Humoreski:)

[madohora]

Pociąg paryski miał właśnie wyjechać z stacyi Roun. W tem wśiada jeszcze nagle do przedziału 1. klasy naszelny redaktor Fiigara Dr. L. z zapalonem cygarem między zębami.
Prawie chciał się w jednym kąciku wygodnie rozłożyć, gdy spostrzegł siedzącą naprzeciwko siebie starszą madamę. Redaktor, jako człowiek grzeczny, chciał właśnie, przypominając
sobie przepisy galanteryi, cygaro wyrzucić przez okno, gdy jego starsze vis a vis jak jastrząb na niego wpadło, pytając go, czy nie ma moresu, że w obecności kobiety pali a że zresztą
jest W przedziale dla niepalących? „Ale proszę pani, wszakże pani widziała, żem byt właśnie
w: pogotowiu wyprzedzić życzenie pani, — tak odpowiada redaktor i dodaje: Ale ja nie chcę wogóle łaskawej pani dłużej stać w drodze!" To powiedziawszy, przesiada do sąsiedniego
przedziału trzeciej klasy, aby tam móc dalej swoje cygaro wypalić. Ale w tym przedziale napotyka polskiego żyda (hauzyrera), który właśnie wypakował swoje śniadanie. Jakiś wstrętny i przenikliwy czuch buchał z jego paczki, jakby z „twamżek" starych, czosnku i cebuli.
„To znakomite!“ , myśli sobie redaktor i pyta żyda, czy już też jechał 1. klasą? Gdy ten stwierdził, że nie, wtedy prosi redaktor: „Ach, proszę pana, niech pan weźmie mój bilet
I. klasy a da mi swój bilet III. klasy, a proszę się tam, też nie wstydzić za swoje śniadanko!“ —
To powiedziawszy bierze żyda i prowadzi do przedziału I. klasy, który właśnie dla onej pani delikatnej opuścił i placuje go na swem miejscu naprzeciw paniczki. Pociąg dopiero za dwie godziny doszedł do Paryża, tak że czuła matrona miała sporo czasu do przeklinania tej zmiany

[madohora]

Można często zauważyć, że ludzie przychodzący z innych okolic, w; których dłużej przebywali, nie tylko niejedno opowiadają, gdy znowu przychodzą do swoich, co ziomków bardzo interesuje, ale, że też często, aby się pokazać w całej swej wartości i wyższości, wszystko co widzieli w świecie podnoszą aż pod niebiosa a o swoim domie mówią pogardliwie.
Inni zaś postępują inaczej. Ci wychwalają wszędzie, dokądkolwiek przychodzą, tylko swój kraj, porządki i stosunki, jako i sztukę i sposób pracowania swojej ojczyzny, swojej rodzinnej
ziemi. Celują w tym względnie przede wszystkiem Amerykanie. Ich zarozumiałość święci wprost tryumfy, kiedykolwiek przychodzą do Europy. Dobrze, jeśli im tu, jak to tu powiadamy,
umie ktoś dobrze „trumfnąć“ To potrafił jeden fiakier wiedeński. Wiedeńscy dorożkarze
są, wogóle znani z swojej inteliigiencyi. Przychodzi tu raz do Wiednia pewien nadęty Amerykanin, bierze fiakra i poleca mu pokazać sobie wszystkie monumentalne budowy wiedeńskie. Fiakier, widząc burżuja, spełnia swe zadanie jak najlepiej. Wiezie go do muzeów wiedeńskich. Znakomite budowy, to przyznać musi i Amerykanin. Po chwili pyta fiakra: „A czy wiecie, długo te budynki budowano?" Biedny fiakier słyszał w życiu rozmaite pytania i odpowiedzi, lecz czegoś podobnego nie, ale na żaden wypadek nie chciał też wypaść z roli znawcy Wiednia, a tak odpowiada na ślepo: „2 lata!“ — Na co Amerykanin „Ach, takie budowy potrafimy u nas w Ameryce zrobić za rok!“ . Jazda prowadzi dalej do burgu. „A długo to budowano?" Fiakier na to: „Jeden rok!“ Amerykanin uśmiecha się i mówi: „Człowiecze, u nas zrobiono by coś podobnego wygodnie za pół roku!" Jadą dalej ku kościołowi św.
Szczepana (którego budowa trwała z przerwami kilka wieków). Fiakier myślał sobie: Ja ci tu dam odpowiedź, co się przestaniesz chwalić! — I znowu to same pytanie: „Długo budowano ten kościół?“ Fiakier bez namysłu: „Pół roku, Euer Gnadenl“ — „Hm, mówi Amerykanin, wspaniałe! ale u nas w Ameryce zrobilibyśmy to wygodnie za trzy miesiące!“ — Jazda! Przyjeżdżają do kościoła ślubowania (Yotiykirche) We Wiedniu (wspaniała budowa!) „A długoście to budowali?" pyta Amerykanin. „Ja niewiem, odpowiada teraz fiakier, gdy tu
wczoraj jechałem, to go tu jeszcze nie było!“

[madohora]

