyć. Jezus
ponoć przyjął chrzest w wieku 33lat, więc miał wybór, tak? więc ja i
moje dzieci też będą go miały.

Pisałam juz powyżej, moja córcia chodzi na religie, i żałuje, że nie
ma zajęć z innych religi, bo tez by chodziła. Wie, że babcia Jadzia
wierzy w Boga i wie, że jak ma jakieś pytania to może iśc z nimi do
babci. Nie zamykam jej na katolickiego Boga, ale wie, że są na
świecie narody, które wierzą w innego Boga, też dla nich jedynego.

Ucze ją tolerancji, ucze jak byc dobrym, pomocnym, uczę, że trzeba
szanować życie, ludzi, uczę ją wartości, o których teoretycznie mówi
każda wiara, i to czy wierzę czy nie wcale mi nie przeszkadza. Wręcz
przeciwnie, mam wrażenie, że jestem bardziej otwarta na świat.

> Nie mogę Ci życzyć ciepła w święta, bo Twoje święta nie mają
> refleksji.
Wręcz przeciwnie, ten czas również jest dla mnie czasem refleksji,
podsumowań, stąd wziął sie właśnie mój wątek:)
Dziekuję i również życzę wszystkiego dobrego.
Pozdrawiam

[kalinka-pl]

Pisząc o nie życzeniu ciepłych świąt i o braku refleksji nie miałam
na myśli tego, że osoby niewierzące są puste. Ale chodziło mi o
takie ciepło które czuję stojąć przy żłobku, o refleksję religijną.
Jeżeli nie wierzycie to poprostu w tych kategoriach chyba świąt nie
rozpatrujecie, no bo po co. To samo tyczy się błogosławieństwa. Po
co mam Wam tego życzyć jeśli te życzenia nie mają dla Was znaczenia
i sensu. To tak jakby mi ktoś życzył lotu w kosmos którego wcale nie
pragnę, wręcz nie chcę. Po co komu takie życzenia?
Ale życzę spokoju i odpoczynku, radości ze spotkania z rodziną jak
najbardziej, ale nie w wymiarze katolickim, tylko czysto ludzkim,
tak samo jak życzę udanej zabawy na Sylwestra.

Ja wierzę w Boga, że jest i nie umię myśleć tak jak Wy bo dla mnie
święta to przede wszystkim narodziny Jezusa. Nie umię wyobrazic
sobie świąt bez tego. I nie wyobrażam sobie i nie chciałabym żeby mi
ktoś to odebrał czy nie dał. Tak zostałam wychowana, wierząc w Boga
MIŁOSIERNEGO, a nie takiego który karze za nieobecnośc w kościele.
Ale absolutnie nie potępiam Was. Napisałam, że każdy dokonuje sam
wyboru i to prywatna sprawa każdego człowieka.
I dobrze wiem, że jest taka sama ilość modlących się pod figurą, a
diabła mających za skórą co niewierzących dobrych ludzi. Sama
przynależność do religii z nikogo nie czyni dobrego człowieka.
Mimo to wierzyć w Boga jest cudownie, daje mi to siłę i radość i
przykro mi, że nie macie tego uczucia w sobie bo to jest piękne.
Tylko dlatego mi przykro.
I naprawdę nie mam nic do niewierzących ludzi, szanuję taką Waszą
decyzję jeśli jesteście szczęśliwe.

[maniulka_25]

