Lubliniec

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BIEG O NÓŻ KOMANDOSA - Nasze Miasto - 06.10.2019

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZIEMIA LUBLINIECKA NIE CHCE DO WOJEWÓDZTWA CZĘSTOCHOWSKIEGO - Wyborcza - 08.08.2020

[madohora]

DWORZEC W LUBLIŃCU PO REMONCIE - www.propertydesign.p

[madohora]

[madohora]

Kościół wzniesiony w 1576 r. w Kościeliskach k. Olesna (w pierwotnej lokalizacji pod wezwaniem Nawiedzenia NMP), przeniesiony do Gwoździan w latach 1976-1978. Świątynia usytuowana na sztucznym wzniesieniu, konstrukcji zrębowej z wieżą konstrukcji słupowej. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, przy nim zakrystia od zachodu. Nawa na rzucie prostokąta z wejściem bocznym od wschodu. Wieża czołowa przylega do nawy od południa , datowana na XVII/XVIII w. o ścianach szalowanych deskami z hełmem ośmiobocznym, baniastym z latarnią. Dach świątyni siodłowy kryty gontem, nad nawą sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę, nakryta baniastym hełmem. Na zewnątrz ściany pobite gontem. Dawne wyposażenie w nowszym kościele parafialnym w Kościeliskach. Wnętrze świątyni w Gwoździanach – współczesne.
Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.

[madohora]

Polski Słownik etymologiczny j. Polskiego podaje, że słowo "gwozd" znaczyło jeszcze w XV w. "las"[12]. Jak podaje Kazimierz Rymut słowo "gwozd" znaczyło tyle co "gęsty las", a "gwozdany" oznaczały pierwotnie "ludzi mieszkających w lesie". To słowo wymarło w języku polskim już kilka stuleci temu i przetrwało tylko u Słoweńców[13]. W łacińskim dokumencie z 1415 r. można znaleźć następujące zdanie: "cum opacis silvis vulgariter gozdy dictis" ("z ciemnymi lasami, które nazywają się w języku [polskim] 'gozdy'). To słowo "gwozd" albo "gozd" wymarło już dawno temu, ale przetrwało w wielu nazwach miejscowych takich jak np. "Gozdów" lub "Gwoździany". O tym, że nazwa miejscowości ma coś wspólnego z lasem świadczy chociażby herb Gwoździan. Nazwa miejscowa Gwoździan ulegała jeszcze przez wieki wielokrotnym zmianom do momentu ukształtowania się jej współczesnej formy. Według książki Visitationsberichte der Diözese Breslau. Archidiakonat Breslau, Oppeln, Liegnitz, Glogau nazwa "villa Gwozdziani" pojawiła się po raz pierwszy w 1679 r., w bliżej nieznanym dokumencie (prawdopodobnie chodzi o protokół kanoniczny wrocławskiej Kurii z tego roku)[14]. Słowo "villa" oznacza po łacinie wieś i nie ma nic wspólnego z willą, która do dziś znajduje się w parku. Mieli tam mieszkać przed stuleciami właściciele okolicznych pól (najprawdopodobniej Niemcy). Nazwa miejscowości musiała powstać zatem znacznie wcześniej. W książce Nachrichten von Ober und Nieder Schlesien Breslauischen Departements aus den Jahren 1743- 1746 pada nazwa "Gwosdzian"[15]. Natomiast w 1783 r. w dziele Beyträge zur Beschreibung von Schlesien mamy do czynienia z nazwą "Gwosczyan"[16]. Tę samą nazwę możemy znaleźć także w dwóch innych książkach: Pierwotne słowiańskie nazwiska miejscowości na Śląsku Pruskim[17] oraz Die älteren Ortsnamen Schlesiens, ihre Entstehung und Bedeutung[18]. Nazwę miejscowości "Gwoździany" i niemiecki odpowiednik "Nagelschmieden", który jest w rzeczywistości wolnym tłumaczeniem (i w dodatku błędnym) z nazwy polskiej, można znaleźć w wyżej już wymienionej książce "Spis miejscowości Śląska Opolskiego"[11] lub w dziele Schlesischer Flurnamensammler[19] Nazwy geograficzne Śląska Opolskiego podają ponadto, że określenie "Gwoździany Mühle" ("młyn gwoździański") odnosiło się do starego młyna, którego zwano też Malinie-, Buczekmühle (od nazwiska ludzi, którzy tam do dzisiaj mieszkają)

[madohora]

Kapliczka św. Anny w Hadrach

[madohora]

W roku 1995 niewielka część obszaru Hadry o powierzchni 35,35 ha przyłączona została do gminy Kochanowice.