Pewna nauczycielka opowiadała, że raz, przyszedłszy do klasy, zastała pewną dziewczynkę, która była bardzo pilna w nauce, rzewnie płaczącą. Zapytała się jej, dlaczego płacze.
— „Płaczę dlatego, że jestem tak bardzo brzydka i muszę za to znosić pośmiewisko całej szkoły*' — odpowiedziała owa dziewczynka.
Nauczycielka kazała jej po nauce przyjść do siebie i podarowała jej szkaradną bryłę, mówiąc: „Weź to i zasadź w ziemi i podlewaj dobrze wodą. Ta niepozorna bryła będzie
przedstawiała twoją osobę. Zobaczysz co z niej będzie. Za kilkanaście dni przyszła dziewczynka do nauczycielki po nauce i rzekła z radością: „Z tej bryły wyrastają prześliczne listki. Zo b a c z y s z , co dalej będzie“ — rzekła nauczycielka.
Po pewnym czasie znowu rzekła uradowana dziewczynka : „Z tej szkaradnej bryły wyrósł najpiękniejszy kwiat, jakiego jeszcze w życiu nie widziałam!
— A widzisz — rzekła nauczycielka — jest to japońska lilia.’’ Jako z tej niekształtnej bryły wykwitł najpiękniejszy kwiat, tak i z ciebie wykwitnąć może najpiękniejsza dusza tylko bądź zawsze tak dobrą, grzeczną i pilną, jak jesteś. I tak się też stało. Z niepozornego ciała tego wykwitła najpiękniejsza dusza i wszyscy ją pokochali i wysoko poważali dla jej dobrej i pięknej duszy i była szczęśliwa. Nie piękność ciała, ale piękność duszy ma większą wartość
i jest prawdziwą pięknością

[madohora]

Żarski nie chorował nigdy w życiu. Interes szedł mu dobrze, żona poczciwie wychowywała dziatki, nie było wielkich uciech, ale i zmartwień nie było. Nic więc dziwnego, że Żarskiemu przybywało co roku tuszy, a gdy doszedł do pięćdziesiątki ważył już 110 kilogramów. Lepiej być tłustym niż chudym - mówią - nim bowiem tłusty schudnie, to chudego już dawno pogrzebali. Zdanie to często przytaczali Żarskiemu przyjaciele jego na pocieszenie, ale nie pocieszyli go tern bardzo. Otyłość ma swe ujemne strony - dowodził zdesperowany rzeźnik. Najpicrw nogi mnie bardzo bolą, nosić bowiem muszę moje ciężkie ciało od rana do nocy.
To nie żart dźwigać dwa centnary! W lecie pocę się okropnie łaźnia niczem! Kilka koszul zmieniać muszę na dzień. A w końcu ciągle wisi mi nad głową niebezpieczeństwo nagłej śmierci. Były to zarzuty nielada, więc przyjaciel Herdzina poradził Żarskiemu, aby się udał do specyalisty na kuracyę. "A cóż to jest za doktor ów pan Specyalista?" pytał dobrodusznie. rzeźnik, który dotąd z doktorami nigdy nie miał do czynienia. "Specyalista, to nie jest nazwisko doktora, lecz tak mówi się o lekarzach, którzy wyłącznie leczeniu jednej poświęcają
się choroby. Na przykład ty jesteś rzeźnikiem od wołów, Jacek bije konie, Jantek kłuje wieprze. Każdy jest specyalistą tylko w swoim fachu." "Lekarze piszą się jednak doktorami wszech nauk lekarskich ?" "Oh, nie możesz mnie pojąć!" skrzywił się Herdzina. "Dziś lekarze uczą się o wszystkich chorobach po troszeczku, ale potem obierają sobie jedną tylko chorobę dla gruntownego zbadania. Gdyby tobie kazali zrobić kiełbasy, tobyś je tam jakoś popitraszył, ale nigdy nie zrobiłbyś tak smacznych, jak Jantek, bo on w kiełbasach specyalistą. Podobnie i lekarz każdej czepi się choroby, ale w jednej obranej przez siebie jest niedoścignionym specyalistą. Na przykład jeden leczy tylko oczy, drugi brzuchy; jeden jest specyalistą od paznokci, drugi od nagniotków; jeden umie zrobić tak, żeby chudy utył, drugi żeby tłusty
zesechł na szczypę." "Takiego potrzebuję specyalistę." "I "Aha, teraz już rozumiesz, co to jest specyalista?! Otóż idź że do takiego, a ten ci da tak praktyczne wskazówki, że nie będziesz potrzebował chodzić do niego kilka razy, jak do innych niespecyalistów." Żarski podziękował "za oświeoenie" swemu przyjacielowi i udał się do specyalisty od "schudnienia", który odtłuszczał pasibrzuchów. Dr. J asiilski, mąż szerokiej sławy, niejedną setkę tłuściochów wyprasował już na szkielet. Zbadał serce Żarskiego i poklepał go po ramieniu. "Szczęście, żeś pan zawczasu zgłosił się do mnie. Serce ma uderzenia niedokładne, lada dzień mogła nastąpić katastrofa. Jadaj pan tylko 10 deka mięsa na dzień, nie pij piwa ni wódki, a rób forsowne marsze cały dzień, czy deszcz czy pogoda. Tak przez pół roku. Potem zgłoś się pan do mnie..
Tania recepta zadowoliła Żarskiego. Postawił za ladą, handlu żonę, sam zaś biegał jak opętany po mieście i okolicznych wioskach. Ważył się co miesiąc i z rozkoszą zauważył, że
kuracya znakomicie skutkuje. Każdego miesiąca ubywało sadła. W piątym miesiącu doprowadził już do tego, że jego powłoka straciła 30 kilogramów. Pomimo dżdżystej jesieni prowadził kuracyę forsownie dalej, chcąc utargować choć 20 kilo. Ale wkrótce spostrzegł, że nogi mu puchnąć zaczęły, a rwanie zasnąć mu nie dało. Zjawił się reumatyzm w całej okazałości. Czy nie lepiej było pozostać tłuściochem, ale wolnym od reumatyzmu?!" pytał się żony i przyjaciół. "Udar serca już dawno byłby cię zabił," pocieszali go, a reumatyzm wyżre wszelki tłuszcz z organizmu i teraz dopiero będziesz normalnym człowiekiem. Zresztą i na reumatyzm jest sposób. Idź do specyalisty, on go zaraz wypędzi." Poszedł rzeźnik do specyalisty od reumatyzmu i zażądał prędkiego środka. Specyalista pokiwał głową i z rezygnacyą rzekł: "Jak chodzi o pośpiech, to włóż pan nogi po kolana w mokry piasek, aż się dobrze rozgrzeją!" Środek ten znakomicie poskutkował. Już w czwartym tygodniu zeschły nogi tak, że przez skórę wydobywały się piszczele. Równocześnie jednakowo poczuł Żarski drapanie w gardle, potem darcie, wreszcie już mówić przychodziło mu z trudnością. Chroniczne zapalenie usadowiło się w gardle na dobre. "Gardło, co tam gardło, albo to jeden choruje na gardło?" pocieszali przyjaciele. ,,W jesieni i zimie każdy przechodzi katary i zapalenia gardła, mniejsze lub większe. Płucz gardło słoną wodą, a za tydzień będziesz
zdrów!" Nie pomogło jednak słone płukanie. Z gardłem było coraz gorzej. Udał się więc teraz Żarski do specyalisty chorób gardła. Ten wskazał mu jako konieczność leczenie elektryką.
Chodził więc codziennie rzeźnik do specyalisty i elektryzował gardło bardzo regularnie. Wkrótce nastąpiło polepszenie, a potem wyleczenie! Elektryka lecząc gardło, zaszkodziła jednak nerwom i głowie. Żarski rozdrażnił się do tego stopnia, że nawet spać nie mógł.
W głowie czuł jakąś ociężałość i szum. Już nawet o swej chorobie myśleć nie mógł porządnie i nie wiedział, co robi. Zaprowadziła go żona do innego specyalisty, który leczył choroby nerwowe. Ten zalecił mu spokój, dyetę, leżenie na słońcu i łykanie silnych dawek bromu. Kuracya znów znakomicie pomogła, rzeźnik począł sypiać, pozbył się bolu głowy, ale zrujnował żołądek. Nie miał apetytu, odbijały mu się kwasy, stracił siły i wysechł jak szczypa. Wydłużyło mu się oblicze nieprzyjemnie, oczy zapadły głęboko, wyglądał jak suchotnik.
Przestraszona żona zaprowadziła go teraz do specyalisty, który leczył suchotników. Ten opukał rzeźnika troskliwie i pocieszył, że choć płuca są bardzo osłabione, jednak przez odpo-
wiednią kuracyę wzmocni swe siły. Musi starać się przedewszystkiem jeść dużo i tłusto. Codziennie pół kieliszka wódeczki, namoczonej w piołunie i szałwii zrestauruje mu żołądek
i wilczy wywoła apetyt. Tylko cierpliwości i wytrwałości, a organizm z przybywającą tuszą odzyska i siły. Tak się stało, jak przepowiedział doktor. Z przybywającą tuszą wracało Żarskiemu zdrowie, humor i siły. Po pięciu miesiącach, gdy stanął na wadze, znów ważył 110 kilogramów wrócił więc do tego samego punktu, z którego wyszedł przed dwoma laty, gdy rozpoczął kuracyę. Dwa lata męczył się i cierpiał niepotrzebnie i u specyalistów leczył. Stracił dużo pieniędzy i zaniedbał swe interesa. Oto, co zyskał na kuracyi u specyalistów. Kiedy w restauracyi rozprawiał znajomym o przebytych utrapieniach, tak kończył zawsze swe opowiadanie: "Jeżeli między rzemieślnikami są specyaliści, to ma to jakiś sens; kto robi same płaszcze, ten nie zaszkodzi robiącemu fraki. Kto robi szafy, nie zawadza fabrykującemu tylko stołki. Ale głupstwem jest specyalność w leczeniu. Specyalista leczy ci tylko nogę lub gardło, a niech tam dyabli biorą resztę ciała. chirurg mówi, że operacya się uda - a człowiek umarł. Bierz licho specyalistów, a gdy będę znów chory, pójdę do takiego lekarza, Który wszystko leczy i zwraca uwagę na zdrowie całego organizmu.