U mnie to wygląda tak...
Julkę ochrzciłam dopiero w rocznicę urodzin czyli 27.07.08.
Przez rok zastanawiałam się czy i po co mam ją ochrzcić. I doszłam do następujących wniosków. Mieszkam w Polsce, czuję się Polką, chrześcijanką i daleko mi do innych kręgów kulturowych (np. bardzo daleko mi do arabów, czy żydów). Nie jestem praktykującą katoliczką, ślub mam cywilny, kolędy nie przyjmuję, nie chodzę do kościoła... Ale w Boga chyba wierzę, a może chcę wierzyć. Na pewno wierzę w niesamowitą moc mojego Dziadka, który czuwa nade mną i często mi pomaga. Rzadko go o coś proszę, muszę mieć wtedy tzw nóż na gardle. Ale zawsze mi pomaga i przysyła mi rozwiązanie :-) Nigdy nie zapomnę jak miałam 18 urodziny... Dostałam od mojego Dziadka karton dobrych papierosów, Wyborową a Babcia ugotowała mi mój ulubiony gulasz z kaszą gryczaną.
Święta zawsze mi się kojarzą z rodziną, dziadkami, z moim psem (zmarł na moich rękach w sierpniu 2006) pilnującym prezentów pod choinką :-) Ale dopiero rok temu Święta nabrały dla mnie innego wymiaru. Moi rodzice pogodzili się że jestem "dorosłym dzieckiem", Julka zasłoniła swoją obecnością innych, nieporozumienia rodzinne zeszły na dalszy plan i nawet choinka tak mocno nie świeci jak moja Julka ! Jak pojawia się nowy człowiek wszystko się zmienia ale przede wszystkim święta są lepsze. Ja zaczęłam rozumieć że mój tata już młodszy nie będzie, że już ktoś zajął moje miejsce, że rodzice odwalili kawał ciężkiej roboty - wychowując mnie i dbając o mnie przez tyle lat. A nie byłam lekkim dzieckiem.
Święta to przede wszystkim tradycja, choinka, rodzina i jedzenie... Najbardziej lubię obdarowywać innych prezentami. Lubię też barszcz i czekanie na pierwszą gwiazdkę. Ale religijna na pewno nie jestem. Drugie dziecko też ochrzczę z tych samych względów. Ale np. na religię w przedszkolu się nie zgodzę - uważam że mieszanie w głowie aż tak małym dzieciom jest niedobre. Każdy powinien sam dojrzeć do Boga i znaleźć go. Ja znalazłam ale nie w kościele.

[ja-goda1]

Jestem wierząca i praktykująca. Wychowałam sie w bardzo wierzącej rodzinie,
podobnie mój mąż, więc jasne było, że dzieci będziemy wychowywać w wierze
katolickiej. I to nie tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie. Ja po
prostu wierzę. Dla mnie święta mają podwójny wymiar, ważna jest ta cała otoczka,
choinka, prezenty, pyszne potrawy i spotkania rodzinne. Ale przede wszystkim
spowiedź, opowiadanie dzieciom na czyją cześć obchodzimy te święta i świąteczne
msze św. w kościele.
Szanuję Twój wybór i bardzo mi sie podoba to że nie zamierzasz udawać, bo i po
co to komu, takie świętowanie narodzin Boga, w którego sie nie wierzy.
Wesołych Świąt

;)

[mynia0]

Bóg jest jeden, dziewczynki, jeden - wszystko jedno, jak Go
nazwiemy, wszystko jedno, jak czcimy :) każda z wielkich religii
monoteistycznych robi to na swój sposób. i to tyle ;)

[zabka11]

Skłaniam sie również ku temu stwierdzeniu, że gdyby był?!, to jeden,
to tylko ludzie tworząc różne religie (czyt. podziały), podzielili
sobie tego Boga na kilku Bogów i nazwali po swojemu.

Jednak ja generalnie! nie wierzę, w jakąkolwiek "istotę", żyjącą
gdzieś tam na górze czy na dole, czy z boku i kierującą naszym
życiem, mającą jakiś wpływ na nasze życie, świat, już nie wspomnę o
niebie, piekle i Sądzie Ostatecznym. Ludzie wierzą, ale sami kierują
swoim życiem, a dzięki tej wierze są takcy jacy są, dobrzy, źli,
różni itp.itd, ale gadanie typu "Bóg tak chciał", to moim zdaniem
zwalnianie się z odpowiedzialniości za swoje życie.

