ŚwiatowY Dzień Kota

[madohora]

[madohora]

BRYTYJSKI KRÓTKOWŁOSY - Jedna z najbardziej popularnych ras w domach i na wystawach. Mają zrównoważony charakter i są ciche. Lubią spokój a za właścicielem potrafią chodzić cały dzień oczekując poświęcenia i uwagi.

[madohora]

Kot kotkę okaleczył, kot kotkę będzie leczył.

[madohora]

Kota w worku się nie kupuje.

[madohora]

Mysz chciałaby posiadać to, co do kota należy.

[madohora]

Pierwsze koty za płoty.

[madohora]

Sen kota jest pełen myszy.

[madohora]

Hałaśliwy kot nigdy nie schwyci myszy.

[madohora]

Jeśli chcesz długo żyć i zdrowym być, jedz jak kot i pij jak pies.

[madohora]

Jeżeli przyciskasz kota do muru, nie dziw się, że miauczy

[madohora]

Kiedy kot odchodzi, mysz wraca.

[madohora]

Kiedy kot opłakuje mysz - nie bierz tego poważnie.

[madohora]

Kiedy lamparta nie ma w domu, pierwszy lepszy kot udaje lwa.

[madohora]

Kot jest tygrysem dla myszy, lecz myszą dla tygrysa.

[madohora]

Kto bawi się z kotem, nie może bać sie pazurów.

[madohora]

[madohora]

Kucharz zawinił, kota ukarali.

[madohora]

Mysz, której sądzono zginąć, bawi się ogonem kota.

[madohora]

Trzeba zabić jednego kota, aby ocalić tysiące szczurów.

[madohora]

Tylko głupiec na każdą mysz ma osobnego kota.

[madohora]

U dobrego gospodarza nawet pies z kotem żyje w zgodzie.

[madohora]

Wrzasku wiele, ale bawełny mało - powiedział diabeł, strzygąc kota.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Także słonie przeżywają śmierć swoich bliskich, co wielokrotnie zaobserwowała badaczka dzikich zwierząt – Joyce Poole. Na swojej stronie internetowej opisuje ze szczegółami ich zachowania –– „oczy pełne bólu”, apatia czy nawet agresja. Była świadkiem sytuacji, gdy słonie przez cały dzień pełniły straż nad martwym słoniątkiem, głaszcząc je trąbami.

[madohora]

Skoro o ptakach mowa, to nie można zapominać o gęsi. Konrad Lorenz austriacki zoolog i ornitolog, opisał zachowanie gęgawy po stracie życiowego partnera. Na podstawie wieloletnich obserwacji, doszedł do wniosku, że ptaki po śmierci swojego partnera, towarzysza, zmieniają swoje zachowanie.

[madohora]

WIRUS NIE DAJE ZA WYGRANĄ - Interia - 03.11.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Za sprawą cara Aleksandra I Romanowa w roku 1803 wprowadzono w życie dekret chroniący żubry, na mocy którego każdy kto pozbawił życia największego dziko żyjącego ssaka Europy, był skazywany na karę śmierci. Dopiero tak restrykcyjne przepisy pozwoliły skutecznie chronić gatunek, a na efekty nie trzeba było długo czekać. Badacze szacowali, że tylko dzikie ostępy Puszczy Białowieskiej zamieszkiwało ponad 1900 osobników w roku 1857. Kolejne akty prawne mające na celu wprowadzenie ochrony nad populacją żubrów pojawiły się w roku 1938. Na mocy rozporządzenia Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 12 października 1938 roku, żubr został objęty ochroną ścisłą. Po drugiej wojnie światowej także komuniści nie byli obojętni wobec tego gatunku i w roku 1952 nadali mu status ochrony gatunkowej. Poza tym w roku 1966 Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Jej Zasobów wpisała go do Czerwonej Księgi Zwierząt. Obecnie żubr chroniony jest na mocy Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. 2004 Nr 92 poz. 880) o ochronie przyrody oraz Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. (Dz.U. 2014 poz. 1348) w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt.

[madohora]

[madohora]

Bodaj tak kot płakał

[madohora]

Chociaż masz dobrego kota, jednak Cię po śmierci myszy zjedzą

[madohora]

Często inny chart porwie kota, nie ten co dogoni

[madohora]

Dalej kot trzaśnie, niżli mysz skoczy

[madohora]

Dla kota za dużo, dla psa za mało

[madohora]

Dobrze na piecu, a kot jednak mruczy

[madohora]

Jadłby kot ryby, ale nie chce ogona maczać

[madohora]

[madohora]

Jak kot z pęcherzem lata

[madohora]

Jak kota nie ma, to myszy biegają

[madohora]

Kot drogę przeszedł

[madohora]

[madohora]

Jeden kot stada myszy się nie boi

[madohora]

Kocie łapki w aksamitnych trzewikach

[madohora]

Kot, który chodzi własnymi drogami

[madohora]

Kot się myje, będą goście

[madohora]

Kot śpiący myszy nie wychwyta

[madohora]

Kot się myje będzie deszcz

[madohora]

Kota komuś popędzić

[madohora]

Kotowi żart, a myszce śmierć

[madohora]

Koty z kim drzeć

[madohora]

Kota na myszy, na zające charta

[madohora]

Ma kotki w głowie

[madohora]

Mamo, kotek na mnie patrzy

[madohora]

Najlepiej cicho siedzieć sobie w jamie, ani być z kotem, ani przeciw kotu

[madohora]

[madohora]

Może utożsamiała się z piłkarzami

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pies prowadzi nocny tryb życia, łączy się go z księżycem, jest też drapieżnikiem, a niekiedy i padlinożercą. Dlatego w wielu mitologiach pojawia się obok bóstw związanych właśnie z nocą i zaświatami. U Persów prowadził dusze do krainy zmarłych, u Germanów i w Indiach strzegł podziemi, w północnej Azji wcielał się w niego demon śmierci, a u Greków łączono go z Hekate, boginią księżyca i magii.

[madohora]

Naturalnie, trudno jest nam oceniać zachowanie zwierząt inaczej niż z punktu widzenia ludzkiej etyki. Nie wszystkie motywy okrucieństwa jesteśmy więc w stanie zrozumieć. Ale trudno dyskutować z faktem, że niektóre gatunki wydają się przekraczać granicę nie tylko dobrego smaku, ale i zwykłej przyzwoitości.

[madohora]

Orka

Od roku 2020 w mediach zrobiło się głośno o atakach orek (Orcinus orca) na łodzie. Pięknie czarno-biali drapieżcy wydają się dla zabawy uderzać w jachty i kutry, umyślnie niszcząc stery i terroryzując pasażerów. Jak dotąd nikomu nic się nie stało, co dowodzi, że motywem nie jest poszukiwania jedzenia, ale raczej próba udaremnienia rejsu. Naukowcy wysunęli już teorię, że jest to reakcja kurczącej się populacji na zagrożenie ze strony człowieka – swego rodzaju odwet.

[madohora]

Kolcomysz

Znacznie mniejszym, bo mierzącym zaledwie 10-12 cm, gryzoniem jest kolcomysz skalna (Acomys cahirinus) spotykana na północy Afryki, na kamiennej, gorącej pustyni i skalnych klifach. Przed skwarem chroni ją właśnie nocny tryb życia. W ciągu dnia chowa się w podziemnych norach lub skalnych szczelinach, które dzieli z dziesiątkami współlokatorów. W nocy, gdy temperatura spada, wychodzi na poszukiwanie strawy. Nie jest przy tym wybredna – jako wszystkożerca chętnie konsumuje nasiona, orzechy, owady, liści, pająki, a nawet padlinę.

[madohora]

Znaczące zmiany w wielkości i złożoności mózgu odnotowano u kilku innych gatunków, takich jak zimujące wiewiórki i niektóre ptaki. Na przykład w mózgu pasówki białobrewej pojawi się do 68 000 nowych neuronów, gdy rozpocznie się sezon lęgowy, aby pomóc im nauczyć się nowych zachowań godowych. Zimą, gdy brakuje pożywienia, umiera równoważna liczba neuronów. Kiedy wraca wiosna, cykl się powtarza. Ale to zjawisko jest nowe dla owadów.

[madohora]

Psy doświadczają życia poprzez zapach. A ich bardzo czułe zdolności wykrywania zapachu są już wykorzystywane do wykrywania narkotyków, materiałów wybuchowych i chorób, w tym niektórych nowotworów, cukrzycy, a nawet Covid-a.

[madohora]

Gołąb wędrowny to gatunek wymarły. Przyczyn wymarcia jest kilka; jako główne BirdLife International uznaje wycinkę lasów, przez co gołębie wędrowne traciły główne źródło pożywienia, polowania na dużą skalę oraz pomór rzekomy drobiu. Mimo że już wcześniej rdzenni mieszkańcy polowali na te gołębie, intensywne zabijanie ptaków rozpoczęło się dopiero w XIX wieku. Ze względu na kolonijny tryb życia ofiarą padało wiele ptaków naraz. Do metod polowań na gołębie wędrowne prócz odstrzału zalicza się łapanie ich w sieci, wypychanie młodych z gniazda kijami, zatrucia oparami palącej się siarki (ptaki z drzew spadały na ziemię). Ptaki odławiano na użytek własny lub celem sprzedaży; zdarzały się tak niskie ceny jak 50 centów za tuzin. Spadek liczebności zaobserwowano w latach 60. XIX wieku, mimo tego nie zaprzestano polowań. Przypuszcza się, że ostatni dziki osobnik został zastrzelony w roku 1900 w Ohio[7]. W latach 1909–1912 American Ornithologists’ Union zaoferowało nagrodę w wysokości 1500 dolarów dla każdego, kto odnajdzie gniazdo lub kolonię gołębia wędrownego, jednak poszukiwania były bezskuteczne[12]. 1 września 1914 o godzinie 15 w Cincinnati Zoo padł ostatni przedstawiciel gatunku, 29-letnia samica Martha (nazwana na cześć Marthy Dandridge Custis Washington)[12]; wcześniej, w 1910 padły dwa samce, które zamieszkiwały z nią w tym samym zoo[14]. Jej ciało przekazano do Smithsonian Institution, gdzie wystawiana była w postaci wypchanego okazu z inskrypcją informującą o dacie śmierci, wieku ptaka i wymarciu gatunku. Obecnie wypchana Martha dalej znajduje się w zbiorach tejże instytucji, ale nie jest wystawiona[12]; jedynie w ramach setnej rocznicy wymarcia gatunku pokazano wypchaną Marthę na wystawie Once There Were Billions (czerwiec 2014–wrzesień 2015). Wypchany okaz gołębia wędrownego znajduje się też w zbiorach Muzeum Przyrodniczego Uniwersytetu Wrocławskiego

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Migrowanie w tak dużym stadzie zapewniało bezpieczeństwo i ochronę przed atakami drapieżnych ptaków, ale nie przed najgroźniejszym drapieżnikiem na świecie – człowiekiem.

[madohora]

Zamieszkuje lasy północnej i środkowej Eurazji - od lasów Szkocji do środkowej Syberii. Izolowane populacje w Szkocji, Pirenejach i Bałkanach. Zachodzi tendencja do coraz bardziej wyspowego zasięgu, np. w Kantabrii, Alpach, Pirenejach, Szwarcwaldzie, Karpatach, Jurze, Lesie Bawarskim i Dolnych Łużycach (pojedyncza populacja).

[madohora]

To ptak osiadły. Preferuje rozległe, stare bory o gęstym podszycie i drzewostany mieszane o bogatej strukturze (rozbudowane runo i podszyt) ze zwartą pokrywą ziół i kępami krzewinek jagód, zapewniających latem pokarm lub schronienie. Kompleksy iglaste służą za siedlisko cały rok, dając zimą pożywienie z igieł. Na przejściowych obszarach między zwartymi zadrzewieniami a odmłodzeniami wychowują młode i prowadzą tokowiska. Zwykle w pobliżu torfowisk lub strumyków o żwirowatym dnie, gdzie znajdują wodę. Zasiedla tereny na których znajdują się mrowiska, dzięki którym można wyżywić młode i gdzie znajdzie kamienie potrzebne dla odpowiedniego trawienia. Głuszce opuściły całkowicie niżej położone tereny. Niegdyś liczne populacje pozostały na wyższych obszarach, aż do górnej granicy lasu w górach. Unikają siedzib ludzkich.

[madohora]

Populacja krajowa liczy wg różnych szacunków około 260–335 kogutów, czyli od 550 do 750 osobników. Obserwuje się cofanie zachodniej granicy występowania. W Polsce ok. 75% stanu głuszców występuje w odosobnionych lokalnych populacjach w dużych kompleksach leśnych: Lasach Janowskich i Puszczy Solskiej (wg inwentaryzacji z 2000 roku: 60–80 kogutów), Puszczy Augustowskiej (50–70 kogutów), w lasach Beskidu Śląskiego i Żywieckiego, Gorcach i Tatrach (120–150 kogutów) oraz w Sudetach i Borach Dolnośląskich (30–35 kogutów, populacja zanikająca). Od kilku dekad obserwuje się znaczny spadek liczebności tego ptaka.
Dawniej był to ptak zasiedlający cały kraj o czym świadczą jego kości znalezione w Kołobrzegu i Gdańsku.

[madohora]

Głuszec (Tetrao urogallus) – gatunek dużego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae), zamieszkujący Eurazję. W skali globalnej nie jest zagrożony wyginięciem.

[madohora]

To największy ptak grzebiący Europy. Wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec znacznie większy od samicy (o około połowę), wielkości dużej gęsi. Głowa, szyja i kuper czarne z szarymi podłużnymi cętkami, broda z dłuższymi i sztywnymi piórami, też czarna. Dziób żółty, zakrzywiony. Skrzydła i grzbiet brązowe z białą plamą na ramieniu. Ogon czarny z białymi plamami, długi i zaokrąglony. Wokół oka czerwona plama, która w okresie godowym nabrzmiewa, tworząc czerwoną „różę”. Spód ciała jest czarny z drobnym białym deseniem. Na piersi zielonkawy, metaliczny połysk. Nogi są obrośnięte piórami. We wrześniu po bokach palców nóg zaczyna wyrastać rząd drobnych zrogowaciałych piórek. Dzięki nim ptaki mogą chodzić po śniegu, chronione przed zapadaniem się. Na wiosnę przed tokami piórka odpadają.

[madohora]

Rozmiary
długość ciała ok. 65 cm (samica), ok. 100 cm (samiec)
Rozpiętość skrzydeł
ok. 98 cm (samica), ok. 135 cm (samiec)
Masa
ok. 2,5 kg (samica), ok. 6,5 kg (samiec)

[madohora]

Trwają od marca do maja w górach. Obszar zajmowany przez jednego samca liczy ok. 20 ha. Wieczorem samiec zajmuje drzewo (tzw. zapady) w ustronnym miejscu, na którym rano rozpoczyna zrytualizowane toki. Rozkłada wachlarzowato ogon, wyciąga głowę i stroszy skrzydła. Wydaje niezbyt donośny odgłos składający się z czterech (wyjątkowo z trzech – bez korkowania) części (fraz). Kolejne frazy noszą następujące nazwy: klapanie, trelowanie, korkowanie (odbój) i szlifowanie. Pieśń godowa złożona z 4 następujących po sobie części tworzy spójną całość, powtarzaną o poranku nawet 200 razy. Klapanie, powtarzane 5–15 razy, przypomina stukot kastanietów lub uderzających dwóch kijów o siebie, podobnie do odległego klekotu bocianów. Korkowanie – ton główny – jest silnym, pojedynczym tonem, którego nazwa wzięła się od podobieństwa do odgłosu otwierania zakorkowanej butelki. Podczas szlifowania, o dźwięku ostrzonej o kamień kosy, trwającego od 1 do 1,5 sekundy ptak przestaje reagować na bodźce zewnętrzne – głuchnie, stąd nazwa gatunku. Nie jest dokładnie znana przyczyna głuchnięcia – istnieją trzy główne hipotezy: zamykanie kanału słuchowego przez kości żuchwy (w trakcie wykonywania tej frazy ptak ma wysoko podniesioną głowę), zagłuszanie innych dźwięków przez głośny, szeleszczący ton szlifowania lub wyjątkowe podniecenie samca powodujące ignorowanie przez niego bodźców zewnętrznych. Fakt głuchnięcia był wykorzystywany do podchodzenia głuszca podczas polowań na bliskie odległości.

[madohora]

Jaja
Jeden lęg w roku, w maju. W zniesieniu 6 do 12 kremowo-beżowych jaj o szarym i brązowawym nakrapianiu. Jaja osiągają rozmiary 57×42 mm i masę 53 g

[madohora]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody głuszec od 1988 roku zaliczany jest do kategorii LC (ang. Least Concern – najmniejszej troski). Liczebność światowej populacji, obliczona w oparciu o szacunki organizacji BirdLife International dla Europy z 2015 roku, mieści się w przedziale 3–5,5 miliona dorosłych osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy ze względu na niszczenie siedlisk bądź zmiany, jakie następują w obrębie siedlisk

[madohora]

Obecnie istnieją trzy placówki zajmujące się hodowlą i reintrodukcją głuszca. Najważniejszą jest hodowla wolierowa w Jaworzynce w Beskidzie Śląskim, prowadzona przez Nadleśnictwo Wisła. Od 2002 do 2012 r. wylęgło się w niej 755 piskląt, z czego 554 odchowano. W Beskidzie Śląskim wypuszczono 422 sztuki, w nadleśnictwie Nawojowa i w Ruszowie – 41 sztuk, zaś 40 ptaków wysłano na Litwę, Ukrainę, Słowację i do Czech

[madohora]

[madohora]

Szakal złocisty jest uznawany za gatunek rodzimy w pasie od Bałkanów po Indochiny, obejmując Bliski Wschód. Wędrowne osobniki spotykane są również poza stałym zasięgiem. Dane paleontologiczne sugerują, że szakal nie występował w Europie przed holocenem. Europejska populacja przez długi czas ograniczona była do południowo-wschodnich krańców kontynentu. W czasach historycznych notowana była głównie na Bałkanach w strefie wybrzeży Adriatyku, Morza Czarnego i mórz oblewających Grecję. Od połowy XIX w. jej zasięg rozszerza się wzdłuż Dunaju, sięgając już wówczas Węgier. W XX w. ekspansja szakala objęła początkowo resztę Bałkanów, a od połowy wieku Europę Środkową. Jej kolejna fala nastąpiła w latach 80. XX w. Na początku XXI w. stały zasięg na północnym zachodzie sięga Włoch i Austrii. Przez Węgry, Rumunię (głównie w dolinie Dunaju) i Mołdawię sięga po czarnomorskie wybrzeże Ukrainy i Rosji aż do Morza Kaspijskiego i Kaukazu, gdzie łączy się z populacją azjatycką. Przerwy w stałym zasięgu występują głównie w głębi lądu na Bałkanach.

