Lubliniec

[madohora]

Konsekwencją rozwoju przemysłu w gminie było zamknięcie starych kuźni w Kielczy i powstanie nowego ośrodka hutniczego w Zawadzkiem. Mieszkańcy wsi wówczas znaleźli tam zatrudnienie.

Kielcza w latach 1945 – 54 była gminą wiejską, wpierw województwa śląskiego a następnie opolskiego. Gmina powstała w powiecie strzeleckim po II wojnie światowej na tzw. Ziemiach Odzyskanych w tzw. I okręgu administracyjny – Śląsk Opolski. Już od 18 marca 1945 r. administrację nad gminą sprawował Wojewoda Śląski. Od dnia 28 czerwca 1946 r. gminę przyłączono do województwa śląskiego (śląsko – dąbrowskiego).

Na dzień 1 stycznia 1946 r. Kielcza składa się z 3 gromad, w jej skład wchodzą: Kielcza, Borowiany i Żandowice oraz część Lasów Państwowych (Nadleśnictwo Wierchlesie).

W dniu 6 lipca 1950 r. zmieniono nazwę województwa śląskiego na katowickie, od tegoż dnia gmina Kielcza wraz z całym powiatem strzeleckim weszła w skład nowo utworzonego województwa.

Gminę zniesiono 29 września 1954 r. wraz z reformą wprowadzającą gromady które zastąpiły gminy.

Reforma z dnia 1 stycznia 1973 r. reaktywowała gminy, z części obszaru wcześniejszej gminy utworzono gminę Zawadzkie, jedynie Borowiany weszły w skład gminy Wielowieś (obecnym powiecie gliwickim). Obecnie wieś zamieszkuje 2128 mieszkańców.

Na uwagę w Kielczy zasługują: młyn wodny, barokowy kościół pod wezwaniem św. Bartłomieja z XVIII w., drewniana chata z I połowy XIX w. Na terenie wioski jest też Zespół Szkolno – Gimnazjalny, dworzec kolejowy i gorzelnia.

[madohora]

Na Śląsku jeszcze do połowy XIX wieku występowały zabudowania drewniane jedynie kominy były w nich murowane wg zaleceń władz rejencji opolskiej, otrzymanie odpowiedniej ilości drewna do budowy domu było wg zarządzenia z 1830 roku uzależnione od wcześniejszego złożenia odpowiedniego fundamentu i wystawienia komina. Dachy domów pokrywano wówczas słomą i gontami. Trwałość takich zabudowań szacowano wówczas na 90 lat. Jedynie kościół w stylu Barokowym wystawiony był z cegły już po 1777 roku. W 1831 roku wybudowano murowaną dzwonnicę zaś probostwo w miejsce drewnianego wybudowano murowane w 1845 roku.

Pod koniec XIX wieku zaczęto stawiać domostwa z cegły wytworzonych w tzw. gliniokach wypalanej metodą chałupniczą, popularnym budulcem stał się także kamień wapienny. Dachy pokrywano już papą i smołą. Budulec się zmieniał, ale układ rozmieszczeń pomieszczeń w domach pozostał bez zmian. Typowe rozmieszczenie to sień, kuchnia z komorą, izba (w zamożnych domach dwie), w pozostałej części domu mieściła się obora i stajnia. Na górze składano siano i zboże. Tylko jeden zdrewnianych budynków został do dziś, to stara chata znajdująca się przy kościele.

[madohora]

Wincenty komponował muzykę do swych dzieł. Według niektórych historyków jest on autorem pierwszej wersji „Bogurodzicy”, a także pierwszym w historii polskiej znanym imiennie kompozytorem i poetą. Przypisywane jest mu autorstwo kroniki dominikańskiej spisanej w Raciborzu, z której obficie korzystał Jan Długosz opisując bitwę pod Legnicą, podczas której zginął Henryk Pobożny. Kronika w całości pisana była po łacinie, ale także zawierała pierwsze zdanie pisane w języku polskim w epoce średniowiecza – „Gorze się nam stało” – tak miał zawołać umierający Henryk Pobożny. Okazuje się, że Wincenty kilkadziesiąt lat wcześniej przed autorem słów „Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj” z Księgi Henrykowskiej zapisał pierwsze polskie zdanie.
Niewykluczone, że był inicjatorem osadzenia dominikanów w Raciborzu. W latach 1257 – 1260 zakładał klasztor dominikański w Raciborzu, którego był pierwszym przeorem. Jego znanym dziełem są także „Roczniki Kapituły Krakowskiej”.

