Lubliniec

[madohora]

Pomnik błogosławionego Józefa Cebuli

[madohora]

Złowione ryby nie należy wypuszczać z powrotem do wody, należy je przetrzymywać w siatce i po zakończeniu łowienia przekazać obsłudze.

[madohora]

Łowisko Leśnica to komercyjny obiekt, na którym nie wymagana jest od wędkarzy karta wędkarska.

[madohora]

To doskonałe miejsce do wypoczynku w ciszy i spokoju, aktywnej rekreacji i organizacji imprez okolicznościowych.

[madohora]

Chcemy, żeby OCM nabrało ducha modlitwy i spotkania z drugim człowiekiem. Chcemy, żeby każdy przyjeżdżający do nas mógł poczuć się jak w domu.

[madohora]

Dla bardziej aktywnych gości przygotowano wypożyczalnię kajaków, pontonów z silnikiem, rowerów wodnych czy żaglówek. Wspaniałe trasy, piękna okolica i czyste powietrze zachęcają też do jazdy na rowerze lub konno. „Posmyk” ma stajnię na kilkanaście koni oraz – dodatkowo - zapewnia całoroczne ich hotelowanie. W ofercie jest nauka jazdy konnej, jazda w terenie czy na maneżu (ogrodzonej ujeżdżalni).

[madohora]

Posmyk – dzielnica Lublińca położona w południowej części miasta. Posmyk jest jedną z turystycznych dzielnic Lublińca o charakterze wypoczynkowym i krajobrazowym.

[madohora]

Od lat na terenie dzielnicy organizowane są imprezy na skalę kraju, takie jak: "Bieg Katorżnika", "Bieg o nóż komandosa"; "Wyścig psich zaprzęgów" oraz szereg mniejszych imprez okolicznościowych (np. zloty motocyklowe, festyny z okazji dnia dziecka itp.).

[madohora]

Posmyk przecina sieć ścieżek rowerowych należących do szlaków woj. śląskiego, które umożliwiają bezpośredni dojazd do lublinieckiego Śródmieścia.

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 62 LUBLINIEC - POSMYK (KOKOTEK)

[madohora]

Polowy Schron Piechoty przy ulicy Droniowiczki

Polowy schron piechoty w odmianie stosunkowo rzadko stosowanej na Śląsku - do ognia czołowego. Schron pierwotnie znajdował się na stacji kolejowej, jednakże po nieudanych próbach rozebrania go, został przewieziony koleją poza miasto i zrzucony do rowu. Dzięki temu można przyjrzeć się szczegółom konstrukcyjnym zwykle niedostępnym do zwiedzania - płyta wylewki pod fundament czy fragmenty zbrojenia stropowego.

[madohora]

Wieża Ciśnień

Wieża ciśnień została wybudowana w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Wykonawcom udało się ukończyć inwestycję przed wybuchem drugiej wojny światowej. Zanim do Lublińca wkroczyły wojska niemieckie na dachu wieży było ulokowane stanowisko polskiego wojska tj. żołnierzy 74 GPP. Niemieckim samolotom nie udało się 1 września 1939r. zniszczyć budowli. Zrzucone bomby zamiast trafić w więżę uderzyły w przydrożny krzyż umiejscowiony przy skrzyżowaniu ulicy Częstochowskiej oraz Kochcickiej.

[madohora]

Kilka lat temu wieża przeszła gruntowany remont elewacji, instalacji odgromowej, wnętrza oraz dachu. Wykonano także specjalne odprowadzenie ze zbiornika wyziewów siarkowodoru oraz nagromadzonej wilgoci.

[madohora]

Sklepienie kolebkowe. Na stole pełniącym rolę mensy ołtarzowej kilka ceramicznych figur, św. Jana Nepomucena, NSPJ i MB Różańcowej.

[madohora]

W 1934 roku Lubliniecki Okręg Związku Chórów zbudował w parku pierwszą estradę. W 1998 roku w jej miejsce postawiono nowoczesną muszlę koncertową z pełnym zapleczem. Odbywają się tu wszystkie największe miejskie imprezy plenerowe.

[madohora]

Od lat park pozostaje ulubionym miejscem rekreacji lublinieckich rodzin.

[madohora]

Skwer im. Rodziny Stein
W 1849 roku kupiec Salomon Courant i restaurator Łazarz Radlauer na skrzyżowaniu obecnej ul. Mickiewicza i Św. Anny wybudowali restaurację i kręgielnię. Restauracja z salą wykorzystywana była do celów kulturalnych i rozrywkowych, odbywały się w niej imprezy teatralne i operetkowe, koncerty i występy, a także działał tu sklep towarzyski. W skład posesji wchodziły również zabudowania gospodarskie oraz budynek mieszkalny, w którym na początku 1884 r. zamieszkali rodzice i rodzeństwo Edyty Stein.

[madohora]

Kirkut

Gmina Żydowska utworzyła kirkut w 1845 r. Na jego terenie zbudowano budynek parterowy mieszczący: kaplicę, kostnicę, pomieszczenie rytualnych obmywań, mieszkanie dla grabarza. Kirkut otoczono murem z czerwonej cegły z dwoma bramami, istniejącymi do dnia dzisiejszego oraz podzielono na 3 parcele: osobno chowano dzieci, mężczyzn i kobiety.