[madohora]

Szakal złocisty osiąga przeciętnie 70–105 cm długości, z kolei długość ogona 25 cm. Wysokość mieści się w granicach 38–50 cm w kłębie. Samce ważą 7–15 kg przeciętnie 15% większe od samic. Żyje 7-9 lat na wolności, ale może dożyć nawet 16 lat w niewoli.

[madohora]

W dniu 1 sierpnia br. Minister Środowiska podpisał Rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie ustalenia listy gatunków zwierząt łownych. Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 3 sierpnia br. i wchodzi w życie po 14 dniach od dnia ogłoszenia. Dokument wprowadza na listę gatunków łownych Szakala złocistego (Canis aureus) - z okresem polowań od 1 sierpnia do końca lutego a na terenach obwodów łowieckich, na których występuje głuszec lub cietrzew lub prowadzono w ostatnich dwóch latach kalendarzowych, przed dniem zatwierdzenia rocznego planu łowieckiego na kolejny rok łowiecki, zasiedlenia zająca, bażanta lub kuropatwy - przez cały rok. UWAGA: odstrzał szakali złocistych rozpoczyna się od 1 sierpnia 2019r.

[madohora]

W ramach konsultacji publicznych i opiniowania projekt otrzymali: Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego, Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych, Państwowa Rada Ochrony Przyrody, Polskie Towarzystwo Leśne, Krajowa Rada Izb Rolniczych, Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa, Komisja Wspólna Rządu
i Samorządu Terytorialnego, Klub Przyrodników, Liga Ochrony Przyrody, Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra”, marszałkowie i wojewodowie. Projekt rozporządzenia został zamieszczony Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej Rządowego Centrum Legislacji, w serwisie Rządowy Proces Legislacyjny. Projekt rozporządzenia nie wymagał zaopiniowania przez Radę Dialogu Społecznego, reprezentatywne organizacje związkowe.

[madohora]

I jak tłumaczą, mylące były jego niewielkie rozmiary i „dziwna” sierść – jedno i drugie to rezultat zakażenia świerzbowcem.
— Nowe gatunki to niestety żaden powód do radości – przeważnie oznaczają problemy, chociaż akurat o możliwym wpływie szakala na nasze ekosystemy wiedzy nie mamy — dodają pracownicy Parku.
Informacje o szakalach złocistych w polskich lasach pojawiły się już w 2016 r. Wtedy sześć sztuk zauważono w gdańskim Nadleśnictwie Kwidzyn.
Gatunek ten jest uznawany za rodzimy jedynie w pasie od Bałkanów po Indochiny, obejmując Bliski Wschód.

[madohora]

Martwe zwierzę znaleziono w połowie kwietnia przy drodze pomiędzy miejscowościami Ognica i Krajnik Dolny w województwie zachodniopomorskim niedaleko granicy z Niemcami. Inne szakale widziano również na Polesiu i w Dolinie Biebrzy we wschodniej Polsce.

[madohora]

W BRAZYLII ODKRYTO ZWIERZĘ PODOBNE DO KROKODYLA - Interia - 09.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Po wojnie w trosce o czystość gatunku wywieziono wszystkie żubrobizony, a ostatni opuścił teren puszczy 25 września 1950 roku. Nie lada problem żubrobizony sprawiły na obszarze Kaukazu. Najpierw w rezerwacie Kaukaskim w roku 1940, a później w roku 1959 w Gospodarstwie Leśnym w Nalczyku. W latach 60. ub. wieku populacja z roku na rok zwiększała się w tempie 10 – 12% w skali roku. W szczytowym momencie na Kaukazie żyło około 1800 tych zwierząt. Oczywiście żubrobizony w stanie wolnym stanowią bezpośrednie zagrożenie dla żubrów, a dokładniej dla czystości genetycznej. Obecnie mieszańce zamieszkujące Kaukaz to niewiele ponad 500 sztuk, a taki spadek ich liczebności zawdzięczamy działaniom kłusowników. Hybryda została w 2000 roku opisana przez Rautiana, Kałabuszkina i Niemcowa także jako podgatunek żubra europejskiego Bison bonanus montanus oraz wpisana do Czerwonej Księgi Gatunków Chronionych Republiki Adygeja i objęta ochroną rezerwatową. Ochrona hybrydy uniemożliwia ewentualne zlikwidowanie kaukaskich populacji. Próby takie były podejmowane już w latach 80. XX wieku.

[madohora]

TE RYBY MAJĄ NOGI - www.msn.com.pl - 11.11.2024

[madohora]

Kapucynka

Popularne powiedzenie o złośliwości małp nie odbiega daleko od prawdy. Małe kapucynki (Cebus) uważane są za jedne z najinteligentniejszych i choć zazwyczaj są spokojne i łagodne, w niewoli często pokazują rogi. Można by oczywiście spytać, dlaczego w ogóle człowiek wpadł na pomysł domowej hodowli innych naczelnych, ale pozostaje ona niestety faktem. I choć za młodu są z nich rozkoszne pupile, w wieku 5 lat kapucynki wyraźnie pożądają niezależności. Stają się wówczas agresywne, uparte, umyślnie gryzą właścicieli i obrzucają ich własnymi odchodami.
W środowisku naturalnym małpi charakter przejawia się przede wszystkim w rywalizacji między grupami roszczącymi sobie prawo do tego samego terytorium.

[madohora]

Szop pracz

Pod osłoną nocy amerykańskie szopy (Procyon lotor) podporządkowują sobie ogrody i podwórka, wyszukując pożywienia w śmietnikach. Te niezwykle inteligentne ssaki o charakterystycznej ciemnej „masce” przypominającej atrybut włamywacza nauczyły się korzystać z bliskości ludzkich siedlisk i faktu, że w człowiek w nocy jest zwykle obezwładniony pod pierzyną. Wszystkożerne szopy oryginalnie pochodzą z środowiska leśnego, ale coraz lepiej jest im w miastach, gdzie pożywienia nigdy nie brakuje. W ciemności radzą sobie głównie dzięki wyczulonemu zmysłowi dotyku, który zawdzięczają włosom czuciowym na przednich łapach. Choć nie potrafią rozpoznawać kolorów, o zmierzchu widzą lepiej niż człowiek dzięki specjalnej błonie odblaskowej w oku. Gdyby tych przystosowań było nie dość, szopy pracze mają doskonały węch, a wrażliwe uszy są w stanie zidentyfikować ruch dżdżownic pod powierzchnią ziemi!

[madohora]

W ciągu dnia rudawki zwisają zwykle wielkimi skupiskami z gałęzi drzew – w jednej kolonii mogą być tysiące nietoperzy. Przy pochmurnej pogodzie są ciche i nieruchome, ale w pełnym słońcu wachlują się skrzydłami i pokrzykują na siebie. Już pół godziny po zachodzie słońca zaczynają jeden po drugim odlatywać na żer.

[madohora]

Niewiele gatunków w królestwie zwierząt może zmienić rozmiar swojego mózgu. Jeszcze mniej może przywrócić go do pierwotnego rozmiaru. Teraz naukowcy odkryli pierwszy gatunek owadów, który posiada taką właśnie zdolność: skaczące mrówki indyjskie.

[madohora]

Owady społeczne, takie jak mrówki, zwykle żyją w społeczeństwach oparte na kastach ‒ królowa rządzi jako jedyny reproduktor, wydzielając feromony, które uniemożliwiają samicom mrówek składanie jaj. Pozostałe mrówki ciężko pracują: polują na pożywienie, sprzątają, opiekują się młodymi i bronią gniazda. Ale w przeciwieństwie do typowych kolonii, które giną po śmierci swojej królowej, indyjskie kolonie skaczących mrówek są funkcjonalnie nieśmiertelne. W ciągu kilku godzin od śmierci królowej rozpoczyna się zaciekła „zrytualizowana walka”, w której robotnicy toczą zaciekłe pojedynki polegające na wbijaniu sobie anten w twarze. Podczas gdy ten turniej trwa około miesiąc ‒ pojawiają się robotnice, które mogą pojedynkować się i aktywować swoje jajniki. Te pseudo-królowe – zwykle od pięciu do dziesięciu w kolonii liczącej około 100 mrówek, produkują następnie feromon, który zmusza resztę do traktowania ich jak członków rodziny królewskiej. W końcu te pracownice reprodukcyjne kontynuują proces kojarzenia się z członkami kolonii, by przedłużyć życie kolonii. Pseudo-królowe przewidują, że ich oczekiwana długość życia wydłuży się z około sześciu miesięcy do nawet pięciu lat. Ich jajniki puchną do pięciu razy, wypełniając cały brzuch, a ich mózg kurczy się w od 20% do 25%, co zdaniem naukowców, ma na celu skierowanie całej energii na produkcję jaj.

[madohora]

Biotop
Stepy i pola zbóż, lucerny i rzepaku. Wymaga obszarów o niskiej roślinności w okresie toków oraz obszaru bez lasu w promieniu kilku kilometrów.

[madohora]

W kolejnych częściach toków słyszy dobrze i przy najmniejszym zaniepokojeniu odlatuje. Gdy pojawia się samica wodzona pieśnią miłosną podniecone samce zaczynają ze sobą walczyć - skaczą naprzeciw siebie, podobnie jak koguty domowe, i atakują sie dziobami i silnymi pazurami. Kopulacja odbywa się na ziemi, na którą samiec zlatuje po wschodzie słońca. Zwycięzca z walki pokrywa kilka kur i jest to dla niego koniec zalotów i ojcowskich obowiązków. Zatem podobnie jak u cietrzewi, głuszce nie łączą się w pary. Trofeum myśliwskie w postaci ogona nosi nazwę wachlarza.

[madohora]

Naprzędła kotka półtora motka, kot się rozigrał, motki pozrywał

[madohora]

AKTYWIŚCI WYŁAPUJĄ NUTRIE - www.tvp.pl - 08.10.2024

[madohora]

[madohora]

Robaczek świętojański

Do rodziny świetlikowatych (Lampyridae) należy ok. 2 tys. chrząszczy. Większość z nich prowadzi nocny tryb życia, a w konsekwencji rozwinęła zdolność do… świecenia. Odpowiadają za nią specjalne organy zlokalizowane zwykle na brzuchu samicy, w których znajduje się związek zwany lucyferyną, aktywizowany w obecności tlenu, jonów magnezu oraz energii ATP. Dorosłe świetliki wykorzystują swe latarenki do poszukiwania partnerów – pozwalają one odróżnić poszczególne gatunki od siebie. Samice z rodzaju Photuris są jednak na tyle przebiegłe, że imitują blaski wydawane przez mniejsze gatunki, a gdy samiec się zbliży, zjadają go. Proceder te ma na celu zwiększenie koncentracji toksycznej lucybufaginy, która sprawia, że robaczki świętojańskie są niesmaczne dla potencjalnych drapieżników.

[madohora]

Wszystkie 43 małpy to młode samice ważące do trzech kilogramów, które nie były wykorzystywane do testów. Rzecznik Alpha Genesis potwierdził, że są zbyt młode, by przenosić choroby. Dyrektor generalny ośrodka, Greg Westergaard, powiedział CNN, że małpy uciekły, ponieważ opiekun nie zabezpieczył drzwi i był to „w 100% błąd ludzki”.

[madohora]

Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek ten opisał Karol Linneusz w 1766 w 12. edycji Systema Naturae. Autor nadał mu nazwę Columba migratoria. Gołąb wędrowny był przedstawicielem monotypowego rodzaju Ectopistes utworzonego przez Williama Swainsona w 1827 roku[6]. Ze względu na podobieństwo upierzenia do gołębiaka długosternego (Zenaida macroura) możliwe, że E. migratorius był blisko z nim spokrewniony. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny nie wyróżnia żadnych podgatunków gołębia wędrownego.

[madohora]

Nie ciągnij kota za ogon, to cię nie zadrapie

[madohora]

Nie dla kota sadło

[madohora]

Nie każdy kot łowny

[madohora]

Pierwsze koty za płoty

[madohora]

Przewrócić(wykręcić) kota ogonem

[madohora]

Pytali się kotka, czy śmietanka słodka

[madohora]

Rzuć, jak chcesz kota, a on zawsze na nogi padnie

[madohora]

Sprawić kocią muzykę

[madohora]

Starego kocura nie trzeba uczyć myszy chytać

[madohora]

Wstyd kota w ogon

[madohora]

Zabawa w kotka i myszkę

[madohora]

Zwąchał kot kiełbasę, a nie zwąchał kija

[madohora]

Zwyczajnie łowna kotka szczura chwyta

[madohora]

Z tym kot rad mieszka w zgodzie, kto mu się da lizać po brodzie

[madohora]

Kota kupuje w worze

[madohora]

Mieć kocie oczy

[madohora]

Przewrócić (wykręcić) kota ogonem

[madohora]

Głaszcz ty kotowi skórę, a on ogon wzgórę

[madohora]

Gadałby kotek, ale język krotek

[madohora]

Im kot starszy, tym ogon twardszy

[madohora]

Iść kocią łapką

[madohora]

Jeden kot stada myszy się nie boi .

[madohora]

Jak kotka jajo zniesie

[madohora]

Kot kotkę okaleczył, kot kotkę będzie leczył

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JEDEN Z NAJPIĘKNIEJSZYCH DRAPIEŻCÓW EUROPY JEST JUŻ U NASZEGO SĄSIADA - Interia - 11.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

REJESTR PSÓW I KOTÓW - www.msn.com.pl - 11.10.2024

[madohora]

Pustynia Sahara, niemiłosierny upał. Przez piaskowe wydmy pełzną dwie ledwo żywe jaszczurki. Jedna ciągnie za pasek wielką strzelbę, a druga plecak. Dochodzą do oazy, w środku której stoi stara, kamienna studnia z przybitą drewnianą tabliczką, z napisem „Czarodziejskie źródło”.
Jaszczurka ze strzelbą proponuje:
– Napluję do środka.
– Ku*wa, Józek! Nie wystarczy ci, że rano nasrałeś do lampy Alladyna?

[madohora]

Lew postanowił poprawić sobie humor, więc poszedł do lasu i znalazł żyrafę. Jednym ruchem łapy zawiązał jej szyję na supeł i pyta:
– Kto jest królem?!
– Ty lwie jesteś królem.
Tak samo lew postąpił z krokodylem, małpą i zebrą. Aż w końcu trafił na słonia i go pyta:
– Kto jest królem zwierząt?
Słoń złapał lwa trąbą i z całej siły zrzucił nim o skały. Lew po chwili wstaje i oszołomiony mówi:
– Słoń, cholera. Jak nie wiesz, to się nie denerwuj.

[madohora]

Cyrkowy treser zwierząt telefonuje do weterynarza:
– Panie doktorze, właśnie wyjąłem żyrafie termometr. Gorączka.
– Wysoka?
– Spora, ma ponad trzy metry.

[madohora]

– Jaka jest różnica między słoniem a żyrafą?
– Słoń ma grubsze nogi i krótszą szyję, a poza tym ma trąbę i jaja.

[madohora]

– Czy żyrafa zachoruje na gardło, jeśli przemoczą się jej nogi?
– Tak, ale dopiero po tygodniu.

[madohora]

W 1900 roku światowa populacja tygrysów wynosiła 100 tysięcy. W 2010 roku żyło dziko ok. 3200 sztuk, w 2016 roku już 3890 – z czego 2226 w Indiach. 13 krajów, w których tygrysy żyją na wolności, przyjęło wspólny cel, jakim jest podwojenie światowej populacji tych zwierząt do 2022 roku

[madohora]

W Grecji tygrys był symbolem pijaństwa, gdyż zwierzęta te ciągnęły wóz Dionizosa.

[madohora]

Tygrys Hodori był oficjalną maskotką Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1988 w Seulu. Oficjalną maskotką kolejnej koreańskiej olimpiady, Zimowych Igrzysk 2018 w Pjongczangu był z kolei biały tygrys Soohorang.

[madohora]

masywne nogi o czterech palcach, z trzema palcami zwróconymi do przodu i jednym niewielkim z tyłu, często jedynie samą ostrogą

[madohora]

Ich pokrewieństwo z innymi ptakami nie jest dobrze poznane. Badania molekularne zwykle sugerują, że najbliższymi krewnymi moa są kusacze, podczas gdy analizy morfologiczne sugerują bliższe pokrewieństwo z mamutakami (Aepyornithiformes)

[madohora]

Okazuje się, że za sprawą nadzwyczaj wysokich temperatur, które utrzymywały się przez wiele poprzednich tygodni, ptaki, które odleciały na zachód i południe kontynentu, zaczęły do nas powracać.

[madohora]

Nie muszą uciekać bardziej na zachód. Wahania temperatury sprawiają, że ptaki migrują, ale w granicach naszego kraju. Stąd też przeloty na przemian ze wschodu na zachód i z północy na południe oraz z powrotem.

