Lubliniec

[madohora]

Mimo dużych walorów smakowych i wysokiej wartości odżywczej w Polsce są to ciastka niezbyt popularne, częściej spożywa się podobne do nich, ale tańsze w produkcji i nadające się do dłuższego przechowywania, bezy.

[madohora]

Obecnie we Włoszech każdy region posiada swój własny przepis na makaroniki i uznaje go za jedyny oryginalny.

[madohora]

Wyobraźmy sobie jakąś wyższą uczelnię na Śląsku, a na niej wydział humanistyczny. Powiedzmy historia, historia sztuki, kulturoznawstwo, dziennikarstwo czy coś podobnego. I tam właśnie jakiś student trzeciego lub czwartego roku ma plan pisania pracy magisterskiej. Dodatkowo wyobraźmy sobie, że do wydziałów kultury urzędów marszałkowskich w Katowicach czy Opolu wpływa projekt na dofinansowanie pewnego procesu badawczego. I teraz wreszcie powiem, że ów plan pisania pracy magisterskiej czy temat procesu badawczego jest taki sam. Chodzi o przebadanie i opisanie słodyczy sprzedawanych na Śląsku w budach, czyli na straganach pod kościołami podczas odpustów.

[madohora]

A oto stworzona przeze mnie wstępna lista tych śląskich odpustowych maszketów, które powinno się po kolei badać i dokumentować: czekoladowe maczki, anyżki (ciasteczka), anyż (różowe lub jasnoczerwone cukrzane kostki), makrony (kokosowe ciasteczka), kartofelki (zwane też zimniokami albo bramborami, marcepanowe kulki koloru brązowego), pieczki w szekuladzie (np. suszone śliwki w polewie czekoladowej), pierniki, lukrecjo, miynta (zwana też feferwynica albo fefermyncka), zozwór, tatarczuch, futermeloki, floki, kopalnioki, szkloki i wiele innych. I to trzeba badać, jako element naszego dziedzictwa kulturowego

[madohora]

Lubliniec

Lubliniec – stacja kolejowa w Lublińcu, w województwie śląskim w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca lokalnego

[madohora]

Budynek mieszkalny przy Placu Niepodległości

[madohora]

Przez kolejne 12 lat, Mauzoleum Niegolewskiego było miejscem pamięci o pierwszym staroście i jego żonie, pomnikiem Powstańczym, który mieszkańcy Lublińca, szczególnie podczas uroczystości narodowych, licznie odwiedzali zapalając znicze i składając wiązanki kwiatów.

[madohora]

W 1913 Wiktoria z mężem osiedlili się w majątku Czarny Las w okolicach Woźnik. W 1920 w swoim pałacu otworzyła prywatną polską szkołę dla 40 dzieci z okolicy. Wówczas była to jedna polska szkoła na Górnym Śląsku. Opiekę sprawował Związek Nauczycielstwa Górnoślązaków, a szkoła, mimo nacisków ze strony władz niemieckich, przetrwała do czasu włączenia tych terenów do Polski po plebiscycie

[madohora]

W 1923 zorganizowała Koło Przyjaciół Harcerstwa. Z jej pomocą koło ufundowało sztandar dla drużyny w gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki. Koło ze składek finansowało zloty, kursy, obozy harcerskie urządzane przez komendę hufca

[madohora]

W 1987, z okazji 65. rocznicy powrotu Lublińca do Polski, na ścianie budynku przy ul. Paderewskiego, gdzie mieszkali Niegolewscy, umieszczono tablicę pamiątkową

[madohora]

Nowa siedziba pozwoliła na szybki rozwój usług. Już w 1876 r. ofertę wzbogaciła możliwość nadawania telegramów, a od 1 października 1889 r. interesanci mogli prowadzić z budynku Poczty rozmowy telefoniczne z abonentami w Kochanowicach, Herbach, Boronowie, Koszęcinie, Sadowie, Gwoździanach i Dobrodzieniu. Kolejne znaczące rozszerzenie usług miało miejsce w 1893 r., kiedy to w mieście pojawiły się pierwsze pocztowe skrzynki na listy. Od 1901 r. Urząd Pocztowy rozpoczął instalować telefony w prywatnych domach i lokalach.

[madohora]

Lubliniec Kościół Świętej Anny

[madohora]

W połowie XVII wieku prawie cały Lubliniec ucierpiał w wyniku olbrzymiego pożaru. Wśród ocalałych budynków znalazł się murowany kościół parafialny pod wezwaniem św. Mikołaja, z kaplicą rodzinną właścicieli tutejszego majątku – Cellarych. Mimo tego hrabia Andrzej Cellary zdecydował się na wystawienie kolejnego kościoła, tuż poza granicami miasta. W 1653 roku, w miejscu zwanym później Przedmieściem św. Anny, stanął niewielki, drewniany kościółek, który gromadził hrabiowską rodzinę na coniedzielnej mszy świętej. Po śmierci fundatora, jego syn, Jan Ferdynand, zaglądał do świątyni znacznie rzadziej. W XIX stuleciu kościółek użytkowali również protestanci. W latach 30. ubiegłego wieku budynek był już w dużym stopniu zniszczony i po uznaniu go za zabytek, został zamknięty. Remont w latach 50. uchronił kościół przed rozbiórką. Na ratunek zabytkowej świątyni pospieszyli wierni z parafii św. Mikołaja, którzy powołali do życia „Fundację św. Anny”. Po zebraniu środków finansowych budowlę rozebrano i złożono na nowo (w latach 1996-2004). W lipcu 2005 roku nową świątynię poświęcono.

[madohora]

W niedzielę o godz.12:00 w Kościele
pw. św. Stanisława Kostki odbyła się uro-
czysta Msza św. w intencji Miasta, celebro-
wana przez bp gliwickiego Jana Kopca, któ-
ry poświęcił nowy sztandar Lublińca.
W Amfiteatrze Parku Miejskiego po
południu odbył się organizowany przez
Miejski Dom Kultury program kulturalno-
-rozrywkowy: animacje dla dzieci, koncert
zespołu Gang Marcela, Wielki Jubileuszo-
wy Koncert Lublińczan oraz występ Rober-
ta Janowskiego z zespołem.
Organizacja czerwcowych obchodów
Jubileuszu 750-lecia nie byłaby możliwa
bez zaangażowania wielu osób, organiza-
cji i instytucji. Szczególne podziękowania
kierujemy do: Sporting Football Academy,
Sparty Lubliniec, Górnośląskiego Przedsię-
biorstwa Wodociągowego, Fundacji „Twoje
TAK ma znaczenie”, Miejskiego Domu Kul-
tury, Miejsko – Powiatowej Biblioteki Pu-
blicznej, Zarządu Gospodarki Komunalnej,
Lokalowej i Ciepłownictwa, Wojskowego
Klubu Biegacza META, Klubu Seniora,
przedszkoli i szkół działających w Lubliń-
cu, właścicieli zabytkowych samochodów,
organizacji pozarządowych, które prezen-
towały się podczas obchodów, Marii Dziuk,
Jadwigi Podobińskiej, miejskich history-
ków i artystów, Stowarzyszenia Pamięci
19 Pułku Ułanów Wołyńskich im. Gen.
Edmunda Różyckiego, Oddziału Kawalerii
Ochotniczej „Wierzawice” w barwach 20
Pułku Ułanów im. Króla Jana III Sobieskie-
go. i orkiestry ułańskiej, która m.in. zadbała
o oprawę muzyczną jubileuszowej parady
ulicami miasta

[madohora]

W następnych latach zaczęły powstawać w Lublińcu cechy:

1502 - przywileje cechowe dla tkaczy,
1585 - przywileje dla kowali
1587 - cech płócienników
1608 - cech rzeźników
1612 - cech kuśnierzy
1648 - cech krawiecki
1653 - cech piekarzy
1668 - (przywileje od króla polskiego Jana Kazimierza) cech szewców

[madohora]

W 1893 roku władze prowincji Śląskiej zakupiły również dawny zamek lubliniecki i założyły tam szpital dla ubogiej ludności na 340 łóżek. W latach 1895-1896 został on przekształcony w istniejący dotychczas zakład psychiatryczny.

[madohora]

Lubliniec

[madohora]

Kościół rzymskokatolicki pw. św. Stanisława Kostki w Lublińcu – jeden z największych kościołów w mieście, tuż obok niego znajduje się klasztor Ojców Oblatów, w którym do lat 50. XX w. istniało Niższe Seminarium Duchowne.

[madohora]

*****

[madohora]

23 lutego 1922 r. Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej zakupiło z przeznaczeniem na Niższe Seminarium Duchowne były Zakład Wychowawczy im. Grottowskiego w Lublińcu. W 1925 r. rozpoczęto prace nad powiększaniem domu, który rozbudowano o dwa skrzydła. We wrześniu 1928 r. ukończono skrzydło zachodnie, a w 1930 r. wschodnie. W latach 1928-31 wybudowano (w ramach skrzydła wschodniego) kościół pw. św. Stanisława Kostki, służący przede wszystkim jako kaplica Niższego Seminarium Duchownego, którą poświęcił bp Stanisław Gall z Warszawy. Od 1956 r. w podziemiach kościoła pw. Świętego Stanisława Kostki, znajduje się kaplica, która nosi wezwanie Matki Bożej Fatimskiej.

[madohora]

[madohora]

Święcenia przyjął w 1811 roku i powrócił do rodzinnego Aix, gdzie oddał się służbie i ewangelizacji ubogich, więźniów i młodzieży, pozbawionej dotąd opieki duszpasterskiej.

[madohora]

14 października 1832 roku Eugeniusz otrzymał sakrę biskupią w kościele św. Sylwestra na rzymskim Kwirynale, a pięć lat później (1837) został mianowany biskupem Marsylii. Włożył wiele pracy w duchowy rozwój diecezji, a także miał swój udział w ogłoszonym dogmacie o Niepokalanym Poczęciu Maryi Panny (1854).

[madohora]

Bez wątpienia daleko nam do osiągnięcia celu, a proces apostolski będzie wymagał wielu długich debat, zanim dojdziemy do beatyfikacji i kanonizacji. Ale przynajmniej wiemy z oficjalnego dekretu, że Kościół uznał sprawę za godną jego rozważenia.

[madohora]

15 grudnia 1994 r. papież Jan Paweł II zatwierdził dekret dotyczący cudu dokonanego za wstawiennictwem bł. Eugeniusza de Mazenoda. Było jasne, że kanonizacja Założyciela to tylko kwestia czasu, a oblaci od razu przystąpili do odpowiednich przygotowań. Administracja generalna powołała komitet, który był odpowiedzialny za koordynację różnych inicjatyw związanych z tym wydarzeniem. Kard. Roger Etchegaray podkreślił, że od czasu ustanowienia Kongregacji ds. Kanonizacyjnych około 400 lat temu, nie doszło do kanonizacji francuskiego biskupa! W kwietniu 1995 r. oficjalnie ogłoszono datę kanonizacji. Oblacki biuletyn informacyjny każdego miesiąca zawierał dodatkową stronę opisującą przygotowania w różnych prowincjach Zgromadzenia, jak również zapowiedzi wydarzeń organizowanych na szczeblu centralnym w Rzymie. Obejmowały one m.in. międzynarodowe spotkanie animowane przez młodzież oblacką w Auli Pawła VI, Mszę św. kanonizacyjną w bazylice św. Piotra, oprowadzanie pielgrzymów przybyłych na kanonizację po różnych kościołach Rzymu związanych ze św. Eugeniuszem, audiencję specjalną Jana Pawła II dla pielgrzymów, przyjęcie dla oblatów w domu generalnym. Msza kanonizacyjna w niedzielę 3 grudnia zgromadziła około 15 tysięcy wiernych z całego świata. Ojca Świętego otaczało 14 koncelebransów, w tym superior generalny o. Marcello Zago, postulator generalny o. James Fitzpatrick, o. Yvon Beaudoin, wieloletni wydawca pism św. Eugeniusza de Mazenoda, oraz przedstawiciele regionów oblackich, prowincji francuskiej, wspólnoty oblackiej z Aix-en-Provence oraz diecezji Aix i Marsylii. Służba liturgiczna, czytania i procesja z darami były wykonywane przez oblackich scholastyków lub przyjaciół i współpracowników oblatów z różnych stron świata. 4 grudnia w bazylice św. Pawła za Murami odbyła się msza dziękczynna z udziałem 800 koncelebrujących ojców oblatów i 5000 uczestników. Mszę św. odprawił przełożony generalny Marcello Zago. 6 biskupów oblackich wygłosiło homilię w różnych językach – Gilles Cazabon po francusku, Michael Pfeifer po hiszpańsku, Bernardo Witte po niemiecku, Eugeniusz Juretzko po polsku, Alessandro Staccioli po włosku i Bernard Mohlalisi po angielsku. Szczegółowy opis wydarzeń można znaleźć w Informacjach OMI ze stycznia i lutego 1996 r.

[madohora]

Urodził się w Malni na Śląsku Opolskim jako pierworodny syn Adriana i Rozalii z domu Buhl. Nazajutrz po narodzinach rodzice zanieśli go do parafialnego kościoła w Otmęcie, gdzie na chrzcie nadali mu imię Józef. Wzrastał w rodzinie tradycyjnie religijnej. Był dość wątłym i chorowitym dzieckiem. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Malni rozpoczął edukację w Seminarium Nauczycielskim w Opolu (Königliche Katholische Präparanden-Anstalt). Uczęszczał tam dwa i pół roku. Pod koniec 1918 ciężko zachorował na zapalenie opłucnej. Musiał więc w styczniu 1919 poddać się operacji, po której w kwietniu tegoż roku odesłano go do domu jako nieuleczalnie chorego. Zwrócono się więc wtedy do lekarza z Prószkowa, skąd pochodziła jego matka, aby ten podjął się medycznej opieki nad chorym. Mimo iż dzięki intensywnej, jak na tamte czasy, opiece medycznej udało się uchronić Józefa przed śmiercią, epizod ten pozostawił trwały ślad w jego życiu. Pierwszą konsekwencją było przerwanie edukacji, co też zamykało na jakiś czas możliwości studiowania. Edukację kontynuował w nowo utworzonym oblackim gimnazjum w Lublińcu (1920), które ukończył w czerwcu 1921 w Krotoszynie. Związał się wtedy już na stałe ze zgromadzeniem oblatów Maryi Niepokalanej.

[madohora]

W drugą niedzielę maja każdego roku w Malni obchodzony jest dzień dziękczynny za dar, jaki otrzymało sołectwo w postaci o. Józefa Cebuli. Uroczystości rozpoczynają się uroczystą mszą św. z udziałem misjonarzy oblatów M.N. z całej Polski oraz wiernych z parafii prowadzonych przez oblatów w różnych miastach Polski (Wrocław, Katowice, Lubliniec, Kędzierzyn-Koźle). W mszy uczestniczą również mieszkańcy gminy Gogolin i dekanatu Kamień Śląski. Po mszy św. odbywają się koncerty muzyki kościelnej.

[madohora]

Urodził się w Malnii, w południowym regionie Polski 23 marca 1902 roku. Eucharystię otrzymał po raz pierwszy w wieku 12 lat, 14 maja 1914 r. W 1916 roku zapisał się do Instytutu Magisterium (K?nigliche Kaholische Pr-anden Anstalt) z Opol. Jego powołanie jako wychowawcy zaczyna się ujawniać. Dwuletni, w grudniu 1918 roku, być może z powodu wysiłku intelektualnego (badanie w języku, który nie jest jego), upada poważnie i jest zmuszony przerwać swoje studia. Lekarz zdiagnozował u niego pleudzenie. Może to była gruźlica. Powrót do Polski, gdzie jest z powodzeniem obsługiwana