[madohora]

Przebiegły - Kalif (panujący książę arabski) obiecał córkę i tron temu, kto mu opowie tak długą historyę, że końca mieć nic będzie; a gdyby skończył, da mu uciąć głowę. Jeden śmiałek przybył i powiada: Był ogromny spichlerz pełen zboża, a w dachu była mała dziurka. Przyleciała ogromna chmura szarańczy; pierwsza szarańcza wlazła dziurą i wzięła jedno ziarno potem wlazła druga i wzięła jedno ziarno. Tak opowiadał sześć miesięcy, aż Kalif śmiertelnie znudzony, kazał mu przestać i dał mu swą córkę za żonę.

[madohora]

Czterech . filutów, przyszedłszy do gospody, kazało sobie dać: dobry obiad i piwa. Zjadłszy i napiwszy się dobrze, jeden z nich udawał, że chce za wszystkich zapłacić i sięgnął ręką
do kieszeni swojej, drugi niby mający podobny zamiar, przytrzymał rękę pierwszego. Trzeci odezwał się, iż on koniecznie ma zapłacić za całe towarzystwo. Czwarty obróciwszy się do
kelnera owej gospody, który pieniądze miał odebrać, rzecze: "To ci mówię, żebyś od żadnego z tych panów nie przyjmował pieniędzy; ja ci za wszystkich zapłacę" Gdy się tak
z sobą umawiali, jeden z nich rzecze: "Oto tak postąpimy, panowie, zawiążemy oczy temu kelnerowi, jak w ślepą babkę grając czynią, a którego z nas złapie, ten zapłaci!" Zgodzili się na to. Łatwowierny kelner z zawiązanemi oczyma, zaczął się po izbie kręcić, a jeden za drugim cicho wymknąwszy się uciekli. Tymczasem sam pan tej gospody wchodzi do izby.
Czeladnik złapawszy go, rzecze: "Pan musi zapłacić!" Otworzy oczy, spojrzy, aż ci to pan jego, a z owych filutów żadnego nie znajduje. Łatwo się domyślić, jak się potem z panem rozmówił.