[madohora]

Ryś to bardzo tajemnicza postać. Przemyka jak duch wśród leśnych ostępów i spotkać go, to naprawdę ogromna sztuka. Szczerze zazdroszczę wszystkim tym, którzy mieli okazję spotkać całkiem dzikiego rysia, bo nie sztuką jest obcować z tym zwierzęciem w zagrodzie, czy też obserwując kroczącego na wybiegu w zoo. Chociażby ten wybieg przypominał najbardziej dzikie siedlisko, i tak nie będzie to samo, co spotkanie w dziczy, bez ogrodzeń, w nawet najbardziej uprzemysłowionym lesie, ale najważniejsze że z dzikim, całkiem dzikim rysiem. Dlaczego to taka trudna sztuka spotkanie z tym zwierzęciem? Bo ryś nie lubi mieć towarzystwa, woli sam chadzać, to tu, to tam. On nawet swoich braci i sióstr nie chce widywać po opuszczeniu rodzinnego „domu”, bo to potencjalna konkurencja w łowisku, a ryś przy swoich rozmiarach musi zjeść. Dorasta do około 90 – 110 cm długości ciała, osiąga wagę nawet 35 kg, a kłębie ma wysokości niemal 80 cm. To czyni zeń największego leśnego kota Europy. Dlaczego stroni od ludzi? Po pierwsze bo wroga lepiej unikać, po co wychodzić mu naprzeciw i się z nim konfrontować, jak można zniknąć i nie dać mu się zauważyć. Tym bardziej, że my ludzie mamy w stosunku do drapieżników naprawdę otępiałe zmysły, a nasze reakcje są tak opóźnione, że już na wstępie przegrywamy z rysiami. Po drugie dlatego, że człowiek wyrządził wiele złego w życiu tych zwierząt. Strach przed człowiekiem to jedna z tych rzeczy, które każde kolejne pokolenie rysi wysysa z mlekiem matki. Z resztą nie ma się co dziwić, przecież zabraliśmy tym zwierzętom łowiska, chociaż to nie aż taka straszna szkoda, bo w tej materii ryś by sobie poradził, chyba większą szkodą dla nich jest przekształcenie krajobrazu, zniszczenie potencjalnych miejsc rozrodu – cichych, na uboczu, z dala od wielkomiejskiego szumu. Chociaż teraz próbujemy odkupić swoje winy wobec rysia, tworząc rezerwaty, przywracając go naturze. Między innymi za sprawą działań fundacji WWF Polska oraz dr Andrzeja Krzywińskiego z Parku Dzikich Zwierząt w Kadzidłowie tragiczna sytuacja populacji środkowoeuropejskich rysi zaczęła ulegać zmianie. Młode, które urodziły się w niewoli zaczęły być wypuszczane na wolność, ale żeby nie zatraciły swojej dzikości, żeby człowiek nie był im bratem, a wszystko mogło być zachowane tak samo jak w naturze, wymyślono specjalną metodę, która nazywa się „Born to be free”. Polega na tym, że młode dorastają w specjalnych wolierach umieszczonych w lasach. W tej wolierze jest matka opiekująca się potomstwem. Gdy młode stają się coraz bardziej ciekawskie za pomocą specjalnych wypustów utworzonych w siatce, mogą opuszczać terytorium woliery. Wypusty są na tle duże by młody kociak mógł się przezeń przecisnąć, natomiast by dorosły pozostał w swoim miejscu. Jak młode osiągną już odpowiedni wiek, wtedy wychodzą przez owe wypusty, a te zostają zamknięte, tak aby nie mogły wrócić, tylko kolonizowały kolejne, nieznane sobie dotąd, ostępy. Dzięki temu obecnie populacja tych zwierząt w Polsce jest szacowana na około 300 osobników, podczas gdy w latach ’70 i ’80 ub. wieku mówiono, że Polskę zamieszkuje niespełna 150 rysi

[madohora]

Ciąża trwa około 75 dni, czyli już w maju dochodzi do rozwiązania. Samica z reguły rodzi od dwóch do trzech młodych, które przebywają z nią 8 – 10 miesięcy, dorastając pod jej czujnym okiem i ucząc się życia. Miejscem porodu jest zazwyczaj jakaś nora, legowisko pod wykrotem lub jaskinia, ogólnie miejsca, gdzie trudno zauważyć rodzącą samicę. Młode kocięta ważą zaledwie 300 gramów w momencie porodu. Otwierają oczy po około 10ciu dniach i już wtedy mogą zjadać mięso, jednak przez niemal 6 miesięcy ich głównym pokarmem jest oczywiście mleko matki. Młode jeśli trzeba pomagają matce w walkach z innymi rysiami, zwłaszcza na początku jesieni, kiedy rodzina zaczyna wędrować tu i ówdzie, co wiąże się z ryzykiem napotkania innego przedstawiciela gatunku. Po 10 miesiącach kocięta osiągają samodzielność, ale nie jest to równoznaczne z osiągnięciem dojrzałości płciowej. O ile samice mniej więcej w tym czasie mogą być już zdolne do rozrodu, chociaż zazwyczaj potrzebują całych 12 miesięcy, o tyle same dojrzewają płciowo 1,5 do 2óch lat. Takie rozwiązanie ma swoje uzasadnienie. Samice będą już przed kolejną rują zdolne do rozrodu, a samiec w ciągu tych 2óch lat nabierze odpowiedniego doświadczenia, tak by przekazać jak najlepsze cechy swojemu potomstwu. To by jak najlepsze cechy przeszły do kolejnego pokolenia jest poddawane wielu, czasami bardzo brutalnym próbom. Jednym z takich przyrodniczych „filtrów” jest eliminacja młodych i słabych osobników poprzez inne drapieżniki lub choroby. Śmiertelność wśród nich jest bardzo wysoka i sięga aż 50%.

[madohora]

Błękitny smok – glaucus atlanticus
Glaucus atlanticus, zwany także „błękitnym smokiem”, to niewielki ślimak morski o niesamowicie niebieskim ubarwieniu. Żyje na powierzchni wód oceanicznych i jego kolor pełni funkcję obronną – maskuje go przed drapieżnikami zarówno od góry, jak i od dołu. Z dołu jego niebieskie ciało wtapia się w odcień wód, z góry natomiast w jasność nieba.

[madohora]

Dlaczego niebieski?
Niebieski kolor w świecie zwierząt pełni różne funkcje. Może działać jako kamuflaż, chroniący przed drapieżnikami, jak w przypadku błękitnego smoka czy motyla Morpho. Może także służyć jako sygnał ostrzegawczy, jak u niebieskich żab, które informują o swojej toksyczności. W wielu przypadkach, szczególnie u ptaków i ryb, intensywnie niebieskie ubarwienie jest elementem pokazowym, wykorzystywanym w procesie doboru partnera.

[madohora]

emu, Dromaius novaehollandiae, jedyny obecnie żyjący przedstawiciel rodziny emu (Dromaiidae), z rzędu kazuarowych;

[madohora]

3 gat. dużych ptaków (masa do 80 kg), o silnie uwstecznionych skrzydłach, piórach podobnych do włosów; na głowie u niektórych kostny grzebień; nogi 3-palczaste, czarne; głowa naga; wszystkożerne; doskonale biegają i skaczą; płochliwe; zamieszkują dziewicze puszcze Nowej Gwinei i północnej Australii; kazuar hełmiasty, Casuarius casuarius, wysokość do 1,8 m.

[madohora]

występuje w południowej części O. Atlantyckiego, O. Indyjskim i O. Spokojnym w pobliżu Antarktydy i wysp okółantarktycznych oraz przy południowych wybrzeżach Afryki i Ameryki Południowej; dł. ciała 4–6 m, masa 2,4–3,7 t, samica znacznie mniejsza; nos dorosłych samców wyciągnięty w krótką trąbę; okres rozrodu spędza na wybrzeżach w haremach liczących 10–30 samic i nie pobiera wówczas pokarmu; następnie udaje się na dalekie wędrówki po morzach subantarktycznych; gat. chroniony.

[madohora]

słonie, 3 współcz. gatunki ssaków z rodziny słoniowatych.

[madohora]

krokodyle właściwe, Crocodylidae, najliczniejsza rodzina krokodyli;
14 gat.; w odróżnieniu od aligatorów ich 4 powiększone zęby żuchwy wystają na zewnątrz przy zamkniętej paszczy; m.in. krokodyl nilowy (Crocodylus niloticus), gł. Afryka i Madagaskar, dł. do 5 m, oraz krokodyl różańcowy (Crocodylus porosus), od Indii po północną Australię; największy współcz. krokodyl — dł. do 7,5 m.

[madohora]

archozaury, gady naczelne, Archosauria, infragromada gadów diapsydowych (diapsydy) obejmująca krokodyle, dinozaury i pterozaury oraz ich wspólnych przodków (określanych nazwą tekodontów);

[madohora]

aksolotl, neoteniczna postać niektórych płazów z rodzaju Ambystoma (rodzina ambystomowate);

[madohora]

Występował licznie na obszarze Ameryki Północnej, od Alaski aż po Meksyk, pojedyncze znaleziska są też ze Środkowej Ameryki, np. z Hondurasu. Najliczniejsze znaleziska napotkano we wschodnich USA, przede wszystkim z rejonu Florydy i Wielkich Jezior. Żyły w późnym pliocenie i całym plejstocenie, od 3,7 mln do 10 tys. lat temu. Jeden okaz pochodzi z miocenu, ale jego status taksonomiczny może być wątpliwy. Zdecydowanie najliczniejsze znaleziska pochodzą z późnego plejstocenu (ostatnie zlodowacenie), ale może to być efektem lepszych szans na zachowanie się szczątków, a nie rzeczywistej liczebności. Przyczyny wyginięcia mastodonta, podobnie, jak i spokrewnionych z nim mamutów, są jeszcze przedmiotem dyskusji i szczegółowych badań

[madohora]

bocian biały, Ciconia ciconia, ptak z rodziny bocianowatych;
zamieszkuje całą Palearktykę; długość ciała ok. 1 m, rozpiętość skrzydeł ok. 2 m; upierzenie białe, lotki I i II rzędu czarne; dziób i nogi u osobników dorosłych czerwone. W Polsce jest pospolitym ptakiem lęgowym; gniazda zakłada na dachach budynków, wysokich drzewach lub słupach (zawsze w pobliżu domostw); wysiadywaniem jaj (4–5 sztuk), przez ok. 30 dni, i opieką nad młodymi (ok. 70 dni) zajmują się oboje rodzice; zimowiska populacji europejskich znajdują się w Afryce Wschodniej i Afryce Południowej, innych — w Azji Południowej, na Półwyspie Koreańskim i w Japonii; przed odlotem (sierpień – wrzesień) ptaki gromadzą się na łąkach, tworząc tzw. sejmiki (do kilkudziesięciu sztuk); przeloty odbywają się zawsze tymi samymi trasami, w określonym szyku, zwanym kluczem; długość trasy przelotu w jedną stronę — ok. 8 tysięcy km; powracają do miejsc lęgowych w marcu–kwietniu.

[madohora]

Kot łowny a chłop mowny zawsze sobie da radę na świecie

[madohora]

[madohora]

Analizy zmienności morfologicznej i genetycznej przeprowadzone w 2017 roku wykazały, że jest niewiele dowodów na zróżnicowanie podgatunkowe. Historycznie uznawano osiem podgatunków, ale dwa z nich wymarły: balica i virgata[63][64]. Niedawno zaproponowano wyróżnienie nowego podgatunku z Półwyspu Malajskiego (jacksoni), ale nie został on właściwie opisany i stanowi nomen nudum, a jego ważność taksonomiczna jest nadal przedmiotem dyskusji W takim ujęciu podgatunek nominatywmy tigris obejmuje taskony virgata, altaica, amoyensis, corbetti i jacksoni jako synonimy, a podgatunek sondaica obejmuje balica i sumatrae jako synonimy

[madohora]

Kot niełowny i chłop niemowny często głodny

[madohora]

[madohora]

Nie igraj, kotko z pieskiem

[madohora]

Nie igraj, kotku z niedźwiedziem

[madohora]

Póki kot miauczy, póki szperki nie zje, a potem się oblizuje

[madohora]

Stąd kot, a stąd jednorożce

[madohora]

Zaraz, panie tylko kotka wstanie

[madohora]

Unikaj jak ognia czarnego kota

[madohora]

W nawiązaniu do pionowych ciemnych pręg, a czasem do innych cech tygrysa w nazwach zwyczajowych wielu gatunków nadawany jest epitet gatunkowy tygrysi, np. żarłacz tygrysi, rekin tygrysi, wąż tygrysi, pyton tygrysi, gekon tygrysi, bocja tygrysia, żaba tygrysia, ambystoma tygrysia, rozdymka tygrysia, ptasznik tygrysi, a nawet lilia tygrysia. W nazwach systematycznych używany jest epitet tigrinum, np. Lilium tigrinum, Ambystoma tigrinum, Tricholoma tigrinum (trująca gąska tygrysowata). Wymarły wilk workowaty nazywany jest tygrysem tasmańskim.

[madohora]

Kot ma siedem żyć

[madohora]

[madohora]

- Czym się bawi kot psychiatry?
- Kłębkiem nerwów

[madohora]

[madohora]

Facet ze sporym workiem na plecach przekracza granicę:
- Co jest w tym worku? - pyta celnik
- Żarcie dla kota
- Żarcie dla kota? Przecież tu jest kawa. Czy kot je kawę?
- A czy to moje zmartwienie? Nie chce niech nie żre!

[madohora]

Rozmawiają dwaj mężczyźni przy barze:
- Pan żonaty?
- Nie, kot mnie podrapał

[madohora]

- Kiedy kotu dokuczają zęby?
- Jak go psy gryzą

[madohora]

- Dostaniesz jak będziesz grzeczny - mówi chirurg przed operacją
- Do kogo pan mówi?
- Do tego kota co siedzi pod stołem...

[madohora]

Wpada niemiecka mysz do baru, siada na stołku i się wydziera:
- Kufel piwa proszę!
- Mogę ci nalać ale pod stołkiem śpi kot - rzecze barman polerując kieliszki
- To pół kufelka i spadam - wyszeptała wystraszona mysz
Wpada francuska mysz do baru i się drze:
- Lampkę wina proszę!
- Mogę ci nalać ale pod stołkiem śpi kot
- A...to pół lampeczki i spadam
Wpada polska mysz do baru i się wydziera:
- Setkę wódki proszę!!!
- Mogę ci nalać - mówi barman polerując kieliszki - ale pod stołem śpi kot
- A...to jeszcze dwie setki i budzić skórczybyka!!!!

[madohora]

[madohora]

Przychodzi facet z mówiącym kotem do łowcy talentów. Gość musi zademonstrować
zdolności kota więc zadaje mu pytanie:
- Jak się nazywa drobny węgiel?
- Miał...
- A czas przeszły od mieć?
- Miał...
Łowca talentów wywalił obu i już na ulicy kot pyta:
- O co mu właściwie chodziło? Czy ja może nie wyraźnie mówiłem?

[madohora]

Żona czyta książkę "Psychologia zwierząt", w pewnej chwili zwraca się do męża:
- Tu jest napisane, że koty są okrutne, perfidne i zdradliwe. Czy to prawda?
- Tak kiciu

[madohora]

Żona pokazuje mężowi katalog z najnowszymi modelami ubrań zimowych i mówi:
- Chciałabym mieć takie lśniące futro
- To jedz whiskas

[madohora]

[madohora]

Wpada polska mysz do baru siada na stołku i się wydziera do barmana:
- Setkę wódki proszę!!!
- Mogę ci nalać ale pod barem śpi kot - rzecze barman polerując kieliszki...
- Hmm... to jeszcze 2 sety i budzić Skurwiela!!!

[madohora]

Wpada francuska mysz do baru siada na stołku i się wydziera do barmana:
- Lampkę Chatou proszę!!!
- Mogę ci nalać ale pod barem śpi kot - rzecze barman polerując kieliszki...
- To poproszę pól lampeczki i znikam - wyszeptała wystraszona mysz.

[madohora]

Wpada niemiecka mysz do baru siada na stołku i się wydziera do barmana:
- Kufel Heinekena proszę!!!
- Mogę ci nalać ale pod barem śpi kot - rzecze barman polerując kieliszki...
- To poproszę pól kufelka i znikam - wyszeptała wystraszona mysz.

[madohora]

Nie jest zawsze prawdą, że najwięksi drapieżcy, stojący na szczycie łańcuchów pokarmowych, są morderczymi bestiami. Większość dzikich kotów na przykład morduje swe ofiary jednym szybkim chwytem za szyję. To sposób nie tylko bardzo efektywny, ale i dość… humanitarny. Są jednak zwierzęta, których ofiarom przed śmiercią przychodzi ścierpieć prawdziwe katusze.

[madohora]

Minister ds. bezpieczeństwa społeczności Szkocji, Siobhian Brown, nazwała wpływ fajerwerków na zwierzęta „smutną wiadomością”, ale zauważyła, że ​​mimo zrozumienia dla apeli o zakaz, jest to kwestia, która nie leży w kompetencjach szkockiego rządu.

[madohora]

diapsydy, Diapsida, monofiletyczna grupa gadów, do której należą dzisiejsze i kopalne jaszczurki, węże, sfenodony oraz krokodyle, a także całkowicie wymarłe dinozaury i wiele kopalnych prymitywnych grup krewniaczych;

[madohora]

odznaczają się małymi rozmiarami ciała (wyjątki wśród węży i jaszczurek) i typem lokomocji opartym na wijących ruchach ciała; kończyny ustawione prymitywnie na boki rzadko tylko unoszą ciało ponad podłoże, często brak kończyn; zęby nie tkwią w zębodołach, lecz przyrastają do powierzchni szczęk; l. są znane od późnego permu do dziś; obejmują younginokształtne (Youngynomorpha), lepidozaury (Lapidosauria, w tym jaszczurki, węże i sfenodony) i zauropterygia (notozaury, plezjozaury i grupy pokrewne).

[madohora]

tekodonty, Thecodontia, tradycyjnie wyróżniany rząd wymarłych gadów nacz. (archozaury), wyjściowy dla dinozaurów, pterozaurów i krokodyli, dlatego obecnie uznawany za jednostkę sztuczną, odpowiadającą w nowszych ujęciach systematycznych „pierwotnym archozauromorfom”.

[madohora]

Przodkowie tura pojawili się około 2 mln lat temu (pliocen) w Indiach, skąd rozprzestrzeniły się na obszary leśne Azji i Europy oraz na północy Afryki. W czasach historycznych występował prawie w całej Europie (znane są formy kopalne z terenów Azji i Afryki)

[madohora]

U obu płci wyraźne były następujące "dzikie" znaczenia: rozjaśnione (zgodnie z ogólną tonacją maści podstawowej) wewnętrzna strona nóg, podbrzusze oraz okolice między pośladkami. Na przednich nogach na stawie koronowym, pęcinowym i napiąstku od przedniej strony znajdowały się przyciemnione plamy, przy czym plamę na pęcinie i napiąstku łączyła tej samej barwy przyciemniona pręga przebiegająca wzdłuż przedniej krawędzi nadpęcia.

[madohora]

Bardzo stare byki były prawie zupełnie czarne (w historycznych źródłach pisanych zachowało się określenie "czarny jako turu"). Przy prawie czarnej maści u samców, opisany wcześniej rysunek "dzikich znaczeń" był przez to jeszcze bardziej kontrastowy, wyrazisty i widoczny niż u samic. Jasno ruda kępa dłuższych włosów między rogami (w starych źródłach pisanych "turzy hyb", "turzy czub") oraz jasno rdzawa pręga przez grzbiet, "sarni otok" na pysku, jasno rdzawa sierść w uszach i w szparach międzyracicznych dużo bardziej niż u krów kontrastowały u byków na tle prawie czarnego umaszczenia całego tułowia. Sprawiało to, że tur był jednym z najładniej i najbardziej kontrastowo i kolorowo ubarwionych gatunków dzikich bydłowatych.

[madohora]

Na podstawie zachowanych źródeł pisanych oraz obserwacji zachowań zdziczałego wtórnie bydła domowego odtwarza się zachowanie dzikiego tura. Tura można określić jako gatunek osiadły nie przejawiający wyraźnego terytorializmu. Podstawową jednostką socjalną poza okresem rui była grupa rodzinna tworzona przez kilka lub kilkanaście spokrewnionych ze sobą krów z cielętami, prowadzonych przez krowę alfa przewodzącą grupie. Różne grupy rodzinne na obszarze swojego występowania przemieszczały się dowolnie i pasły się często także razem, sprawiając wrażenie dużego jednorodnego stada.

