Lubliniec

[madohora]

Rusinowicc - niewielka miejscowość
pośród lublinicckich lasów. Niska zabu
dowa i węskie drogi w większości pozba
wione chodników. Zdaje się, że rytm ży
cia tej miejscowości wyznacza j;/ w pewien
sposób regularnie opuszczane zapory ko
lejowe wraz z przejazdem kolejnego po-
cięgu. Jest tu spokojnie, cicho.
Nic dziwi więc, że na miejsce Rchabili-
tacyjno-Ldukacyjnego Ośrodka dla
Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej
wybrano właśnie tę miejscowość. W roku
1990, kiedy to projekt - autorstwa inż.
arch, .lacka Lewandowskiego i inż. arch.
Zygmunta Radziewicza-Winnickiego we
współpracy z inż. Walterem Kapłanem
z amerykańskiej fundacji „Project l lope”
- został zatwierdzony, rozpoczęto budo
wę. Początkowo nad realizację tego
przedsięwzięcia czuwał ks. Henryk Go
łek. Po jego tragicznej śmierci rolę tę
przejęl kolejny proboszcz w Rusmowi-
cach. ks. Franciszek Baliom Budowę za
kończono w styczniu 1994 r., a w kwietniu
pojawiły się tutaj pierwsze dzieci na wóz
kach inwalidzkich. Dzięki funduszom
Wspólnej Komisji ds. Pomocy Humani
tarnej przy Ambasadzie USA w Warsza
wie, a także pomocy finansowej Ojca
Świętego i Episkopatu Włoch stanęl
ośrodek funkcjonalny, nowoczesny, bar
dzo dobrze wyposażony.
Niebieskie drogowskazy umieszczone
na skrzyżowaniach rusinowickicli ulic
bezbłędnie kieruję do ośrodka. W końcu
s'ajemy przed rozłożystym, płaskim
kompleksem o nowoczesnej iormic.
Wszyscy przyjeżdżający tu witani sę w ob
szernym. oszklonym holu. Ośrodek
przyjmuje dzieci i młodzież z dysfunkcję
narzędów ruchu, a także chorych na cu
krzycę insulinozależnę.
Rehabilitantami sę rodzice
Właśnie rozpoczęl się ósmy turnus
edukacyjno Hhabilitacyjny. Przez 28 dni
dzieci wraz z opiekunami - naj częście j ,e-
dnym z rodziców - będę tutaj mieszkać i
razem uczyć się, l}Jwić, wykonywftć ćwi
czenia, a także odpoczywać. Specyfikę
tego ośrodka jest bowiem udział rodzi-
ców w rehabilitacji dzieci. Przyjeżdża jęc
ze swoimi niepełnosprawnymi dziećmi do
Rusinowie nie oddaj;; ich w ręce pracuję-
cych tutai fachowców, ale pod ich okiem
sami staję sit, rchabu (antami.
Kilka tygpdni w rusinowickim yśrodku
jest czasem ciężkiej pracy zarowno dla
dzieci, jak i rodziców - w formie zabawy,
urozmaiconych ćwiczeń - ale jednak pra
cy. Zajęcia rehabilitacyjne odbywaj;; się
tutaj przed i po południu. Rodzice przy
jeżdżaj;; tu z różnymi oczekiwaniami,
pragnieniami, obawami, ale i wcześniej
szymi doświadcżemami - nie żawsze do
brymi. Żaden pobyt w ośrodku nie zastę-
pi 24 godzin na dobę spędzonych razem z
dziećmi w domu. I to właśnie od codzien
nej pracy z dziećmi zależy, jakie postępy
zrobię. Dlatego właśnie założeniem oś
rodka w Rusinowicach jest pomoc w tej
codziennej rehabilitacji domowej. Pobyt
tutaj jest jakimś epizodem w ich życiu,
z którego doświadczeń mogę później korzystać
Nasza praca jest zapoczętkowamcm
czegoś - mówi jedna z terapeutek. - Ma
być pomocę w codziennym życiu. Nawet
nie tyle uczymy konkretnych ćwiczeń -
chociaż rodzice uważnie' „podględaję”,
co można wykorzystać w domu - ale
„uczymy ' praktycznego, codziennego ży
cia: jak dziecko nosić, jak je sadzać, jak
karmić.
Chwilę wcześniej rehabilitantka poka
zywała mamie, jak ustawić dziecku nóżki
na wózku. I choć poczętkowo wydaje się
to beznadziejne, bo stopy zaraz zjeżdżaj;;
w dół - trzeba je poprawiać choćby co
chwilę. Aż pozostanę na właściwym miej
scu.
„Odczarowanie" mitów
Mama małego Szymona była już w in
nych ośrodkach, zna różne metody tera
peutyczne, ćwiczy z synkiem w domu.
Inni rodzice pewne rzeczy słyszę po raz
pierwszy. Tutaj maję możliwość szersze
go spojrzenia na rehabilitację dziecka -
uwolnieni;1 sięjdd wiary w jednę metodę,
poszukiwania „cudownego" środka, cza
sem pozbawienia się złudzeń. Rodzice
tracęc złudzenia, zyskuję zarazem wiarę,
że dzięki systematycznej pracy dziecko
może się rozwijać i może normalnie żyć
mimo swojej niepełnosprawności.
- Nasz ośiodek proponuje pelnę reha