[madohora]

[madohora]

Pierwsza z wymienionych placówek jest kontynuacją pięknych tradycji gimnazjum lublinieckiego, szkoły średniej sięgającej początkami 1922 roku. Wtedy to, tuż po przyznaniu Rzeczypospolitej części Górnego Śląska, uruchomiono w Lublińcu Miejskie Gimnazjum Koedukacyjne, przekształcone w 1926 roku w Państwowe Gimnazjum męskie imienia Adama Mickiewicza.

[madohora]

W 1929 roku szkoła otrzymała istniejącą do tej pory siedzibę, wówczas jedną z najnowocześniejszych w polskiej oświacie, a i dziś stanowiącą piękne świadectwo solidności budowniczych, funkcjonalności rozwiązań, jasności myśli architektonicznej. W latach 1925-1932 gimnazjum lublinieckie udzielało życzliwej opieki edukacyjnej polskiej młodzieży, pochodzącej z należącej do Niemiec części Śląska Opolskiego. Wysoki poziom pracy dydaktycznej łączony z walorami wychowania patriotycznego i solidnością bazy materialnej szkoły, czyniły z niej jedną z ciekawszych placówek szkolnictwa średniego na Górnym Śląsku w okresie międzywojnia.

[madohora]

Po wojnie, w 1948 roku, lubliniecka szkoła średnia przyjęła nazwę Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Podstawowego i Licealnego, następnie zaś - od 1965 roku, po oddzieleniu Szkoły Podstawowej, funkcjonowała jako Liceum Ogólnokształcące imienia Adama Mickiewicza. Nie poprzestając na pięknych tradycjach, systematycznie modernizowano placówkę. Wyposażono ją między innymi w dostrzegalnię astronomiczną z obrotową kopułą i teleskopem Cassrgraina (1965), rozbudowano i unowocześniono boisko szkolne (po 1980), zorganizowano siłownię (1996), odnowiono pracownie przedmiotowe, przystąpiono do edukacji komputerowej młodzieży (od 1995). Znane stały się sportowe osiągnięcia uczniów lublinieckiego liceum, ich sukcesy w olimpiadach i konkursach przedmiotowych. Absolwenci szkoły znaleźli się na wielu eksponowanych stanowiskach w administracji i przemyśle, uczestniczyli w polskim życiu naukowym, kulturalnym i artystycznym.

[madohora]

[madohora]

Z zaplanowanej jeszcze w roku 1938 linii 61 bunkrów strzeleckich i obserwacyjnych, mającej się ciągnąć od Częstochowy przez Herby aż po Lubliniec, zdołano wybudować tylko 14 obiektów. Ten z Górki Kochcickiej był świadkiem ciężkich walk, jakie 1 września 1939 r. stoczył tutaj I batalion 74. pp, broniąc nadgranicznej rubieży pod Lublińcem. Batalion ten, pod dowództwem majora Józefa Pelca, przez kilka godzin odpierał ataki oddziałów 4. dywizji Wermachtu. Jednym z uczestników tych walk był 33-letni plutonowy Stanisław Siemiński. Żołnierz ten już od 1928 r. służył w 74. Górnośląskim pp z Lublińca, gdzie po odbyciu służby zasadniczej, a następnie ukończeniu Szkoły Podoficerskiej, doszedł do funkcji zastępcy dowódcy plutonu - obsługując nowoczesny karabin przeciwpancerny. Plutonowy Siemiński przeszedł cały szlak bojowy swego batalionu, a następnie powrócił do domu w pełnym rynsztunku wojskowym przedzierając się nocami przez lasy do Rększowic (gm. Konopiska), gdzie mieszkała rodzina. Stanisław Siemiński zmarł w 1964 r. i spoczywa na cmentarzu św. Józefa na Rakowie (kwatera nr IV).
Korzystając ze wspomnień jego syna, Romana Siemińskiego, można odtworzyć jeden z epizodów w czasie walk pod Lublińcem. Wczesnym rankiem 1 września 1939 r. Niemcy nacierali szerokim frontem od Kochcic na teren, który m.in. obsadził pluton Stanisława Siemińskiego. Gdy na stanowisku tego plutonu pojawiły się czołgi jeden z nich został celnym strzałem unieruchomiony, co spowodowało wycofanie się pozostałych. Wyskakujących Niemców z palącego się czołgu plut. Siemiński wziął do niewoli i po opatrzeniu poparzeń polecił odprowadzić do punktu dowodzenia. Również w rejonie Janowa, gdzie zdziesiątkowany pod Lublińcem I batalion 74. pp znalazł się w trzecim dniu wojny plut. Siemiński zlikwidował obsługę niemieckiego ckm-u, umożliwiając swym żołnierzom odejście w lasy. Po przedarciu się przez lasy włoszczowskie w rejon Kielc, batalion uzupełniony niedobitkami z innych pułków wziął jeszcze udział w obronie tego miasta, by ostatecznie zakończyć swą kampanię pod Ciepielowem nad Wisłą.

[madohora]