[madohora]

W miarę rozwoju rolnictwa powierzchnia puszcz kurczyła się, a wraz z nią środowisko życia tura. Tury zniknęły najpierw z Europy Zachodniej, około X wieku z Francji, między XI i XII wiekiem z Niemiec. W XIV wieku żyły już tylko na Mazowszu, zaś przywilej polowania na tury był jedynie w rękach książąt. Od początku XV wieku główna ostoja turów, Puszcza Jaktorowska była specjalnie chroniona na mocy traktatów książęcych. Mimo tego, według inwentaryzacji z 1557 roku, w puszczy żyło zaledwie 50 turów, w 1559 roku – 24, w 1601 roku – tylko cztery. Ostatnia samica padła z przyczyn naturalnych w 1627 roku. Pierwotnie przypuszczano, iż przyczyną wyginięcia ostatniego, chronionego przez samego króla, stada turów była choroba, którą zaraziły się od bydła wypasanego w pobliżu puszczy przez miejscową ludność. Dzisiaj coraz częściej mówi się, iż potencjalna choroba, choć dla bydła wcale nie musiała być groźna, trafiła na podatny grunt: małą, odizolowaną populację, która straciła naturalne możliwości krzyżówek genetycznych i przez to możliwość adaptowania się do nowych warunków. Świadome próby czynnej ochrony tura jako gatunku zagrożonego, pomimo braku sukcesu, były pierwszymi podjętymi na świecie. Potrzebę takiej ochrony widział król Jagiełło i była ona kontynuowana przez wszystkich następców z dynastii Jagiellonów, a później także i Wazów. Już w drugiej połowie XVI wieku we wsi Kozłowice na skraju Puszczy Jaktorowskiej osadzono szesnastu "leśników" z rodzinami, których wyłącznym obowiązkiem była opieka nad turami i ich obrona przed kłusownikami. Jako przywilej królewski otrzymali ziemię pod uprawę, wolną od jakichkolwiek świadczeń. Za to mieli "turów doglądać, siana z Jaktorowa od poddanych odbierać, a tym sianem w zimie tury opatrywać, liczbę turów znać i panu staroście co kwartał oznajmiać". W 1597 r. z kancelarii Zygmunta III Wazy wyszło pismo do starosty sochaczewskiego, w którym czytamy: "Skazujemy i znajdujemy, aby poddani wsi pomienionej, gdzie turowie bywają i pastwiska swoje albo stanowiska mają, bydła swego nie ganiali i trawy na pożytek swój nie kosili, gdyż ta wieś nie tak dalece dla dobytków ich, jako dla turów i takiego zwierza wczasów jest posadzona i wolnościami opatrzona. Starosta ma tego przestrzegać, aby puszcza nasza, gdzie tur przebywa, od poddanych przyrzeczonych pustoszona nie była; żeby turowie, zwierz nasz, mieli swe dawne stanowiska".

[madohora]

13 października 2006 roku zainaugurowała swoją działalność Polska Fundacja Odtworzenia Tura, której prezesem został dr hab. n. med. Mirosław Ryba. Obecnie nad odtworzeniem tura w oparciu o materiał genetyczny pobrany z kopalnych szczątków, pracują naukowcy z Katedry Biochemii i Biotechnologii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu oraz Instytutu Genetyki Człowieka PAN[4]. Polscy uczeni postanowili zająć się jego analizą, gdy dowiedzieli się, że podobne przedsięwzięcie planują laboratoria zagraniczne. Okazało się że materiału badawczego – rogów, kości, zębów – jest nawet więcej niż się spodziewali. Ekipa prof. Ryszarda Słomskiego z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu zsekwencjonowała już dość dużo odcinków DNA, w tym tego pochodzącego z jąder komórkowych, a to rzadko się zdarza w przypadku wymarłych organizmów. Na razie więc odtwarzanie tura odbywać się będzie wyłącznie na poziomie molekularnym. Badacze chcą ustalić, czy tur faktycznie był przodkiem bydła domowego, a jeśli tak, to których jego odmian, bo krowie "drzewo genealogiczne" do dziś jest zagadką. Jeśli jakieś fragmenty analizowanego DNA okażą się wyjątkowe, można będzie wyhodować krowę ze "starożytnymi" genami.

[madohora]

Na niemieckiej wyspie Rugia odkryto prawie 50 martwych fok szarych
Ekolodzy podejrzewają, że foki mogły zginąć przez zaplątanie w sieciach pułapkowych
Śledztwo prokuratury i analizy biologów mają wyjaśnić przyczyny śmierci zwierząt

[madohora]

Foka szara jest jednym z gatunków objętych ścisłą ochroną. Samce osiągają długość około 2,3 metra i mogą ważyć nawet ponad 300 kilogramów. Zwierzęta te prowadzą wodno-lądowy tryb życia i są gatunkiem typowym dla strefy przybrzeżnej. Żywią się rybami, ale okazjonalnie mogą zjeść też skorupiaki, kałamarnice czy nawet ptaki. Gatunek ten żyje w stadach i prowadzi dzienny tryb życia. Na niemieckim wybrzeżu Bałtyku te ssaki były na skraju wymarcia, ale dzięki działaniom ochronnym, które są prowadzone od 30 lat, ich liczba zaczęła rosnąć.

[madohora]

goryl, Gorilla gorilla, ssak z rzędu naczelnych, największy przedstawiciel żyjących obecnie afrykańskich małp człekokształtnych.

[madohora]

Ta podrodzina była długo używana do przypisywania taksonów o niejasnych powiązaniach, a jej zawartość i filogeneza wciąż wymagają rewizji. Następujące cztery plemiona są ogólnie rozpoznawane w obrębie Polyommatinae, przy czym Polyommatini obejmuje większość rodzajów i gatunków:
Candalidini Eliot 1973
Modraszek pospolity Toxopeus 1929
Niphandini Eliot 1973
Poliommatini Swainson 1827

[madohora]

Samce motyli Polyommantinae blue posiadają złożony system androconia. Androconia to łuski zapachowe na skrzydłach motyli, które przyciągają partnerki. Oprócz tych łusek zapachowych, złożoność interakcji nanoarchitektury z białym światłem jest bardzo ważna dla wsparcia ich formowania i rygorystycznej reprodukcji w kolejnych pokoleniach. Wykazano, że te receptory i łuski odgrywają ważną rolę w komunikacji seksualnej motyli Polyommantinae w zakresie rozpoznawania potencjalnych partnerów i konkurentów.

[madohora]

Wokół głowy i grzbiet pokrywają ostre łuski, które tworzą kolczastą brodę, gdy podrażnione zwierzę nadyma podgardle. Ubarwienie zmienne, zależne od nastroju jaszczurki - od żółtoszarego i oliwkowobrązowego, gdy jest spokojna do jaskrawożółtej z pomarańczowym podczas dobrego nastroju i nagrzania ciała. Resztę ciała pokrywają małe i szorstkie łuski.

[madohora]

Pokarm
Stawonogi, głównie owady (karaczany, świerszcze, szarańcza, mącznik młynarek) oraz części roślin (roszponka, rukola, trzykrotka)

[madohora]

dł. ciała 65–105 cm, ogona — 15–25 cm; sierść gęsta, szczeciniasta, brunatnoszara, pasy po bokach i plama na głowie jasne; gł. padlinożerny, ale może atakować nawet renifery; występuje w tajdze i tundrze północnej Eurazji i Ameryki Północnej.

[madohora]

Wrony ogorzałe występowały na wyspie Hawaiʻi. Szczątki kopalne wrony ogorzałej lub blisko spokrewnionego gatunku znaleziono również na Maui

[madohora]

IUCN uznaje wronę ogorzałą za gatunek wymarły na wolności (EW, Extinct in the Wild). W 1992 na wolności żyło tylko 11 lub 12 ptaków. Dwójka ostatnich znanych przedstawicieli gatunku na wolności była widziana w czerwcu 2002, dlatego też wrona ogorzała sklasyfikowana jest jako „wymarły na wolności” (stan w październiku 2016). Mimo że mała grupa wron hodowana jest w specjalnych ośrodkach, próby reintrodukcji ptaka nie powiodły się ze względu na drapieżnictwo myszołowa hawajskiego (Buteo solitarius). W 1993–1999 wypuszczono na wolność 27 młodocianych osobników, z czego 21 zostało zabite przez myszołowy, umarło z powodu chorób lub zaginęło; pozostałe 6 złapano do niewoli. W 2011 populacja w niewoli liczyła 94 osobniki. We wrześniu 2016 żyło 109 osobników[8]. Na 17 listopada 2016 zaplanowano wypuszczenie 6 wyklutych w niewoli ptaków do rezerwatu Puʻu Makaʻala, wolnego od wprowadzonych drapież.ników i z najmniejszym zagęszczeniem myszołowów hawajskich na wyspie

[madohora]

Polskie populacje S. suslicus zostały w 1984 roku zaliczone do podgatunku S. suslicus volhynensis. Ze względu na wyraźne zróżnicowanie w obrębie populacji występującej na Wołyniu i w konsekwencji wydzielenie z niej odrębnego podgatunku z lokalizacją, której granicę zachodnią wyznacza rzeka Bug, coraz częściej pojawiał się jednak pogląd, że polskie susły perełkowane powinny być zaliczane do podgatunku S. suslicus boristhenicus. Dla naukowców ekspansja gatunku z rejonu Lwowa zdawała się bardziej prawdopodobna, bowiem w migracji gatunku od strony Wołynia naturalną przeszkodę stanowiłby Bug. Badania genetyczne susłów z polskiej (kolonia w Chochłowie) oraz lwowskiej populacji (z kolonii w miejscowościach: Boratyn, Chorobrów, Murowane i Sawczyn) wykazały ich bliskie pokrewieństwo. Wyniki tych badań dają więc potwierdzenie tezie, że populację susła perełkowanego z Chochłowa należy zaliczać do formy S. suslicus boristhenicus. Te same badania wykazały jednak bliższe pokrewieństwo pozostałych polskich kolonii z populacjami S. suslicus volhynensis, czyli z podgatunkiem z Wołynia. Jest więc prawdopodobne, że w Polsce występują równolegle przedstawiciele dwóch wymienionych podgatunków. Badacze nie wykluczają jednak, że polskie susły spokrewnione z S. suslicus volhynensis powinny zostać wydzielone do szóstego, odrębnego podgatunku.

[madohora]

Polska nazwa „suseł” pochodzi prawdopodobnie od prasłowiańskiego słowa „susati” używanego na określenie syczenia, świstania czy szeleszczenia. Pierwsze pisemne wzmianki o susłach pochodzą z XV wieku, kiedy to używano dla nich określenia „susołek”, a we wschodnich częściach kraju „suslik”. Słowo „suslik” do dziś funkcjonuje w rosyjskojęzycznych nazwach susłów. Słowo „perełkowany” wiąże się z ubarwieniem futra zwierzęcia. Żółtawo-szaro-brązowa sierść susła perełkowanego jest nakrapiana wyraźnymi białymi plamkami – „perełkami” utworzonymi przez kępki włosów wybarwionych na końcach na biało. Plamki kontrastują z sąsiadującymi fragmentami wybarwionymi na ciemno. W XIX wieku używano także alternatywnego określenia dla tego susła – „kroplisty”

[madohora]

Suseł perełkowany jest gryzoniem o średniej wielkości (178–247 mm), podobnym do wiewiórki. Różni się od niej ubarwieniem sierści, długością ogona i uszu. Porośnięty sztywną sierścią ogon ma długość 2,5–5,6 cm. Uszy bardzo krótkie, niemal całkowicie ukryte w sierści głowy. Gęsta, żółtawo-szaro-brązowa sierść części grzbietowej jest nakrapiana wyraźnymi białymi plamkami – „perełkami” – o średnicy około 4 mm. Sierść na klatce piersiowej jest szaro-ruda lub szaro-żółta, zaś na bokach żółtawo-szara. Sierść starszych susłów staje się jaśniejsza od sierści młodych osobników po linieniu. Oczy duże, ciemne, o żółtawej źrenicy. Przednie, chwytne łapy są wyposażone w 4 palce i mają płaskie, długie i mocne pazury, pomocne w kopaniu nor. Łapy tylne mają po 5 palców. W zależności od pory roku, masa ciała dorosłego susła może wynosić od 170 g do 450 g, a wyjątkowo nawet do 490 g. Masa ciała zwiększa się w okresie od wiosny do jesieni, kiedy susły przygotowują się do przetrwania zimy. Podczas snu zimowego organizm susła czerpie energię z nagromadzonych wcześniej zapasów tłuszczu, więc do wiosny masa ciała powoli spada. Dorosłe samce są większe od samic. Wzór zębowy susła perełkowanego:
1023
1013

[madohora]

Uważany za najskuteczniejszego myśliwego wśród zwierząt likaon pstry (Lycaon pictus) jest nie tylko efektywny, ale i wyjątkowo agresywny. Jako największy z afrykańskich psowatych poluje zawsze w stadach, specjalizując się w pochwytywaniu antylop. Jego polowanie to widok wyłącznie dla widzów o mocnych nerwach – zgraja likaonów przez dwa kilometry goni przerażoną antylopę, nieustannie ogryzając jej nogi, brzuch i zad. Wycieńczona biegiem i poważnymi obrażeniami ofiara w końcu pada i jest rozrywana na kawałki przez głodne stado.

[madohora]

[madohora]

Koszmarne sceny rozgrywają się również w mini skali, czyli świecie owadów. Pluskwiaki należące do rodziny zajadkowatych (Reduviidae) w języku angielskim zyskały sobie przydomek zabójców. Ich ofiarami są przede wszystkim stawonogi, a metoda łowów polega na wykorzystaniu długiej wygiętej kłujki. To właśnie za pomocą tego organu morderczy pluskwiak wstrzykuje do ciała ofiary ślinę z jadem, który… rozpuszcza narządy wewnętrzne. Tak przygotowane tkanki może już bezpiecznie połknąć. Dla zajadkowatych to po prostu sposób trawienia pozaustrojowego; dla ofiar zaś bardzo nieszczęśliwy koniec żywota.

[madohora]

Nic dziwnego, że anakonda (Eunectes murinus) stała się już głównym bohaterem horroru. Gigantyczny wąż spotykany w Ameryce Południowej oraz na Karaibach jest drugim najdłuższym na świecie i może sięgać ponad 5 m. Na swoją ofiarę, a może to być nawet tapir, jeleń, kapibara czy jaguar, czeka zanurzona w wodzie, tak że wystają jej tylko umieszczone na szczycie głowy oczy i nos. Gdy nieświadomie niczego zwierzę dojdzie do wodopoju, anakonda rzuca się zwinnym ruchem i owija zręcznie wokół niego. Następnie bez pośpiechu zaczyna zaciskać swoje zwoje, dusząc nieszczęśnika. Dopiero wtedy otwiera swoje ogromne szczęki, rozciągające się dzięki luźno połączonym kościom, i połyka ofiarę w całości.

[madohora]

[madohora]

Potocznie nazywana węgorzem elektrycznym, strętwa (Electrophorus electricus) nie jest wcale spokrewniona z węgorzami, choć podobna jest do nich wydłużonym, cylindrycznym kształtem ciała. Jako ryba jest dość niezwykła, ponieważ nie posiada płetwy grzbietowej ani płetw piersiowych, a porusza się wyłącznie za pomocą ogona. To właśnie wzdłuż jej jedynej płetwy odbytowej znajdującej się w tylnej części ciała zlokalizowane są narządy elektryczne – główna broń strętwy. Są one zdolne do wytwarzania prądu o niskim napięciu, który wykorzystywany jest do elektrolokacji, oraz prądu wysokiego napięcia na poziomie nawet 600 V – to prawie trzy razy tyle, co w gniazdku elektrycznym! Małe ofiary strętwy giną na miejscu, niczym rażone piorunem; te większe ulegają ogłuszeniu i w tym stanie są zjadane. Udowodniono, że „kopnięcie” strętwy jest na tyle silne, że zniechęci nawet konia wchodzącego do rzeki.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Młoda dziewczyna jedzie tramwajem, trzymając na kolanach psa. Punk siedzący naprzeciwko niej, mówi:
– Wiesz co, laluniu? Chciałbym być na miejscu tego szczeniaka!
– Nie wiem, czy byłbyś z tego zadowolony. Jadę z nim do weterynarza, żeby go wykastrował.

[madohora]

[madohora]

Opis: Rodzaj poznany na podstawie znaleziska z osadów węglanowych stanowiska Owadów-Brzezinki niedaleko Tomaszowa Mazowieckiego w Górach Świętokrzyskich, który został opisany w 2017 roku przez Tomasza Szczygielskiego, Daniela Tyborowskiego, Błażeja Błażejowskiego. Gatunek typowy Owadowia borsukbialynickae nazwano od nazwiska prof. Magdaleny Borsuk-Białynickiej

[madohora]

Blondynka chciała ugotować obiad. Wyjęła z lodówki dwa kilogramy mięsa gdy zadzwonił telefon. Po chwili wraca do kuchni i zauważa brak mięsa. Chwila konsternacji i nagłe olśnienie:
- Przecież ja mam kota!
Łapie potencjalnego złodzieja i zaczyna się zastanawiać jak sprawdzić, czy kot zjadł mięso. Wpada na genialny (według niej) pomysł:
- Przecież mogę kota zważyć!
Po zważeniu okazuje się, że kot waży dwa kilogramy. Blondi głęboko się "namyśla" i zadaje sobie pytanie:
- No dobrze mięso jest, a gdzie kot?

[madohora]

KOLEJNE PRZYPADKI OTRUCIA PSÓW W RYBNIKU - Radio Katowice - 13.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Przychodzi facet z mówiącym kotem do łowcy talentów. Gość musi zademonstrować zdolności kota, więc zadaje mu pytanie:
- Jak się nazywa drobny węgiel?
Kot odpowiada:
- Miał...
Potem facet pyta:
- Jaka jest forma czasu przeszłego czasownika "mieć"?
Kot znowu odpowiada:
- Miał...
Łowca talentów wyrzuca oszusta na ulicę. Na ulicy kot wstaje, otrzepuje się i mówi:
- Może mówiłem niewyraźnie?

[madohora]

[madohora]

Właściciel przydrożnej gospody mówi do żony:
- Porcja zająca dla tego starszego pana!
- Może lepiej zaproponować mu cos innego?
- Dlaczego?
- Słyszałam jak mówił do faceta, który siedzi za nim przy stoliku, że jest myśliwym. Jeszcze pozna, że nasz zając to kot!

[madohora]

Wyjeżdżając na wczasy, facet zostawił swojemu bratu pod opieką kota. Dzwoni po tygodniu z Mazur i pyta, jak tam jego kot.
- Niestety, przykro mi, ale kot zdechł.
- Ech, musiałeś tak walić prosto z mostu? Przez ciebie będę miał zepsutą resztę urlopu. Mogłeś mi powiedzieć, że kot siedzi na dachu i nie chce zejść. Później zadzwoniłbym za dwa dni, a ty powiedziałbyś, że kot spadł z dachu i leży u weterynarza, a kiedy zadzwoniłbym za kolejne dwa dni, usłyszałbym, że mimo wysiłków weterynarza mój kociak zdechł. No ale cóż, stało się, powiedz mi lepiej, co tam u mamy?
- No więc mama siedzi na dachu i nie chce zejść...