bilitację- i lizycznę, i psychiczni;. Jest to
intensywna praca i ogromny wysiłek -
mówi dr n. med. Kazimierz Berezowski.
- Ale jest to potrzebne, bo przecież dziec
ko w domu powinno być rehabilitowane
przez rodziców. Ważna jest tutaj otwar
tość na różne metody i przekonanie, że
dziecko niepełnosprawne może żyć nor
malnie, samodzielnie.
Ośrodek proponuje pełną rehabilitację fizyczną i psychiczną
Czasem właśnie w ośrodku wydarza się
w rozwoju dziecka cos, co jest dla rodzi
ców „cudem’ . Tak było z 9-lctnim Bar
lt stem, który pierwsze w życiu kroki po
stawił tu, w Rusinowicach. Tak też było
z 11-letnim chłopcem poruszajęcym -ię
na wózku, niewiele mówięcym, a przede
wszystl im nie akccptujęcym swojej inno
ści. Dla niego także tutaj stało się coś bar
dzo ważnego. Przede wszystkim zaprag
nął wstać z wózka... i tak się stało podczas
jednego z. nabożeństw. Czasami jednak
nie wydarza się nic, co można by określić
„pierwszym krokiem", i to wcale nic
oznacza, że pobyt w ośrodku nie był zna-
częcy.
Nowocześnie i domowo
Przechodzęc przez kolejne części oś
rodka mija się zespół pomieszczeń do re
habilitacji, trzy zespoły dziesięciopoko-
jowc, w których mieszkaję dzieci z rodzi
cami. Dalej sala gimnastyczna z mnó
stwem kolorowych, większych i mniej
szych, piłek. Na rozłożonych materacach
rodzice wykonuję z dziećmi ćwiczenia
W pogodne dni promienie zachodzęccgo
słońca wypełniaj cal;; salę. W następ
nym pomieszczeniu dzieci zwykle najbar
dziej lubię przebywać. Basen z możliwoś
ci wodnych masaży przycięga nawet
tych, którzy niechętnie ćwiczę.
Miejsca do zabawy i wspólnych zajęć
ozdobione sę pracami dzieci. Kolorowe
obrazki, drobne przedmioty wypełniaj;;
wnętrza i nadají) im cieplejszy, domowy
charakter. Pozostały przecież po tych,
którzy przez kilka tygodni byli tu domow
nikami. Ktoś wykleił kolorowymi kulka
mi papieru wielkiego muchomora, ktoś
inny białę kaczkę. Pośród tych koloro
wych ozdób siedzę w kółeczku dzieci
wraz z opiekunami i rchabihtantkę. Zda
leka słychać ich śpiew, co chwila przery
wany wybuchem gromkiego śmiechu.
Psycholog w ośrodku opiekuje się
dziećmi, a także służy radę rodzicom
w ich własnych problemach.
- Po wieczorze terapeutycznym, który
był dwa dni przed końcem ostatniego tur
nusu, następnego dnia ustawiła się przed
moim pokojem cała kolejka - mówi Jan
Tomiczek, psycholog. - Rodzice tych
dzieci często sę po prostu zmęczeni. Przy
chodzę do kogoś, kto ich zrozumie. Czę
sto w' takiej rozmowie nic potrzeba słów.
Kiedy jest ciepło, opiekunowie mogę
wybrać się z, dziećmi na spacer. Obiekt
otoczony jest rozległym, zielonym tere
nem. Ci, którzy wolę posiedzieć na świe
żym powietrzu, wybierają patia, także
ozdobione zielenię.
W kolejce
Do tej pory w Rusinowicach nic poja
wiły się dzieci poniżej 3 lat. Ks. Franci
szek Balion, dyrektor ośrodka, ma jed
nak nadzieję, że zostanie zorganizowany
turnus także i dla nich. Problem leży
w pewnych zmianach technicznych, np.
przystosowaniu kuchni do innego kar
mienia. To wymaga środków finanso
wych, ośrodek w tym względzie liczy na
obiecaną dotację z Ministerstwa Zdro
wia. W tej chwili w dokumentacji leży 50
wniosków dzieci poniżej 3 lat, czekają
cych na swoję kolejkę, czyli w obecnej sy
tuacji na swoje trzecie urodziny. A prze
cież w przypadku tych schorzeń liczy się
każdy miesiąc.
Do Rusinowie przyjeżdżaj dzieci z ca
łej Polski. Kole jka jest długa - aktualnie
jest 300 oczekujących. Spotykają się z fa
chową pomocą, otwartością i życzliwo
ści - tak wykazała ankieta przeprowa
dzona wśród uczestników jednego turnu
su.
- Chciałbym, żeby pracowali tu ludzie,
którzy czuję się powołani. Tego miejsca
nie można porównać z sanatorium czy
szpitalem - mówi ks. Franciszek Balion. -
Troszczymy się tuta j o całego człowieka -
w sensie fizycznym i duchowym. Niektó
rzy z przyjeżdżających tu opiekunów
przeżywaj cos na kształt rekolekcji, wra
caj;; do modlitwy, po latach przystępuję
do spowiedzi.