Ja staram sie robić wszystko co możliwe, w danej kwestii, a jak mi
się nie uda, to sobie zarzucam winę, a nie jakiemuś Bogu. No chyba,
że coś zdarzy sie niezależnie odemnie, nie mam na to wpływu, wtedy
stwierdzenie "Los, natura, czas...tak chciał" lub "tak miało być"
jest bliższe moim przekonaniom.
Pozdrawiam

[anula_82]

sorry ale człowiek nie wierzący w NIC (jak to wspomnialas) to jakby
pusta istota, KAŻDY w coś lub kogoś wierzy....

[anula_82]

pusta w sensie bez duszy, nadziei...

[olcia.kaktus]

na jakiej podstawie tak twierdzisz? odbierasz mi moje wnętrze, moje nadzieje,
moje refleksje, moje życie duchowe, skoro nie mam duszy...Określasz mnie jako
pustą duchowo...
W czym osoba wierząca jest lepsza? w tym, że ma nadzieję, że po śmierci będzie
coś jeszcze przeżywała, na wędrówkę duszy?
Ja nie wierzę w żadnego boga, a mam nadzieje, radości, refleksje, przeżywam
głęboko moje życie i staram się być jak najlepszym człowiekiem (w
przeciwieństwie do wielu znanych mi wierzących), pracuję dla szczęścia mojej
rodziny, zdaję sobie sprawę z przewrotności losu i nieuniknionej śmierci.
Takie twierdzenia są dość charakterystyczne dla dużej grupy katolików, i
niestety w dość mocny sposób ograniczają im spojrzenie na innych, czego niestety
jesteś przykładem.

[anula_82]

chodziło mi raczej o to, że każdy wierzy w coś/kogoś...niekoniecznie
Boga, w jakiejkolwiek postaci i niezależnie od wyznawanej religii.
Nie chciałam urazić Twojego wnętrza, napisałam ogólnikowo, iż kazdy
człowiek MA WIARĘ w cos/kogoś...
wiekszośc z niewierzących w Boga (żadnego) po utracie np swojego
dziecka wierzy ze jest ono wśród aniołków.
osoba wierząca (cały czas mówimy tu o jednym Bogu Stworzycielu) w
niczym nie jest lepsza od niewierzącej.

[zabka11]

anula_82 napisała:

> pusta w sensie bez duszy, nadziei...

Ja wierzę, tylko nie w Boga, ale nie o tym post, więc nie piszę. Ale
jak juz zapytałaś, to : wierzę w miłość, wierzę w dobroć, wierzę w
ludzi, wierzę, że każdy z nas ma jakąś misję, choćby malutką do
spełnienia, i tylko musi w to sam uwierzyć. Wierzę w siłę naszego
umysłu, bo dzięki odpowiedniemu nastawieniu, możemy "góry przenosić"

I podobnie jak wierzący w Boga, mam wiele wątpliwości, bo miłość nie
zawsze wystarcza, choć powinna, dobroć nie zawsze przyciąga dobroć,
choć powinna, ludzie nie zawsze sa ludźmi, a często są "potworami" ,
a niektórzy żyją tak, jakby ich misją była szkoda i tragedia innych:(

Podobnie osoby wierzące, nie potrafią się niekiedy pogodzić z
wieloma "decyzjami bożymi".
Ale nadzieja, którą mam w sobie i wiara w lepsze jutro, daje mi
siłę, tak wielką, jaką osobą wierzącym, daje Bóg.

Pozdrawiam

[badowimo]