[madohora]

- Dlaczego Ala ma kota?
- Bo sierotka Marysia.

[madohora]

Teściowa po 10 latach kłótni postanawia pogodzić się ze swoim zięciem. Zaprasza jego i córkę na obiad. Podaje kotleta, surówkę, ale zapomniała o ziemniakach. Wraca do kuchni. Przezorny zięć postanawia sprawdzić, czy kotlet nie jest zatruty. Kroi kawałek i daje kotu. Ten gryzie i nagle pada na ziemię. Zięć wstaje, idzie do kuchni, bierze patelnię i zabija teściową. Wraca do pokoju i mówi do żony:
- Kochanie, wyobraź sobie, że ta stara rura chciała mnie otruć. Wziąłem patelnię i ją zabiłem!
Na co kot wstaje, otrzepuje się i krzyczy:
- Jest!!!

[madohora]

Akwizytor z niegasnącym uśmiechem na ustach chodzi od drzwi do drzwi. W pewnym domu właścicielka nie ma ochoty z nim rozmawiać. Zatrzaskuje mu drzwi przed nosem. Ku jej zdziwieniu drzwi nie zamykają się, lecz odskakują z impetem. Akwizytor nadal uśmiecha się promiennie. Podejrzewając, że intruz włożył nogę między drzwi a framugę, kobieta ponawia próbę. Drzwi znowu odskakują, akwizytor uśmiecha się szeroko. Jeszcze raz. Bez zmian. Zdenerwowana kobieta cofa się lekko, aby wziąć jeszcze większy rozmach. Wtedy wreszcie odzywa się akwizytor:
- A może jednak odsunie pani najpierw swojego kotka?

[madohora]

Jasio na lekcji polskiego odmienia rzeczownik "kot" przez przypadki:
- Mianownik: kot
- Dopełniacz: kota
- Celownik: kotu
- Biernik: kota
- Narzędnik: z kotem
- Miejscownik: o kocie
- Wołacz: kici kici!

[madohora]

Na targu.
- Dlaczego pan chce sprzedać tego psa?
- Bo kłamie.
- Po czym pan to poznaje?
- Niech pan posłucha. Azor, jak miauczy kot?
- Hau, hau, hau...

[madohora]

Na lekcji biologii nauczycielka mówi:
- Pamiętajcie, że nie wolno całować kotków ani piesków, bo od tego można zachorować. A może ktoś z was poda przykład?
Zgłasza się Jasio:
- Ja mam, proszę pani. Moja ciocia całowała raz kotka.
- I co?
- No i zdechł.

[madohora]

Dwie kobiety i facet zbiegli z więzienia. Uciekali wiele kilometrów, aż wreszcie zobaczyli stodołę z sianem. Nie mieli sił dalej uciekać, więc postanowili ukryć się w sianie i odpocząć. Kiedy wdrapali się na samą górę, znaleźli trzy puste worki. Pomyśleli, że schowają się do worków dla lepszego kamuflażu. Godzinę później przybyli ich śladem więzienni strażnicy. Kapitan rozkazał jednemu wejść na górę i przeszukać siano.
- No i co? Co tam widzisz? - krzyknął kapitan.
- Nic szczególnego. Siano i trzy worki - odpowiedział strażnik.
- Sprawdź, co jest w tych workach - polecił kapitan.
Strażnik kopnął pierwszy worek w którym była pierwsza kobieta i usłyszał:
- Hau! Hau!
Pomyślał chwilę i odkrzyknął kapitanowi:
- W pierwszym jest pies.
Potem kopnął drugi worek, w którym chowała się druga kobieta i usłyszał:
- Miau! Miau!
- W drugim jest kot - zawołał do kapitana.
Następnie kopnął worek, w którym siedział facet. Nic - cisza. Kopnął jeszcze raz. Znowu nic - cisza. Kopnął trzeci raz, aż usłyszał zniecierpliwiony głos:
- Ziemniaczki!!! Ziemniaczki!!!

[madohora]

Siedzi baca przed chałupą i pierze w misce kota. Przechodzi turysta i słysząc straszne piski próbuje zaprotestować:
- Baco, co robicie?!
- Ano kota se piere - rzecze baca.
- Ale baco, kotów się nie pierze!
- Piere sie piere.
Nie przekonawszy bacy, turysta wybrał się w dalszą drogę. Kiedy wracał po kilku godzinach zobaczył bacę i leżącego obok zdechłego kota. Pokiwał głową i mówi:
- A mówiłem, że kotów się nie pierze?
- Piere, piere, jeno nie wyzyma...

[madohora]

[madohora]

ŚWIATOWY DZIEŃ KOTA - Fakt - 20.07.2014

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Trwa wielkie sprzątanie na zalanych terenach południowej Polski. Fala powodziowa naniosła olbrzymią ilość najróżniejszych śmieci, które stały się łatwą pożywką dla szczurów. Usuwanie tych odpadów jest obecnie priorytetem, aby zapobiec możliwemu rozprzestrzenianiu się chorób.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wysuwano już wcześniej teorie mówiące, że melon odgrywał rolę w regulowaniu zagęszczenia wielorybów , a tym samym wpływał na ich nurkowanie, ale teorie te nie są już uważane za ważne.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ci skarżą się, że żerujące po nocach szczury w zastraszających ilościach, nie pozwalają im spokojnie spać i zbierać sił przed kolejnym pracowitym dniem. Gryzonie przeraźliwie piszczą, a wraz z nasilającymi się chłodami coraz chętniej zakradają się do domów, gdzie jest cieplej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

INWAZJA OBCYCH BIEDRONEK - Interia - 31.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Szympansie matki nie od razu przyjmują do wiadomości fakt o śmierci swojego dziecka i potrafią tygodniami nosić martwe młode. Dora Biro z University of Oxford obserwowała w Gwinei losy rocznego samczyka o imieniu Jimato oraz 2,5 letniej Veve, które zabiła grypa. Ich matki nosiły martwe ciała przez odpowiednio 68 i 19 dni.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Najlepsze przebranie

[madohora]

Ten inwazyjny gatunek wkracza do miast. Widziano go w wózku i na dachu szpitala!

Poznań przeżywa prawdziwy „szopowy boom”. Te urocze, aczkolwiek sprytne zwierzęta coraz częściej pojawiają się na ulicach miasta, gdzie ich obecność już wcale nie dziwi. Niestety, mimo że wyglądają jak bohaterowie z bajek, to szopy są gatunkiem inwazyjnym, który niekoniecznie dobrze wpływa na rodzimą przyrodę.

[madohora]

Wbrew pozorom oraz rozmiarom, żubra wcale nie jest łatwo sfotografować. Choć duży, potrafi się kryć pomiędzy drzewami tak, że wypatrzeć go są w stanie ci, którzy doskonale znają jego obyczaje. Samce, nazywane bykami, przeciętnie ważą w granicach 700 kg, ale znany historii najcięższy osobnik osiągnął masę 920 kg. W kłębie dorastają do nawet 1,9 m, ale przeważnie wysokość nie przekracza 1,75 m. Samice, czyli krowy osiągają wagę w przedziale 320-640 kg. Chcąc rozróżnić obie płcie przypatrzmy się uważnie poszczególnym cechom. Samiec jest zdecydowanie szerszy w przedniej części ciała, ponadto ma o wiele wyższy garb niż samica, większą głowę oraz bardziej rozbudowaną muskulaturę. Na tej dużej głowie zarówno u samca, jak i samicy rosną krótkie, ciemne, skierowane ku górze rogi. Rogi rosną przez całe życie, nie są zrzucane, ani też nie rozgałęziają się w trakcie swojego rozwoju. Stanowią bardzo niebezpieczną, a zarazem skuteczną broń. W momencie ataku żubr przewraca głowę z boku na bok dźgając przeciwnika ostrą końcówką rogu.Wbrew pozorom oraz rozmiarom, żubra wcale nie jest łatwo sfotografować. Choć duży, potrafi się kryć pomiędzy drzewami tak, że wypatrzeć go są w stanie ci, którzy doskonale znają jego obyczaje. Samce, nazywane bykami, przeciętnie ważą w granicach 700 kg, ale znany historii najcięższy osobnik osiągnął masę 920 kg. W kłębie dorastają do nawet 1,9 m, ale przeważnie wysokość nie przekracza 1,75 m. Samice, czyli krowy osiągają wagę w przedziale 320-640 kg. Chcąc rozróżnić obie płcie przypatrzmy się uważnie poszczególnym cechom. Samiec jest zdecydowanie szerszy w przedniej części ciała, ponadto ma o wiele wyższy garb niż samica, większą głowę oraz bardziej rozbudowaną muskulaturę. Na tej dużej głowie zarówno u samca, jak i samicy rosną krótkie, ciemne, skierowane ku górze rogi. Rogi rosną przez całe życie, nie są zrzucane, ani też nie rozgałęziają się w trakcie swojego rozwoju. Stanowią bardzo niebezpieczną, a zarazem skuteczną broń. W momencie ataku żubr przewraca głowę z boku na bok dźgając przeciwnika ostrą końcówką rogu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pies Łajka – bohaterka radzieckiej kosmonautyki

Jednym z najbardziej znanych zwierząt, które trafiły w kosmos, była Łajka, bezpański pies z Moskwy, który został wybrany przez radzieckich naukowców do misji na pokładzie Sputnika 2. 3-go listopada 1957 roku Łajka stała się pierwszym żywym stworzeniem w historii, które orbitowało wokół Ziemi. Niestety, technologia tamtych czasów nie pozwalała na jej bezpieczny powrót, a Łajka zmarła kilka godzin po starcie z powodu przegrzania. Mimo tragicznego finału, Łajka jest do dziś symbolem odwagi i poświęcenia w imię nauki.

[madohora]

Aspekt humanitarny w badaniach nad zwierzętami

Współczesna eksploracja kosmosu coraz rzadziej wykorzystuje zwierzęta do eksperymentów, a nacisk kładziony jest na rozwój alternatywnych metod badawczych. Dzięki postępowi technologicznemu możemy teraz symulować warunki kosmiczne w laboratoriach, minimalizując potrzebę wysyłania zwierząt na niebezpieczne misje. Wraz z postępem naukowym rośnie także świadomość etyczna dotycząca ochrony praw zwierząt, co sprawia, że przyszłość eksploracji kosmosu będzie bardziej humanitarna.

[madohora]

MAMUT TO NIE WSZYSTKO - Interia - 26.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Historie te wyszperali i przypomnieli w 2010 roku naukowemu światu dwaj brytyjscy badacze: Edmund Ramsden z Uniwersytetu Exeter oraz Duncan Wilson z Uniwersytetu Manchester. Ich publikacja w czasopiśmie „Endevour” odbiła się szerokim echem. Przypomniała uczonym i dziennikarzem, że zagadka samobójstw zwierząt wciąż budzi dyskusje. Czy rzeczywiście istoty inne niż człowiek potrafią świadomie zakończyć swoje życie?

[madohora]

Naukowcy oczywiście nie szczędzą wysiłków, by znaleźć racjonalne wytłumaczenia dla tych samobójstw. Komórki ludzkie zabijają się przecież, by chronić inne komórki z takim samym DNA. Popełniając samobójstwo, wspierają więc kopie swoich genów. To samo można powiedzieć o bakteriach czy drożdżach – na ich śmierci skorzystają ich najbliżsi krewni, czasem nawet klony. W przypadku chrząszczy, motyli i pająków matka ginie, by pomóc swoim dzieciom. Naukowcy udowodnili nawet, że potomstwo, które zjadło swoją rodzicielkę, było większe i miało więcej szans na przetrwanie. Mrówki z kolei swoim samobójstwem ratują najbliższe siostry. Także i one zatem wspierają przetrwanie kopii własnych genów.

[madohora]

[madohora]

SZCZURY W MIEŚCIE - Interia - 28.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ślepowron duży (Nycticorax duboisi) – wymarły gatunek ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae). Był endemitem wyspy Reunion w archipelagu Maskarenów na Oceanie Indyjskim.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TO NASZ PIERWSZY SPACER WIĘC WSZYSTKO NAS CIEKAWI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIESTETY, KOTKI NIE SĄ MOJE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOTKI MAJĄ RÓŻKI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A ZE MNIE JEST TAKA MAŁA, CZARNA "PIERDOŁA"

[madohora]

WSZYSTKO JEST CIEKAWE ALE GDZIE TUTAJ PÓJŚĆ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jesień to czas intensywnych zmian w przyrodzie. Dni stają się krótsze, liście drzew zaczynają opadać, a w powietrzu unosi się zapach wilgotnej ziemi i chłodnego wiatru. W tym okresie również świat ptaków przeżywa istotne przemiany – wiele gatunków szykuje się do migracji, niektóre przybywają do Polski na zimę, a inne zbierają zapasy, by przetrwać nadchodzące chłody.

[madohora]

Jesienią na polskich bagnach i łąkach rozbrzmiewa charakterystyczny, trąbiący głos żurawi (Grus grus). To czas, gdy te majestatyczne ptaki zbierają się w większe grupy, tworząc widowiskowe stada, przygotowujące się do odlotu na zimowiska w Hiszpanii i Afryce Północnej. Odgłos żurawi to jedna z najbardziej rozpoznawalnych jesiennych melodii przyrody, a ich wielka migracja jest jednym z najbardziej spektakularnych wydarzeń w polskim kalendarzu ornitologicznym.

[madohora]

Kosy (Turdus merula) oraz inne drozdy, takie jak drozd śpiewak (Turdus philomelos) i drozd rdzawoszyi (Turdus iliacus), są aktywne jesienią, gdyż żerują na owocach jarzębiny, głogu i innych drzew i krzewów. W miarę jak temperatura spada, przygotowują się do migracji na południe lub w przypadku niektórych osobników – do zimowania w Polsce. Ich śpiew staje się mniej intensywny, ale nadal można usłyszeć delikatne melodie o poranku

[madohora]

Kruki (Corvus corax), gawrony (Corvus frugilegus) oraz wrony siwe (Corvus cornix) to ptaki, które można usłyszeć i zobaczyć przez cały rok. Jesienią często zbierają się w większe grupy, przygotowując się do zimy. Ich głośne krakanie to typowy dźwięk jesiennych pól i lasów, a obecność tych ptaków często towarzyszy pracom rolnym i żniwom.

[madohora]

Jesień w Polsce to czas intensywnej aktywności ptaków, zwłaszcza migracyjnych, a ich odgłosy w tym okresie mogą być naprawdę różnorodne i pełne energii.

[madohora]

Warto zacząć od tego, że bardzo wiele zwierząt pokrytych jest cętkami… jedynie za młodu. Z wiekiem ich ciała dojrzewają, a umaszczenie przyjmuje odmienną, często jednolitą postać. Ten prosty fakt zdradza główną przyczynę, dla której Matka Natura „nakrapia” niektóre gatunki – większość z nich korzysta z lepszego kamuflażu pośród traw i liści. Owa strategia przydaje się oczywiście również w dorosłości, zwłaszcza zwierzakom, które nie mają innych metod obrony przed drapieżnikami lub… tym, które potrzebują się dobrze zakamuflować, aby skuteczniej podchodzić swoje ofiary.

[madohora]

Odniesienie do dzikiego kota znajdziemy również w nazwie gekona lamparciego (Eublepharis macularius), małej jaszczurki żyjącej w trawiastych i pustynnych obszarach od Afganistanu po Nepal. Dorosłe osobniki mierzą od 20 do 30 cm na długość, z tym, że ich ogony po stracie mogą się łatwo regenerować, więc długość ciała zmienia się dość często. Cechą charakterystyczną są cętki na skórze, które zaskarbiły lamparcim gekonom popularność wśród ludzi – uważa się wręcz, że jest to pierwsze jaszczurka, która została udomowiona na dużą skalę.

[madohora]

SZERSZENIE OLBRZYMIE JUŻ W EUROPIE - Gazeta - 20.11.2024

[madohora]

Dla człowieka ptasznik goliat nie jest śmiertelnym zagrożeniem. W poczuciu zagrożenia pająk potrafi boleśnie ugryźć, ale skutki uboczne można przyrównać do ukąszenia pszczoły. Nieprzyjemny jest również kontakt z kłującymi włoskami, które gatunek uwalnia pod wpływem stresu – działają one podrażniająco na skórę i błony śluzowe. Stąd społeczności, które konsumują ptaszniki (ponoć w smaku przypominające krewetki) najpierw osmalają ciało pająka, aby pozbyć się niejadalnego włosia.

[madohora]

Ptasznik olbrzymi
Jeśli pominąć inne duże gatunki z rodzaju Theraphosa, kolejnym gigantem wśród pajęczaków jest ptasznik olbrzymi (Lasiodora parahybana). Oficjalnie zaliczany do tarantuli, w stanie naturalnym występuje w północno-wschodniej Brazylii, ale jest też jednym z najchętniej hodowanych pająków na świecie. Samce są smukłe, ale ich odnóża mają rozpiętość nawet 28 cm, za to samice są znacznie bardziej masywne i mogą ważyć do 100 g.

[madohora]

Grammostola pulchripes
Bardzo bliskim krewnym gatunku Grammostola anthracina jest ptasznik Grammostola pulchripes o brązowoczarnym ciele z charakterystycznymi złotymi wzorami na stawach kolanowych. Na szerokość odnóża samicy sięgają 20-22 cm, samce są nieco mniejsze. To kolejny ceniony gatunek hodowlany, chwalony za imponujący wygląd oraz niski poziom agresywności. Zwykle pozwala się trzymać na dłoni, choć nie jest to praktyka szczególnie polecana – jak każda tarantula potrafi ugryźć mocno i boleśnie, a w poczuciu zagrożenia wyrzuca włoski parzące. W stanie naturalnym występuje na trawiastych obszarach Paragwaju i Argentyny.

[madohora]

Wielki ptasznik kolumbijski
Powracamy znów do Ameryki Południowej, aby zapoznać się z wielkim ptasznikiem kolumbijskim (Megaphobema robustum). Ten niezwykle urodziwy gatunek o wyrazistym czarno-pomarańczowym deseniu spędza życie w podszyciu lasów tropikalnych. Dorastający do 20 cm na szerokość ptasznik żywi się głównie dużymi owadami, jaszczurkami i myszami, ale nie jest przesadnie agresywny – należy wręcz do wstydliwszych pająków i w poczuciu zagrożenia najchętniej ucieka do swego podziemnego legowiska. Przyparty do muru potrafi jednak zaatakować, wykorzystując do tego kolce na tylnych odnóżach i kręcąc się dokoła w celu dezorientacji przeciwnika.

[madohora]

W stanie naturalnym wałęsaki brazylijskie kryją się w podszyciu lasów tropikalnych i cierpliwie śledzą swoje ofiary. Gdy nadarzy się sposobność, atakują jednym szybkim skokiem i uśmiercają nieboraka ugryzieniem z bardzo silną trucizną. U człowieka takie ukąszenie może wywołać bardzo silne reakcje systemowe, łącznie z zaburzeniami pracy serca.

