Odpust w Szaradach Anagramowych

[madohora]

Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. (...) Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie. Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swych trzosów. Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski" (Mt 10, 6-10).

[madohora]

[madohora]

Mu‎ ‎jeszcze,‎ ‎iż‎ ‎wprowadzić‎ ‎ich‎ ‎chciał‎ ‎do‎ ‎ziemi‎ ‎istotnie dobrej.‎ ‎Mojżesz‎ ‎tedy,‎ ‎widząc‎ ‎to‎ ‎niedowierzające‎ ‎ży- dostwo‎ ‎zarówno‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎nieposłuszne‎ ‎woli‎ ‎Bożej,‎ ‎pro sił‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎by‎ ‎im‎ ‎ten‎ ‎grzech‎ ‎odpuścił.‎ ‎I‎ ‎uczynił to‎ ‎Pan‎ ‎Bóg.‎ ‎Lecz‎ ‎za‎ ‎grzech‎ ‎ten,‎ ‎jakkolwiek‎ ‎już: odpuszczony,‎ ‎przeznacza‎ ‎jednak‎ ‎karę‎ ‎doczesną:‎ ‎oprócz dwóch‎ ‎mężów‎ ‎Jozuego‎ ‎i‎ ‎Kaleba,‎ ‎którzy‎ ‎starali‎ ‎się uspokoić‎ ‎szemrzących,‎ ‎inni‎ ‎nie‎ ‎weszli‎ ‎do‎ ‎Ziemi‎ ‎obie canej,‎ ‎przez‎ ‎40‎ ‎lat‎ ‎bowiem‎ ‎błąkał‎ ‎się‎ ‎lud‎ ‎po‎ ‎puszczy,, aż‎ ‎umarli‎ ‎wszyscy,‎ ‎którzy‎ ‎wyszli‎ ‎z‎ ‎Egiptu. Z‎ ‎tej‎ ‎historyi‎ ‎ze‎ ‎Starego‎ ‎Testamentu‎ ‎widzimy,, że‎ ‎choć‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎Żydom‎ ‎grzech‎ ‎ich‎ ‎odpuścił,‎ ‎nie przebaczył‎ ‎im‎ ‎jednak‎ ‎należnej‎ ‎zań‎ ‎kary‎ ‎doczesnej. Weźmy‎ ‎drugi‎ ‎przykład‎ ‎z‎ ‎Pisma‎ ‎św. Słyszeliście‎ ‎już‎ ‎może‎ ‎nieraz‎ ‎na‎ ‎kazaniach‎ ‎czy też‎ ‎naukach‎ ‎o‎ ‎królu‎ ‎Dawidzie.‎ ‎Ten‎ ‎oto‎ ‎gdy‎ ‎zgrze szył,‎ ‎zapragnął‎ ‎wspólniczkę‎ ‎grzechu‎ ‎wziąć‎ ‎sobie‎ ‎za żonę,‎ ‎przyczynia‎ ‎się‎ ‎więc,‎ ‎albo‎ ‎raczej‎ ‎każe‎ ‎zabić‎ ‎jej męża.‎ ‎Tedy‎ ‎Pan‎ ‎Bóg,‎ ‎by‎ ‎go‎ ‎przywieźć‎ ‎do‎ ‎pokuty,, posyła‎ ‎proroka‎ ‎Natana,‎ ‎który‎ ‎w‎ ‎imieniu‎ ‎Bożem‎ ‎za powiada‎ ‎Dawidowi‎ ‎kary,‎ ‎które‎ ‎przez‎ ‎grzech‎ ‎ten‎ ‎ścią gnął‎ ‎on‎ ‎na‎ ‎siebie:‎ ‎„przetoż‎ ‎nie‎ ‎odejdzie‎ ‎—‎ ‎mówi prorok‎ ‎—‎ ‎miecz‎ ‎z‎ ‎domu‎ ‎twego‎ ‎aż‎ ‎na‎ ‎wieki‎ ‎i‎ ‎oto Pan‎ ‎wzbudzi‎ ‎na‎ ‎cię‎ ‎złe‎ ‎z‎ ‎domu‎ ‎twego."‎ ‎A‎ ‎Dawid, skoro‎ ‎usłyszał‎ ‎tę‎ ‎zapowiedź‎ ‎groźby‎ ‎Bożej,‎ ‎a‎ ‎zarazem, przypomniawszy‎ ‎sobie‎ ‎tak‎ ‎liczne‎ ‎dobrodziejstwa‎ ‎od Boga‎ ‎otrzymane,‎ ‎uczuł‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎skruchę‎ ‎za‎ ‎grzech,‎ ‎mó wiąc:‎ ‎„zgrzeszyłem‎ ‎przeciwko‎ ‎Panu."‎ ‎AprorokNatan‎ ‎na to:‎ ‎„Pan‎ ‎też‎ ‎przeniósł‎ ‎grzech‎ ‎twój,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎darował‎ ‎ci grzech,‎ ‎wszelako‎ ‎złe,‎ ‎którem‎ ‎ci‎ ‎zapowiedział,‎ ‎nie minie‎ ‎ciebie,‎ ‎albowiem‎ ‎syn,‎ ‎któryć‎ ‎się‎ ‎urodził,‎ ‎śmier cią‎ ‎umrze."‎ ‎I‎ ‎stało‎ ‎się‎ ‎tak,‎ ‎jeden‎ ‎syn‎ ‎Dawida umarł,‎ ‎drugi‎ ‎zaś‎ ‎zbuntował‎ ‎się‎ ‎przeciw‎ ‎własnemu‎ ‎ojcu. I‎ ‎tu‎ ‎znów‎ ‎widzimy‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎przykładzie,‎ ‎że‎ ‎Pan Bóg‎ ‎przebaczył‎ ‎grzech,‎ ‎ale‎ ‎karę‎ ‎za‎ ‎niego‎ ‎doczesną pozostawił‎ ‎do‎ ‎spłacenia.

[madohora]

a‎ ‎przedewszystkiem‎ ‎cierpliwość‎ ‎w‎ ‎przeciwnościach życia.‎ ‎Przez‎ ‎modlitwę‎ ‎należy‎ ‎tu‎ ‎rozumieć‎ ‎wszelkie ucz3mki‎ ‎pobożne,‎ ‎jakimi‎ ‎są:‎ ‎bywanie‎ ‎w‎ ‎kościołach, słuchanie‎ ‎Mszy‎ ‎Ś-tej,‎ ‎rozumie‎ ‎się‎ ‎już‎ ‎samo‎ ‎przez‎ ‎się, kiedy‎ ‎obowiązki‎ ‎stanu‎ ‎pozwalają,‎ ‎wszystko‎ ‎to‎ ‎trzeba brać‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎znaczeniu;‎ ‎dalej,‎ ‎czjńania‎ ‎duchowne, rozmyślania,‎ ‎przystępowanie‎ ‎do‎ ‎Sakramentów‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Post‎ ‎obejmuje‎ ‎nietylko‎ ‎ujmę‎ ‎w‎ ‎jedzeniu‎ ‎i‎ ‎piciu, i‎ ‎powstrzymaniu‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎potraw‎ ‎mięsnych,‎ ‎ale‎ ‎i‎ ‎umar twienie‎ ‎naszych‎ ‎zmysłów,‎ ‎umartwienie‎ ‎władz‎ ‎duszy i‎ ‎serca,‎ ‎oraz‎ ‎wszelkie‎ ‎inne‎ ‎panowanie‎ ‎nad‎ ‎ziemi skłonnościami,‎ ‎nad‎ ‎samolubstwem‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jałmużna‎ ‎wreszcie‎ ‎mieści‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎wszystkie‎ ‎te miłosierne‎ ‎uczynki‎ ‎co‎ ‎do‎ ‎ciała‎ ‎i‎ ‎co‎ ‎do‎ ‎duszy:‎ ‎łakną cego‎ ‎nakarmić,‎ ‎pragnącego‎ ‎napoić,‎ ‎nagiego‎ ‎przyo dziać,‎ ‎nieumiejętnych‎ ‎nauczać,‎ ‎wątpiącym‎ ‎dobrze radzić‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Od‎ ‎tej‎ ‎pokuty‎ ‎kościelnej‎ ‎nie‎ ‎zwalniał‎ ‎Kościół nawet‎ ‎królów‎ ‎i‎ ‎panów,‎ ‎lecz‎ ‎w‎ ‎równej‎ ‎mierze‎ ‎wszy scy‎ ‎musieli‎ ‎jej‎ ‎ulegać. Oto‎ ‎co‎ ‎nam‎ ‎np.‎ ‎opowiada‎ ‎historya‎ ‎Kościoła: Kiedy‎ ‎Teodozyusz,‎ ‎cesarz‎ ‎rzymski,‎ ‎z‎ ‎powodu‎ ‎zabój stwa,‎ ‎jakiego‎ ‎dokonano‎ ‎na‎ ‎żołnierzach‎ ‎jego,‎ ‎chcąc się‎ ‎zemścić‎ ‎za‎ ‎to,‎ ‎kazał‎ ‎wymordować‎ ‎około‎ ‎7‎ ‎tysięcy ludzi‎ ‎winnych‎ ‎i‎ ‎niewinnych,‎ ‎wtedy‎ ‎dowiedziawszy‎ ‎się 0‎ ‎tern‎ ‎św.‎ ‎Ambroży,‎ ‎podówczas‎ ‎biskup‎ ‎medyolański, napisał‎ ‎do‎ ‎cesarza‎ ‎list,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎w‎ ‎bardzo‎ ‎łagodny 1‎ ‎pełen‎ ‎rozrzewnienia‎ ‎sposób‎ ‎przedstawił‎ ‎mu‎ ‎ohydę jego‎ ‎zbrodni,‎ ‎napominając‎ ‎go‎ ‎zarazem‎ ‎do‎ ‎publicznej pokuty.‎ ‎Lecz‎ ‎Teodozyusz‎ ‎nie‎ ‎przyjął‎ ‎tego‎ ‎upomnie nia.‎ ‎To‎ ‎też‎ ‎wkrótce,‎ ‎kiedy‎ ‎chciał‎ ‎wejść‎ ‎do‎ ‎ko ścioła‎ ‎na‎ ‎nabożeństwo,‎ ‎św.‎ ‎Ambroży‎ ‎paru‎ ‎słowy pasterskiemi‎ ‎powstrzymuje‎ ‎go‎ ‎od‎ ‎wejścia‎ ‎do‎ ‎świą tyni,‎ ‎oraz‎ ‎przy‎ ‎łasce‎ ‎Bożej‎ ‎tak‎ ‎miękczy‎ ‎serce‎ ‎Teo- dozyusza,‎ ‎iż‎ ‎ten,‎ ‎skruszony‎ ‎żalem‎ ‎za‎ ‎swą‎ ‎zbro dnię,‎ ‎ochotnie‎ ‎się‎ ‎poddał‎ ‎pokucie‎ ‎publicznej:‎ ‎nie wolno‎ ‎mu‎ ‎było‎ ‎przez‎ ‎ośm‎ ‎miesięcy‎ ‎wchodzić‎ ‎do‎ ‎ko ścioła.‎ ‎Po‎ ‎tym‎ ‎zaś‎ ‎czasie‎ ‎wszedłszy‎ ‎do‎ ‎kościoła, upadł‎ ‎Teodozyusz‎ ‎krzyżem,‎ ‎gorąco‎ ‎powtarzając‎ ‎^‎ ‎sło wa‎ ‎pokutującego‎ ‎Dawida:‎ ‎„Przylgnęła‎ ‎do‎ ‎ziemi‎ ‎du sza‎ ‎moja;‎ ‎ożyw‎ ‎mię‎ ‎według‎ ‎słowa‎ ‎Twego"‎ ‎(Psalm CXVIII).‎ ‎Podobnych‎ ‎przykładów,‎ ‎gdzie‎ ‎i‎ ‎wielcy‎ ‎pa nowie‎ ‎surowo‎ ‎pokutowali‎ ‎za‎ ‎swe‎ ‎grzechy,‎ ‎możnaby niemało‎ ‎przytoczyć. Otóż,‎ ‎z‎ ‎tego‎ ‎cośmy‎ ‎poprzednio‎ ‎powiedzieli,‎ ‎ła two‎ ‎się‎ ‎przekonać,‎ ‎jakto‎ ‎dawniej‎ ‎trzeba‎ ‎było‎ ‎i‎ ‎długo, i‎ ‎surowo‎ ‎pokutować‎ ‎za‎ ‎grzechy.‎ ‎Z‎ ‎drugiej‎ ‎jednak strony‎ ‎wiadomo,‎ ‎że‎ ‎Kościół‎ ‎jest‎ ‎najlepszą‎ ‎matką dusz‎ ‎naszych.‎ ‎Jeśli‎ ‎więc‎ ‎on‎ ‎taką‎ ‎pokutę‎ ‎naznaczał za‎ ‎grzechy,‎ ‎to‎ ‎czynił‎ ‎to‎ ‎dlatego,‎ ‎iż‎ ‎wiedział‎ ‎baidzo dobrze,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎po‎ ‎odpuszczeniu‎ ‎grzechu‎ ‎zwykle karze‎ ‎jeszcze‎ ‎człowieka‎ ‎karą‎ ‎doczesną.‎ ‎Aby‎ ‎więc oczyścić‎ ‎grzesznika‎ ‎z‎ ‎tej‎ ‎kary‎ ‎przed‎ ‎Panem‎ ‎Bogiem, Kościół‎ ‎nakładał‎ ‎pokutę‎ ‎kościelną,‎ ‎a‎ ‎pokutujący‎ ‎wy pełniając‎ ‎ją,‎ ‎tern‎ ‎samem‎ ‎już‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎onej kary‎ ‎doczesnej‎ ‎wypłacał. Tę‎ ‎karę‎ ‎jednak‎ ‎doczesną‎ ‎zmniejszamy‎ ‎sobie nietylko‎ ‎przez‎ ‎spowiedź‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎przez‎ ‎wypełnienie‎ ‎po kuty‎ ‎naznaczonej‎ ‎nam‎ ‎przez‎ ‎spowiednika,‎ ‎lecz‎ ‎także przez‎ ‎te‎ ‎przeróżne‎ ‎cierpienia,‎ ‎krzyżyki,‎ ‎przeciwności, jakie‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎na‎ ‎każdego‎ ‎z‎ ‎nas‎ ‎zsyła,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎tylko cierpliwie‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎poddaniem‎ ‎się‎ ‎woli‎ ‎Bożej‎ ‎chętnie‎ ‎je przyjmujemy‎ ‎i‎ ‎znosimy. W‎ ‎końcu,‎ ‎zmniejszyć‎ ‎sobie‎ ‎możemy‎ ‎tę‎ ‎karę doczesną‎ ‎przez‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎pokutne,‎ ‎jakiemi‎ ‎są. modlitwa,‎ ‎post‎ ‎i‎ ‎jałmużna. b)‎ ‎Odpusty‎ ‎w‎ ‎Kościele. Z‎ ‎tej‎ ‎pokuty,‎ ‎jaką‎ ‎Kościół‎ ‎dawniej‎ ‎wkładał‎ ‎na pokutujących,‎ ‎zwalniał‎ ‎ich‎ ‎nieraz‎ ‎bądź‎ ‎w‎ ‎części‎ ‎bądź w‎ ‎całości,‎ ‎kiedy‎ ‎ktoś‎ ‎inny‎ ‎swój‎ ‎dobry‎ ‎uczynek‎ ‎na korzyść‎ ‎pokutujących‎ ‎ofiarowywał,‎ ‎jak‎ ‎się‎ ‎to‎ ‎działo,

[madohora]

Kościół‎ ‎wchodząc‎ ‎w‎ ‎ducha‎ ‎czasu,‎ ‎chciał‎ ‎się‎ ‎po kazać‎ ‎tą‎ ‎matką,‎ ‎która,‎ ‎widząc‎ ‎syna‎ ‎swego‎ ‎w‎ ‎niesz częściu,‎ ‎a‎ ‎którego‎ ‎on‎ ‎sam,‎ ‎niestety,‎ ‎nie‎ ‎dostrzega, wszystkich‎ ‎środków‎ ‎używa,‎ ‎by‎ ‎go‎ ‎tylko‎ ‎ratować. 0‎ ‎ile‎ ‎możności‎ ‎uwzględnia‎ ‎Kościół‎ ‎warunki‎ ‎czasu 1‎ ‎miejsca‎ ‎swych‎ ‎wyznawców‎ ‎(np.‎ ‎dyspensy‎ ‎co‎ ‎do postu)‎ ‎i‎ ‎tylko‎ ‎tam‎ ‎się‎ ‎cofa‎ ‎przed‎ ‎wymaganiami świata,‎ ‎gdzieby‎ ‎ustępstwo‎ ‎stać‎ ‎się‎ ‎mogło‎ ‎grzesz- nem‎ ‎sprzeniewierzeniem‎ ‎się‎ ‎jego‎ ‎posłannictwu,‎ ‎wska zanemu‎ ‎przez‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa. Pokuty‎ ‎kościelne‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎formie,‎ ‎w‎ ‎jakiej‎ ‎prakty kowane‎ ‎były‎ ‎przedtem,‎ ‎ustały‎ ‎około‎ ‎wieku‎ ‎XII-go, to‎ ‎jest‎ ‎wówczas‎ ‎kiedy‎ ‎papieże,‎ ‎by‎ ‎zachęcić‎ ‎chrze ścijan‎ ‎do‎ ‎wojny‎ ‎krzyżowej‎ ‎*)‎ ‎w‎ ‎obronie‎ ‎Ziemi‎ ‎świętej, udzielali‎ ‎odpustów‎ ‎wszystkim‎ ‎tym,‎ ‎którzy‎ ‎w‎ ‎jakikol wiek‎ ‎sposób‎ ‎brali‎ ‎udział‎ ‎w‎ ‎wojnie,‎ ‎czyli‎ ‎innemi‎ ‎mó wiąc‎ ‎słowy:‎ ‎te‎ ‎liczne‎ ‎utrudzenia,‎ ‎jakie‎ ‎ponosili‎ ‎wo jownicy,‎ ‎Kościół‎ ‎uważał‎ ‎im‎ ‎za‎ ‎pokutę‎ ‎kościelną.‎ ‎Dla tych‎ ‎zaś,‎ ‎którzy,‎ ‎z‎ ‎powodu‎ ‎zdrowia,‎ ‎lub‎ ‎wieku‎ ‎po deszłego,‎ ‎uczestniczyć‎ ‎w‎ ‎tych‎ ‎wojnach‎ ‎nie‎ ‎mogli, jałmużna‎ ‎dana‎ ‎na‎ ‎koszta‎ ‎wojny,‎ ‎lub‎ ‎na‎ ‎inne‎ ‎dobre uczynki,‎ ‎zastępowała‎ ‎ową‎ ‎pokutę‎ ‎kościelną,‎ ‎nadawaną poprzednio‎ ‎dla‎ ‎zadosyć‎ ‎uczynienia‎ ‎za‎ ‎należną‎ ‎za grzechy‎ ‎karę‎ ‎doczesną. Widzimy‎ ‎więc‎ ‎odtąd,‎ ‎że‎ ‎Kościół‎ ‎dawniejsze‎ ‎te pokuty‎ ‎kościelne‎ ‎na‎ ‎co‎ ‎innego‎ ‎począł‎ ‎już‎ ‎zamieniać. Tutaj‎ ‎niech‎ ‎kto‎ ‎nie‎ ‎myśli,‎ ‎że‎ ‎Kościół‎ ‎sprzeda wał‎ ‎odpusty!‎ ‎Nie!‎ ‎Kościół‎ ‎uważał‎ ‎te‎ ‎utrudzenia,‎ ‎pod czas‎ ‎wojen,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎jałmużnę‎ ‎na‎ ‎dobre‎ ‎cele‎ ‎obróco ną,‎ ‎za‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎pokutne,‎ ‎widział‎ ‎bowiem‎ ‎w‎ ‎grzesz nikach,‎ ‎pojednanych‎ ‎już‎ ‎przedtem‎ ‎z‎ ‎Panem‎ ‎Bogiem przez‎ ‎spowiedź‎ ‎świętą,‎ ‎dobre‎ ‎usposobienie‎ ‎do‎ ‎poku- ty,‎ ‎więc‎ ‎im,‎ ‎władzą‎ ‎odpustów,‎ ‎przychodził‎ ‎z‎ ‎pomocą.
’)‎ ‎Wojny‎ ‎krzyżowe‎ ‎były‎ ‎prowadzone‎ ‎pomiędzy‎ ‎chrześcijanami -a‎ ‎niewiernymi,‎ ‎celem‎ ‎wyrwania‎ ‎Ziemi‎ ‎świętej‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎tych‎ ‎ostatnich.

[madohora]

"W‎ ‎tem‎ ‎samem‎ ‎znaczeniu‎ ‎trzeba‎ ‎rozumieć‎ ‎od pust‎ ‎czy‎ ‎7‎ ‎lat,‎ ‎7‎ ‎kwadragen‎1‎),‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎dni‎ ‎300,‎ ‎100 lub‎ ‎50,‎ ‎czyli,‎ ‎że‎ ‎kto‎ ‎zyska‎ ‎odpust‎ ‎7-miu‎ ‎lat,‎ ‎7-miu kwadragen,‎ ‎300-stu‎ ‎dni,‎ ‎znaczy,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎mu przebacza‎ ‎tyle‎ ‎z‎ ‎jego‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎ileby‎ ‎mu‎ ‎był jej‎ ‎zgładził,‎ ‎gdyby‎ ‎według‎ ‎dawniejszych‎ ‎pokut‎ ‎ko ścielnych‎ ‎był‎ ‎pokutował‎ ‎przez‎ ‎7‎ ‎lat,‎ ‎przez‎ ‎7‎ ‎Wiel kich‎ ‎Postów,‎ ‎lub‎ ‎przez‎ ‎300‎ ‎dni. Pi‎ ‎zez‎ ‎odpusty‎ ‎więc‎ ‎zastępujemy‎ ‎ciężką,‎ ‎a‎ ‎nie- taz‎ ‎i‎ ‎baidzo‎ ‎długą‎ ‎pokutę‎ ‎kościelną,‎ ‎należną‎ ‎nam za‎ ‎nasze‎ ‎grzechy.‎ ‎Dlatego‎ ‎też‎ ‎tem‎ ‎więcej‎ ‎starać‎ ‎się powinniśni}^‎ ‎pozyskiwać‎ ‎odpusty,‎ ‎chociażby‎ ‎codzien nie,‎ ‎a‎ ‎każdemu‎ ‎często‎ ‎nadarza‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎sposo bność!‎ ‎Dzisiaj‎ ‎zaś‎ ‎daleko‎ ‎mniej‎ ‎pokutujemy‎ ‎za‎ ‎swe grzechy,‎ ‎niż‎ ‎to‎ ‎czynili‎ ‎dawniejsi‎ ‎grzesznicy-chrześci- janie.‎ ‎Jako‎ ‎więc‎ ‎chory,‎ ‎by‎ ‎uwolnić‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎nie znośnej‎ ‎nieiaz‎ ‎choroby,‎ ‎nie‎ ‎waha‎ ‎się‎ ‎przyjmować 1‎ ‎przykrego‎ ‎lekarstwa,‎ ‎tak‎ ‎podobnież‎ ‎i‎ ‎my‎ ‎nie‎ ‎lękaj my‎ ‎się‎ ‎dostępować‎ ‎odpustów,‎ ‎choć‎ ‎pod‎ ‎nieco‎ ‎cięż szymi‎ ‎warunkami,‎ ‎skoro‎ ‎mają‎ ‎nas‎ ‎one‎ ‎uwolnić‎ ‎od męki‎ ‎czyszcowej. Stąd‎ ‎zarazem‎ ‎poznać‎ ‎możemy‎ ‎nieustanną‎ ‎tro skliwość‎ ‎Kościoła‎ ‎o‎ ‎dusze‎ ‎nasze,‎ ‎tę‎ ‎macierzyńską loztropność‎ ‎i‎ ‎wyrozumiałość‎ ‎dla‎ ‎dzisiejszej‎ ‎naszej pieszczotliwości:‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎ile‎ ‎może,‎ ‎to‎ ‎wszystkiemi,‎ ‎że tak‎ ‎powdem,‎ ‎siłami‎ ‎stara‎ ‎się‎ ‎ta‎ ‎Matka‎ ‎nasza‎ ‎każ dej‎ ‎chwili‎ ‎dobrze‎ ‎nam‎ ‎czynić.‎ ‎Tego‎ ‎jednak,‎ ‎dzi siaj‎ ‎nie‎ ‎jeden‎ ‎z‎ ‎nas,‎ ‎niestety,‎ ‎nie‎ ‎chce‎ ‎ocenić.‎ ‎Śle pota‎ ‎to‎ ‎straszna,‎ ‎za‎ ‎którą‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎karać‎ ‎nas‎ ‎będzie. Oceniajmy‎ ‎więc‎ ‎za‎ ‎życia‎ ‎rzetelne‎ ‎bogactwa, które‎ ‎Kościół‎ ‎święty‎ ‎nam‎ ‎rozdaje,‎ ‎a‎ ‎których,‎ ‎według słów‎ ‎samego‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana,‎ ‎„ani‎ ‎rdza,‎ ‎ani‎ ‎mól‎ ‎nie psują,‎ ‎ani‎ ‎też‎ ‎złodzieje‎ ‎wykopują‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎kradną"‎2‎).
')‎ ‎Kwadragetia—oznacza‎ ‎Wielki‎ ‎Post‎ ‎czterdziestodniowy

[madohora]

2.‎ ‎Stan‎ ‎łaski‎ ‎poświęcającej.‎ ‎Oprócz‎ ‎intencyi, o‎ ‎której‎ ‎tylko‎ ‎co‎ ‎mówiliśmy,‎ ‎potrzeba‎ ‎jeszcze,‎ ‎by‎ ‎ten, który‎ ‎chce‎ ‎dostąpić‎ ‎odpustu,‎ ‎był‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski‎ ‎po święcającej,‎ ‎czyli‎ ‎innemi‎ ‎słowy,‎ ‎by‎ ‎nie‎ ‎miał‎ ‎na‎ ‎sumie niu‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertelnego.‎ ‎Warunek‎ ‎to‎ ‎nieodzowny. Wskazuje‎ ‎go‎ ‎nam‎ ‎samo‎ ‎już‎ ‎określenie‎ ‎odpustu, który,‎ ‎jak‎ ‎powyżej‎ ‎powiedzieliśmy,‎ ‎jest‎ ‎odpuszcze niem‎ ‎kary‎ ‎doczesnej‎ ‎za‎ ‎grzech}^‎ ‎nam‎ ‎przebaczone. Rozumieć‎ ‎tu‎ ‎trzeba‎ ‎przedewszystkiem‎ ‎grzechy‎ ‎śmier telne,‎ ‎te‎ ‎więc‎ ‎należało‎ ‎nam‎ ‎już‎ ‎pierwej‎ ‎zgładzić; a‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎zgładzić‎ ‎karę‎ ‎wieczną,‎ ‎potem‎ ‎dopiero, karę‎ ‎doczesną.‎ ‎Kościół‎ ‎bowiem‎ ‎przez‎ ‎odpust‎ ‎nie chciałby‎ ‎nas‎ ‎zwolnić‎ ‎od‎ ‎dawniejszej‎ ‎pokuty‎ ‎kościel- ne‎j>‎ ‎gdyby‎ ‎nie‎ ‎widział‎ ‎nas‎ ‎pokutującymi‎ ‎za‎ ‎nasze grzechy;‎ ‎również‎ ‎i‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎nie‎ ‎zgładziłby‎ ‎nam‎ ‎kary doczesnej,‎ ‎jeżelibyśmy‎ ‎poprzednio‎ ‎nie‎ ‎pozyskali‎ ‎od puszczenia‎ ‎nam‎ ‎kary‎ ‎wiecznej,‎ ‎na‎ ‎którą‎ ‎zasługujemy pizez‎ ‎każdy‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny.‎ ‎Na‎ ‎cóżby‎ ‎bowiem przydało‎ ‎się‎ ‎nam‎ ‎pozyskanie‎ ‎odpuszczenia‎ ‎kary‎ ‎do czasu,‎ ‎jeśliby‎ ‎nam‎ ‎kara‎ ‎wieczna‎ ‎nie‎ ‎została‎ ‎zgła dzona?‎ ‎Przedewszystkiem‎ ‎więc‎ ‎należy‎ ‎przez‎ ‎Sakra ment‎ ‎pokuty‎ ‎świętej‎ ‎pozyskać‎ ‎odpuszczenie‎ ‎kary wiecznej,‎ ‎a‎ ‎wówczas,‎ ‎będąc‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski poświęcającej,‎ ‎starać‎ ‎się‎ ‎o‎ ‎pozj^skanie‎ ‎innych‎ ‎od pustów. 3.‎ ‎Wykonanie‎ ‎przepisanych‎ ‎warunków.‎ ‎Ten,‎ ‎co nadaje‎ ‎odpust,‎ ‎zawsze‎ ‎przepisuje‎ ‎pewne‎ ‎warunki. Mieliśmy‎ ‎tego‎ ‎dowód‎ ‎podczas‎ ‎trwania‎ ‎u‎ ‎nas‎ ‎„Miło ściwego‎ ‎lata".‎ ‎Ojciec‎ ‎święty,‎ ‎Leon‎ ‎XIII,‎ ‎ogłaszając światu‎ ‎Wielki‎ ‎Jubileusz,‎ ‎postawił‎ ‎za‎ ‎warunek,‎ ‎iż wszyscy,‎ ‎pragnący‎ ‎pozyskać‎ ‎odpust‎ ‎jubileuszów}^, mają‎ ‎być‎ ‎u‎ ‎spowiedzi‎ ‎i‎ ‎Komunii‎ ‎świętej,‎ ‎mają‎ ‎na wiedzić‎ ‎60‎ ‎razy‎ ‎Kościół,‎ ‎albo‎ ‎uczestniczyć‎ ‎w‎ ‎czterech uroczystych‎ ‎procesych‎ ‎jubileuszowych,‎ ‎oraz‎ ‎modlić się‎ ‎na‎ ‎intencyę‎ ‎Kościoła‎ ‎i‎ ‎Ojca‎ ‎świętego.‎ ‎Kto- by‎ ‎więc‎ ‎któregokolwiek‎ ‎z‎ ‎tych‎ ‎warunków‎ ‎nie‎ ‎dopełnił,‎ ‎nie‎ ‎mając‎ ‎ku‎ ‎temu‎ ‎słusznej‎ ‎przyczyny,‎ ‎naprzykład: czy‎ ‎nie‎ ‎wyspowiadałby‎ ‎się,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎nie‎ ‎nawiedziłby Kościoła‎ ‎oznaczoną‎ ‎ilość‎ ‎razy,‎ ‎ten‎ ‎odpustu‎ ‎nie‎ ‎do stąpił. Słowem,‎ ‎chcący‎ ‎pozyskać‎ ‎jaki‎ ‎bądź‎ ‎odpust, musi‎ ‎dopełnić‎ ‎wszystkich‎ ‎przepisanych‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎od pustu‎ ‎warunków,‎ ‎jakimi‎ ‎bywają:‎ ‎post,‎ ‎jałmużna,‎ ‎mo dlitwa‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. Jeśliby‎ ‎jednak‎ ‎ten‎ ‎warunek:‎ ‎czy‎ ‎to‎ ‎post,‎ ‎cz)’’ jałmużna‎ ‎był‎ ‎skądinąd‎ ‎już‎ ‎nakazany,‎ ‎gdyby‎ ‎naprzy kład‎ ‎spowiednik‎ ‎naznaczył‎ ‎za‎ ‎pokutę‎ ‎post,‎ ‎lub‎ ‎jał mużnę,‎ ‎a‎ ‎do‎ ‎pozyskania‎ ‎jakiegoś‎ ‎odpustu‎ ‎również potrzebaby‎ ‎post‎ ‎zachować,‎ ‎albo‎ ‎jałmużny‎ ‎udzielić,‎ ‎to w‎ ‎takim‎ ‎razie‎ ‎potrzeba‎ ‎swoją‎ ‎drogą‎ ‎odbyć‎ ‎post‎ ‎na kazany‎ ‎przez‎ ‎spowiednika,‎ ‎a‎ ‎potem,‎ ‎po‎ ‎raz‎ ‎drugi post‎ ‎zachować,‎ ‎jako‎ ‎warunek‎ ‎postanowiony‎ ‎do‎ ‎uzy skania‎ ‎odpustu,‎ ‎czyli‎ ‎że‎ ‎potrzeba‎ ‎dwa‎ ‎razy‎ ‎post‎ ‎za chować.‎ ‎Toż‎ ‎samo‎ ‎powiedzieć‎ ‎należy‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎innych‎ ‎wa runkach. Dla‎ ‎dostąpienia‎ ‎więc‎ ‎odpustów‎ ‎potrzebne‎ ‎są: i)‎ ‎intencya,‎ ‎2)‎ ‎stan‎ ‎łaski‎ ‎poświęcającej‎ ‎i‎ ‎3)‎ ‎wypełnie nie‎ ‎warunków‎ ‎odpustowych. Na‎ ‎tern‎ ‎kończymy‎ ‎tę‎ ‎krótką‎ ‎pracę‎ ‎o‎ ‎Od pustach. Niechże‎ ‎każdy,‎ ‎kto‎ ‎miał‎ ‎sposobność‎ ‎poznać naukę‎ ‎Kościoła‎ ‎o‎ ‎Opustach,‎ ‎stara‎ ‎się‎ ‎jak‎ ‎najbardziej odpowiadać‎ ‎chęciom‎ ‎Kościoła‎ ‎świętego. Niech‎ ‎stara‎ ‎się‎ ‎jakn‎ ‎aj‎ ‎częściej‎ ‎pozyskiwać‎ ‎od pusty,‎ ‎mając‎ ‎na‎ ‎względzie‎ ‎nietylko‎ ‎własny‎ ‎interes, lecz‎ ‎i‎ ‎obowiązek‎ ‎oraz‎ ‎miłość‎ ‎dla‎ ‎dusz‎ ‎w‎ ‎czyszcu‎ ‎cierpią cych.‎ ‎Ofiarujmy‎ ‎im‎ ‎pozyskane‎ ‎odpusty,‎ ‎a‎ ‎przez‎ ‎to okażemy‎ ‎miłosierdzie,‎ ‎którego‎ ‎obyśmy‎ ‎kiedyś‎ ‎i‎ ‎sami byli‎ ‎godni‎ ‎dostąpić.

[madohora]

. „Wszakże‎ ‎to‎ ‎rzeczą‎ ‎bardzo‎ ‎oczywistą, ,,Bez‎ ‎tych‎ ‎zwierzątek‎ ‎nie‎ ‎byłoby‎ ‎czysto‎ ‎— ,,Ale,‎ ‎bodajże!‎ ‎co‎ ‎też‎ ‎jato‎ ‎robię, „Mówię‎ ‎o‎ ‎świnkach‎ ‎nie‎ ‎pomnąc‎ ‎o‎ ‎sobie. „Mocnom‎ ‎się‎ ‎spruszył,‎ ‎jadąc‎ ‎tutaj‎ ‎truchty, Jestem‎ ‎podobny‎ ‎do‎ ‎dworskiego‎ ‎kuchty. „Proszę‎ ‎ci‎ ‎Moszku,‎ ‎bo‎ ‎to‎ ‎dzień‎ ‎świąteczny, ,/Każno‎ ‎tu‎ ‎przynieść,‎ ‎proszę,‎ ‎jakeś‎ ‎grzeczny. 7‎. Tu‎ ‎Moszko‎ ‎skoczył,‎ ‎zniknął‎ ‎przed‎ ‎oczyma, I‎ ‎już‎ ‎jest‎ ‎znowu,‎ ‎flachę‎ ‎wódki‎ ‎trzyma. „Nie,‎ ‎nie,‎ ‎Mosieóku,‎ ‎nie‎ ‎o‎ ‎tem‎ ‎mówiłem, ,,Jeszcze‎ ‎za‎ ‎rano,‎ ‎jeszcze‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎myłem; „Nie‎ ‎długo‎ ‎potrwa,‎ ‎a‎ ‎będę‎ ‎gotowy, „Wódka‎ ‎przed‎ ‎myciem‎ ‎sprawia‎ ‎ból‎ ‎głowy, „Wszystko‎ ‎ja‎ ‎robię‎ ‎ale‎ ‎o‎ ‎swym‎ ‎czasie, „Wnet‎ ‎się‎ ‎uporam,‎ ‎postaw‎ ‎na‎ ‎szynkwasie. 8‎. Niesie‎ ‎mu‎ ‎Sura‎ ‎misę‎ ‎pełną‎ ‎wody, Zlewa‎ ‎czuprynę,‎ ‎bryzga‎ ‎na‎ ‎jagody, Jak‎ ‎sum‎ ‎po‎ ‎stawie,‎ ‎łeb‎ ‎po‎ ‎misie‎ ‎pływa, Sura‎ ‎z‎ ‎garncówki‎ ‎strumienia‎ ‎dolewa; Pan‎ ‎Piotr‎ ‎się‎ ‎kąpie‎ ‎i‎ ‎dmucha‎ ‎i‎ ‎pryska, Łeb‎ ‎coraz‎ ‎bielszy,‎ ‎a‎ ‎ciemniejsza‎ ‎miska.‎ ‎,

[madohora]

Przyskoczył,‎ ‎nalał,‎ ‎nizkó‎ ‎się‎ ‎ukłonił, Trzema‎ ‎kieliszki‎ ‎niestrawność‎ ‎odgonil, Każdemu‎ ‎lepiej—każdy‎ ‎się‎ ‎rozcieszył, Zaczął‎ ‎żartować,‎ ‎dykteryjką‎ ‎śmieszył, Czasem‎ ‎i‎ ‎świsnął,‎ ‎zaśpiewał‎ ‎pod‎ ‎nosem. Czasem‎ ‎zapłakał‎ ‎nad‎ ‎ojczyzny‎ ‎losem; Różne‎ ‎uczucia‎ ‎szły‎ ‎tam‎ ‎na‎ ‎przemiany, Miło‎ ‎wspomnieniem‎ ‎goić‎ ‎życia‎ ‎rany. 18‎. Wreszcie‎ ‎przychodzi‎ ‎do‎ ‎odjazdu‎ ‎pora, Bo‎ ‎temu‎ ‎córka,‎ ‎temu‎ ‎żona‎ ‎chora. Już‎ ‎jaki‎ ‎taki‎ ‎szkapinę‎ ‎kulbaczył‎ ‎— Aż‎ ‎Moszko‎ ‎wszystkich‎ ‎na‎ ‎wędkę‎ ‎zackaczył. Wyszedł‎ ‎z‎ ‎piwnicy‎ ‎jak‎ ‎Apollo‎ ‎z‎ ‎lirą!.. Może‎ ‎kto‎ ‎powie‎ ‎że‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎satyrą? Ze‎ ‎złośnej‎ ‎baśni,‎ ‎chcę‎ ‎zostać‎ ‎autorem? Wyszedł‎ ‎powiadam‎ ‎—‎ ‎z‎ ‎potężnym‎ ‎gąsiorem. 19‎. Co‎ ‎to‎ ‎ma‎ ‎znaczyć,‎ ‎szlachta‎ ‎patrzy‎ ‎z‎ ‎oka, Leje‎ ‎się‎ ‎rubin‎ ‎w‎ ‎szklanice‎ ‎z‎ ‎wysoka, Pieni‎ ‎się,‎ ‎szumi,‎ ‎wyrzuca‎ ‎iskierki!‎ ‎— Rzecz‎ ‎bardzo‎ ‎rzadka,‎ ‎w‎ ‎szklance‎ ‎fajerwerki, Piotr‎ ‎ledwie‎ ‎wąchnął,‎ ‎krzyknął‎ ‎do‎ ‎ataku: „Bracia!‎ ‎na‎ ‎honor,‎ ‎odor‎ ‎dereniaku!“ *‎ ‎.

[madohora]

Idzie‎ ‎piechota,‎ ‎a‎ ‎że‎ ‎cicho‎ ‎było, Zaczął‎ ‎dla‎ ‎nudów‎ ‎rozmawiać‎ ‎z‎ ‎kobyłą; Pytał,‎ ‎czy‎ ‎piła,‎ ‎jak‎ ‎jej‎ ‎napój‎ ‎służył, Czy‎ ‎wie,‎ ‎co‎ ‎stracił,‎ ‎jeszcze‎ ‎się‎ ‎zadłużył-‎ ‎• W‎ ‎tym‎ ‎dyałcgu‎ ‎uszedłszy‎ ‎ćwierć‎ ‎mili, Prosi‎ ‎kobyłę,‎ ‎czy‎ ‎mu‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎schyli: „Widzisz‎ ‎kochanko,‎ ‎żem‎ ‎troszeczkę‎ ‎chory, „Zadługo‎ ‎trwały‎ ‎dzisiejsze‎ ‎nieszpory.‎14 29‎. Stanął‎ ‎i‎ ‎wsiada,‎ ‎ale‎ ‎bieda‎ ‎nowa: Nie‎ ‎może‎ ‎poznać‎ ‎gdzie‎ ‎ogon,‎ ‎gdzie‎ ‎głowa! „Tfu!‎ ‎czym‎ ‎się‎ ‎upił,‎ ‎czy‎ ‎mi‎ ‎się‎ ‎przywidzą, „Przecie‎ ‎mam‎ ‎oczy,‎ ‎w‎ ‎lesie‎ ‎znajdę‎ ‎rydza, „A‎ ‎tu‎ ‎w‎ ‎tak‎ ‎brzydkim‎ ‎jestem‎ ‎ambarasie! „To‎ ‎majak‎ ‎biesa!—precz‎ ‎odemnie!—zasię!“ Zrobił‎ ‎krzyż‎ ‎święty,‎ ‎odmówił‎ ‎paciorek, Macnął‎ ‎szczęśliwie,‎ ‎znalazł‎ ‎z‎ ‎plewą‎ ‎worek. 30‎. Wstąpił‎ ‎duch‎ ‎w‎ ‎niego,‎ ‎lecz‎ ‎znowu‎ ‎się‎ ‎biedzi, Worek‎ ‎namacał,‎ ‎kobyły‎ ‎nie‎ ‎widzi! Przysiadł‎ ‎ku‎ ‎ziemi‎ ‎i‎ ‎patrzy‎ ‎ukośnie Aż‎ ‎tu‎ ‎kobyła,‎ ‎jak‎ ‎na‎ ‎drożdżach‎ ‎rośnie! Skoczył‎ ‎i‎ ‎krzyknął:‎ ‎„Pomóż‎ ‎Panie‎ ‎Boże!‎14 Upadł‎ ‎i‎ ‎westchnął.‎ ‎Sam‎ ‎jeden‎ ‎uie‎ ‎może.

[madohora]

[madohora]

Ewentualna spowiedź, Komunia święta i modlitwa w intencjach Ojca Świętego mogą być wypełnione w ciągu kilku dni przed lub po wypełnieniu czynności, z którą związany jest odpust; między tymi elementami musi jednak istnieć związek.

[madohora]

Wybrane praktyki związane z uzyskaniem odpustu zupełnego:

Adoracja Najświętszego Sakramentu przez co najmniej pół godziny (jeśli jest krótsza - odpust cząstkowy);

[madohora]

Odmówienie modlitwy Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu po Komunii świętej przed obrazem Jezusa Chrystusa w każdy piątek Wielkiego Postu oraz w Wielki Piątek (w pozostałe dni - odpust cząstkowy);

[madohora]

Publiczne odmówienie aktu poświęcenia rodzaju ludzkiego Chrystusowi Królowi O Jezu najsłodszy, Odkupicielu rodzaju ludzkiego w uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata (w inne dni - odpust cząstkowy);

[madohora]

Sprawowanie i uczestnictwo we Mszy świętej z okazji 25-, 50- i 60-lecia kapłaństwa;

[madohora]

Pobożne odmówienie (śpiew) modlitwy Przed tak wielkim Sakramentem podczas liturgii Wieczerzy Pańskiej po Mszy świętej (w Wielki Czwartek) oraz w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało); w innym czasie - odpust cząstkowy;

[madohora]

Nawiedzenie kościoła parafialnego w święto tytułu lub w dniu 2 sierpnia, kiedy to przypada odpust "Porcjunkuli" po odmówieniu Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

Nawiedzenie kościoła lub kaplicy zakonników w święto ich założyciela i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

Udziela się odpustu zupełnego na zwykłych warunkach (spowiedź sakramentalna, komunia eucharystyczna, modlitwa w intencjach papieskich) wiernemu, który w II Niedzielę Wielkanocną, czyli Miłosierdzia Bożego, w jakimkolwiek kościele lub kaplicy, z sercem całkowicie wolnym od wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, choćby powszedniego, weźmie udział w pobożnych praktykach spełnianych ku czci Bożego Miłosierdzia albo przynajmniej odmówi przed Najświętszym Sakramentem Eucharystii, wystawionym publicznie lub ukrytym w tabernakulum, modlitwę Ojcze nasz i Credo, dodając pobożne wezwanie do Pana Jezusa Miłosiernego (np. Jezu Miłosierny, ufam Tobie).
Udziela się odpustu cząstkowego wiernemu, który - przynajmniej z sercem skruszonym - skieruje do Pana Jezusa Miłosiernego jedno z prawnie zatwierdzonych pobożnych wezwań.

[madohora]

Są trzy ogólne warunki uzyskania odpustu cząstkowego:

Wierny dostępuje odpustu cząstkowego, jeśli w czasie spełniania swoich obowiązków i w trudach życia wznosi myśli do Boga z pokorą i ufnością, dodając w myśli jakiś akt strzelisty, np. "Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami"
Jeśli wierny powodowany motywem wiary przyjdzie z pomocą potrzebującym współbraciom, pomagając im osobiście lub dzieląc się z nimi swoimi dobrami, uzyskuje odpust cząstkowy
Gdy wierny w intencji umartwiania się, odmówi sobie czegoś godziwego, a przyjemnego dla siebie, uzyskuje odpust cząstkowy. Warunek ten ma zachęcić wiernych do praktykowania dobrowolnych umartwień

[madohora]

Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych.
Odpust jest cząstkowy albo zupełny zależnie od tego, czy od kary doczesnej należnej za grzechy uwalnia w części czy w całości

[madohora]

Kodeks składa się z siedmiu ksiąg, które dzielą się na tytuły, a te na rozdziały i kanony. Księgi obszerniejsze dodatkowo są podzielone na części i czasami na sekcje. Zawiera 1752 kanony.

[madohora]

W ramach ogólnej odnowy Kościoła podjętej przez Jana XXIII podjęto również prace nad rewizją prawa kanonicznego. Postulaty zmian zgłaszane były m.in. w czasie przygotowywania Soboru Watykańskiego II. W związku z tym 28 marca 1963 Jan XXIII ustanowił Papieską Komisję do Rewizji Kodeksu Prawa Kanonicznego (łac. Pontificia Commissio Codici Iuris Canonici Recognescendo). Komisja mogła podjąć formalne prace dopiero po zakończeniu Soboru, ponieważ nowy kodeks miał wypełnić jego zalecenia. Jednak mogły być prowadzone wstępne prace prywatne. 17 czerwca 1964 Paweł VI powołał do życia Kolegium Konsultorów, które było organem doradczym Komisji. Ułatwiło to współpracę z organami Soboru, ponieważ w skład Kolegium weszło większość sekretarzy komisji soborowych.

[madohora]

W czasie kolejnych konsultacji zostały zgłoszone nowe uwagi. Po ich opracowaniu została wydana kolejna wersja projektu nowego kodeksu, która 22 kwietnia 1982 została przekazana Janowi Pawłowi II. Prace nad odnową kodeksu zostały zakończone 25 stycznia 1983, kiedy to papież promulgował tekst nowego kodeksu.