[madohora]

Historyjka o parobku i o grochu

Pewien wybredny parobek, siedząc nad misą pełną grochu, przewróciwszy łyżkę wklęsłością do dołu, tak jął mówić do grochu: - Jeśli się będziesz na łyżkę brał, to cię będę jadł.
Groch oczywiście na odwróconą łyżkę brać się nic chciał. Gospodarz to zauważył, ale nie mówił nic. Zdarzyło się jednak potem w lat parę, gdy rok był nieurodzajny, że ten sam parobek, który się już ożenił i osiadł na własnej gospodarce i chleba mu nie stało na przednówku, przyszedł do swego dawnego gospodarza prosić o wspomożenie, Kmieć otworzył mu śpichlerz, w którego jednym kącie leżało żyto, w drugim jęczmień, w trzecim tatarka (poganka), a w czwartym groch. Może ci grochu potrzeba? - zapytał gospodarz. Oj, przydałby się, przydał - odpowie biedaczysko. Więc daj miech i trzymaj! To mówiąc, wziął szuflę i trzymając tak samo na opak, czyli dnem do góry, mówi do grochu: - Jeśli się będziesz brał, to cię będę sypał. - Panie gospodarzu, odwróćcie szuflę, to się zaraz groch weźmie. - A pamiętasz mój bratku, jakeś u mnie gardził tym grochem, odwracając łyżkę nad miską?
Parobek dalejże za nogi gospodarza, przeprasza go ze łzami i wyznaje, że zgrzeszył, gardząc darem Bożym, a poczciwy kmieć, dawszy pożyteczną naukę, przebaczył mu i nasypał
w cztery miechy: żyta, jęczmienia, tatarki i grochu.

[madohora]

Idę do Tereski
Ona ma różne humoreski

[madohora]

[madohora]

Tanie wino.

Pewne towarzystwo mężczyzn jechało w piękny dzień zimowy w dobrze i pięknie zbudowanych saniach ze Saksonii do jednego miasta w Czechach. Było ich czterech. Ubrani byli we
futra i czapki futrzane, tak że im w starych saniach cieplej było, niż niektóremu przy piecu. Oprócz tego mieli w saniach całkiem nową flaszkę ogrzewającą, aby przypadkiem sobie nóg nie odmrozić. Podróż odbywała się bez żadnej przeszkody, a austryackie wino smakowało im pod "czarnym koniem", gdzie wstąpili po drodze, tak znakomicie, że w krótkim czasie stała na stole
cała baterya próżnych flaszek.
"Znakomite wino!" - powiedział pierwszy, właściciel dóbr, "życzyłbym sobie tylko, żeby i u nas zamiast ziemniaków wino rosło."
"Gdyby nie było na wino tak wielkiego cła," -powiedział drugi, kupiec z zawodu, "porzuciłbym mój interes zaraz i handlowalbym winem."
- "A ja urządziłbym winiarnię," - rzekł trzeci, fabrykant, "a wy, moi panowie, bylibyście u mnie codziennymi gośćmi."
- "Toby mi się podobalo," powiedział czwarty, budowniczy z zawodu. "Wiwat Austrya i jej wino!" zawołał właściciel dóbr. "Wiwat, wiwat," zawołali i inni.
"Heda, panie gospodzki!" zawołał właściciel dóbr. "Ma pan jeszcze dużo tego szlachetnego trunku w zapasie?,
"Będzie tak z tego jeszcze kilka beczek - odpowiedział na to gospodzki, zdjąwszy swą czapeczkę i przystąpiwszy bliżej do gości.
"Gdyby tylko nie było tak wysokiego cła!" powiedział kupiec, "wziąłbym sobie też kilka flaszek."
"Idzie to też bez cła," wtrącił fabrykant, "przemycimy wino przez granicę."
"Oho!" odezwał się właściciel dóbr, "to nie idzie tak łatwo; strażnicy cłowi mają baczne oko; toby nas potem dużo kosztowało !"
"Mam dobrą myśl," rzekł budowniczy. "Każmy sobic flaszkę ogrzewająaą napełnić winem, na to nikt nie przyjdzie, że tam wina."
"Brawo!" zawołali inni jednogłośnie. "To się nazywa dobry pomysł, tak też zrobimy."
Gospodzki przyniósł natychmiast wychłodzoną flaszkę ze sanek i napełnił ją tym szlachetnym trunkiem. Goście zapłacili za jadło i trunek i odjechali śmiejąc się i śpiewając w zimną noc.
Owinięci we futra, wino w głowie, wino przy
nogach, jak im miało być zimno? A przecież dreszcz ich począl przechodzić, gdy po półgodzinnej jeździe stanęli przed saskiin urzędem cłowym i na zapytanie strażnika, mającego służbę: "Jest co do opłacenia?"
odrzekli "Nie!"
Ale strażnik nie dawał wiary wszystkiemu i wsunął rękę do sanek, aby pomacać, czy też tam
niema co podejrzancgo. Ale jak prędko rękę wsunął, tak ją prędko wyrwał napowrót, gdy się domacał zimnej jak lód flaszki. "To 'przecież można było też w domu zostawić, jeżeli jest
zimna," mruczal strażnik gniewnie, podczas gdy sanie po gładkim śniegu,dalej ruszyły.
"Teraz,wygraliśmy," powiedział z cicha właściciel dóbr.
"To był znakomity figicel" zawołał kupiec.
"Panie budowniczy, z pana szczwany lis," powiedział fabrykant.
"A ,wy jestcście jeden jak drugi okropnymi filutami," odrzekł ,budowniczy.
"Budowniczemu ,musimy dzisiaj jeszcze zaśpiewać "Niech żyje nam" zawołał kupiec.
"Ma się rozumieć, w najbliższej gospodzie!" zawołali wszyscy chórem. Sanki stanęły rzeczywiście zaniedlugo przed gospodą. Po
półgodzinnej przerwie, w której wypili na zdrowie budowniczego, wsiedli znów do sanek. Ale jak się zadziwili, uczuwszy w nogach przyjemne ciepło.
"Do dyabła!" zawołał fabrykant. "Flaszka ogrzana”
"Jak to możliwe? Może co gore! - powiedział przestraszony kupiec.
Parobek, który prawie konie zaprzęgał, przybiegł i rzekł z radością: "Nieprawda, panowie? dobry miałem pomysł. Fłaszka byla zimna jak lód, więc napelniłem ją gorącą wodą." "A to, co tam było ?, zagadnął budowniczy z przerażeniem.
Wylałcm do rynsztoku," odpowiedział parobek z zadowoleniem i z największym spokojem.
,,O ty głupoczec!" zawołal właścicieł dóbr i porwał z gniewem za cugle tak, że sanie nagle ruszyły z miejsca i że o mało wszyscy z nich nie wylecieli. Parobek stał jak skamieniały i patrzał mrucząc w swoją pomiętą dłoń. Ani jednej flaszki nie napełnię gdyby sobie nawet wszyscy nogi poodmrażali- rzekł gniewnie. Ci czterej panowie jechali z wielkiem niezadowoleniem do domu, jeden do drugiego nawet się nie odezwał, ale w duchu poprzysiągł sobie każdy z nich nie oddawać się więcej przemycaniu.