[madohora]

Któż z nas nie widział kątnika domowego? Założę się, że z pewnością niemal każdy! Kątnik domowy to mieszkaniec wszystkich ciemnych kątów w naszych domach i nie tylko. Lubi przebywać także w kwietnikach, kompostownikach oraz innych szczelinach, gdzie może się ukryć przed działaniem słońca. Po zmierzchu kątnik domowy wychodzi ze swoich ukryć i rozpoczyna żer…

[madohora]

Po raz pierwszy kątnika domowego opisano w 1843 roku i zrobił to Carl Ludwig Koch. Teraz uzbroicie się w cierpliwość, bo będę używał kilku niezbyt powszechnie używanych terminów. Oczywiście postaram się je wytłumaczyć, ale u co niektórych ów słowa mogą spowodować mętlik w głowie. Karapaks – pojęcie znane tym, którzy zajmują się żółwiami, ale jeśli chodzi o skorupiaki i pajęczaki odnosi się do czegoś zupełnie innego.

[madohora]

Najpierw argumenty za mieszkaniem w ludzkich domach. Jest ciepło, a temperatura otoczenia raczej stała. W miarę bezpiecznie jeśli chodzi o młode, bo do domu nie wleci żaden ptak, zwłaszcza w okresie lęgowym, i nie weźmie do dzioba małych pajączków, którymi nakarmi swoje pisklęta. Jednak są ludzie, przed nimi trzeba się schować, bo ręce mają ciężkie, bo ich klapki też potrafią krzywdę zrobić.

[madohora]

Okazuje się, że pod hasłem kątnik domowy kryją się dwa różne gatunki zwierząt. Jeden to kątnik domowy większy (Eratigena atrica), a drugi to kątnik domowy mniejszy (Tegenaria domestica). Oba te pająki należą do zupełnie różnych rodzajów, ale niegdyś kryły się pod jednym Tegenaria sp. Dzięki opisywanemu już w tym tekście testowi PCR, rozdzielono je i wsadzono do zupełnie różnych grup

[madohora]

Kątniki domowe są pająkami, to też mogą wzbudzać swego rodzaju niechęć, a nawet powodować odrazę. Jednak jeśli przyjrzymy im się z bliska, trochę poczytamy na ich temat, wówczas mamy obraz istoty cichej, skromnej, skrytej, w ogóle się nienarzucającej, a na dodatek walczącej z owadami, których my niezbyt lubimy. Może warto zapłacić taką cenę za mniejszą liczbę uciążliwych stworzeń?

[madohora]

WYMARŁE ZWIERZĘTA ZOSTANĄ PRZYWRÓCONE DO ŻYCIA - www.msn.com.pl - 21.11.2024

[madohora]

Jakie niedźwiedzie żyją w Polsce?
Spotkasz je w Bieszczadach, Tatrach i Beskidzie Żywieckim, a konfrontacja z tymi majestatycznymi drapieżnikami to zawsze duży stres i emocje. Jednak – pamiętając o zasadach bezpieczeństwa oraz zachowując spokój i dystans – możesz uniknąć zagrożenia. Warto dowiedzieć się więcej o tych zwierzętach, a przede wszystkim poznać odpowiedzi na pytania: czy w Polsce są niedźwiedzie agresywne i groźne oraz jaki gatunek żyje w naszym kraju.

[madohora]

✓Masywna sylwetka ciała i łopatki wystające nad linię grzbietową – to największy drapieżnik lądowy występujący w Europie. Ciało samca osiąga do 220 cm długości, samice są nieco mniejsze – mają maksymalnie 200 cm. Waga też zależy od płci – samiec może mieć ciężar nawet 330 kg, samica z kolei 210 kg.

[madohora]

✓Brązowe ubarwienie – od jasnego po niemal czarne.

[madohora]

Okazuje się, że – choć osobniki z gatunku brunatnego nie są uznawane za agresywne – istnieje szereg sytuacji, w których mogą takie być, zazwyczaj przez błędne zachowania człowieka. Odpowiedź na pytanie, czy w Polsce są niedźwiedzie niebezpieczne i atakujące ludzi, nie jest więc niejednoznaczna. Właśnie dlatego warto poznać podstawowe zasady bezpieczeństwa. Przede wszystkim należy unikać:

[madohora]

✓zbliżania się i fotografowania;

[madohora]

Gdy spotkasz niedźwiedzia brunatnego – przedstawiciela jedynego gatunku, jaki żyje naszym kraju – zawsze zostaw mu drogę ucieczki, spokojnie się wycofaj, a jeśli nie masz takiej możliwości, stań na kamieniu lub pniu drzewa, abyś wyglądał na większego. Nie panikuj – ten drapieżnik z pewnością nie będzie chciał Ci zrobić krzywdy, ludzie nie znajdują się bowiem w jego jadłospisie. Ewentualne ataki wynikają wyłącznie z ich nieodpowiednich zachowań, które wywołują w zwierzętach strach i poczucie zagrożenia, co z kolei skutkuje chęcią obrony siebie lub potomstwa.

[madohora]

Gdzie można spotkać brunatne niedźwiedzie w Polsce?

Niedźwiedzie brunatne można spotkać głównie w południowej części Polski, zwłaszcza w górach Karpaty, Sudety i Bieszczady. Karpacki podgatunek niedźwiedzia brunatnego jest bardziej rozpowszechniony w tych obszarach.

[madohora]

Cyraneczka maskareńska na obydwu wyspach wymarła z powodu nadmiernego odłowu. Na Mauritiusie w 1681 „szare cyraneczki” miały występować „w dużych ilościach”na leśnych jeziorach i stawach, jednak według Leguata w 1693 „dzikie kaczki” były wówczas rzadkie. W 1696 gubernator Mauritiusu Roelof Deodati wspomniał o tych ptakach jako o żyjących po raz ostatni[6]. W przypadku Reunionu po raz ostatni wspomniano cyraneczkę maskareńską w 1709, w liście zwierząt na wyspie autorstwa de la Merveille’a. Biorąc pod uwagę, że Jean Feuilley w 1705 nie wymienił ptactwa wodnego w swoim raporcie można założyć, że informacje podane przez de la Merville’a opierały się na zasłyszanych przestarzałych i błędnych pogłoskach. Ostatnie wiarygodne stwierdzenie cyraneczki maskareńskiej na Reunionie prawdopodobnie pochodzi od Père’a Bernardina, z 1687. Datę wymarcia na tej wyspie szacuje się na koniec lat 90. XVII wieku, nieco wcześniejszą niż na Reunionie.

[madohora]

Kaczka labradorska żywiła się małymi mięczakami, a struktura jej dzioba znacznie różniła się od większości kaczek, był on bowiem szeroki i spłaszczony na wierzchołku i posiadał wewnątrz liczne blaszki rogowe. W ten sposób byłaby ekologicznym odpowiednikiem północnopacyficznego/północnoazjatyckiego birginiaka (Polysticta stelleri). Inny, zupełnie niespokrewniony gatunek kaczki z podobnym, ale nawet bardziej wyspecjalizowanym morfologicznie dziobem – australijski łopatonos (Malacorhynchus membranaceus), żywi się głównie planktonem, ale także mięczakami.

[madohora]

Tracz nowozelandzki tracz auklandzki (Mergus australis) – gatunek wymarłego ptaka z rodziny kaczkowatych (Anatidae). Zamieszkiwał niegdyś Wyspy Auckland leżące ok. 500 km na południe od Nowej Zelandii.

[madohora]

Niewiele wiadomo o ich ekologii. Był raczej ptakiem słodkowodnym brodzącym w strumieniach, estuariach i okazjonalnie w osłoniętych zatokach.

[madohora]

Ciekawym jest również fakt, że z braku naturalnych wrogów w swoim otoczeniu, ptaki te znajdowały się w początkowej fazie ewolucyjnego zatracania zdolności do latania (co jest rzadkością w świecie ptaków, a przerwanie tego procesu jest jedynym znanym takim przypadkiem). Mogło się to przyczynić do ich wymarcia, bowiem przez to miały mniejsze szanse ucieczki przed intruzami.

[madohora]

Pośród cętkowanych ptaków znajdziemy również brodźca plamistego (Actitis macularius). Ten niewielki ptak nadbrzeżny gniazduje w Ameryce Północnej, ale na zimę odlatuje zwykle na południe. Łatwo go rozpoznać po białym brzuchu upstrzonym drobnymi, ciemnymi plamkami. Ich ilość i intensywność kolorystyczna zmieniają się w ciągu życia, z tym, że najwyraźniejsze są zwykle przed sezonem lęgowym. Nie jest to przypadek, gdyż zdaniem naukowców wyrazistość deseniu faktycznie odpowiada fizycznemu zdrowiu danego ptaka i jest dobrym prognostykiem dla płodzenia potomstwa. Brodźce, które nie angażują się już w przedłużanie gatunku, tracą swe atrakcyjne cętki i stają się całe szarobure.

[madohora]

www.ekologia.pl/srodowisko/zwierzeta-w-cetki-o-ktorych-nie-slyszales/

[madohora]

Również wiele gatunków węży korzysta z cętkowanego umaszczenia, aby wtopić się w tło krajobrazu. Pyton birmański (Python bivittatus) jest o tyle wyjątkowy, że jego masywne ciało sięga nawet 5-7 m długości, więc nie jest tak łatwe do ukrycia. Gatunek nie jest co prawda jadowity, ale niezwykle skutecznie zadusza swe ofiary, połykając je potem w całości. Gustuje zaś w ptakach i ssakach, a największe osobniki porywają się nawet na dziki, jelenie i aligatory. Pyton nie jest jednak szybki i ruchliwy, choć słynie jako doskonały pływak. Większość czasu spędza zaczajony, czekając aż ofiara sama zbliży się na wyciągnięcie pyska. W tym właśnie pomaga umaszczenie przypominające kamienie lub bryły błota.

[madohora]

Czy wymarłego wilkowora tasmańskiego można wskrzesić? Naukowcy już nad tym pracują
Najciekawsze odkrycia czasami pojawiają się w nieoczekiwanych miejscach. Naukowcy pracujący nad międzynarodową akcją przywrócenia wilkowora tasmańskiego do życia twierdzą, że znaleźli swoje w wiadrze z tyłu szafki w muzeum w Melbourne, które zawierało zadziwiająco dobrze zachowaną głowę wymarłego torbacza.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

To była dosłownie głowa w wiadrze z etanolem z tyłu szafki, która została tam właśnie wrzucona, z usuniętą skórą, i leżała tam przez około 110 lat”, mówi prof. Andrew Pask, kierownik laboratorium badań nad zintegrowaną odbudową genetyczną wilka tasmańskiego (o akronimie Tigrr) na Uniwersytecie w Melbourne.

[madohora]

Tygrys, znany również jako wilk workowaty, był wilkopodobnym mięsożernym torbaczem, wielkości dużego psa, który kiedyś wędrował po lasach Australii, Nowej Gwinei i Tasmanii. Ostatni znany ocalały osobnik zmarł w niewoli w 1936 roku, a oficjalnie uznano go za wymarły w latach 80. XX wieku. Teraz amerykańska firma naukowa o nazwie Colossal, która również próbuje przywrócić mamuta włochatego i dodo do życia, połączyła siły z australijskimi naukowcami z University of Melbourne, aby spróbować znaleźć sposób na przywrócenie tygrysa tasmańskiego dożycia.

[madohora]

Genom zakonserwowanego wilka workowatego został po raz pierwszy zsekwencjonowany w 2017 roku przy użyciu tkanki z 108-letniej torby wilka workowatego zakonserwowanej w alkoholu. Jednak genom ten zawierał wiele luk. Teraz firma Colossal twierdzi, że w dużej mierze ukończyła genom przy pomocy dodatkowego DNA ze 120-letniego zęba. „Nasz genom nie jest tak kompletny jak najbardziej kompletny genom człowieka, ale udało nam się wykorzystać niektóre z tych samych technologii” — mówi Andrew Pask.

[madohora]

Biorąc pod uwagę brak innych genomów wilka workowatego, z którymi można by je porównać, nie ma bezpośredniego sposobu, aby stwierdzić, jak kompletny jest – zamiast tego Pask mówi, że Colossal używa innych spokrewnionych gatunków z tej samej rodziny, aby dokonać tego oszacowania. Nawet jeśli genom jest tak kompletny, jak myśli Colossal i naprawdę może wypełnić pozostałe luki, obecnie nie ma wykonalnego sposobu na wygenerowanie żywych komórek zawierających ten genom. Zamiast tego Colossal planuje genetycznie zmodyfikować żywego torbacza o nazwie grubogonik australijski, aby bardziej przypominał wilka workowatego. „To raczej odtworzenie pewnych cech”, mówi Mármol-Sánchez. „To nie byłoby wymarłe zwierzę, ale dość dziwna, zmodyfikowana wersja współczesnego zwierzęcia, która przypomina nasz obraz tych wymarłych zwierząt”.

[madohora]

Krytycy pytają, dlaczego tak dużo pieniędzy i wysiłku wkłada się w przywracanie do życia martwych zwierząt, skoro tysiące gatunków żyjących zwierząt stoi w obliczu wyginięcia. Obawiają się również, jak stworzenia te mogą wpłynąć na ekosystem – równowagę w przyrodzie – jeśli zostaną wypuszczone na wolność.

[madohora]

[madohora]

Poza tym, że chruścielowce rdzawe były blisko spokrewnione z chruścielowcami rodrigueskimi (Aphanapteryx leguati), niewiele wiadomo o ich pokrewieństwach. Te dwa gatunki nierzadko są klasyfikowane w osobnych rodzajach, niekiedy łączone są w jeden rodzaj Aphanapteryx. Początkowo były zsynonimowane przez Newtona i Alberta Günthera w 1879 ze względu na ich podobieństwo osteologiczne. W 1892 szkocki przyrodnik Henry Ogg Forbes opisał wodnika krzywodziobego (Diaphorapteryx hawkinsi), którego uznał za nowy gatunek z rodzaju Aphanapteryx: A. hawkinsi. Jego zdaniem przedstawiciele nowego gatunku z Wysp Chatham byli bardziej podobni do chruścielowca rdzawego, niż ten był do chruścielowca rodrigueskiego. Zasugerował, że Maskareny były niegdyś połączone z Wyspami Chatham zaginionym lądem, który nazwał „Antipodea”. Forbes przeniósł chruścielowca rdzawego do osobnego rodzaju Diaphorapteryx w 1893 po zaleceniu Newtona, jednak później przywrócił mu poprzednią nazwę. Pomysł bliskiego pokrewieństwa wodnika krzywodziobego i chruścielowca rdzawego został skrytykowany przez brytyjskiego paleontologa Andrewsa ze względu na brak innych blisko spokrewnionych gatunków występujących na obydwu wyspach, zaś niemiecki ornitolog Hans F. Gadow wyjaśnił podobieństwo między chruścielami paralelizmem ewolucyjnym.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A ZA CZYM TA KOLEJKA? A MAŁA CZARNA PIERDOŁA - WSZYSCY STOJĄ TO JA TEŻ

[madohora]

DWA KOTKI TRAFIĄ W DOBRE RĘCE ALE DWA JESZCZE SZUKAJĄ DOMU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zanim padnie zarzut lub pytanie o sterylizację kotki krótka historia. Mojej koleżance bardzo poważnie zachorował kot. Weterynarz bezradnie rozkładał ręce i niestety po ciężkich rozważaniach koleżanka z ciężkim sercem zdecydowała się uśpić kocura. Ktoś z jej otoczenia pracuje w jakiejś fundacji zajmującej się zwierzętami i przyniósł jej do domu małą, czarną kotkę oraz papiery adopcyjne wraz z książeczką zdrowia. Dodam że fundacja to nie jest jakaś tam firma XYZ ale duża i dość znana ale nie jestem upoważniona by mówić która to. Z dokumentów wynikało że kotka jest wysterylizowana więc obecna właścicielka nawet nie wpadła na to aby rozmawiać o tym z weterynarzem. Kotka cały czas przebywała w domu i nie wychodziła na dwór. No i wszystko było dobrze, gdyby "młoda" kocica nie wykorzystała jakiegoś zamieszania i po prostu nie zwiała z domu. Po pewnym czasie wróciła ale już z przychówkiem. I tak koleżanka została z papierami z których wynika coś zupełnie innego niż jest w rzeczywistości, z czterema kociętami, z których na dzień dzisiejszy dwa szukają domu, z wydatkami na odrobaczanie i zaszczepienie zwierzaków, bo jest na tyle odpowiedzialna że zanim kotki trafia w czyjeś ręce to to zrobi. No i z dodatkowymi wydatkami na weterynarza i zapobieżenie problemowi na przyszłość. I co ma teraz zrobić. Rozważałyśmy już różne opcje ale na pozywanie fundacji po prostu nie ma kasy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zachowanie i biotop
Z opisu wynika, że ślepowron wielkogłowy preferował słodkowodne obszary miejscowych jezior oraz bagien. Nie wchodził na drzewa. Był ptakiem mało płochliwym. Podczas prób jego złapania odlatywał niedaleko i zastygał w bezruchu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pomocnik

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Po raz pierwszy gatunek opisał Walter Rothschild w 1903 na łamach „Bulletin of the British Ornithologists’ Club”. Holotyp był jednym z 10 okazów pozyskanych na wyspie Wake w 1892 przez japońską wyprawę. Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Hypotænidia wakensis. Obecnie (2021) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza wodnika mikronezyjskiego w rodzaju Gallirallus, niektórzy autorzy podtrzymują jednak nazwę Rothschilda. Okazy muzealne przechowywane są w zbiorach w Nowym Jorku, Tring i Waszyngtonie. Lektotyp przechowywany jest w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej (Nowy Jork) wraz z 8 innymi okazami pozyskanymi w 1892 dla Alana Owstona.

[madohora]

Ślimak szary

Spokrewniony z naszym rodzimym winniczkiem, zachodnioeuropejski ślimak szary (Cornu aspersum) z natury jest hermafrodytą. Oznacza to, że do kopulacji potrzeba co prawda dwóch ślimaków, ale każdy może zapłodnić drugiego. W rezultacie cały akt porównać można do meczu na planszy szermierskiej, w którym jeden ślimak próbuje trafić drugiego swego rodzaju „strzałką” pełną śluzu, który umożliwi rozwój spermy. Z obserwacji naukowych wynika, że owa rzutka trafia w głowę, a jej zawartość przedostaje się do układu krążenia ślimaka, zwiększając szanse na poczęcie (prawdopodobnie poprzez ograniczenie procesu trawienia nasienia). Dopiero po takim wstępie ślimaki eksponują swoje narządy płciowe (również wystające z głowy) i nawzajem przekazują sobie nasienie. Ta metoda kopulacji obserwowana jest u wielu gatunków ślimaków.