hmm...bardzo nie chcialam brac udzialu w tej dyskusji bo mam
odmienne poglady i te przedstawiane przez Was nie dotra do mnie
chocby nie wiem co sie dzialo:)
Ale w koncu napisze co mysle.
Moj maz ma podobna opinie do Waszych ( niewierzacych) nie raz z tego
co wygaduje mi sie smiac chce ale slucham go uwaznie.
Znam meza troche i wiem, ze jego odwrocenie sie od Boga ma glebsza
podstawe ktora lezy w tym co zafundowali mu rodzice jako dziecku,
matka alkoholiczka, ojciec walczacy z nalogiem zony bezskutecznie, w
koncu zwiazal sie z 14 lat mlodsza rozwodka, zglupial przy niej do
reszty i przestal sie interesowac swoimi dziecmi, wnukami. Moje
dzieci go nie znaja, ja go tez nie chce znac. Wtlokl mezowi do
glowy, ze Bog jakby istnial to nie pozwolilby na to zeby ich zycie
jako rodziny tak sie posypalo...a maz wygodnie w to uwierzyl
dorabiajac kolejne teorie podobne zreszta do Waszych:)
Wiara katolicka to bardzo wymagajaca wiara i pisanie, ze sie wierzy
a niepraktukuje to brednie. Jak ktos wierzy naprawde to powinien
znac 10 przykazan i sposrod nich jedno mowiace o czci dnia swietego.
To jest niedziela i swieta, wtedy katolik powinien smigac do
kosciola a nie siedziec i filozofowac:D
Ten supermodny model buntu przeciw Kosciolowi jest niczym innm jak
zwyklym hedonizmem i snobizmem. Nie wiem czy znacie poglady Szymona
Holowni, on o Kosciele i wierze katolickiej potrafi powiedziec jak
nikt inny.
Oczywiscie wiara to jedno a ksieza to drugie. Mnie tez ciezko
przelknac doniesiena nt tego co niektorzy z nich wyczyniaja ale
staram sie w to az tak nie zaglebiac bo mam mase innych problemsow:)
Tez sie kiedys oddalilam na maxa od Kosciola troche z lenistwa, ale
wrocilam jak znalazlam sie w ktoryms momencie swojego zycia na koncu
swiata samiutka jak palec, posiadajaca tylko prace jako sprzataczka
i szkole jezykowa. Ten moment nauczyl mnie pokory do swiata, do
siebie, wtedy mialam dosc czasu zeby przemyslec wiele i zastanowic
sie nad swoja duchowa strona.
Nie wyobrazam sobie nie wierzyc w nic, wybrazacie sobie syt, w
ktorej Wasze dziecko choruje nieuleczalnie czego nikoomu nie zycze
rzecz jasna, placzecie nad nim w szpitalu i co?? Realistycznie tak
jak teraz wyglosicie mowe, ze coz...takie jest zycie, raz wesole raz
smutne, medycyna zawiodla a teraz nastepuje jego koniec, koniec
zycia??? Czy jak postepuje agnostyk w takiej sytuacji, czy do
dziecka w kraju katolickim w takiej syt posyla sie ksiedza?? Co
macie wtedy w glowie zamiast modlitwy??
Jak wyglada postawa niewierzacej osoby wobec okolicznosci
pogrzebowch rodzica katolika?? Nie uczestniczycie w ceremonii bo to
jakis wybryk katolicki??
Nie gniwajcie sie, ale wg mnie swieta BOZEGO NARODZENIA jak sama
nazwa wskazuje sa zarezerwowane tylko dla wierzacych w Narodzenie i
Zmartwychwstanie:) Dla mnie wybieranie sobie z tradycji Kosciola
Katolickiego tego co fajne, kolorowe i przyjemne jest po prostu
slabe....
Moj maz wielce zbuntowany przeciw Kosciolowi zlozyl przysiege
malzenska przed Bogiem choc prosilam go, zeby tego nie robil skoro
takie sa jego przekonania, moglam tylko ja jako wierzaca jemu
przysiac milosc ale jakos sie nie odwazyl...
Nie mial nic przeciw ochrzczeniu dzieci i teraz chodzi z nami do
Kosciola, obchodzi Swieta, modli sie wieczorem z mloda, czyta jej
Biblie a w polowie stycznia ma zagrac diabla na jaselkach
przedszkolnych, hehe:)
Dla mnie jego wycofanie sie z Kosciola jak juz pisalam wiaze sie z
buntem zwiazanym z tym co rodzice mu zafundowali w dziecnstwie. Moja
rodzina katolicka od pokolen, nie sklocona, kochajaca sie jest dla
niego wzorem do nasladowania.
Tyle na dzis, ide sie pakowac bo wyjezdzamy jutro. Jestesmy juz po
spowiedzi a prezenty mamy symboliczne. Zadnycj odjazdow z kupowaniem
w pazdz i listopadzie. Poszlam w piatek kupila kilka drobiazgow nie
dorabiajac ideologii do maloznaczacych rzeczy.
Nie sprzatalam tez jakos szczegolnie bo jak niektore z Was wiedza
raczej na codzien mam posprzatane. Dla mnie Swieta to rodzina, czas
z nia spedzony, uroczystosci w Kosciele, wspolne wieczory, "zarcie"
i ten caly zamet jest gdzies na szarym koncu. A dzieci nie czekaja
na prezenty tylko na spotkanie z dziadkami, ciocia i na spiewanie
koled. Moja 3 ltaka zna prawie wszystkie:)
pozdrawiam