[madohora]

WIADUKT W LUBLIŃCU JUŻ ZAMKNIĘTY - www.msn.com.pl - 04.06.2023

[madohora]

W Pawełkach za namową ówczesnego proboszcza Kochanowic ks. Józefa Myrcika zmieniono wezwanie kaplicy, bowiem umieszczony niegdyś w ołtarzu obraz św. Huberta w niewyjaśnionych okolicznościach zaginął.

[madohora]

.

[madohora]

Łebki leżą na terenie ziemi kłobuckiej, która jest częścią historycznej Małopolski, tuż przy granicy z ziemią lubliniecką, położoną w historycznych granicach Górnego Śląska

[madohora]

W roku 2006 w pobliżu miejscowości zbudowana została leśna kapliczka jako pamiątka ukazania się Matki Boskiej jednej z mieszkanek miejscowości.

[madohora]

W bardzo zróżnicowanym podszycie występuje m.in. czeremcha zwyczajna i kruszyna pospolita, a w bogatym runie m.in. zawilec gajowy, gajowiec żółty, tojeść pospolita, przytulia błotna, pokrzywa zwyczajna, niecierpek pospolity, szczawik zajęczy, jaskier rozłogowy i śledziennica skrętolistna. Z mchów w rezerwacie rośnie m.in. mokradłosz kończysty.

[madohora]

Nazwa wywodzi się od staropolskiej nazwy zawodu Łagiewnika czyli rzemieślnika wytwarzającego naczynia klepkowe. Heinrich Adamy swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia jako najstarszą zanotowaną nazwę miejscowości Lagiewnice podając jej znaczenie "Bottcherdorf" czyli po polsku "Wieś bednarzy

[madohora]

Wędzina (niem. Wendzin) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Ciasna, nad Liswartą. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Wędzina, niem. Wendzin, dobra i wś u zbiegu rz. Liswarty z rzeką Sehirlint, pow. lubliniecki, par. kat. Sieraków, ew. Mollna. W r. 1885 dobra miały 985 ha, 15 dm., 209 mk. (14 ew.); wś 802 ha, 93 dom., 680 mk. (9 ew.).
Przy wsi os. Gruszki (Gruschken).

[madohora]

AUTOBUS NR 9 LUBLINIEC - WĘDZINA

[madohora]

Na terenie Pawonkowa znajdują się:

Urząd Gminy w Pawonkowie
Publiczna Szkoła Podstawowa
Publiczne Przedszkole im. Pluszowego Misia
Posterunek Policji
Urząd Pocztowy
Niepubliczny Zespół Opieki Zdrowotnej ARKADIA
Jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, rok założenia 1922
Ludowy Klub Sportowy "Orzeł" Pawonków
Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Katarzyny
Tłocznia olejów roślinnych AP Trans Energy
stacja kolejowa Pawonków

W latach 1954-1972 wieś była siedzibą władz gromady Pawonków.

[madohora]

Po pożarze wzniesiono następny ok. 1500 roku, który dotrwał do końca XVIII w. Do parafii należały miejscowości Pludry, Pietraszów, Zawadzkie, Łagiewniki Małe, Skrzydłowice i Dzielna. Pierwszym proboszczem o którym istnieje zapis w dokumentach parafialnych jest ksiądz proboszcz Jerzy Częstochomista. W XVII wieku fundatorem kościoła był ówczesny właściciel części Pawonkowa von Lassota, który miał decydujący głos w sprawie obsadzenia ówczesnej parafii.