[madohora]

Niedaleko kościoła parafialnego oraz Starej Chaty tuż przy Pierwszym Cmentarzu Parafialnym a dokładnie po drugiej stronie rzeki Kieleczka pośród podmokłych łąk znajduje się późnośredniowieczny gródek stożkowaty z XIII-XV w. Jest on cennym zabytkiem archeologicznym, w późnym średniowieczu spełniał zadania osadnicze i obronne. To jeden z nielicznych obiektów tego typu na Górnym Śląsku ma utrwaloną czytelną charakterystyczną formę terenową (postać kopca jego wysokość ok 5 m). Obiekt na planie koła otoczony jest bagnistym terenem oraz fosą rzeką. Podczas badań sondażowych z 1957 roku, prowadzonych przez profesora J. Kaźmierczyka i F. Lachowicza, na terenie grodziska znaleziono kilkadziesiąt kawałków naczyń glinianych oraz zwęgloną belkę, oblepioną przepaloną gliną, będącą prawdopodobnie pozostałością po wznoszącej się niegdyś na szczycie kopca wieży mieszkalno-obronnej. Do dziś nie zachowały się żadne ślady fosy i wału – nie wiadomo, czy w ogóle istniały.

[madohora]

Wnętrze kapliczki stanowi pojedyncza przestrzeń o sklepieniu kolebkowym. Znajduje się tu figura Św. Jana Nepomucena ku czci którego została tu wybudowana. Prawdopodobnie jest to wotum wdzięczności za uratowania przed powodzią ze strony Małej Panwi.

[madohora]

Zabytek jest dostępny dla zwiedzanoych a zapis o nim znajduje się w Centralnym Rejestrze Zabytków co świadczy że jest chronionym zabytkiem.

[madohora]

Budowa nowego kościoła trwała od 1777 do 1779 roku. Do wybudowania kościoła przyczynił się także hrabia Philip Colonna. Nowy kościół został konsekrowany w 1816 roku przez ks. bp Emanuela Szymońskiego. Kościół wykonany w stylu barokowym powstał na planie krzyża. Na ścianach wiszą obrazy przedstawiające drogę krzyżową. Ołtarz zdobi wiele złoceń, a także figury świętych. W międzyczasie był jednak modernizowany: w 1826 r. dobudowano kruchtę przy wejściu bocznym. Patronem kościoła jak i parafii od najdawniejszych czasów jest św. Bartłomiej apostoł i męczennik.

[madohora]

W 1925 roku postanowiono wyposażyć kościół w światło elektryczne. Do tej pory był oświetlony przy pomocy świec. Inwentarz kościoła z 1924 roku wyliczał: dwa małe, sześć dużych i dwa duże mosiężne świeczniki na głównym ołtarzu. Osiem świeczników znajdowało się na bocznych ołtarzach, trzy kinkiety i jeden szklany żyrandol. Mosiężne lampy były ofiarowane przez Franza Brondera z Zamościa oraz Antona Stolkę i Ignatza Jarzynę. Lampy procesyjne ofiarował Johan Kulik wraz z córka Gorek. Elektryfikację kościoła firma „Lorentz” ukończyła w dniu 16 października 1925 roku. W prezbiterium znajdują się witraże przedstawiające Najświętsze Serce Jezusowe oraz Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny, choć wykonano je w 1925 roku, idealnie dopasowano je do barokowego stylu świątyni. Wykonano je w Műnchen, w pracowni Franza Mayera na zamówienie księdza Josepha Schrody.