[olcia.kaktus]

jesteś kolejną osobą bardzo "zacietrzewioną" w swej wierze. Najbardziej obawiam
się osób bardzo mocno trzymających się dogmatów stworzonych przez ludzi, bez
otwarcia na innych, także inne wiary. Skąd wiesz, że akurat ty masz rację? Wiara
muzułmańska jest liczniejsza. Wierzysz, że masz rację? a ja w to nie wierzę i
tylko TYM jednym jedynym się różnimy.
Przy śmierci/chorobie osób bliskich, gdy "los tak chce" (w twojej wersji
zrzucasz to na boga), nie modle się, tylko jestem przy tej osobie, myślę o niej.
Nie liczę na żadną opatrzność, która coś odwróci, tylko staram się działać,
zapewnić opiekę, pomoc fachową. Jeśli to jest bezskuteczne - ja godzę się z
losem, ty z bogiem. Żyjemy dokładnie na tym samym świecie, podlegamy dokładnie
tym samym prawom, tylko ty je inaczej nazywasz. Ani nie jestem traktowana gorzej
ani lepiej przez los - dlaczego, mimo, że nie wierzę?
Każdy z nas ma inne przeżycia, inne doświadczenia, gdybyś urodziła się w Iranie,
nie byłabyś tak mocno zdeklarowana, bo w tej wierze byś się nie wychowała.
Nie porównuj innych do przeżyć swojego męża, bo on miał akurat zupełnie inne,
niż ja i dziewczyny, które mają poglądy podobne do moich, nie znasz ich podstaw,
nie wiesz, z czego wynikają, nie oceniaj
Jeśli chodzi o święta - czy ubierasz choinkę? to przecież pogański zwyczaj. Dla
mnie 25-26,12 to nie Boże Narodzenie, ale święta, które de facto są podobnie jak
dla ciebie spotkaniem z rodziną, czasem z nią spędzonym.
Ty sobie nie wyobrażasz nie wierzyć w nic. Ja nie jestem osobą nie wierzącą w
nic - ja wierzę w rodzinę, w świat, przyrodę, fizykę, w miłość, w radość, w
dobro. To możesz sobie wyobrazić?

[a.zaborowska1]

badowimo napisała:

> Nie wyobrazam sobie nie wierzyc w nic, wybrazacie sobie syt, w
> ktorej Wasze dziecko choruje nieuleczalnie czego nikoomu nie zycze
> rzecz jasna, placzecie nad nim w szpitalu i co?? Realistycznie tak
> jak teraz wyglosicie mowe, ze coz...takie jest zycie, raz wesole
raz
> smutne, medycyna zawiodla a teraz nastepuje jego koniec, koniec
> zycia??? Czy jak postepuje agnostyk w takiej sytuacji, czy do
> dziecka w kraju katolickim w takiej syt posyla sie ksiedza?? Co
> macie wtedy w glowie zamiast modlitwy??
> Jak wyglada postawa niewierzacej osoby wobec okolicznosci
> pogrzebowch rodzica katolika?? Nie uczestniczycie w ceremonii bo
to
> jakis wybryk katolicki??