[madohora]

Pluskwa domowa

Czasami kopulacja kończy się nieszczęśliwie również dla samicy. Pluskwy domowe nabierają ochoty na amory zwykle po północy, gdy wychodzą na żer… w naszych łóżkach. Najpierw poszukują ciepłych ludzkich ciał, a po uczcie z krwi przegrupowują się w pary. Samiec wbija wówczas swój aparat kopulacyjny w ciało samicy, aby wprowadzić nasienie do specjalnego organu, skąd wędruje ono dalej do jajników. Niestety, w ciągu jednej nocy samica pluskwy może zostać „ugodzona” przez wielu samców i zdarza się, że takiej ilości brutalnych amorów po prostu nie przeżyje.

[madohora]

Jak widać, Matka Natura ma wyobraźnię większą niż można by się tego spodziewać, a „naturalne” współżycie może mieć wiele obliczy. Zwierzęta na swój sposób również potrafią być okrutne, normalność w przyrodzie jest pojęciem abstrakcyjnym. Może więc i ludzie powinni zastanowić się nad arbitralnymi osądami na temat tego co jest normalne, a co już nie?

[madohora]

Podobnie jak wiele ptaków wędrownych, kulik cienkodzioby kiedyś rozmnażał się na Syberii podczas krótkiego, ale bardzo produktywnego lata. Kiedy inne ptaki odleciały na południe do tropików, a nawet do Australii, ten gatunek kulika spędzał zimy w okolicach Morza Śródziemnego. Mogło się to wydawać bezpiecznym wyborem, biorąc pod uwagę to, co dzieje się z tropikalnymi lasami deszczowymi. Ogólnie rzecz biorąc, ptaki śródziemnomorskie radzą sobie lepiej, być może dlatego, że miały więcej czasu na przystosowanie się do rozwoju ludzkiej cywilizacji na jego brzegach.

[madohora]

Modrzyk wielki (Porphyrio kukwiedei) – gatunek dużego ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae). Znany wyłącznie z Nowej Kaledonii, ze szczątków subfosylnych. Wymarły; możliwe, że przetrwał do 1860.

[madohora]

Modrzyk markizyjski (Porphyrio paepae) – gatunek ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae). Występował na Hiva Oa i Tahuata (Markizy, Polinezja Francuska). Znany z subfosylnych szczątków i obrazu Paula Gauguina z 1902, na którym widnieje prawdopodobnie modrzyk markizyjski. Gatunek wymarły.

[madohora]

Takahe północny (w jęz. maoryskim: mōho) (Porphyrio mantelli) – gatunek wymarłego ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae), zamieszkujący niegdyś endemicznie Wyspę Północną w Nowej Zelandii. Nazwę gatunkową mantelli nadano na cześć angielskiego przyrodnika, który pierwszy trafił na ślad nieznanego ptaka, Waltera Mantella.

[madohora]

Ekologia tego ptaka jest słabo poznana ze względu na brak dokumentacji badawczej na jego temat.

[madohora]

Po raz pierwszy gatunek opisał Frederick William Frohawk w 1892 na łamach The Annals and magazine of natural history na podstawie holotypu z wyspy Laysan. Opis zawierał informacje nie tylko na temat upierzenia, ale również wyglądu gniazda i jaj. Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Porzanula Palmeri. Obecnie (2020) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza karliczkę hawajską w rodzaju Porzana. Uznaje ją za gatunek monotypowy. Inni systematycy umieszczają ten gatunek w rodzaju Zapornia. Według Kittlitza karliczki hawajskie zostały odnotowane na wyspie już w 1828 przez załogę okrętu Moller. Pierwsze okazy pozyskano jednak dopiero w 1891, kiedy to na Laysan dotarła ekspedycja Rothschilda. Spreparowane okazy znajdują się między innymi w zbiorach w Berlinie, Cambridge, Honolulu, Chicago, Tring, Nowym Jorku, Filadelfii i Waszyngtonie.

[madohora]

Kureczka polinezyjska (Zapornia nigra) – gatunek małego ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae). Występował na Tahiti, znany jest wyłącznie z dwóch ilustracji, z czego jedna jest prawdopodobnie kopią poprzedniej. Uznany za wymarłego.

[madohora]

Kureczka hawajska (Zapornia sandwichensis) – gatunek małego ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae). Występował endemicznie na wyspie Hawaiʻi; po raz ostatni odnotowany w 1884 lub 1893. Wymarły.

[madohora]

IUCN uznaje kureczkę hawajską za gatunek wymarły (EX, Extinct). Pierwsze okazy pozyskano najprawdopodobniej 26 stycznia 1779, kiedy to kompania Cooka zakupiła od rolników uprawiających taro dwa ptaki. Kolejne 5 okazów pozyskano w latach 1859–1864. W 1862 W.H. Pease określił kureczkę hawajską jako niemal wymarłą. Ostatnie pewne stwierdzenie miało miejsce w 1884. Hawelu poinformował Scotta B. Wilsona, że jednemu z listonoszy pomiędzy 1884 a 1887 rokiem przebiegła drogę właśnie kureczka hawajska[3]. Doniesienia z lat 1884–1893 są niepewne. Za wymarcie tych chruścieli odpowiada najprawdopodobniej drapieżnictwo ze strony szczurów, kotów, psów i ludzi. Rothschild odnotował jednak, że kureczki hawajskie były w stanie uciec każdemu psu.

[madohora]

W LATACH 60 UCIEKŁY Z HODOWLI - www.msn.com.pl - 23.11.2024

[madohora]

Jednym z zadań IUCN jest publikacja międzynarodowej czerwonej księgi zawierającej listę gatunków roślin i zwierząt zagrożonych wyginięciem. Zajmuje się tym Komisja Gatunków Zagrożonych IUCN (IUCN Species Survival Commission – SSC).

[madohora]

W latach 1948-1952 prof. Władysław Szafer był członkiem Światowej Rady IUCN – jako przedstawiciel Europy. W latach 1996-2004 funkcję tę pełniła dr Anna Kalinowska. Przedstawiciele polskich członków IUCN uczestniczyli w wielu organizowanych przez IUCN Światowych Kongresach Ochrony Przyrody, podczas których odbywały się także Walne Zjazdy Unii, oraz innych konferencjach i kongresach. Kilkudziesięciu ekspertów z Polski bierze udział w pracach komisji eksperckich Unii. Z końcem 2016 roku do komisji tych należało 55 polskich specjalistów i specjalistek z różnych dziedzin.

[madohora]

W 1993 roku powstała Fundacja IUCN Poland, początkowo działająca m.in. jako krajowe biuro IUCN na Polskę, a od 1998 do 2008 prowadząca w Warszawie Biuro IUCN dla Europy Centralnej. Realizowała ona samodzielne projekty i opublikowała wiele wydawnictw. Obecnie ani to Biuro, ani Fundacja nie istnieją, a Polska podlega pod Europejskie Biuro Regionalne IUCN w Brukseli.

[madohora]

Łacińska nazwa żarłacza białego jest szalenie łatwa do rozszyfrowania – Carcharodon carcharias z języka greckiego oznacza po prostu „ostre zęby”. Dla uściślenia dodajmy, że jest ich nawet 300 i to umieszczonych w kilku rzędach! Nie powinno się jednak sądzić ryby po uzębieniu!

[madohora]

Choć wyglądają one nieruchomo w rzeczywistości zginają, odchylają, a nawet skręcają się one według aktualnych potrzeb pozwalając rybie wyskoczyć kilka metrów nad poziom morza. Co więcej, żarłacz potrafi zejść na głębokość nawet 1200 metrów, a w razie potrzeby rozwija prędkość 25 km/h. Trudno o lepszą podmorską broń!

[madohora]

Mimo czterech filmów o morderczych rekinach, o żarłaczu białym wiemy wciąż jednak stosunkowo niewiele. Wydaje się on preferować przybrzeżne wody o umiarkowanej temperaturze – chętnie pokazuje się u wybrzeży Stanów Zjednoczonych, północnej Japonii, południowej Australii, Nowej Zelandii, południowej Afryki, a także w Morzu Śródziemnym. Okazyjnie podróżuje w głąb oceanów lub do tropików, ale prędzej czy później powraca co roku do stref klimatu umiarkowanego, gdzie menu wydaje się najciekawsze.

[madohora]

Rocznie na świecie odnotowuje się ok. 100 ataków rekinów na ludzi. Nawet za połową z nich stoją, a raczej płyną, żarłacze białe. Przypadki śmiertelne da się jednak policzyć na palcach jednej ręki – paradoksalnie krowy mają na sumieniu więcej ofiar! Specjaliści od kryminalnych wykroczeń rekinów dzielą incydenty na te sprowokowane przez człowieka, czyli zasłużone, oraz te niezawinione. Te ostatnie zdaniem naukowców wynikają przede wszystkim z niepohamowanej ciekawości żarłacza, który widząc człowieka we wodzie ma po prostu ochotę go „posmakować”. Częściej niż rzadziej na jednym kęsie degustacja się kończy, co dowodzi jasno, że nie stanowimy w jadłospisie rekinów przesadnej atrakcji.

[madohora]

Z czego nie zdajemy sobie zwykle sprawy, to fakt, że drapieżnik na szczycie łańcucha pokarmowego jest kluczowy dla równowagi ekosystemu. A żarłacze rosną powoli, rodzą niewiele młodych, a dojrzałość seksualną osiągają dopiero po 4-10 latach. W Australii, Kalifornii i Południowej Afryce istnieją już na szczęście strefy ochrony tej pięknej, imponującej ryby, która ma zdecydowanie większe prawo do czucia się w wodzie jak w domu niż homo sapiens!

[madohora]

[madohora]

Przyłapany na gorącym uczynku

[madohora]

Ostrygojad kanaryjski (Haematopus ostralegus meadewaldoi) – podgatunek ostrygojada zwyczajnego – średniej wielkości ptaka z rodziny ostrygojadów (Haematopodidae). Takson o niepewnej pozycji systematycznej; przez wielu autorów uznawany za osobny gatunek. Występował endemicznie na Wyspach Kanaryjskich. Ostatnia pewna obserwacja miała miejsce w 1913 roku, prawdopodobnie do lat 40. XX wieku wymarł.

[madohora]

Według P.A.R. Hockeya ostrygojad kanaryjski zasługuje jednak na miano odrębnego gatunku

[madohora]

CZYM DOKARMIAĆ PTAKI - Interia - 24.11.2024

[madohora]

Pozyskany został w 1773 podczas drugiej podróży Jamesa Cooka. Znana jest również ilustracja przedstawiająca tego ptaka wykonana przez Georga Forstera. Dwa inne okazy Prosobonia zostały zebrane na leżącej nieopodal wyspie Moorea między 30 września a 11 października 1777, jednak zaginęły. Jeden z nich został również zilustrowany; na podstawie słabo zaznaczonych różnic w opierzeniu wyodrębniono nowy, reprezentowany przez rysunek i przynajmniej jeden z okazów, gatunek – brodźczyka rudobrewego (Prosobonia ellisi).

[madohora]

TE KOTKI SZUKAJĄ DOMU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z obserwacji różnych badaczy wynika, że okres lęgowy najintensywniej przebiegał w kwietniu, czerwcu i lipcu. W 1940 na Midway Blackman natknął się na młode osobniki pod koniec marca, wcześnie jak na ten gatunek. Gniazda mieściły się na ziemi lub w splątanej roślinności. Zniesienie liczyło zwykle 3, rzadziej 2 jaja. Według Waltera K. Fishera jaja przeciętnie miały wymiary 31 na 21 mm i każdy z wymiarów różnił się najwyżej o 1 mm. Pisklęta były całkowicie pokryte czarnym puchem; dzioby miały żółte

[madohora]

Koty mruczą zarówno przy wdechu jak i wydechu z częstotliwością od 25 do 250 Hz

[madohora]

Mruczenie działa leczniczo zarówno na ludzi jak i na same koty

[madohora]

Mruczenie działa leczniczo na ludzi jak i na same koty - przyspiesza gojenie się ran i zrastanie kości. Do dzisiaj nie wiadomo w jaki sposób koty wytwarzają ten rodzaj wibracji

[madohora]

Właściciele kotów o wiele rzadziej umierają na zawał serca

[madohora]

Kot spędza średnio 2/3 doby na drzemce

[madohora]

Dziewięcioletni kot przespał sześć lat swojego życia

[madohora]

Cebula pod każdą postacią (gotowana, smażona, surowa) jest dla kota trująca

[madohora]

Objawy zatrucia cebulą mogą pojawić się gdy zwierzę zje więcej cebuli niż 0,5% jego masy ciała

[madohora]

Białe koty o niebieskich oczach często cierpią na głuchotę

[madohora]

W przypadku, gdy niebieskie jest jedno oko kocie kłopoty z uchem są po tej stronie gdzie znajduje się to oko

[madohora]

Niemal wszystkie rude koty to kocury

[madohora]

Większość kotów trójkolorowych to kotki

[madohora]

Kot posiada aż trzydzieści dwa mięśnie połączone z uchem

[madohora]

Jedno ucho może się obracać niezależnie od drugiego o 180 stopni

[madohora]

Koci słuch jest pięciokrotnie lepszy niż ludzki

[madohora]

Koci szkielet jest złożony z 230 kości (ludzki z 206)

[madohora]

Koty nie mają obojczyka dlatego z łatwością przecisną się przez większość otworów

[madohora]

Każdy koci nos ma własny układ linii, który jest tak unikalny jak nasze linie papilarne

[madohora]

W USA można zamówić wisiorek z odciskiem nosa kota

[madohora]

„Mustang z Dzikiej Doliny” (2002)

Oryginalny tytuł: Spirit: Stallion of the Cimarron
Gatunek: Animacja, Przygodowy, Dramat
Opis: Animowana historia dzikiego konia, który walczy o wolność i przetrwanie na Dzikim Zachodzie. Film ukazuje piękno dzikiej przyrody i niepohamowaną wolność, która charakteryzuje dzikie zwierzęta. Tytułowy mustang symbolizuje siłę, niezależność i ducha walki.
Przesłanie ekologiczne: „Mustang z Dzikiej Doliny” to przypomnienie o potrzebie ochrony dzikiej przyrody i zwierząt przed ingerencją człowieka.

[madohora]

Oglądając te filmy, możemy zastanowić się, co możemy zrobić, aby pomóc chronić dziką przyrodę i zachować równowagę w naszych ekosystemach. Każdy z nas ma wpływ na przyszłość naszej planety, a świadome działania – od edukacji po codzienne wybory – mogą przyczynić się do ochrony nie tylko tych zwierząt, ale i całej planety.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kotek w pudełku

[madohora]

Konie i dzieci

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zwierzęta te gromadzą się w stada, czyli chmary. Zazwyczaj ich przewodniczką jest najstarsza łania, a struktura takiego kształtuje się w następujący sposób: są tam łanie z cielętami oraz ubiegłoroczne osobniki należące do obu płci. Byki dorosłe dołączają tylko doń na okres rui, natomiast poza nią wiodą samotniczy tryb życia. Bekowisko – analogicznie do rykowiska w ten sposób określa się okres godowy danieli zwyczajnych – odbywa się z reguły jesienią w październiku i listopadzie. Ciąża trwa 220 dni, po których na świat przychodzą zazwyczaj dwa młode, intensywnie rudobrązowe z białymi plamami i już po tygodniu są w stanie wędrować za matką, a do czasu następnej rui żywią się jej mlekiem. Dojrzałość płciową osiągają w drugim lub trzecim roku życia, ale do rozrodu najczęściej przystępują dopiero w wieku około pięciu lat. Preferowane środowisko życia tych zwierząt to lasy iglaste, mieszane lub iglaste graniczące z łąkami albo polami uprawnymi, albo innym przestrzeniami otwartymi. Unikają obszarów podmokłych, biotopów bagiennych i innych tego typu. Zapewne jest to związane z przeszłością gatunku, bowiem daniel zwyczajny to zwierzę lubiące suche tereny. Zjada mchy, porosty, pędy, korę drzew, żołędzie oraz kasztany.

[madohora]

Kozica tatrzańska – zwierz herbowy Tatrzańskiego Parku Narodowego jest oczkiem w głowie parkowych władz. Słusznie. Toż to endemit, czyli gatunek, tfu.. w tym przypadku podgatunek, występujący tylko w jednym, konkretnym na ziemi miejscu. Jak to podgatunek, zapytacie? Kozica tatrzańska czyli Rupicapra rupicapra tatrica to podgatunek kozicy północnej. Różni się nieco od innych kozic zamieszkujących Alpy oraz Karpaty. W jaki sposób?

[madohora]

Alki olbrzymie osiągały 75–85 cm wysokości i masę ciała blisko 5 kg, co czyniło je drugimi pod względem wielkości ptakami w rodzinie alk (większe były wymarłe alki Miomancalla). Miały czarny grzbiet i biały brzuch. Skrzydła liczyły zaledwie 15 cm długości, co skutkowało nielotnością. Ptaki te jednak doskonale pływały, co wykorzystywały w trakcie polowań, żywiąc się głównie rybami. Na lądzie alki olbrzymie poruszały się niezręcznie. Łączyły się w pary na całe życie. Gniazdowały w bardzo gęstych koloniach.

[madohora]

Alka olbrzymia była jednym z 4,4 tys. gatunków opisanych formalnie przez Karola Linneusza w jego XVIII-wiecznym dziele Systema Naturae, w którym otrzymała nazwę Alca impennis. Nazwa Alca jest łacińskim słowem pochodzącym od skandynawskiego określenia na alki zwyczajne i spokrewnione gatunki. Już wcześniej alki olbrzymie pojawiały się w literaturze, a Charles de L’Écluse w 1605 opisał ją pod nazwą Mergus Americanus. Przedstawił również drzeworyt będący najstarszym jednoznacznym przedstawieniem tego gatunku.

[madohora]

Pisklęta opisywano jako szare i pokryte puchem, jednakże ze względu na brak zachowanych okazów ich dokładny wygląd jest nieznany. Osobniki młodociane miały mniej wyżłobień na dziobie, ponadto upierzenie ich szyi było pstrokate, czarno-białe. Biała plama nad okiem nie występowała, w jej miejsce obecna była szara linia przebiegająca przez oczy (okalane białymi obrączkami ocznymi) aż pod otwory uszne

[madohora]

Znane są lokalizacje jedynie 7 dawnych kolonii lęgowych: Papa Westray (Orkady), St Kilda u wybrzeża Szkocji, Grímsey, Eldey i współcześnie nieistniejąca Geirfuglasker u wybrzeży Islandii, Funk Island (Nowa Fundlandia) i Wyspy Magdaleny w Zatoce Świętego Wawrzyńca. Prawdopodobnie alki olbrzymie mogły też gniazdować na Cape Cod w Massachusetts. Do przełomu XVIII i XIX wieku obszary lęgowe alk olbrzymich ograniczone zostały do Funk Island, Grímsey, Eldey, Zatoki Świętego Wawrzyńca i St Kildy[32]. Na Funk Island istniała największa znana kolonia. Po opierzeniu się piskląt alki olbrzymie migrowały zarówno na północ, jak i na południe od miejsc gniazdowania, zaś późną jesienią i zimą zwykły przemieszczać się na południe.