[madohora]

Do rejestru zabytków wpisany jest:
Kościół (wpis 10 lutego 1966 toku (A-1134/66)),

[madohora]

Tuż przy kościele wybudowane jest probostwo. Jego budowę ukończono w 1845 roku za czasów ks. Pawła Minchy – do tego czasu fara była drewniana. Jeszcze za czasów księdza Wajdy był w nim tylko użytkowany parter z sześcioma pokojami. W środku były piece kaflowe i nie było jeszcze instalacji elektrycznej. Probostwo zostało zmodernizowane po pożarze, jaki miał miejsce 1923 roku, a wybuchł z nieustalonych przyczyn

[madohora]

Na uwagę na zewnętrznej ścianie kościoła zasługuje płyta która upamiętnia ofiary I i II wojny światowej. Płytę z napisami w języku polskim i niemieckim ufundował DFK w Kielczy. Ks. Jan Wypiór poświęcił ją 9 lipca 2002 roku.

[madohora]

Przynależność do parafii i żywe praktykowanie kształtuje sumienia i ubogaca życie w drodze do wieczności. Duszpasterze oddani tu na posługę byli pasterzami, którzy pomagali ludziom przebrnąć przez przeróżne zawirowania życia jak wojny, śmierć bliskich, zarazy, klęski żywiołowe. Cała ta posługa nadaje nowego sensu życiu i przywołuje parafian do większego zaangażowania.

[madohora]

Kolejna peregrynacja obrazu odbyła się w 1996 roku. Parafia do przyjęcia Matki Boskiej przygotowywała się już od wizyt kolędowych, w każdą niedzielę ćwiczono w kościele pieśni, które uświetniają Nawiedzenie Najświętszej Matki. Wspólnota parafialna Caritas zorganizowała pielgrzymki na Jasną Górę w dwóch grupach odbyły się one 2 marca dla dzieci a druga 6 marca dla dorosłych. Zorganizowano rajd rowerowy do Piotrówki, w której był już obraz. W dniu 17 maja o godzinie 16 odprawiono nabożeństwo oczekiwania na Nawiedzenie a następnie wyruszono procesyjnie w kierunku Żędowic. Skąd przyjęto obraz na klęcząc od żegnających go parafian z Żędowic. Podczas mszy poszczególne wspólnoty parafialne składały dary: Rada Parafialna w imieniu całej wspólnoty składała koszyk z intencjami modlitewnymi, Róże Różańcowe składały ornat maryjny, dużą puszkę i patenę ministrancką, wspólnota Caritas naczynie na komunię dla chorych, rolnicy złożyli komplet lekcjonarzy i stułę, strażacy – kryształowe ampułki, Stare i Nowe Osiedle składało komplet na ołtarze, Borowiany – zielony ornat, ulica Wiosenna i Dworcowa – małą puszkę, Opolska, Wajdy, Polna i Torowa – trzy dywaniki. O godzinie 23:00 odbyła się wieczornica Maryjna, którą uświetnił prowadząc zespół wokalno – instrumentalny po kierunkiem Lucyny Iwaniów. O północy odbyła się Pasterka Maryjna odprawiona przez ks. bpa Długosza w koncelebrze księży pochodzących z parafii – ks. Kampy, ks. Galgana, ks. Serafina. Odnowiono wówczas śluby małżeńskie, śluby zakonne i przyrzeczenia kapłańskie. Modlitwy trwały aż do godziny 15:00. Mszę św. pożegnania odprawił ks. bp. Jan Kopiec. Ze wzruszeniem słowa pożegnania wypowiadali przedstawicie poszczególnych grup parafialnych: Róż Różańcowych, ministrantów, Mniejszości Niemieckiej, Caritasu jak i grup zawodowych – strażaków, hutników, górników, rolników, rzemieślników. Do kolejnej miejscowości, którą nawiedzał obraz odprowadzano kolumną 120 samochodów.

[madohora]

[madohora]

Kolejna wzmianka na temat Parafii w Kielczy pochodzi z 1447 r w rejestrze z Avinionu „Spis świętopietrza” odnotowuje wśród 21 parafii archiprezbiteratu toszeckiego naszą wioskę. W zestawieniu opłat świetopietrza wymieniana jest Kielcza, gdzie nie ma proboszcza, ale chłopi zapłacili 2 grosze i 8 fenigów. W tym okresie w skład diecezji wrocławskiej wchodził archidiakonat opolski z 12 archiprezbiterami ( miedzy innymi w Strzelcach, Toszku i Ujeździe).

[madohora]

Na przełomie XIX i XX w. parafia Kielcza należała do diecezji wrocławskiej i dekanatu Toszek. W roku 1926 włączona została do dekanatu Dobrodzień i taką przynależność zachowała do II wojny światowej. Dzisiaj parafia p.w. św. Bartłomieja w Kielczy wchodzi w skład dekanatu Zawadzkie w diecezji opolskiej.

[madohora]

Dwadzieścia lat później w miejsce murowanego kościoła, który najprawdopodobniej uległ zniszczeniu, wystawiono kościółek drewniany – taki opis pozostawił nauczyciel Ignatz Badura. W roku 1747 poświęcono kolejny drewniany kościół wybudowany dzięki staraniom ówczesnego proboszcza ks. Macieja Burdy. Jednakże ten uległ zniszczeniu w czasie szalejącego w roku 1777 nad Kielczą orkanu.

[madohora]

Kielcza ok. 1305 roku była wzmiankowana w Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis. W 1376 roku pojawiły się pierwsze wzmianki o parafii i kościele, w składzie archiprezbiteratu toszeckiego. W 1679 roku według sprawozdania wizytacyjnego kościół był murowany. 20 lat później zbudowano kościół drewniany. W 1747 roku poświęcono kolejny kościół drewniany, który w 1777 roku został zniszczony przez wichurę.

[madohora]

1651–1655. ks. Melchior Franz Woitzik-Foyt.
1673–1689. ks. Bonawentura Zajonczewski.
1692–1693. ks. Szymon Nowak.
1693–1705. ks. Jan Kozielek.
1705–1722. ks. Piotr Łaziński.
1722–1723. ks. Grzegorz Miazga.
1723–1726. ks. Jakub Rzepka.
1726–1727. ks. Jerzy Jędrysik.
1727–1755. ks. Maciej Burda.
1755–1760. ks. Jan Gabriel.
1778–1784. ks. Tomasz Schyska.
1784–1786. ks. Tomasz Denia.

[madohora]

A w tej Kielczy we dworze,
śpiewają panienki w klosztorze,
jyno jedna pana Boga prosi,
coby jej doł szczęście zdrowie
Prźyszoł anielinek kole drzwi,
parnio k osfctorzinkś, otwórz rai,
bo raie tu som Pan Jezus zesłoł,
cobyeh’z tobą jedna nocka przespoi.
A jak przeszło pół nocy,
anielinek doniej kroczy,
i zacon jom pomaluśku łechtać,
ona pado, juz by czas bół przestać.

[madohora]

Woźniki (niem. Woischnik) – miasto w Polsce położone w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, siedziba władz gminy miejsko-wiejskiej Woźniki. Według danych opartych na badaniach GUS z 31 grudnia 2024, miasto miało 4100 mieszkańców

[madohora]

Polską nazwę Woźniki w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa

[madohora]

Podczas II powstania śląskiego obszar ziemi woźnickiej określany był jako Republika Woźnicka. W plebiscycie górnośląskim 20 marca 1921 62% głosujących w mieście opowiedziało się za przyłączeniem do Polski, zaś 38% za pozostaniem w granicach Niemiec; w efekcie decyzją mocarstw Woźniki zostały przekazane Polsce. W 1932 miasto połączone zostało koleją z magistralą węglową prowadzącą do Gdyni. Połączenie to było czynne do lat 90. XX w., kiedy to odcinek Strzebiń-Woźniki został zlikwidowany.

[madohora]

Układ urbanistyczny miasta.
Kamienice na Rynku i w ulicach odchodzących od niego.

[madohora]

Zamczysko średniowieczne z XIV wieku w postaci pozostałości wałów i fos położonych około 1 km na południe od rynku, na wschodnim brzegu potoku Łana, na terenie zwanym Staromieście w pobliżu cmentarza z drewnianym kościółkiem św. Walentego. W miejscu tym wznosiła się w średniowieczu rezydencja rycerska typu motte.

[madohora]

Ratusze w miastach południowej Europy zaczęły powstawać w XII wieku, na terenach północnej Europy pojawiły się około 100 lat później. Wcześniej władze miejskie zbierały się w różnych miejscach, najczęściej w prywatnych domach kupców lub halach sukienniczych