Ja wiedziałam, że ten wątek obruci się w tym kierunku :-) No i nie
omieszkam odpowiedzieć ci na twoje pytania.
Wiesz co wtedy myślisz??? Modlisz się tak mocno, że brak tchu w
płucach, jesteś wstanie oddać życie za to dziecko, nie myslisz
racjonalnie, nie zastanawiasz się nad konsekwencjami życia chorego
dziecka i nie chcesz aby Bóg cię przytulał pomógł przez to przejść.
Chcesz swoje dziecko zpowrotem TU i TERAZ !!!
Gdy już jest koniec pogrzeb jest dpoełnieniem tylko tego co się
stało. Za dzieci nie trzeba się modlić jeśli już to za siebie żeby
nie zwariować. Mi ksiądz odmówił mszy św pogrzebowej ze względu na
katolickie procedury. Pogrzeb trwał 5 min. nie podszedł nic nie
powedział. wygłosił suchą modlitwe i odszedł.

...ale po jakimś czasie sobie pomyślałam, że każdy ma jakiś krzyż. W
zyciu są własnie złe i dobre chwile... pełna nadziei zaczęłam z
powrotem na mszy stawać z przodu kościoła a nie z
tyłu. "Wyszykowałam" córkę do kominni w każdym tego słowa znaczeniu.
Zaangażowałam się w modlitwe, poszłam do spowiedzi, przyjełam
komunnie. W głowie miałam mnóstwo nadziei i dobrych myśli na lepsze
jutro i co dostałam znowu kopa. Praktycznie na moich rękach bliska
mi osoba traci swoje drugie dziecko. Bardzo wierząca, wychowywana z
zakonnicami, kochająca Swojego Boga ponad wszystko. I znowu te sam
scenariusz. W takich sytuacjach modlisz się tak mocno, że mogłoby ci
wypaść serce. Jestes wstanie krzyczeć aby Bóg cię przytulił i pomóg.
I znowu nic.
I nie zamierzam się już więcej modlić bo i tak stanie się to co ma
się stać. Ja nie twierdzę, że Bóg nie istnieje i napewno nie jest
supermarketem, że można sobie wziąść i kupic co się chce. Ale
przypomiając sobie treść bibli i analizując życie Chrystusa myslę,
że jesli jest wina to i kara, jeśli jest kara to musi i być nagroda.
A dla kobiet w takich sytuacjach nie ma nagrody. Czuje się odrzucona
mimo iż się starałam zrozumieć i odłożyć ból na bok. jesli się kogoś
kocha trzeba go przytulić a nie od razu na wstępie skopać.
Każdy mój stan "niewiary" zawsze burzy moja starsza córka, która
mówi wyraźnie że np. w trakcie swojej operacji była w niebie miała
skrzydła razem z Adą modliły się a potem bawiły. Albo kiedyś mi
powiedziała, że bóg jej kazał przekazać, żebym nie płakał bo jeszczę
będę miała syna (i mam) jesli Bóg istnieje powinien okazać troche
więcej miłości ludziom którzy go kochają. Nie mi bo ja to jestem
wiecznie z nim pokłucona innym, którzy w niego wierzą i jest dla
nich częścia zycia. Boli mnie strasznie gdy widzę jak cierpią i
powoli wariują. W tym samym czasie inna osoba krzywdzi innych,
zabija, kłamie i kradnie i ciągle ma wygodnie i dobrze w życiu. Tego
nigdy nie pojmę, nie chcę takiej wiary.

[kalinka-pl]

Dziewczyny, myslę, że nie po to jest ten wątek żeby rozdrapywać rany
i wyrzucać sobie "zacietrzewienie" bo zacietrzewieni są zarówno
katolicy jak i osoby niewierzące. Może i mój pierwszy wpis nie był
jasny, mam nadzieję, że w drugim wytłumaczyłam o co mi chodziło.
Prawda jest taka, że w obliczu krzywdy, zwłaszcza bólu z powodu
utraty najbliższej osoby czy dziecka, człowiek ma prawo zwątpić lub
przestać wierzyć. Ja też kiedyś płakałam i przez łzy przeklinałam
Boga, bardzo tego żałuję, bo życie pokazało mi że nie umię bez niego
żyć, ale potrafię zrozumieć, że nie każdy tak potrafi. I nie każdy
potrzebuje takiego Boga, który "zawodzi". Oczywiście dla wierzących
śmierć nie jest końcem życia, ale wiem jak ciężko jest przetrzymać
ten ból i wiem jak wielkie może być to cierpienie. Większe niż wiara.
Badowimo faktycznie jasno i surowo przestrzega reguł narzuconych -
wytyczonych przez religię, niektórzy jej zazdroszczą inni nie
rozumieją. Ale tak już jest, każdy ma inne zdanie, każdy czegoś
innego doświadczył i każdy inaczej postrzega wiarę i Boga. Czy jest
to naprawdę takie złe? Nie wiem, według mnie nie.