[madohora]

Alki olbrzymie doskonale pływały, swoich skrzydeł używając jako siły napędowej pod wodą. Podczas pływania głowę trzymały w górze, wciągały natomiast szyję. Potrafiły przechylać się, zmieniać kierunek i obracać się pod wodą. Wiadomo, że nurkowały na głębokość do 76 m, twierdzono, że miały nurkować i do 1 km głębokości. Ze względu na potrzebę oszczędzania energii w większości nurkowały płytko. Potrafiły wstrzymywać oddech na okres do 15 minut, dłużej od fok. Duża głębokość nurkowania ograniczała konkurencję z innymi alkami. Alki olbrzymie były zdolne do przyśpieszania pod wodą i wyskakiwania na półki skalne nad wodą.

[madohora]

Obydwa ptaki z pary karmiły pisklęta, które według jednego opisu porastał szary puch. Po dwóch lub trzech tygodniach młode były wystarczająco dojrzałe do opuszczenia gniazda, co zwykle czyniły w połowie lipca. Rodzice opiekowali się młodymi po opierzeniu, widywano też, jak pływały z młodymi na grzbietach. Alki olbrzymie osiągały dojrzałość płciową w wieku 4–7 lat.

[madohora]

Według szacunków populację alk olbrzymich można było liczyć w milionach. Ptaki te odławiano dla mięsa, jaj i puchu co najmniej od VIII wieku. Wcześniej polowały na nie lokalne rdzenne społeczności, co udokumentowano z neolitycznych stanowisk Skandynawii i wschodniej Ameryki Północnej oraz z początku V wieku z Labradoru, gdzie pojawiały się najpewniej tylko zabłąkane osobniki.

[madohora]

Na wyspie Funk alki olbrzymie wymarły przed 1800. Aaron Thomas służący na HMS Boston opisał w 1794 jak systematycznie trzebiono alki (przez autora nazywane „Penguins”) aż do ich wymarcia

[madohora]

Potencjalne przywrócenie alki olbrzymiej do życia z pomocą DNA pozyskanego z okazów muzealnych wzbudziło zainteresowanie internautów. Potencjalny sposób opisali członkowie kalifornijskiej organizacji pozarządowej Revive & Restore, zajmującej się zagadnieniem przywracania wymarłych gatunków. Wskazaną przez R&R przeszkodą jest między innymi sama metoda, dokładnie opanowana w przypadku kur domowych, jednak bez wystarczającego powodzenia w próbach z dzikimi ptakami. Zakłada ona wykorzystywanie międzygatunkowych chimer zarodkowych linii rozrodczych i edycję niektórych genów; jest to hipotetyczne rozwiązanie, do momentu opracowania założeń projektu próba z kurą domową i dzikim gatunkiem ptaka powiodła się jedynie dwukrotnie

[madohora]

Ceny jaj alki olbrzymiej niekiedy jedenastokrotnie przekraczały roczne zarobki wykwalifikowanego pracownika. Współcześnie nieznane jest miejsce przechowywania sześciu jaj. Kilka innych zostało przypadkowo zniszczonych. Dwa spreparowane ptaki zostały zniszczone, jeden w Moguncji podczas II wojny światowej, drugi w Museu Bocage w Lizbonie podczas pożaru w 1978

[madohora]

Ogden Nash w krótkim wierszu A Caution to Everybody przestrzega ludzi przed losem alki olbrzymiej

[madohora]

Wiadomo, że w 1761 roku dront samotny był już skrajnie rzadki. W latach 1770–1790 przestał być widywany i prawdopodobnie wtedy wymarł. Jego mięso opisywano jako smaczne i prawdopodobnie wyginął z powodu polowań.

[madohora]

W okresie od marca do września dronty samotne magazynowały zapasy tłuszczu, masa niektórych samców dochodziła do 20,4 kg (45 funtów). Wiadome jest, że trzepotanie skrzydłami odgrywało rolę w komunikacji między osobnikami. Złapane przez człowieka w niewolę, nie chciały przyjmować pożywienia i umierały

[madohora]

Kocie szczęki są umocowane na płaskim zawiasie i dlatego kot może otwierać pyszczek tylko do dołu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ostatnia kolonia alk olbrzymich mieściła się na Geirfuglasker („Skale alki olbrzymiej”) u wybrzeża Islandii. Była to wysepka wulkanicznego pochodzenia, otoczona klifami chroniącymi ją od ludzi, jednak w 1830 po erupcji wulkanicznej została zatopiona, a ptaki przeniosły się na dostępną od jednej strony wyspę Eldey. W momencie odkrycia w 1835 tamtejsza kolonia liczyła blisko 50 osobników. Na zlecenia muzeów szybko zaczęto zabijać ptaki w kolonii. Ostatnia para, którą zastano podczas wysiadywania jaja, została zabita 3 czerwca 1844 na zlecenie kupca chcącego uzyskać spreparowane okazy. Jón Brandsson i Sigurður Ísleifsson udusili dorosłe, Ketill Ketilsson butem rozbił jajo

[madohora]

Każdy kot jest nosicielem genu odpowiedzialnego za pręgowanie ale czasem inne umaszczenie je maskuje

[madohora]

[madohora]

Pręgi są częste u rudych kotów bo ten kolor wpływa na ich widoczność

[madohora]

Amerykańscy genetycy w ramach badań nad wirusem HIV stworzyli genetycznie zmodyfikowanego kota, który pod wpływem promieniowana ultrafioletowego świeci na zielono

[madohora]

Koty potrafią dostrzegać iluzje optyczne

[madohora]

W 1977 roku w pewnym miasteczku na Alasce nie odpowiadał żaden kandydat na burmistrza, dla żartu zgłosili na to stanowisko kota. Jak to czasem bywa kot wybory wygrał. Obecnie stanowi on lokalną atrakcję turystyczną

[madohora]

W styczniu tego roku burmistrz Żywca postanowił, że koty które spędzają czas w schronisku powinny zarobić na swe utrzymanie. Wygonił więc wszystkie do roboty. W zamian za wikt oraz suche legowisko w schronisku mają łapać myszy i inne gryzonie. Na wyniki musimy jednak trochę poczekać.

[madohora]

KOCIE PIĘKNOŚCI W GLIWICACH - Fakt - 19.04.2015

[madohora]

KOT PERSKI - przez wiele lat persy były jedynymi kotami rasowymi spotykanymi w Polsce, są może są trochę u nas nie doceniane. Na świecie są popularne ale bardzo cenione i lubiane. Przez długie lata krzyżówek powstało aż 150 odmian barwnych. Przedstawiciele tej rasy należą do spokojnych i często niezbyt utalentowanych łowiecko.

[madohora]

SFINX - jest kotem bezwłosym, bardziej pomarszczonym niż Peterbald. Ma umiarkowany temperament, często przywiązuje się do ludzi. Szybko marznie więc chętnie śpi na człowieku i pod jego kołdrą.

[madohora]

PETERBALD - i sfinx - dwie podobne i równie wyrafinowane rasy, obydwie bezwłose i wymagające szczególnego traktowania. Peterbald ma geny kotów syjamskich, jest smuklejszy. Obie rasy maja umiarkowany temperament i przywiązują się do ludzi. Szybko marzną, więc chętnie śpią na człowieku i pod jego kołdrą.

[madohora]

KOT BENGALSKI - rasa powstała z dość skomplikowanej krzyżówki kota domowego z lampartem azjatyckim. Dopiero w 3 pokoleniu rasa nabiera delikatności kota domowego. Ale aż po 4 pokoleniu taki kot może być trzymany w domu. Bengale są bardzo zwinne ale z trudem przychodzi im adoptowanie się do zmian. Również budowanie więzi z człowiekiem trwa bardzo długo.
Trudno się dziwić, skoro ma w sobie tzw. "dzikie" geny"

[madohora]

MAINE COON - jest to najstarsza naturalna rasa. Legenda głosi, powstała w wyniku krzyżówki kota domowego z szopem. Koty tej rasy są bardzo społeczne, mocno przywiązują się do człowieka.

[madohora]

ASHERA - mini spełnienie marzeń o posiadaniu lamparta w domu. Ten kot to hybryda afrykańskiego serwala, azjatyckiego lamparta i kota domowego. Zwierzę jest dość duże. Stojąc na tylnych nogach może osiągnąć nawet 120 cm wysokości. Kot jest dość "dziki". Jest to bardzo rzadka rasa, dlatego zdarzają się "podróbki"

[madohora]

SAVANNAH - w żyłach tego domowego drapieżnika płynie krew serwala i kota domowego. To jeden z niewielu kotów, który lubi wodę i od niej nie stroni. Jest przyjacielski, lubi się bawić a jego lojalność jest porównywana do psiej.

[madohora]

MANX - Rasa powstała na skutek naturalnej mutacji, której efektem jest występowanie szczątkowe lub całkowity brak ogona. Szczególnie rzadkie są osobniki o białym umaszczeniu. Manxy są spokojne ale można je nauczyć reagowania na komendy. Manxy bardzo lubią jeździć samochodem.

[madohora]

ROSYJSKI NIEBIESKI - Mówi się, że to kot z uśmiechem jak Mona Lisa. Ma grube, srebrno - niebieskie futro. Jest bardzo towarzyski i mocno przeżywa nieobecność właściciela. Lubi się przytulać i pomagać we wszystkich domowych czynnościach. Szybko uczy się prostych sztuczek i porozumiewa z domownikami.

[balzack]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

17 listopada to Dzień Czarnego Kota. W łódzkim schronisku przebywa najwięcej mruczków właśnie w tym kolorze

[madohora]

Wiara w przesądy o pechu na szczęście nie wszędzie się zadomowiła. Są kraje, gdzie czarne koty uważa się za dobry omen. W Szkocji taki kociak przynosić bogactwo i dobrobyt w domu. Anglicy wierzą, że wypowiedziane w obecności czarnego kota życzenie na pewno się spełni. W Islamie czarne koty są uważane za błogosławione i podlegają ochronie.

[madohora]

Ludzie obawiając się pecha, chętniej wybierają na swoich przyjaciół zwierzęta w innych kolorach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Czy czarny kot przynosi pecha jak się powszechnie utarło? Nawet ci, co nie wierzą w zabobony, tracą swoją pewność, gdy ich drogę przebiegnie czarny kot. Odruchowo wielu robi trzy kroki w tył, żeby odgonić pecha. Popularny jest także przesąd, że gdy czarny kot przebiegnie Ci drogę, należy splunąć przez lewe ramię, bo odczynić zły urok.

[madohora]

STRAŻACY RATOWALI DZIKA, KTÓRY WPADŁ DO STUDZIENKI - Echo Dnia - 18.11.2024

[madohora]

3) Wybudowanie figury Lucy kosztowało 38 tys. dolarów, co było dużą jak na owe czasy kwotą. Figurę zaprojektował inżynier James V. Lafferty (1856–1898).

[madohora]

6) W prawej tylnej nodze Lucy są kręte schody, którymi wchodzi się do środka, w tym do baldachimu na jej grzbiecie. Wewnątrz jest sześć kondygnacji. Jest tu muzeum poświęcone Lucy oraz sklep z pamiątkami. Wejście kosztuje kilka dolarów

[madohora]

9) Jak mówi największy fan Lucy, Rich Helfaut, jej figura jest najsłynniejszym przykładem architektury przedstawiającej zwierzęta na świecie, nie licząc egipskiego Sfinksa.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WŚCIEKLIZNA ROZPRZESTRZENIA SIĘ PO POLSCE - Gazeta - 17.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POWRÓT WILKA WORKOWATEGO - Interia - 17.10.2024

[madohora]

[madohora]

Tajfunnik mały (Bulweria bifax) – wymarły gatunek ptaka z rodziny burzykowatych (Procellariidae). Był endemitem Wyspy Świętej Heleny (terytorium zamorskie Wielkiej Brytanii). Wymarł przypuszczalnie krótko po odkryciu wyspy w 1502 roku w wyniku polowań człowieka i drapieżnictwa wprowadzonych przez niego zwierząt

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAUKOWCY OSTRZEGAJĄ PRZED DWUMETROWYMI WĘŻAMI - www.independent.co.uk - 18.10.2024

[madohora]

Emu czarne (Dromaius novaehollandiae minor) – wymarły podgatunek emu, dużego ptaka nielotnego z podrodziny emu (Dromaiinae) w rodzinie kazuarowatych (Casuariidae). Zamieszkiwał niegdyś wyspę King leżącą w Cieśninie Bassa, między Australią a Tasmanią. Często był traktowany jako odrębny gatunek, IUCN do tej pory tak go klasyfikuje

[madohora]

Do dzisiaj w muzeach na całym świecie zachowało się wiele szkieletów emu czarnego i tylko jeden okaz ocalały z jednej z wypraw odbytej w latach 1802–1804 przez francuskiego podróżnika Nicolasa Baudina. Obecnie okaz ten znajduje się w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu

[madohora]

Zostały wytępione przez europejskich osadników, którzy dotarli tu wkrótce po odkryciu wyspy przez Matthew Flindersa w 1802 (wcześniej wyspa była niezamieszkana). Możliwe również, że do wyginięcia tych ptaków przyczyniło się zmniejszenie ich siedlisk wskutek pożarów lasów. Z 1837 pochodzi wzmianka, że nie spotkano żadnego osobnika od 10 lat; za datę wymarcia przyjmuje się rok 1827.

[madohora]

Emu małe

[madohora]

Realizacja Zielonego Trójporozumienia wymaga inwestycji na poziomie 43 miliardów koron. Ustawodawstwo musi jeszcze zostać zatwierdzone przez parlament, jednak nie określono dotąd daty głosowania.

[madohora]

Gigantyczna istota z Wysp Salomona jest widoczna z kosmosu!
U wybrzeży Wysp Salomona kryje się wielowiekowa istota, która jest tak ogromna, że ​​można ją zobaczyć z kosmosu

[madohora]

Po zmierzeniu koralowca i przejrzeniu badań nad tempem wzrostu gatunku, zespół oszacował, że ma on od 300 do 500 lat. Ta długowieczność może być dobrodziejstwem dla badaczy, ponieważ skład szkieletu koralowca rejestruje informacje o jego warunkach środowiskowych.

[madohora]

Moda bez okrucieństwa
Współczesna moda coraz częściej rezygnuje z futer naturalnych na rzecz ekologicznych, syntetycznych materiałów, które imitują ich wygląd, ale są wolne od cierpienia zwierząt. Wielu światowych projektantów, takich jak Stella McCartney czy Gucci, już dawno zdecydowało się na wycofanie futer ze swoich kolekcji, promując tzw. modę cruelty-free.

[madohora]

Perkozek gwatemalski dorastał do 46–50 cm długości. Wydawane odgłosy oraz wygląd zewnętrzny bardzo upodabniały go do perkozka grubodziobego, od którego był jednak sporo większy. Posiadał ciemnobrązowe upierzenie z białymi cętkami po bokach ciała. Głowa była niemal czarna, szyja nakrapiana w ciemnobrązowe plamy wiosną i białe plamy zimą. Nogi były koloru szarego. Kolor dzioba wahał się od białego wiosną do brązowego w innych porach roku. Pośrodku dzioba widniała gruba pionowa opaska. Tęczówki perkoza były brązowe. Ptak charakteryzował się małymi skrzydłami nie umożliwiającymi mu aktywnego lotu.

[madohora]

Długość ciała około 25 cm. Niewielki perkoz o dość długim, grubym dziobie i krótkich skrzydłach. W szacie godowej ciemna, oleiście czarna „czapka” i pas na karku. Gardło i pokrywy uszne jasnocynamonowe, spód ciała rdzawy i cętkowany, grzbiet ciemnobrązowawy. Charakterystyczna jasnożółta tęczówka i „wąsy”. Dziób czarniawy z białą końcówką

[madohora]

Petrel atlantycki (Pterodroma rupinarum) – wymarły gatunek ptaka z rodziny burzykowatych (Procellariidae). Był endemitem Wyspy Świętej Heleny (terytorium zamorskie Wielkiej Brytanii). Wymarł przypuszczalnie krótko po odkryciu wyspy w 1502 roku w wyniku polowań człowieka i drapieżnictwa wprowadzonych przez niego zwierząt.

[madohora]

Gatunek po raz pierwszy opisany przez niemieckiego przyrodnika Georga Stellera w 1741 roku w trakcie drugiej ekspedycji na Kamczatkę Vitusa Beringa. Opisał gatunek jako duży, niezgrabny i prawie nielotny. Nazwę zgodną z zasadami nazewnictwa binominalnego ustalił Peter Simon Pallas w 1811 roku – nazwał go Phalacrocorax perspicillatus. Obecnie gatunek umieszczany jest w rodzaju Urile.

[madohora]

Długość ciała wynosiła około 36 cm[7]. Wymiary holotypu (oryginalne podane w calach, z dokładnością do 0,25 cala ≈ 6 mm): długość dzioba (od końcówki do kącika) 7 cm, długość skrzydła 15 cm[5]. Upierzenie po bokach głowy, szyi i w górnej części piersi było rude, jaskrawe. Spód ciała biały, podobnie jak brew i gardło. Wierzch głowy i tył szyi czarne. Grzbiet, kuper i sterówki czarne. Pokrywy skrzydłowe płowe, lotki II rzędu białe, lotki I rzędu czarne. Dziób żółtopomarańczowy, nogi żółtawe

[madohora]

Preferowanym pokarmem Nycticorax duboisi były ryby.

[madohora]

Przypuszczalnie pierwszy raz wzmiankowany przez francuskiego naturalistę François Leguata w 1693, który opisał go jako „świetnego lotnika wśród bąków”.

[madohora]

Po raz pierwszy opisany w 2006 przez Storrsa Olsona i Davida Wingate’a na podstawie skamieniałości znalezionych w plejstoceńskich i holoceńskich osadach w jaskiniach i stawach na Bermudach. Budową przypominał spokrewnionego z nim ślepowrona żółtoczelnego (Nyctanassa violacea), miał jednak masywniejszy dziób i czaszkę. Ukształtowanie dzioba wykazuje przystosowanie do odżywiania się krabami lądowymi.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SZKODZKI FOLD - SZKOCKI ZWISŁOUCHY - nazwa rasy mówi sama za siebie. Złamane uszy idą w parze z niezwykle kochanym i towarzyskim uosobieniem. Nie jest zbyt skoczny ale uwielbia polować. Jest odporny na większość kocich chorób. Występuje w odmianach krótko i długowłosej.

[madohora]

***

[madohora]

DZIEŃ KOTA - Nasze Miasto - 17.02.2017