[madohora]

Na placu kościelnym po lewej stronie znajduje się również mogiła ziemna, która świadczy o tym, iż teren ten był niegdyś przykościelnym cmentarzem .prawdopodobnie do KońcaXIX wieku chowano tam zmarłych.

[madohora]

Pisząc o dziejach kościoła należy wspomnieć o pochodzącym z Pawonkowa Janie Teofilu Strachowitzu. Urodził się w 1674 roku jako syn właściciela części dóbr Pawonkowa. Po ukończeniu studiów teologicznych w Wiedniu przyjął święcenia kapłańskie w 1700 roku. Jedenaście lat później został proboszczem parafii lublinieckiej pod wezwaniem św. Mikołaja. W czasie proboszczowania ksiądz Strachowitz zbudował nową plebanię oraz naprawił obiekty folwarczne, na co wydał z własnych zasobów 509 talarów, a magistrat miasta dołożył 30 talarów. W 1716 roku objął stanowisko dziekana nowo utworzonego dekanatu lublinieckiego, do którego przeniesiono parafię pawonkowską. Wszystkie dokumenty, które stworzył Jan Teofil Starchowitz w swej służbie kapłańskiej spisał w języku polskim.

[madohora]

W czasie proboszczowania księdza Józefa Hachuskiego do Pawonkowa sprowadzono dwie Siostry Elżbietanki. Inicjatorką sprowadzenia ich z Lublińca w 1907 roku, była pani Tkaczowa ówczesna właścicielka części dóbr Pawonkowa. Zanim wybudowano dla nich dom, wynajmowały mieszkanie u pana Franciszka Grabińskiego. Swą działalność rozpoczęły od założenia przedszkola oraz pomocy na rzecz ubogich mieszkańców wsi. W 1934 roku ksiądz Franciszek Florek zakupił od pana Fideloka parcelę, na której w 1935 roku wybudowano przez mieszkańców Pawonkowa dom dla sióstr.

[madohora]

Pierwszy kościół w Pawonkowie wybudowany został już w 1376 roku, miał murowane prezbiterium i nawę z drzewa modrzewiowego . Kościół ów spłonął. Nowy kościół wzniesiono około 1500 roku. Fundatorem kościoła był ówczesny właściciel części Pawonkowa von Lassota. Kościół ten dotrwał do końca XVII w.

[madohora]

W latach 70 ubiegłego wieku za ks. proboszcza Oswalda Niedzieli wykonano prace remontowo-konserwacyjne kościoła. Podczas tych prac odkryto, że obraz św. Katarzyny kryje pod sobą autentyk z roku 1806. Ołtarz, kolumny, ołtarze boczne , chrzcielnica, ambona i balaski były ciemnobrązowe z ozdobami złoconymi. Przemalowano na kolor biały. Dobudowano także łuk dzielący prezbiterium z nawą na wniosek konserwatorów i namalowano świętych Piotra i Pawła.

[madohora]

Starania o przyjęcie do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie w 1936 roku zakończyły się niepowodzeniem. Rozpoczął więc studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego został przyjęty w 1937 roku. Po wybuchu wojny w 1939 roku w tzw. palcówce jawnie przyznawał się do polskości. Z tego powodu musiał się ukrywać m.in. w okolicach Opola. Bp Adamski dał mu list polecający do kard. Bertrama z prośbą o kontynuację drogi do kapłaństwa w Seminarium wrocławskim. Po krótkim pobycie w Widnawie, w maju 1940 roku opuścił seminarium i dzięki ks. F. Strzyżowi podjął dalszą formację do kapłaństwa w St. Pölten w Austrii. Tam otrzymał święcenia kapłańskie 27 października 1941.

[madohora]

Autobusami nr 6 i 7 z Dobrodzienia

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 6

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 7

[madohora]

ROZBIÓRKA WIADUKTU W LUBLIŃCU - www.msn.com.pl - 19.06.2023

[madohora]

Łagiewniki Małe (niem. Klein-Lagiewnik) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Pawonków.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W tym samym stylu wybudowano w 1831 roku plebanię. Elementy stolarki drzwiowej zachowały się przez prawie 200 lat. Za plebanią znajduje się budynek gospodarczy posiadający stare belki z datami 1690 i 1768.