Ja miałam to szczęście, że pokazano mi Boga miłosiernego, takiego
dobrego ojca, który wybacza. Moja wiara jest wiarą radosną. Dążę do
wartości zawartych w 10 przykazaniach, staram się być dobrym
człowiekiem i żyć zgodnie z zasadami wiary. Ale nie przestrzegam
zasad kościoła tak kategorycznie jak badowimo, dla której na pewno
jestem osobą niewierzącą, bo wybieram sobie to co mi się podoba i
nie jestem skłonna do wyrzeczeń (typu antykoncepcja).
Taka wiara dodaje mi skrzydeł, taką wiarę mi przekazano i taką wiarę
chcę przekazać moim dzieciom. I w takiej wierze chcę żyć. Nigdy nikt
nie zmuszał mnie do chodzenia do kościoła, do modlenia się i ja też
nigdy zmuszać nikogo nie będę. Może to wygodne, być takim katolikiem
na pół gwizdka, pewnie można mnie za to skrytykować, ale dla mnie
wiara ma wzmacniać a nie dołować.

Jeśli ktoś wybiera drogę bez Boga, to nic mi do tego. Ale wiem, że w
życiu łatwiej jest mieć coś w co się wierzy, co daje nadzieję. Dla
mnie jest to Bóg.

Ps: Nie chcę znowu być źle odebrana, nikogo nie atakuję, ani nie
krytykuję, pisząc badowimo mam na myśli tez innych ludzi, którzy są
tak mocno wierni wierze i kościołowi.

[atenette]

Skoro tak stawiasz sprawe to musze odpowiedziec :). Nie oceniaj
innych niewierzacych na podstawie tego co robi Twoj maz. Nikt tu nie
napisal, ze jest wierzacy, ale niepraktykujacy, bo cos takiego wg
mnie nie isnieje i to jest wlasnie zwykle lenistwo. Ja nie
odrzucilam wiary katolickiej z powodu jakichkolwiek problemow
zyciowych. Wystarczylo mi przesledzenie historii kosiola, zeby w
niego zwiatpic. Tak jak napisalam wyrzej nie wierze w glowny dogmat
trojcy swietej, co jest chyba podstawa wiary katolickiej. Wierze
natomiast, ze jest jakas sila wyzsza, obojetne czy nazwiemy ja
Bogiem, Allahem, losem czy przeznaczeniem. Lubie natomiast czytac
biblie, a raczej stary testament i chetnie go kiedys poczytam corce.
Poczytam jej takze o innych religiach, a ona wybierze sobie to co
uzna za sluszne.

> Nie wyobrazam sobie nie wierzyc w nic, wybrazacie sobie syt, w
> ktorej Wasze dziecko choruje nieuleczalnie czego nikoomu nie zycze
> rzecz jasna, placzecie nad nim w szpitalu i co?? Realistycznie tak
> jak teraz wyglosicie mowe, ze coz...takie jest zycie, raz wesole
raz
> smutne, medycyna zawiodla a teraz nastepuje jego koniec, koniec
> zycia??? Czy jak postepuje agnostyk w takiej sytuacji, czy do
> dziecka w kraju katolickim w takiej syt posyla sie ksiedza?? Co
> macie wtedy w glowie zamiast modlitwy??

A co Ty robisz zrobilabys w takiej sytuacji? Ja poruszylabym niebo i
ziemie, zeby pomoc swojemu dziecku i bylabym zla jak cholera na tego
mojego boga, ze zeslal na moje dziecko takie cierpienia (hehe, tak
jak mowilam blizej mi do judaizmu).