[madohora]

Kiesi, juz doś downo tymu, miyszkoł w Ochabach jedyn kumornik, a był to straszny
wiłogłów. Błozna sie go dzieciały dycki i co chwile musioł kómusi cosi wymarasić. Bez tego ni móg żyć. Nazywoł sie Czornecki. Jak to kumornik, piniędzy nigdy ni mioł, a gorzołeczka mu strasznie szmakowała. Nieboszczyk Tramer, co mioł kiesi gospode, nie chcioł mu już dawać na gebeno, bo mioł ś niego brać, kie w chałupie biyda aż piszczała. Czornecki se tam z tego nic nie robił, ale dycki kómbinowoł, jakoby też prziś ku piniądzóm na te gorzołeczke. Roz se siedzi w gospodzie przi achtliku ze starym Rychlikym. To była tako drugo wymasta. Nawinół sie jakisi handlyrz z Górnego, co chcioł kupić słómy. Jak to Czornecki usłyszoł, zaroz. sie s nim doł do godki i prziłobiecoł handlyrzowi sprzedać dwa metry słómy. Handlyrz mu doł cosi na zodanek, postawił achtlik, potym wzión Czorneckiego na furmanke i pojechali do jego chałupy. Jak już byli przi chałupie, Czornecki kozoł chłopu poczkać i prawił, że idzie do izby po klucze od stodoły. A chałpe mioł drzewianóm, takóm lichóm bude, jako to kumornik. A naokoło było tam wiency chałup i stodół. Handlyrz siedzi na wozie pod chałpóm, czeko, doczkać sie ni może, a Czornecki jak z tej chałpy nie wychodzi, tak nie wychodzi. Jak już to trwało dobróm chwile, wloz do chałupy, dziwo sie, a w kóncie kole łokna siedzi staro Czornecko i łoto spódnice. Chłop sie pyto, kaj je gazda z kluczami od stodoły, żeby te słóme se móg wziąś. Baba zrobiła na chłopa łoczy, bo o niczym nie wiedziała ani swoigo chłopa nie widziała i zaczyno lamyntować, że sóm biydnymi kumornikarni i żodnej słómy ni majóm a stodoła, co stoi blisko chałpy je od sąsiada. Mógliście widzieć, co sie nawyzywała na starego, jak sic dowiedziała, że wzión zodatek na słóme, co ji ni mioł. Prawiła, że jejimu chopu ni ma co wierzić, bo to je bity cygón i wichlyrz, co jyno myśli, kajby piniądze na gorzołke wywichlarzić. A Czornecki, tyn lagramynt łobeszeł kole chałupy żeby sie handlyrz nic wszymnół, i stracił sie z łoczy, że go ani baba nie uwidziała przez łokno. Handlyrz, jak mu to baba wszystko łopowiedziała, klón, co wlazło, ale cóż mioł poradzić. Luto sie mu zrobiło biydnej baby skyrs takigo chachara i poszeł do sąsiadów, a wygónił cosi tej słómy. Jak jechoł
spadki, stawił sie ze złości do Tramera, dziwo sic a tam miły Czornecki siedzi se jak gdyby nic przi achtliczku i popijo gorzołke. Za piniądze z tego zodanku, co mu handlyrz doł za słóme. Mógliście sie dziwać, jak sie handlyrz ciepoł. Niewiela brakowało, a dostałoby sie Czomeckimu porządnie biczyskym. Ale Czomecki, nie w ciymie bity, prawi se mu tak:
_ Łobiecołech dwa metry słómy, to słóma bydzie. Pójcie haw sy mnóm.
Wyszeł z handlyrzym przed gospoda i pozbiyroł pore słómek rozciepanych na ziymi. Wyjón z kapsy skłodany colsztok, łodmierził handlyrzowi dwa metry tych słómek i doł mu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

- Co to jest strzelba? Strzelba jest to ładnie wyczyszczona i politarowana żelazna rurka, nabita prochem lecz nie tym prochem co leży na drodze ale żelaznym z saletry i kuglami, ale nie kuglami szabasowymi tylko kuglami ołowianemi i żelazmemi nabita. Następnie na wierzchu jest taki kogucik i panewka a pod spodem języczek. Pociągnij Mojesze za języczek, kogucik wyda trzask a panewka błyśnie a ładnie wypoliturowana żelazna rurka zrobi wielki harmider a ty Mojsze stań sto kroków i patrz w tę rurkę. Kula leci, leci i uderzy w końcu w ciebie i ty będziesz zabity jak pies. Oto co jest strzelba.