[madohora]

Pierwszym proboszczem nowego kościoła był ks. Józef Beder. Kościół poświęcono 12 września 1811 roku, a konsekrowano 22 września 1816 roku. Elementy stolarki drzwiowej zachowały się przez prawie 200 lat. Nieco później (ok. 1883 rok) dobudowano wysoką wieżę, która nadaje budowli późno klasycystyczny charakter. Szkic projektu wieży wraz z kościołem i jego otoczeniem zachował się w dokumentach parafialnych. W tym samym stylu wybudowano w 1831 roku plebanię. Za plebanią znajduje się budynek gospodarczy posiadający stare belki z datami 1690 i 1768.

[madohora]

U schyłku XIX wieku powstał nowy cmentarz. Najstarszy zachowany grób pochodzi z roku 1901 i ma tablicę z epitafium spisanym po polsku, choć na innych grobach są tablice z elementami gotyckiej niemczyzny.

[madohora]

Kurażko Józef (1929-2014), proboszcz w Olszynie i Pawonkowie

Urodził się 3 lutego 1929 w Świętochłowicach. Po maturze w liceum chorzowskim wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. 13 listopada 1955 w katowickiej Katedrze Chrystusa Króla przyjął święcenia kapłańskie z rąk bpa Zdzisława Golińskiego, zaś 20 listopada odprawił swoją Mszę św. prymicyjną w kościele parafialnym św. Józefa w Świętochłowicach-Zgodzie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jedna pani z Lublińca
Chciała wyjść za dziedzica
Lecz powiem to tak
Arystokratów brak
Los jej przysłał Ukraińca

[madohora]

Lubliniec powstał wokół zamku myśliwskiego i kaplicy, które około 1272 roku zbudował książę Władysław Opolski. Na miejscu dawnej kaplicy wybudowano później dzisiejszy kościół parafialny pod wezwaniem świętego Mikołaja.
Legenda głosi, że władca wielokrotnie przybywający na te tereny w celach łowieckich wypowiedział słowa „Lubi mi się tu być”. Od tego zdania wzięła się nazwa miasta Lublin, lecz w późniejszym czasie celem odróżnienia od Lublina małopolskiego przyjęto nazwę Lubliniec.

[madohora]

W następnych latach zaczęły powstawać w Lublińcu cechy:

1502 - przywileje cechowe dla tkaczy,
1585 - przywileje dla kowali
1587 - cech płócienników
1608 - cech rzeźników
1612 - cech kuśnierzy
1648 - cech krawiecki
1653 - cech piekarzy
1668 - (przywileje od króla polskiego Jana Kazimierza) cech szewców

[madohora]

Lubliniec zdołał również zachować pełne prawa miejskie w okresie, gdy wiele innych miast śląskich spadło do rzędu tzw. miasteczek targowych.

[madohora]

W 1893 roku władze prowincji Śląskiej zakupiły również dawny zamek lubliniecki i założyły tam szpital dla ubogiej ludności na 340 łóżek. W latach 1895-1896 został on przekształcony w istniejący dotychczas zakład psychiatryczny.

[madohora]

Lubliniec stał się ważnym węzłem komunikacyjnym liczącym w 1914 r. około 5 tyś. Mieszkańców i posiadającym połączenie z miastami przemysłowymi Górnego Śląska, Opolem, Poznaniem, Wrocławiem, Częstochową. Jest też siedzibą władz administracyjnych powiatu.

[madohora]

Lubliniec,
m. powiatowe w województwie śląskim, na pograniczu Równiny Opolskiej i Progu Woźnickiego, nad Lublinicą i Leśnicą (prawe dopływy Małej Panwi).

[madohora]

założony ok. 1270; prawa miejskie 1300; od 1. poł. XIV w. pod zwierzchnictwem Czech, dzielił losy polit. Śląska, do 1532 w posiadaniu Piastów opolskich; od 1742 w państwie pruskim; w XIV–XVI w. miasto o charakterze rzemieślniczo-handl., od 1871 połączenie kol., m.in. z Częstochową; w XIX w. ośr. walki z germanizacją (m.in. wydano tu prace J. Lompy); udział mieszkańców w powstaniach śląskich 1919–21; 1922 L. włączony do Polski; we IX 1939 po wkroczeniu Niemców egzekucja obrońców miasta (m.in. byłych powstańców śląskich i harcerzy); w szpitalu dla nerwowo chorych Niemcy zamordowali 194 dzieci; 1743–1975 i od 1999 siedziba powiatu. Duży ośr. przemysłu włók. oraz elektromaszynowy, chem., materiałów budowlanych, drzewnego i spoż.; duże gospodarstwa ogrodnicze; zakład dla dzieci głuchych, szpital dla nerwowo i psychicznie chorych; węzeł kol. i drogowy. W południowej części L. tereny leśne, stawy — miejsce świątecznego wypoczynku.