[f3f]

Ogromne uogólnienie - niewierzacy to nie są ci co mieli złe dzieciństwo...
Ja miałam wspaniałe dzieciństwo, mam dobrych i kochających rodziców i nie wierzę w Boga. Wierzę natomiast w miłość, dobroć i ewolucje ;)
Co do wyłączności świąt dla chrześcijan to co z poganami (od którcyh pochodzi większość świat i obrzadkół chześcijańskich) czy im nie przysługiwała wyłączność?

[wandzia136]

Droga Badowimo przez przypadek przeczytalam twoja wypowiedz na temat
wiary.Niestety smiem twierdzic ze twoja wiara nie do konca jest taka
prawdziwa.Piszesz z jadem o rodzinie twojego meza,czy to nie wiara
kaze wybaczac czy w bibli nie stoi napisane Nie sadzie bowiem sami
bedziecie sadzeni.Niestety trocisz troszke hipokryzja(wszystko co
twoje to cacy,a co nie twoje to be).Niestety twoja wiara nie do
konca jest taka jak powinna byc,ale to wlasnie potwierdza ze z twoja
wiara nie do konca jest wszystko ok.Pozdrawiam.(moze biblie poczytaj
dokladniej)

wandzia136

[olcia.kaktus]

no największym jadem zajechało z twojego postu wandzia136 . Wygrzebać coś sprzed
ponad miesiąca i wypomnieć komuś, to jest naprawdę zgryźliwość i maksymalna
jadowitość.

[wandzia136]

Droga Olciu wypowiedz byla z 22 12 wiec miesiac jeszcze nie minal,a
poza tym nie wypominam tylko uwazam ze osoby ktore naprawde sa
dobrymi katolikami i za takich sie uwazaja powinny raczej kierowac
sie zasada 10 przykazan i czerpac nauki z biblii ktora tak namietnie
czytaja.Pozdrawiam

[wandzia136]

Droga Olciu czy swoja droga nie dziwne ze uzytkownik skasowal swoja
wypowiedz??? No ale to wlasnie ta wiara pewnikiem kazala tak zrobic.

[f3f]

właściwie to mogę się pod tym podpisać:
"...wspólnym czasem spędzonym z rodziną, możliwością wyspania się,
zjedzenia czegoś dobrego, rozmowy oraz patrzenia na radość dzieci
rozpakowujących prezenty."

Na naszej ateistycznej wigilii będzie w tym roku 10 dorosłych osób w tym 2 wierzące. My dzielimy się opłatkiem podczas składania życzeń - uważam to za element tradycji, tak jak choinkę, barszcz, prezenty.
Zwłaszcza, że większość ( a może nawet wszystkie?) symbole Bożego Narodzenia mają swoje źródło w wierzeniach pogańskich.

Święta dla wszystkich!!!

[pysiulek_79]

Bo czemu nie? Moja rodzina jest wierząca ale mój tata pochodził z
atistycznej rodziny, gdzie zawsze Boże Narodzenie obchodzono. Dla
niewierzących piękna tradycja, dla wierzących radość i nadzieja
jakie niesie Narodzenie Boga, dla wszystkich radośc ze spotkania z
najbliższymi, czas na odpoczynek, na chwilkę zatrzymania w
odświętnym nastroju, dobre jedzenie, spanie i cokolwiek sobie
wymarzycie. I takich świąt życzę wszystkim Katolikom, Wierzącym,
Niewierzącym, Ateistom, Agnostykom i Wyznawcą Wszlkich Innych Bostw
i Religii, pozdrawiam ciepło

[zabka11]

:)
Myślę, że to odpowiednie i bardzo trafne podsumowanie tego wątku, bo
Święta są faktycznie dla wszystkich, i grunt to przeżywać je w
zgodzie z innymi, ale przede wszystkim w zgodzie z samym sobą. I tak
też uczynię i tego WAM również życzę.
Dziękuję i pozdrawiam:)