[madohora]

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod polską nazwą Stare Huty oraz nazwą niemiecką Althütten. Miejscowość nosiła także nazwę: Szklarnia, a od 1922 nosi obecną nazwę Hucisko.

[madohora]

Jawornica stanowiła dawniej część parafii św. Mikołaja w Lublińcu. Z powodu znacznego oddalenia miejscowości od kościoła parafialnego w Lublińcu oraz rozbudowy Jawornicy, jej mieszkańcy, a przede wszystkim proboszcz w Lublińcu, czynili starania o zezwolenie na budowę nowego kościoła.

[madohora]

Kalina wcześniej stanowiła oddzielną gminę, a miejscowość Herby, będąca dziś siedzibą gminy, wchodziła w skład gminy Kalina.

[madohora]

Pod koniec XVIII w. rodzina uzyskała z rąk króla pruskiego tytuł hrabiowski. Hugo hrabia Radolin-Radoliński w 1888 r. otrzymał tytuł księcia pruskiego i zmienił nazwisko na von Radolin. Mniej więcej w tym samym czasie nabył majątki na Górnym Śląsku, wśród których znalazły się folwarki Panoszów i Patoka. Ostatnim właścicielem przed 1945 r. był Herman Reemtsma.

[madohora]

W elewacji południowej niewielki jednoosiowy centralny ryzalit. Elewacje zachowały dawne podziały, przyziemie i naroża budynku są boniowane, okna w prostokątnych opaskach z gzymsami. Układ wnętrz dwutraktowy, częściowo przekształcony, z korytarzem między traktami i centralnie umieszczoną klatką schodową.

[madohora]

Ze względu na to, że miejscowość zamieszkiwana była w XIX wieku w dużej mierze przez Niemców wyznania ewangelicko-augsburskiego oraz były w niej wybudowane kościół ewangelicki oraz szkoła ewangelicka, przyjęła się też nazwa Piasek Ewangelicki, która jeszcze używana jest przez mieszkańców okolicznych miejscowości. Kościół ewangelicki wybudowany został w roku 1760. W połowie lat 90. XX wieku przeszedł generalny remont.

[madohora]

Powstała prawdopodobnie w drugiej połowie XIX w. w wyniku rozbudowania na południe wsi Kluki na ziemiach majątku Smołdzino. Podlegała parafii luterańskiej Smołdzino. Należała do sołectwa Kluki sołtysa

[madohora]

W Pawełkach znajduje się drewniany kościół pw. Matki Boskiej Fatimskiej, przeniesiony z pobliskiego uroczyska "Brzoza" przez mieszkańców w latach 50. XX wieku. Obiekt ten został na "Brzozie" ufundowany przez hrabiego z Kochcic Ludwika von Ballestrema w 1928 roku. Wówczas jego patronem był święty Hubert. Obecnie kościół stanowi filię parafii w Kochcicach. W 2006 roku na miejscu dawnego kościoła postawiono kapliczkę będącą jego repliką.

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY LINII 74 LUBLINIEC - PAWEŁKI

[madohora]

W centrum wsi wznosi się niewielki drewniany kościół filialny, a właściwie kaplica Matki Boskiej Fatimskiej, przeniesiona w to miejsce w 1956 r. z uroczyska Brzoza w pobliżu Pawełek.

[madohora]

Góra Grojec (365 m n.p.m.) – wapienne wzniesienie znajdujące się w gminie Woźniki na obszarze administracyjnym sołectwa Lubsza. W opinii mieszkańców mylnie przynależy do Psar, jednak z map wynika, że rezerwat leży na terenie Lubszy. Wzgórze to określane jest wśród miejscowej ludności także w wersji zgermanizowanej jako Grojecberg.

[madohora]

[madohora]

Czarny Las. W 1835 roku przyłączono do Śląska obszar leśny zwany Czarnym Lasem. Kilka lat później dokonano wyrębu starodrzewia, które tam rosło. Po czarnym lesie pozostała tylko nazwa. W 1853 roku założono tu osadę dworską - Helenenthal. Sołectwo Czarny Las leży w północnej części gminy. Zajmuje obszar ok. 490 ha z czego 140 to lasy.
Wśród zabytków można wymienić dworek wybudowany na przełomie XIX i XX wieku. Obecnie w dworku znajduje się hotel i restauracja. Widnieje on też w herbie Czarnego Lasu.

[madohora]

POŻAR SZKOŁY W LUBLIŃCU - Interia - 24.09.2020

[madohora]

Hucisko (niem. Althütten) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, we południowo-wschodniej części gminy Boronów.

[madohora]

Kalina

[madohora]

Patoka (niem. Patocka) – kolonia w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Ciasna. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

POŻAR SZKOŁY W LUBLIŃCU - www.tvn24.pl - 24.09.2020

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Od czerwca mieszkańcy bloku socjalnego przy ul. Klonowej w Lublińcu walczą z plagą groźnego dla zdrowia robactwa. Karaluchy wchodzą do mieszkań przez drzwi, okna, a nawet kanalizację. Insekty obsiadają meble, łóżka, ubrania i jedzenie. U jednej z mieszkanek insekt zagnieździł się w uchu. Lokatorzy bloku za zaistniałą sytuację obwiniają władze miasta, ale i sąsiadującą z budynkiem firmę zajmującą się przetwarzaniem odpadów.Gdy lokalne stowarzyszenie „Eko-Zaradni” nagłośniło sprawę, władze miasta zdecydowały się na przeniesienie mieszkańców do innych lokali, a budynek przy Klonowej przeznaczono do rozbiórki. Przenosiny mają jednak potrwać do końca roku. Mieszkańcy Klonowej od początku jako winną zaistniałej sytuacji wskazują firmę, która kilka metrów od posesji, na której znajduje się blok socjalny, przetwarza odpady. Przedsiębiorstwo jednak odpiera te zarzuty. – Obserwowane w ostatnich tygodniach inwazyjne zachowanie karaluchów jest pierwszym tego rodzaju przypadkiem w dotychczasowej działalności firmy i kategorycznie nie wynika ono z zaniedbań po stronie
naszej spółki – czytamy w oświadczeniu firmy Makpol Recykling.Mimo zapewnień firmy Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Katowicach wszczął kontrolę w zakładzie przetwarzającym odpady. – W związku z wpływającymi do Inspektoratu interwencjami dotyczącymi uciążliwości generowanych przez firmę (pojawienie się insektów na okolicznych posesjach) oraz ze względu na możliwe nieprawidłowości w zakresie gospodarki odpadami, 23 sierpnia 2021 r. Inspektorat rozpoczął kontrolę interwencyjną. Będzie ona dotyczyć między innymi sposobu, w jaki firma prowadzi działalność w zakresie produkcji paliwa alternatywnego, czy przestrzegane są zapisy pozwoleń i decyzji, na podstawie których prowadzona jest działalność oraz sposób gospodarowania odpadami. Na tym etapie
kontroli trudno jest wyciągać wnioski. Będzie to możliwe dopiero po zakończeniu działań kontrolnych – poinformowała naszą redakcję Małgorzata Zielonka, rzecznik prasowy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Katowicach.Kwestią karaluchów zajął się też lubliniecki sanepid, który w lakonicznym komunikacie poinformował o swoich czynnościach.
– Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Lublińcu podejmuje działania inspekcyjne w zakresie sytuacji w budynku socjalnym przy ul. Klonowej w Lublińcu – przekazała Teresa Gruza, państwowy powiatowy inspektor sanitarny w Lublińcu. Okazuje się, że robactwo rozpleniło się już w okolicy. Karaluchy znaleźli u siebie mieszkańcy położonych nieopodal domów. Plagi obawiają się
także pracownicy tartaku, warsztatu samochodowego, składu węgla, a nawet władze Składnicy Agencji
Rezerw Materiałowych w Lublińcu

[madohora]

WCIĄŻ NIEPEWNA SYTUACJA MIESZKAŃCÓW LUBLIŃCA - www.tvp.pl - 05.10.2021

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LUBLINIEC NA ZNACZKU POCZTOWYM - Życie Częstochowy - 26.06.2022

[madohora]

LUBLINIEC. TRWA FESTIWAL ŻYCIA - Gość - 05.07.2022

[madohora]

[madohora]

LUBLINIEC. OFIARA I OPRAWCA MIESZKALI POD JEDNYM DACHEM - www.msn.com.pl - 19.01.2023

[madohora]

[madohora]

Położony w północno-zachodniej części nowo powstałej diecezji gliwickiej Lubliniec był największy radości;; dzieciństwa i wczesnej młodości Edyty Stein - czyli bl. Teresy Benedykty od Krzyża - niemieckiej Żydówki, nawróconej następnie na katolicyzm, karmelitanki, zagazowanej w Oświęcimiu-Brzezince 7 sierpnia 1942 r. Nie urodziła się jednak w Lublińcu, lecz we Wrocławiu 12 października 1891 r. W Lublińcu mieszkali jej dziardkowie ze strony matki -Courantowie. Do dziś stoi tu w pobliżu rynku u wylotu ulicy Edyty Stein duży narożny dom, a na nim widnieje oryginalny odrestaurowany napis firmowy dziadka Samuela „S. Courant”.
Gdy matka Augusta wyszła za mąż za Zygfryda Stein, rodzice Edyty po ślubie mieszkali przez kilka lat w naszym obecnie mieście diecezjalnym - w Gliwicach. Tu urodziło się troje jej starszego rodzeństwa. Na skutek problemów bytowych Steinowie wyprowadzili się jednak z Gliwic, „udali się oni w ojczyste strony
mojej matki”- jak zapisze później Edyta w swojej autobiografii pt. „Dzieje pewnej rodziny żydowskiej” - czyli do Lublińca i zamieszkali u rodziców matki, Courantów. Po przyjściu na świat kolejnej trójki rodzeństwa dość liczna już rodzina z powodu pogłębiających się trudności materialnych wyprowadziła się z kolei do miasta urodzenia Edyty - do Wrocławia. Jednak Lubliniec pozostał jej miastem ukochanym. Przyszła konwertytka, karmelitanka, męczennica oświęcimska i błogosławiona Kościoła katolickiego przyjeżdżała tu jako paroletnia dziewczynka i później do dziadków na wakacje. W swej wzruszającej autobiografii zanotuje: „Dom pozostał zawsze centrum dla tej szeróko rozgałęzionej i rozsypanej ro dziny. «.Jadę do domu» - mawiała moja sędziwa matka, gdy się tam wybierała. Dla nas, dzieci, nie było większej radości
jak wakacyjny wyjazd do krewnych w ,Lublińcu (...). W tym małym miasteczku cieszyłyśmy się wielki) swobody, gdyż specjalnie się nami nic zajmowano, oprócz, lego, by było nam dobrze i bysmy byli zadowoleni. W obszernym domu dziadka można się było zupełnie inaczej poruszać niż w naszym ciasnym mieszkaniu czynszowym we Wrocławiu w latach naszego dzieciństwa Znaliśmy tu każdy kąt i każdy radośnie witaliśmy (...). W dni targowe, kiedy do sklepu napływali gospodarze i nie starczało rąk, aby ich obsłużyć, mogliśmy - gdy już byliśmy więksi trochę w tym pomagać. Jaka duma nas rozpierała z powodu naszej znajomości okruchów polskiego narzecza śląskiego pozwalajęcej nam porozumieć się z klientami (...)”