[madohora]

Courant otrzymał wykształcenie średnie w Niemczech i Szwajcarii oraz doktorat na Uniwersytecie w Getyngi w 1910 roku pod rządami Davida Hilberta. Przez następne cztery lata uczył matematyki w Getyngi. Następnie, w wieku 26 lat, jego nauczanie i badania zostały przerwane przez I wojnę światową. Kilka lat po wojnie Courant powrócił do Getyngi, gdzie założył (1922) i był dyrektorem instytutu matematycznego uniwersytetu. Podczas pobytu w instytucie napisał dwutomowy traktat z Hilbertem, Metody Fizyki Matematycznej (1953–62; pierwotnie opublikowany w języku niemieckim, 1924–37), dzieło, które rozwijało ewolucję mechaniki kwantowej.

[madohora]

[madohora]

300 milionów lat p.n.e. Lubecko i Śląsk leży na wysokości równika, na południowej półkuli.

[madohora]

Nazwa wywodzi się od polskiej nazwy drzewa – wierzby[4]. Niemiecki geograf oraz językoznawca Heinrich Adamy zaliczył ją do grupy miejscowości, których nazwy wywodzą się od tego drzewa – "von wierzba = Weide". W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia jako najwcześniej zanotowaną nazwę wsi w formie Wiersbie podając jej znaczenie "Weidenbusch" – "Wierzbowe zarośla"

[madohora]

[madohora]

W latach trzydziestych XX w. pałac został upaństwowiony. W 1939 r. umieszczono w nim szpital polowy, a później oddział szpitala psychiatrycznego w Lublińcu. Pod koniec drugiej wojny światowej pożar uszkodził dach i górne piętro zabytku.

[madohora]

Elewacja frontowa dziewięcioosiowa, z centralnie umieszczonym trzyosiowym ryzalitem, mieszczącym wejście, ponad którym taras wsparty na czterech kolumnach. Ryzalit wieńczy trójkątny przyczółek, w nim kartusz herbowy i data 1913 r., odnosząca się do budowy bądź remontu pałacu. W elewacji tylnej analogiczny ryzalit poprzedzony tarasem. Na skutek niedawno przeprowadzonego remontu budynek nie posiada cech stylowych.

[madohora]

Parafia Trójcy Świętej w Ciasnej

Ciasna, podobnie jak Zborowskie, znajdowała się na obszarze parafii lubeckiej i jeszcze na krótko przed wkopaniem kamieni na nowej granicy między Niemcami i Polską niektórzy jej mieszkańcy łudzili się, że wszystko zostanie po staremu i nie każą im chodzić do budującego się już kościoła w Zborowskiem. Ponieważ jednak granica stała się w roku 1922 faktem dokonanym a nieuchronne stało się również przyłączenie do nowej parafii. Ciasna weszła w skład kuracji w Zborowskiem, dla której jednostką nadrzędną stał się dekanat oleski (Archipresbyterat Rosenberg) z trzynastoma parafiami.

[madohora]

Terytorium ciasneńskiej filii objęło wszystkie przysiółki pod nową granicą z Polską - Pustkowie, Knieciowe, Pietruchowe („col"), w części zachodniej sześć domów Kolonii Dzielna, także Nowy Dwór i Plaszczok. Włączenie tych dwóch ostatnich części poszło najtrudniej, ponieważ od roku 1926 wlokło się przekazanie ich parafii (kuracji) w Zborowskiem przez parafię w Sierakowie.

[madohora]

Pierwszym wikarym proboszcza Kulesy z miejscem zamieszkania w Ciasnej mianowano 27. lipca 1963 roku pochodzącego z Byczyny księdza Józefa Malicha, poprzednio - od wyświęcenia w roku 1957 - wikarego w Sławięcicach. Ksiądz Malich wynajmuje u państwa Aniołów naprzeciw kościoła dwa pokoje, w których mieszka i prowadzi kancelarię, próbuje też od razu wybudować probostwo, ale mimo gromadzonych materiałów ówczesne przepisy i niechęć władz krzyżują mu plany. Po kilku miesiącach pobytu w Ciasnej musi się zająć kościołem w Jeżowej, wtedy jeszcze filią Sierakowa.

[madohora]

C iasna, nicm. Cziasnau, wś i dobra, pow lubliniecki, o 12 kil. od Lublińca. Dobra, z folwarkam i Swirz, Jaśkowe, Gajdowe, Jeżowa Molna i Neuhof, mają 8500 m. rozl. (2299 m. roli ornej, 5208 m. lasu), gorzelnię, rudę żelaza, wysoki piec, fabrykę wyrobów żel. i g linianych. W ś ma 717 m. rozl. Par. kat. Lubecko. W pobliżu znaczne staw y. Przez C. przechodzi trak t olesińsko-lubliniecki

[madohora]

Jeżowa (niem. Jezowa) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Ciasna.