[madohora]

Panna Lilka proszę pana
Była w panu zakochana
Lecz pan nie zauważył wcale
Odeszła z Jankiem i z żalem

[madohora]

Historja o wesołym urzędniku, który przez pól roku nie chodził do biura.

Młody człowiek, wykształcony i zdolny, został przyjęty do min. spraw, wewn. i po roku nienagannej służby został w styczniu 1922 r. stabilizowany. Lecz nagle dnia 25 lutego, szef jego donosi dyrekterowi biura, że od dwóch tygodni nowy urzędnik nie pokazuje się wcale w ministerstwie. Dyrektor miał wielką ochotę napomnieć urzędnika, lecz, niestety, nie mógł go nigdzie znaleźć; w biurze leżały tylko rękawiczki, kapelusz i bluza, a właściciela ich przez 5 miesięcy nie widziano. W ko ńcu czerwca dyrektorowi tego już było za wiele i przeniósł urzędnika do innego biura. Młody człowiek dowiedział
się o tem postronnie i przeniósł skrupulatnie swoje rękawiczki, bluzę i kapelusz do innego, wyznaczonego sobie pokoju... odtąd znowu zniknął. Wobec tego 11 sierpnia postanowiono
działać energicznie i kapelusz z bluzą i rękawiczkami, przeniósł się znów do innego departamentu.
Ostatecznie 24 listopada, szef biura, zażądał zmiany urzędnika. Dyrektor personalny postanowił
dać sprawę radzie dyscyplinarnej, która listownie wezwała pana referenta na 12 grudnia. Oczywiście wezwany się nie zjawił, lecz za to 20 tegoż miesiąca nadszedł list, w którym urzędnik uskarża się na szykanowanie go, gdyż? twierdził słusznie ? nie spóźnił się jeszcze ani z jedną sprawą, która mu
została oddana. Następnego zaś dnia przyszła znów wiadomość, że p. referent nie może się zjawić, gdyż jest mocno zakatarzony. Minęło kilka dni i 30 grudnia wysłano komisję do domu urzędnika.
Faktycznie znaleziono go w łóżku, lecz nie dyskretna stróżka wyznała, że młody pan zawsze wstaje dopiero popołudniu; jest bowiem namiętnym tancerzem i całe noce spędza w dancingu. Tajemnica nieobecności została zatem wyjaśniona i dyrektor zażądał bez skrupułów natychmiastowego przybycia.
Urzędnik zjawił s!ę, lecz dopiero 4 stycznia.
? Dlaczego pan dopiero teraz przychodzi?
? Byłem tu 2 stycznia, lecz było zamknięte.
? Przecież 2 stycznia ministerstwo nie urzęduje?
? Otóż to! Sam pan dyrektor musi przyznać, że taki fakt nie zachęca do pracy,?odparł najspokojniej w świecie sumienny referent.
Sprawa cała przybrała formę skandalu. Wszystkim już było tego za wiele. Dnia 17 stycznia rada dyscyplinarna powzięła postanowienie, Jakie? Niktby nie zgadł! Ponieważ nie mogli się odważyć na wypędzenie urzędnika, a o degradacji nie mogło być mowy, gdyż urzędnik miał dopiero niższą rangę, zaopinjowano, że należy dać mu na razie awans, by móc go następnie zdegradować! I minister przychylił się do tej opinji.
* *_ *
Miejmy tę satysfakcję, że rzecz ta, przepyszny typ bałaganu nie działa się bynajmniej w Polsce, lecz we Francji. ?Coby jednak było, gdyby ten urzędnik miał jeszcze protekcję?".

1892

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W ubiegłą sobotę odbył się bal urządzony sta raniem Towarzystwa zakładania Wentylatorów w kasach żelaznych a pod protektoratem Wściekłei Klary. Gości było moc; zwłaszcza z Rataj, Środki, Tylnego CHwaliszewa i Główny. Wprawdzie tak zwana „feiń-wiara“ nie dopi sała z tei ostatniej, bo niektórzy „za paczki kole jowe" jeszcze siedzą, a inni świeżo sporutowani o ten wagon cukru, nie mają jeszcze odwagi zapusz czać się w ludniejsze ulice miasta. Ale wszystko było ef, ef! Pelasia Drajerczakówna grała na gramofonie a stara „wyginała się", robiąc honory. Ainz, a! My mogemy... Nie tak einfach! Futru wiara naszibowała, noblesów „szubra- nych“ przyniosły pensjonarki od Ganowicza, a na oparę wszyscy dawali bejmy; ile kto miał i ile kto naskibował. Zabawa odbywała się pod hasłem: Wiara w skok, bo szkieł!... bowiem policja nie była zapro szona! Gramofon rżnie; „Ady ino ją tam szoruj, szo ruj!" Wesoło, hucznie, tanecznie że „ani mucha nie usiądzie! — Słychać urywane djalogi; — Jużbym przyszedł fraj, ale jak sędziowie poszli do sieczkarni pyskują, pyskują, zaś potem wychodzą i ten jeden powiada: „piąć Jonów...akiś inteligent poucza swego towarzysza: — A ja ci powiadam, że w Głównie będzie ple biscyt. Rataje będą miały porutę z Zegrzem o do stęp do Warty a Chwaliszewo się odłączy od Po znania. Będziemy mieli swój sąd... — Tak też lepiej, nie będziemy galicjaków wpuszczać i futer pójdzie runteri — Więc ja siedziałem pięć miesięcy za darmo, bo mi śledztwa wcale nie porachowali...

[madohora]

Ojciec chrzestny, znany „obuwnik 11 , nazwiskiem Stefański, tak się przed czasem u I a k i e r o w a 1, że o ździebko byłby dziecko upuścił i roztrzusł w kościele... Takie ć o ś??? Ksiądz małemu gzubowi zmył łepetynę, a staremu Stefańskiemu powiedział, że jcs: ochła pu s, i poszedł sobie na plebanję. Wiara pojechała powózką do chaty 7 glancem i z politurą. Się nie bój !... W chacie Wałkowiak gra na d u d a c h, Kacz marek na klarnecie, a Staśku Frąckowiak wali w bęben i poci się, choć jest bez żakietu. A i n o fest!!! — Jaśku, wol ty, bo jo już nie mogę 1 .. Wiara przyśpiewuje w tańcu: „Moja rnatuś dejże mi ją, „Bo worn ślipie powybijom. . Marysia Jóźwiakówna krzyczy na Pieśka mocno podirytowana: — Ty we mnie nie zaczynaj, bo dostaniesz tak po szrrupie, że cie rodzona matka nie pozna. A Piesiu do niej:

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Gaweł Wolniak, zamożny gospodarz w So
śnicy, żył od dawna w niezgodzie z są
siadem swoim Kubiakiem. Jabłkiem niezgody
była miedza grani
czna, o którą się od
lat kilku procesowali.
Wolniak utrzymywał,
że miedza należy do
niego, Kubiak — że
do niego. Każdy z
nich zbierał dowody,
wzywał ludzi starych
na świadki, że słu
szność po jego stro
nie. Mijał termin po
terminie, koszta z
każdym dniem rosły,
a końca procesu ani
przewidzieć.
Oczywiście, że o-
bydwaj sąsiedzi, tak
wrogo dla siebie u-
sposobieni, starali się
jeden drugiemu jak
najbardziej dokuczyć.
Suszyli sobie głowy
dzień i noc, coby to
wymyśleć.
Pewnego piękne
go poranku, zaledwie
słońce weszło na nie
bie, chodził już Wol
niak po polu, i oglą
dał zasiewy. Był wi
docznie zadowolony,
poznać to było mo
żna po jego twarzy.
Dłuższy czas przypatrywał się oziminom, które
rosły bardzo bujnie i zapowiadały piękny sprzęt.
Szedł w zamyśleniu dalej i zbliżył się do mie
dzy, o którą toczył spór z sąsiadem. Gdy wtem
spostrzegł na środku miedzy olbrzymiego chło
pa z wzniesioną w górę ręką, w której dzierżył
groźnie kij, a w drugiej trzymał kartę z napi
sem: moje! Patrzy ... a dyć to figura wy
pchana słomą, istne straszydło; widocznie ma
jego przedstawiać... taki sam kapelusz, takie
same wąsy... Zresztą innego podobieństwa
nikt z twarzy tej, zrobionej z papieru, nie wy
czytałby.
Postać ta stała z rozkraczonemi nogami,
jedną nogę na grun
cie Wolniaka, drugą
na Kubiaka.
Wolniak przysta
nął i długo przypa
trywał się słomianej
postaci.
— Poczekaj! —
rzekł gniewnie, gro
żąc w stronę, gd'zie
stała chałupa sąsia
da, — odpłacę ci się
ja pięknem za na
dobne !
Oglądając dalej po
la, rozmyślał jakby
się zemścić na sąsie
dnie, ale nic wymy
śleć nie zdołał.
Minął dzień cały
i nic stanowczego nie
powziął. Dopiero wie
czorem, gdy siedział
przy wieczerzy, ude
rzył się nagle pięścią
w czoło i zerwał ze
stołka.
— Tak, to zrobię!
- zawołał.
Marysia, córka je
go, dwudziestoletnia
dziewczyna, która po
śmierci matki, zajmo
wała się gospodar
stwem domowem, a w tej chwili była zajętą
w kuchni, wpadła przestraszona do izby, nie
wiedząc co się ojcu stało.
— Co ci jest, ojcze?
— Ej, nic... — odrzekł Wolniak i kładł
w usta podwójne porcje, aby prędzej zjeść.
Zmiótłszy wszystko z talerza, wziął czapkę
i wyszedł czemprędzej.
Marysia wyszła za nim aż do sieni.
— Cóż się ojcu stało? — pomyślała w du
chu. — Czyżby spostrzegł.
65
Wolniak przeszedł przez podwórze i za sto
dołą skręcił w pole.
Szedł spiesznym krokiem; zatrzymał się
dopiero, gdy doszedł do miejsca, gdzie się jego
i sąsiada pola schodziły. Księżyc świecił w ca
łej pełni, gwiazdy migotały na niebie, dokoła
panował niczem nie zamącony spokój. Tylko
w duszy Wolniaka nie było spokoju; panowała
tam burza, chęć pomszczenia się za — słomia
ne straszydło.
Obejrzał się na
wszystkie strony —
cisza...
Pochylił się i jak
lis pobiegł na pole
sąsiada, gdzie w do
linie rosły ostrężni-
ce1 ). Tarn zwykł za
stawiać sąsiad łapki
na kuny.
— Może jeszcze
jaka tam będzie —
wyszeptał Wolniak.
Obejrzał wszyst
kie krzaki, kamienie,
przedarł się w głąb
zarośli:
— Jest! — zawo
łał uradowany. —
Czekaj bratku, ucie
szysz się, złowisz du
żego zwierza... Ode
chce ci się zatruwać
mi życie i stawiać
straszydła na drodze.
Pobiegł spiesznie
do domu, zrobił ze
starych szmat dużą
lalę 1 wrócił w to sa
mo miejsce, gdzie by
ło założone żelazo.
Pomału wkładał lalę
w tę łapkę, lecz, nie
stety, nie dość ostrożnie: łapka zatrzasła się
i pochwyciła jego prawą rękę. Krzyk bolesny
wyrwał się z jego piersi; ostre zęby wpiły się
głęboko w rękę.
— Przeklęte żelazo! — stękał Wolniak, sta
rając się drugą ręką łapicę otworzyć. Ale da
remnie; łapica zamknęła się szczelnie, niepodo
bna jej ruszyć.
Co począć? — Krzyczeć? To był jedyny
środek, możeby go kto usłyszał i uwolnił od
samotrzasku... Lecz dokoła nikogo nie widzi,
ani żywej duszy. Najprędzej usłyszałby go są
siad ... czyż podobna narażać się na śmiech
i szyderstwo? Zrozpaczony klął i stękał z bó
lu, — już niepodobno wytrzymać, w oczach mu
się ćmi, już, już, upada...
Wtem usłyszał z dala śpiew; śpiewający
zbliżał się od domostwa sąsiada.
A mnie chwile mile płyną
Z moją Marysią jedyną,
Z moją Marysią, matulu,
Z moją jedyną ...
Wolniak nadstawił
ucha... Co?... z moją
Marysią? A może to
z moją córką?. .. Po
znał głos ... był to
glos syna sąsiada. —
Ha! pomyślał sobie
zachciewa wam się
Marysi... Wierzę, bar
dzo wierzę, — ale nie
doczekanie twoje!
Niedawno temu
był z córką na we
selu i spostrzegł, że
Stach Kubiaków tyl
ko z jego córką tań
czył. Jeszcze tego
trza było ... zakazał
jej ze Stachem tań
czyć, lecz ledwie się
obejrzał, już ci zno
wu w kole wywijają,
aż się ćmi. Wziął te
dy córkę 'za rękę i
poszli do domu. Ale
któż może wiedzieć,
czy się potajemnie
nie widują? Świat
jest zepsuty...
Tymczasem Stach
pomału się zbliżał.
Wolniak poznał go przy świetle księżyca; szedł
ku miedzy, pewnie pod okno Marysi...
Cóż począć? Dłużej już biedak w samo
trzasku wytrzymać nie mógł, więc zawołał
zrozpaczony: — Stachu, Stachu!
Młodzieniec obejrzał się dokoła i zwrócił
w stronę, skąd go głos dochodził.
— Stachu, bywaj! a spiesz się!
Jednym skokiem znalazł się Stach przy
Wolniaku, a widząc go złapanego w samotrza
sku, rozśmiał się serdecznie.
bó
— Ale to ciekawe ... jakim cudem mogliście
się złapać?...
— Zatrzasło się i tyle... przeklęte żelazo.
Otwierajże je czemprędzej, bo już nie wytrzy
mam.
— A to się niezwykły złowił lis — żarto
wał Stach — będzie się ojciec cieszył... jak
zobaczy...
— No, tylko sobie nie kpij, a otwieraj —
żądaj czego chcesz, a dam ci... a nikomu o tern
nie gadaj. Toć mię
dzy nami nienawiści
niema...
— Sąsiad dla mnie
w tej chwili wielce
łaskawy, dawniej tak
nie bywało, naprzy-
kład u Pogorzałków
na weselu ...
— Nie myśl o tein,
tak źle nie było ...
Nie mścij się, bo to
nie po chrześcijań
sku ... Zresztą spra
wy, jakie mam z oj
cem twoim, ciebie nic
nie obchodzą ...
Powiedzieliście,
sąsiedzie, że mogę
żądać co tylko chcę...
czego więc będę żą
dał ...
— A zatem ... do
licha, bo zemdleję ...
•— To tak szybko
nie da się zrobić, po-
czekajno jeszcze
chwilę. Wasza Mary
sia i ja mamy się ku
sobie, o tern wiecie
od dawna. Jeżeli mi Marysię dacie i pobłogo- I
sławicie, otworzę łapicę i nikt o całem zajściu
się nie dowie.
— Niech i tak będzie, pobłogosławię, tylko
otwieraj a prędzej.
Stach schylił się i uwolnił nieszczęśliwego |
sąsiada. Dopiero teraz spostrzegł leżącą na zie
mi lalę. i
— A naco to? — spytał zdziwiony. — Aha,
chcieliście pupę włożyć w łapicę w nadziei, że
się złapie mój ojciec, tymczasem samiście się
złapali: Kto pod kim dołki kopie... Ale słowa
dotrzymacie co się tyczy Marysi i mnie.
— A jużci! Ale co powie na to twój ojciec?
— Z ojcem dam sobie radę; przedłożę, wy-
tłómaczę... i pozwoli.
— A więc zgoda! — odrzekł Wolniak, schy
liwszy się po lalę, aby ją w domu spalić.
Obydwaj poszli zgodnie przez pola do do
mu Wolniaka.
W zagrodzie już zaległa cisza, czeladź po
kładła się do snu, tylko Marysia stała jeszcze
przy oknie i czegoś wyczekiwała ...
— Przyjdzie, czy nie przyjdzie? — pytała,
zaglądając niespokoj
nie do ogrodu.
W tej chwili usły
szała kroki zbliżają
cych się osób. Czeni-
prędzej cofnęła się za
firankę.
— Stach z ojcem..
— wyszeptała — cóż
to ma znaczyć? Czyż
by ojciec go przydy-
bał?... Po kilku mi
nutach otworzyły się
drzwi i do izby wpadł
Stach, wesoły, roz
promieniony.
— Już się więcej
ukrywać nie potrze
bujemy zawołał.'
Ojciec twój po
zwolił mi u was by
wać i niedługo wy
prawimy weselisko.
Czy prawda,
ojcze?
Wolniak kiwnął
głową na znak po
twierdzenia i przyci
snął córkę do piersi.
Poczem wyszedł z
izby i wrócił z dzbankiem dobrego miodu.
— Na zdrowie wasze! — rzekł, nalawszy
kubki — aby zgoda między sąsiadami zapano
wała, a procesy niech licho weźmie! — doda!
Stach i duszkiem wychylił kubek. Po kilku mie
siącach odbyło się wesele Marysi i Stacha
Obydwaj sąsiedzi się pogodzili, skargę cofnęli
i koszta zapłacili do spółki. Odtąd panowała
między nimi zgoda, dość drogo, z ich własnej
winy, okupiona; ale byłaby jeszcze droższa,
gdyby ręki do zgody nie byli

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Niewierna żona