[madohora]

Kościół św. Jadwigi w Jeżowej – rzymskokatolicki kościół filialny położony we wsi Jeżowa (powiat lubliniecki, województwo śląskie). Należy do parafii Trójcy Świętej w Ciasnej.

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ JADWIGI W JEŻOWEJ

Od połowy XVII wieku przez kolejne trzy stulecia jeżowianie należeli do parafii w Sierakowie, a jeszcze wcześniej do Lubecka. Proboszczom lubeckim i sierakowskim świadczyli snopowe – inaczej dziesięcinę, znaną też tutaj jako podatek kościelny w pieniądzu i zbożu. Czynili tak do roku 1871, kiedy razem z mieszkańcami Sierakowa, Molnej, Wędziny i Panoszowa wykupili swoje zobowiązanie za ogólną sumę 1280 talarów. Zgodnie z urzędowym cennikiem (nie było „co łaska”) płacili również za różnorodne czynności duszpasterskie np. od chrztu 4 srebrne grosze czyli czeskie, od ślubu drugiej klasy 1 talar (ok. 32 grosze), od pogrzebu trzeciej klasy – 15, czwartej – 6 czeskich (połowa XVIII wieku). Parafianie przekazywali też kościołowi pieniądze w formie tzw. Fundacji, czyli kwot podlegających normalnemu oprocentowaniu, z czego ksiądz otrzymując pewną część zobowiązany był odprawić określoną ilość mszy.

[madohora]

ościół pod wezwaniem św. Jadwigi został konsekrowany w 1960 roku. Kiedy w roku 1964 Jeżowa przechodziła do parafii Ciasna, po 300 latach obecności w parafii Sieraków, kończono prace wyposażeniowe, choć brakowało jeszcze ważnego elementu architektonicznego: wieży (w tamtych czasach nie otrzymano zgody na jej budowę z powodu okolicznej jednostki wojskowej). Wieża jest już ukończona. Prace nad jej budową zakończyły się w listopadzie 2008 roku i trwały 7 miesięcy.

[madohora]

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod polską nazwą Zborowski, która wówczas była w tej samej formie używana w języku niemieckim. Spis wymienia również liczne przysiółki, kolonie oraz folwarki leżące we wsi lub jej pobliżu: Brzegi, Brzezinke zanotowana również pod nazwą Nauhof, a także Drindowe, Stachowe, Fila, Jenczowskie, Kaczmarzik, Leng, Paris, Pienki, Statek, Schwierz oraz Spiewok.

[madohora]

KOŚCIÓŁ PODWYŻSZENIA KRZYŻA W ZBOROWSKIEM

Panoramę wsi wieńczy neobarokowy kościół parafialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego wybudowany w latach 1922-1923. Pod przewodnictwem miejscowego Proboszcza parafianie podejmują wiele inicjatyw służących odnowie wsi oraz zachowaniu dziedzictwa kulturowego historycznego miejscowości. Duża część tych działań np. obchody tradycyjnych świąt, dożynki wiejskie, realizowana jest na terenie otaczającym Kościół Parafialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego, a część również w samym kościele. Z tego punktu widzenia kościół i otaczający go teren posiadają szczególne znaczenie dla zaspokajania potrzeb społeczno-duchowych mieszkańców wsi Zborowskie. Ze względu na cechy funkcjonalno-przestrzenne terenu, na którym znajduje się kościółek jak i sam zabytkowy charakter tej świątyni i kościół i teren mogą w jeszcze większym stopniu realizować potrzeby lokalnej społeczności.

[madohora]

[madohora]

Fajki eksportowano do Anglii i Holandii, kupowali je całymi skrzyniami marynarze wyruszający w długie rejsy, palili mieszczanie i wszyscy ci, którzy uważali się za nowoczesnych i młodych. Ludzie starsi i bardziej tradycyjni woleli nadal fajki drewniane uważając je za wygodniejsze i bardziej pewne – używając obydwu rąk do pracy można mocniej ścisnąć zębami cybuch bez obaw jego skruszenia. Spośród pięciu produkowanych w Zborowskiem rozmiarów najpopularniejszych był typ tzw. Rabals o długości 27 cali. Za tysiąc sztuk tej odmiany płacono 14-15 talarów, co porównamy biorąc pod uwagę ceny wrocławskie z roku 1785: najlepsza świnia kosztowała 9, chuda 5 talarów, za dobrego wołu rzeźnego trzeba było dać 30-35 talarów.
Fabryka w Zborowskiem produkowała również niewielkie ilości fajek glazurowanych oraz fajansowe naczynia i figurki. Pełnomocnik króla Prus do spraw rozwoju przemysłu ceramicznego na Śląsku kapitan von Klöden przekonawszy się, że wytwarzanie fajansów może być opłacalne, sam próbował nabyć manufakturę. Spółka nie zgodziła się, a prawo na wyłączność produkcji fajansu otrzymała w roku 1767 Barbara von Gaschin, siostra Andreasa von Garnier. W Glinicy założyła ona nową wytwórnię. Pochodzące stamtąd wspaniałe talerze, wazy filiżanki oraz figurki zwierząt możemy podziwiać m.in. w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 37 LUBLINIEC - CIASNA PRZEZ ZBOROWSKIE

[madohora]

Kościół jest rzadko, choć systematycznie użytkowany. Raz na dwa tygodnie odprawiane są tam nabożeństwa dla protestantów z okolicznych miejscowości. W samym Piasku ostatnim ewangelikiem jest kościelna, zamieszkała w przyległym budynku, tzw. "pastorówce".

[madohora]

Lisów (niem. Lissau) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Herby. Do 1954 roku była siedzibą gminy Lisów.

[madohora]

Na terenie wsi działa koło Mniejszości Niemieckiej DFK Lisów (Lissau)- Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Niemców w Lisowie,

[madohora]

W części centralnej miejscowości znajduje się staw na rzece Liswarcie. Przy granicy z sąsiednią miejscowością Chwostek znajduje się stacja kolejowa Lisów, skąd odchodzą pociągi w kierunku Herby Stare – Częstochowa oraz w kierunku Lublińca.

[madohora]

KOŚCIÓŁ PW NMP MATKI KOŚCIOŁA

Pierwsza wzmianka o miejscowości, która nosiła nazwę „Lessovie Polonicalis”, pochodzi z 1292 roku. Miejscowość pierwotnie należała do parafii Lubecko. Życie religijne skupiało się wokół drewnianego, filialnego kościółka, który nosił wezwanie św. Wawrzyńca, a wzniesiony został z inicjatywy Piotra Bujakowskiego w 1618 roku. Dzięki dobremu uposażeniu rezydował przy nim duszpasterz w randze lokalisty. W 1803 roku wybudowano szkołę w Lisowie, do której uczęszczały także dzieci z Chwostka i Koloni Lisowskiej. W 1818 roku, na podstawie układu pomiędzy Prusami a Rosją, ustanowiono przejście graniczne Lisów – Herby, a w wiosce zamieszkał celnik o nazwisku Jonas. Za czasów Sylwiusza von Aulocka, właściciela okolicznych dóbr, wybudowano w Lisowie liczne zakłady: młyny, huty szkła, cegielnię, gorzelnię, tartak i trzy piece do wytopu rudy. Z chwilą wybudowania nowego kościoła w Kochanowicach w 1823 roku hrabia Alfred von Aulock zrzekł się patronatu nad kościółkiem w Lisowie, co sprawiło, że budowla popadła w ruinę. Od tego czasu mieszkańcy Lisowa uczęszczali na nabożeństwa do Kochanowic. W 1889 roku kościółek został rozebrany, a pozostałe po nim materiały z rozbiórki sprzedano ogrodnikowi Kadziochowi z Kochanowic, który wybudował z nich dom mieszkalny. W 1892 roku wybudowano w Lisowie dworzec kolejowy.

[madohora]

50 milionów p.n.e. na Lipiu żyją mniejsze gady.

[madohora]

1138-1140 Rozbicie dzielnicowe Polski. Nasz region najpierw należy do Księstwa Opolskiego.

[madohora]

1189W spisie darowizn biskupa Siroslausa na rzecz joannitów w Strzegomiu jest wzmianka o Glinicy.

[madohora]

W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Glinica”

[madohora]

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod polską nazwą Glinice oraz nazwą zgermanizowaną Glinitz

[madohora]

1226 Lubecko należy do Księstwa Opolsko-Raciborskiego panującego wtedy Kazimierza I Opolskiego. Zapisano to w akcie erekcyjnym z kościoła w Oleśnie. Pisze w nim o likwidacji nielegalnej punktu poboru cła w Lubecku.

[madohora]

1272 Książę Władysław I Opolski polecił zbudować w Lublińcu zamek myśliwski i kaplica w obecnym miejscu kościoła św. Mikołaja.

[madohora]

1295 Pierwsza wzmianka o Dralinach wymieniona w „Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego”.

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego