TO JEST WĄTEK DLA ZWIERZĄTEK

[madohora]

Budowa

głowa jest raczej długa, stop umiarkowanie zaznaczony, szczęki mocne
oczy są średniej wielkości, koloru od jasno- do ciemnobursztynowego, u szczeniąt błękitne; białka oczu niewidoczne
uszy są płaskie, szerokie i stosunkowo długie, sięgają mniej więcej kącika warg. Osadzone wysoko, zaokrąglone na końcach, pofałdowane. Gdy pies jest czujny i nasłuchuje, są zwrócone lekko do przodu
nos ciemnocielisty lub szary, duży, szeroki, z prostym grzbietem
tułów ma równą linię grzbietu, głęboką klatkę piersiową z szeroko rozstawionymi żebrami
kończyny są długie, proste, mocne, dobrze umięśnione, ustawione równolegle i raczej wąsko. Łapy skierowane prosto do przodu, zwarte, zaokrąglone, z nieco dłuższymi środkowymi palcami
ogon osadzony nieco niżej niż u podobnych ras, mocny, dobrze owłosiony. Gdy pies jest w stanie spoczynku, ogon jest opuszczony, pies podekscytowany lub pracujący nosi go poziomo lub wyżej

[madohora]

Wyżeł ten jest wierny, spokojny, inteligentny. Niekiedy samowolny, duża ciętość stwarza czasem problemy. Ma silny popęd łowiecki i źle znosi bezczynność. Wymaga konsekwentnego właściciela. Pies uczy się szybko, jest dominujący, potrzebuje osoby, która poprowadzi go stanowczo. Chętnie pływa, biega za piłką lub frisbee, lubi długie spacery, wykazuje dużą wytrzymałość. Nadaje się na psa rodzinnego, bardzo przywiązuje się do domowników

[madohora]

[madohora]

Ostatecznie standard dla wyżła niemieckiego długowłosego został opracowany w 1897 roku przez hodowcę i wielbiciela tej rasy, barona Friedricha von Schorlemer-Alst.

[madohora]

W kręgach myśliwskich był i jest ceniony jako wyżeł tropiący, aportujący z wody i lądu, a także cechuje się zaciętością na drapieżniki futerkowe. Kiedy w latach 30. XX wieku, w środowiskach łowieckich, rozgorzała dyskusja na temat, czy wyżeł długowłosy, czy krótkowłosy lepiej spełnia się na polowaniach, to większą przychylnością myśliwych oraz popularnością wśród nich, cieszył się wyżeł krótkowłosy. Miało to związek z faktem, że polowano wtedy na kuropatwy już w okresie letnim, a wyżeł długowłosy był mniej odporny na ciepło i w porównaniu z krótkowłosym wolniej pracował. Jednak jego wytrzymałość w trzymaniu tropu i w pracy, zaciętość oraz wszechstronność w użytkowaniu sprawiły, że współcześnie jest hodowany m.in. przez leśników oraz właścicieli okręgów leśnych

[madohora]

[madohora]

Wyżeł niemiecki szorstkowłosy jest zaliczany do tzw. legawców, który powstał na drodze krzyżowania takich ras jak: pudel, pointer, gryfon, airedale terrier oraz innych odmian wyżła niemieckiego.
Ceniony przez grono myśliwskie za twardą stójkę, dobry węch, odporność na trudne warunki pogodowe w pracy. Sprawdza się w polowaniach na obszarach leśnych i bagiennych. Inteligentny, szybko się uczy i przywiązuje do swojego właściciela. Nazwę zawdzięcza typowi owłosienia ("Draht" oznacza w języku niemieckim "drut").

[madohora]

SZPIC

C. familiaris pomeranius. Angielska nazwa „Pomeranian", fran cuska — „Loup de Pomeranie". Kolebką jego są najprawdopodobniej kraje skandynawskie. Dzi siejszy pies norweski używany do polowania na łosie i rosyjski owcza rek — łajka, wykazują najwięcej cech podobieństwa ze szpicem i róż nią się między sobą tylko wzrostem. Drugą ojczyzną szpica stało się Pomorze, stąd nazwa „pies po morski" i wybrzeże Prus Wschodnich, skąd rozpowszechnił się on po całej Europie. Niemcy hodują pieczołowicie tę rasę, uważając szpica za swoją własność. Występuje on w trzech odmianach, białej, czarnej i wilczej, stąd francuska nazwa >,chien loup‘‘. 1) Ogólna charakterystyka: wysokość od 30 do 50 cm. Szary szpic przewyższa nieco wzrostem czarnego i białego. Krótka, masywna figura, o lisiej głowie i łobuzerskim wyrazie oczu, szpiczastych uszach i silnie kędzierzawym zakręconym na grzbie cie ogonem .Sierść zwarta, wełnista, tworzy dokoła szyi bogaty koł nierz. Głowa, uszy i stopy owłosione krótko. Niespokojnego i złośliwego usposobienia, krzykliwy, czujny, za najlżejszym szmerem podnoszący ogromny hałas i wrzask — nadaje się szpic znakomicie do roli stróża domowego. 2) Głowa: średniej wielkości, patrząc z przodu — najszersza w obwodzie uszu, zwęża się równomiernie ku końcowi pyska. Profil pokazuje nam bardzo wypukłe czoło, spadające stromo ku nasadzie nosowej. Pysk szpiczasty, grzbiet nosa prosty i wąski. Patrząc jednak z góry, wydaje się pysk raczej przypłaszczony, niż wąski. Wargi przy legające, kąciki warg bez fałd. Oczy średniej wielkości, podłużne i nieco skośne Uszy krótkie zbliżone do siebie, trójkątne, wysoko osadzone* zawsze wyprostowane i sztywne. 3) Szyja i tułów: ponieważ pies jest pokryty gęstą, wełnistą sierścią — mocny i zwarty kościec rozpoznać można jedynie po zew nętrznym wyglądzie. Miarą oceny, kośćca są dobrze rozwinięte nogi. Szpic posiada krzyż prosty, pierś głęboką, dobrze wyskłepioną i pod ciągnięty brzuch. 4) Ogon: wysoko osadzony, przypłaszczony i skręcony na grzbie cie w płaszczyźnie poziomej . 5)Nogi: średniej długości, kościste i proste, stawy skokowe nóg tylnych lekko przygięte. Stopy małe, z przodu szpiczaste o wypuk łych palcach. 6) Sierść: na całej głowie, uszach, na stopach i na wewnętrz nych i zewnętrznych krawędziach nóg krótka, miękka i gęsta. Na reszcie ciała długa i bogata. Charakterystyczne u szpica jest to, że dokoła szyi i barków po siada włos luźny i Odstający, jednak nie kędzierzawy, lub ostry i nie dzielący się na grzbiecie. Największą długość osiąga włos na szyi i na ogonie. Tylna krawędź nóg przednich jest ozdobiona wachlarzem zwężającym się ku dołowi. Na tylnych nogach sięga wachlarz aż po. stawy skokowe. 7 Maść: a) u szpica szarego — wilczo - szara (płowo - szara) z ciemnym nalotem na końcu włosów. Nieco jaśniejsza na pysku* dokoła oczu, na nogach, brzuchu i ogonie. b) U czarnego szpica podszycie czarne, górny włos granatowo czarny i lśniący, bez żadnych odznak. c) U białego szpica śnieżno-biała, bez żadnych żółtych lub kremowych odcieni. Kolor nosa i pazurów u wszystkich trzech od mian — czarny, kolor oczu — ciemno-brunatny. 8) Wad}': wadami dyskwalifikującemi szpica są: zakrótki pysk, zapłaskie czoło, zadługie lub opadające uszy, wadliwy ogon, falisty i rozdzielony na grzbiecie włos. U szarych szpiców czarna maska i wogóle wszystkie czarne i białe plamy — to samo zresztą dotyczy czarnej i białej odmiany. Cieliste nosy i jasne oczy

[madohora]

[madohora]

Poszczególne rasy i typy szpiców ukształtowały się wskutek migracji i ewolucyjnego dostosowania do miejscowych warunków geograficznych i klimatycznych. Czynnikiem, który wpłynął na zróżnicowanie ras, była izolacja geograficzna psów, rozprzestrzenionych na dosyć dużym obszarze. Wpływ człowieka na współczesny kształt psów z tej grupy jest stosunkowo niewielki i staje się widoczny dopiero w ostatnich dziesięcioleciach, od kiedy hodowla psów wiąże się z selekcją dokonywaną subiektywnie przez człowieka, dla uzyskania określonych cech wyglądu i charakteru. Wcześniejszy rozwój tych psów opierał się jedynie na selekcji naturalnej.

[madohora]

Szpice towarzyszą człowiekowi od kilku tysiącleci i są wykorzystywane w wielu dziedzinach. Użytkuje się je między innymi jako psy zaprzęgowe, myśliwskie, stróżujące, pasterskie, i od pewnego czasu także jako psy do towarzystwa.

[madohora]

[madohora]

głowa: oglądana ze wszystkich stron powinna być prostokątna, długa, szlachetna w wyrazie
oczy: ciemnej barwy, owalne
uszy: wysoko osadzone, w kształcie litery "V", załamane (dawniej kopiowane)
tułów: zwarty, klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, owalna w przekroju. Kłąb mocny, wyraźnie zaznaczony, powinien łagodnie przechodzić w płynną i prostą linię grzbietu. Front z wyraźnie zaznaczonym przedpiersiem
ogon: osadzony wysoko (dawniej kopiowany)

[madohora]

[madohora]

Okrywa włosowa jest szorstka, twarda i gęsta. Składa się z gęstego podszerstka i włosa okrywowego. Cechami charakterystycznymi są broda na kufie i krzaczaste brwi. Umaszczenie jakie występuje to pieprz i sól oraz czarne. Wyraźne jasne znaczenia na głowie, piersi i kończynach są niepożądane.

[madohora]

Istnieje konieczność systematycznego czesania, strzyżenia i trymowania sierści sznaucera średniego.

[madohora]

Nazwa "sznaucer" pochodzi od zwycięzcy Trzeciej Międzynarodowej Niemieckiej Wystawy Psów w Hanowerze (1879), pinczera szorstkowłosego imieniem Schnauzer (w języku niemieckim Schnauze oznacza pysk).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Buldogi angielskie to stara rasa wywodząca się z linii buldogów. Buldogi wyodrębniły się z mastifów około 1100 lat temu.

[madohora]

Sierść: Delikatna, krótka, przylegająca i gładka (wrażenie twardości spowodowane jest tylko krótkością i zwartością sierści), nie szorstka. Jednolita lub z maską, zawsze czysta i lśniąca. Odcienie: pręgowana, czerwona w rozmaitych odcieniach, płowa itp. Łaciata: każdy z tych kolorów w postaci łat na białym tle. Maść czarna, czarna podpalana, cielista jest wysoce niepożądana.

[madohora]

Rasa z grupy psów brachycefalicznych (z krótkim, spłaszczonym pyskiem), narażona na wiele dziedzicznych chorób, wśród których najczęstsze to schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego, kamica pęcherza moczowego, atopowe zapalenie skóry i alergie skórne, choroby oczu. Okolice oczu i fałdy na nosie, oraz odbytu wymagają regularnej pielęgnacji – buldog poprzez swoją krótką i zwartą sylwetkę nie jest w stanie sam wykonać sobie toalety okolic intymnych, do właściciela należy zadbanie także o te rejony ciała.

[madohora]

[madohora]

Bokser – rasa psa zaliczana do grupy molosów, wyhodowana w XIX wieku w Niemczech jako pies stróżujący i do szczucia na byki. Współcześnie jest użytkowana jako pies towarzyszący, obrończy i użytkowy. Typ dogowaty

[madohora]

Umaszczenie żółte lub pręgowane oraz niepożądane w hodowli umaszczenie białe. Maść żółta występuje w różnych odcieniach, od jasnożółtego do ciemno-rudo-brązowego lub czerwonożółte. Maska jest czarna. Odmiana pręgowana ma na żółtym tle w wymienionych powyżej odcieniach, ciemne lub czarne pręgi przebiegające w kierunku żeber. Barwa tła musi wyraźnie kontrastować z barwą pręg. Białe znaczenia nie są niepożądane, mogą wręcz korzystnie wpływać na estetykę umaszczenia, nie mogą jednak zajmować więcej niż 1/3 powierzchni ciała. Osobniki ze zbyt dużą ilością bieli oraz jednolicie białe nie są dopuszczane do dalszej hodowli

[madohora]

Boksery to psy aktywne, niezmordowane na spacerach, wymagające dużo ruchu i zajęcia. Zdarzają się w tej rasie skłonności do dysplazji stawu biodrowego, zwyrodnienia kręgosłupa i niewydolności mięśnia sercowego. Długość życia u tej rasy to przeciętnie 10–11 lat.

[madohora]

[madohora]

American Pit Bull Terrier – jedna z ras psów, nieuznana przez FCI. Historia tej rasy sięga ponad 150 lat. Rasą, która po części stworzyła obecnego pit bulla był buldog. Dawniej buldog był zwinnym i muskularnym psem, bardzo przypominającym dzisiejszego pit bulla. W wielu amerykańskich książkach o tej rasie występuje on właśnie pod nazwą buldog. Jednak większość źródeł nie potwierdza tej teorii, ponieważ istnieją dowody na to, że pit bull to krzyżówka buldoga z terrierami. Powodem krzyżowania tych ras była chęć uzyskania idealnego psa do walki, czyli połączenia wytrzymałości, siły i odporności na ból buldoga z zaciętością i szybkością terierów.

[madohora]

[madohora]

W późniejszych źródłach – Turberville (1575), Buffon (XVIII wiek) – są przytaczane opisy psów zaliczanych do terierów zarówno wysokonożnych, jak i niskonożnych. Rozróżnienie to wiązało się z użytkowością tych psów. Krótkonożna odmiana z szorstką sierścią była ceniona za upór i odwagę w wypłaszaniu i dławieniu zwierzyny z nor. Psy gładkowłose z kończynami dłuższymi brały udział w nagankach na zwierzynę leśną.

[madohora]

AIREDALE TERRIER.

Pies ten jest najwięcej popularnym przedstawicielem wielkiej rodziny terrierów. Jeszcze przed 50 laty był 011 prawie zupełnie nieznany, nawet w swojej angielskiej ojczyźnie. Przez większość Anglików uważany za mieszańca, nie zwrócił na siebie uwagi kinologów. Pierwsi poznali się na nim kłusownicy i szumowiny podmiejskie, był to bowiem pies nadający się do wszystkiego. Gończak i wyżeł w jednej osobie* znako mity wodołaz i pogromca wyder, okazał się również nietylko dobrym zwiadowcą, ostrzegającym swego polującego nielegalnie pana, lecz jako bohater zakazanych walk psich na przedmieściach Londynu, zdobył sobie w tych sferach niemały rozgłos i uznanie. Pochodzenie tej rasy nie jest wyjaśnione, jednakże nie ulega wąt pliwości. że największy wpływ na jej powstanie wywarł staro angielski, czarno podpalany szorstkowłosy terrier i krzyżówka tegoż z buldogiem. Swoje oficjalne odkrycie i nazwę zawdzięcza Hugh Dalziel'owi, jednemu z wybitnych kinologów angielskich, który podczas sędziowania w roku 1880 na wystawie psów w mieście. Bingleu, nad rzeką Aire, zwrócił na tego psa i jego właściwości baczniejszą uwagę. Świadomi swych celów hodowcy angielscy dokonali reszty dzieła i od tego czasu rasa ta zdobyła sobie na zachodzie ogromne wzięcie. Pod względem form zewnętrznych, przedstawia Airedale - Terrier łyp psa, o idealnie symetrycznej budowie. Jest on dość duży, silny i bar dzo odważny, posiada znakomity węch, sierść odporną na zmiany at mosferyczne i wskutek tego nadaje się on doskonale do wszelkich celów użytkowych. Wrodzona inteligencja, łatwość uczenia się, schludność i łagodny charakter, oraz pewien wdzięk w ruchach i całej postaci i wytworne maniery, dopełniają całości i uzasadniają tę popularność, jakiej żaden pies nie osiągnął w tak krótkim czasie. W Anglji, w Niemczech i Ameryce prowadzą hodowlę tego psa na wysoką skalę. Na zachodzie używany jest on do służby bezpieczeństwa, do celów T myśliwskich, piękniejsze okazy zaś zakupywane są jako psy luksusowe. Rozróżniany dwie odmiany tej rasy: a) typową angielską (mod ną) o nieco karykaturalnej głowie, silnie wydłużonym pysku i nieco garbatej linji nosa; b) kontynentalną (niemiecką) zbliżoną więcej do pierwowzoru psa. Psy hodowli kontynentalnej pochodzą przeważnie od szampjo- nów: „Michel II“, „Choumel — Monarch" i „Choriondeley — Briar“. Z wzorowych hodowli wymienię: Zwinger Naxos“ w Frankfurcie nad Menem i Zwinger ,,Feldberg‘‘ Idstein i „Taunus" (Niemcy).

[madohora]

Psa tej rasy cechuje łatwość uczenia się, duża inteligencja oraz wrodzone zamiłowanie do wody, umiejętność pływania, a nawet nurkowania. Ma wesołe usposobienie, zawsze skory do zabawy. Jest dobrym stróżem i obrońcą. Wymagana konsekwencja we wprowadzaniu nawyków żywieniowych – dorosłe psy często mają niepohamowany apetyt i zjadają drobne przedmioty znalezione na spacerze.

[madohora]

Psy te nie gubią włosów, jednak potrzebują regularnego trymowania.

[madohora]

[madohora]

Użytkowanie: pies myśliwski do wystawiania zwierzyny drobnej i ptactwa łownego. Perdiguero de Burgos jest najbardziej ceniony przez myśliwych, którzy potrzebują psa mocnego, wytrzymałego w każdym terenie i przy każdym rodzaju polowania, posłusznego i silnego oraz obdarzonego doskonałym węchem. Jego sposób pracy jest efektem jego opanowania i pewności w szukaniu, a także doskonałego wystawiania i bezbłędnego aportu. Chociaż jest zazwyczaj używany do polowań na drobną zwierzynę, nie gardzi się nim przy polowaniach na grubą zwierzynę, w którym to zadaniu odznacza się wielką odwagą.

[madohora]

Skóra: elastyczna, ale nie luźna, gruba, obfita, w kolorze różowawym, bez plam. Wszystkie błony śluzowe powinny być brązowe, nigdy czarne. Włos: gęsty, średniej grubości, gładki i równomiernie pokrywający całe ciało w dół, aż do przestrzeni między palcami. Delikatniejszy na głowie, uszach i kończynach.

[madohora]

Wyżeł węgierski krótkowłosy – rasa psów myśliwskich z grupy wyżłów. Zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych, występuje w podsekcji psów w typie gończego.
Rasa ta powstała w wyniku krzyżowania tureckich żółtych psów myśliwskich z pointerem i wyżłem niemieckim krótkowłosym. Są to psy pojętne i łatwe do prowadzenia. Wytrzymałe i odporne na upał i suszę.

[madohora]

Wyżeł włoski szorstkowłosy – rasa psa należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych, w podsekcji psów w typie gryfona. Podlega próbom pracy
Nazwa szorstkowłosego wyżła włoskiego "Spinone" została stworzona przez hrabiego de Ferrabone Delor w roku 1887. Wcześniej funkcjonowały nazwy "bracco spinoso" oraz "bracco spinone". "Spinone" jest słowem pochodzącym z Lombardii i określa psa o szorstkim włosie

[madohora]

Budowa
Włoski wyżeł szorstkowłosy ma ciało w formacie prostokątnym, o dobrze rozwiniętej muskulaturze.
Szata
Według wzorca rasy "sierść jest sztywna, szorstka, ściśnięta i raczej położona, nie występuje podszerstek".
Umaszczenie
Spotykane u tych wyżłów rodzaje umaszczenia to:
czysto białe
biało-brązowe
biało-pomarańczowe
białe nakrapiane (dereszowate) pomarańczowo lub kasztanowo

[madohora]

Powstanie wyżła duńskiego datuje się w okolicach XVIII wieku, kiedy Morten Bak z miejscowości Glenstrup, na Jutlandii skrzyżował lokalne psy wiejskie, zwane przez okolicznych mieszkańców "bluthundami", z psami pochodzącymi od cyganów, posiadających domieszkę krwi dawnych pointerów hiszpańskich. Zarówno jedne, jak i drugie miały wśród swoich przodków psa św. Huberta. Z otrzymanych w ten sposób mieszańców, po ścisłej selekcji hodowlanej Bak uzyskał, w ciągu ośmiu pokoleń, jednolity typ wyżła o brązowych cętkach, bądź plamach. Początkowo psy te określano jako psy Baka lub pointery duńskie (stroduńskie)

[madohora]

Szata i umaszczenie
Umaszczenie, jakie występuje u tych wyżłów, jest brązowo-białe, cętkowane lub w większe łaty. Włos jest krótki, gęsty i ściśle przylega do skóry.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pies średniej wielkości, żywy w ruchach, sylwetka wpisana w krótki prostokąt.

[madohora]

Większość terierów irlandzkich dziś pełni funkcje psa rodzinnego i stróża. Jest wykorzystywany także jako tępiciel gryzoni, aporter postrzałków czy pies tropiący.

[madohora]

FOXTERRIER

Rasa ta w formie w jakiej się obecnie znajduje, sięga w nied leką przeszłość. W XVIII w. znane były w Anglji tak zw. białe terriery, którycb używano do polowań parforce. Typy tych psów, przedstawiane często przez angielskiego malarza Hamiltona, odbiegają jednak dalece od typu dzisiejszej rasy. Pierwsze foxterriery ukazały się na kontynencie przed 50 laty jako towarzysze dżokejów, importujących angielskie konie wyścigowe i konie myśliwskie. Do wojny światowej, były to psy wszędzie bardzo popularne i znane jako zawzięte szczurołapy. Używane są jeszcze dzi siaj z wielkim pożytkiem jako psy do nór, na lisy i borsuki. Widziałem je również nieźle osadzające dzika. Rozróżniamy dwa typy foxterrierow: gładko i szorstkowłose. W ostatnich latach pojawiła się na zachodzie nowa odmiana szorstkowłosego foxterriera, o charakterystycznym kwadratowym, grubokościstym wyglądzie i mocnych sztywnych nogach. Te nieco karykaturalne kształty, nie psują ogólnej symetrji budowy i dodają psu ciekawego i interesującego wyglądu.

[madohora]

Foksterier krótkowłosy – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty. Fakultatywnie podlega próbom pracy

[madohora]

[madohora]

Rasa ta jest dozwolona dla alergików na sierść psa. Okrywa włosowa szorstkowłosych wymaga trymowania. Na nogach i brodzie sierści nie trymuje się, jedynie wyrównuje. Na grzbiecie powinna mieć długość 3-3,5 cm, na bokach i po obu bokach szyi 1-1,5 cm, a na głowie i uszach sierść powinna mieć tylko kilka milimetrów długości. Przejścia w trymowaniu między poszczególnymi częściami ciała powinny być łagodne, mało widoczne. Ze względu na to, że sierść na różnych częściach ciała przyrasta z różną intensywnością, trymowanie poszczególnych części ciała powinno być przeprowadzane stopniowo. Jest to rasa wymagająca wiele ruchu na świeżym powietrzu.

[madohora4]

Terier szkocki – rasa psa należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów krótkonożnych. Typ jamnikowaty. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Włos jest szorstki, a podszerstek obfity. Umaszczenie czarne, pszeniczne lub pręgowane w dowolnych kolorach. Nos, powieki i fafle muszą być dobrze pigmentowane, tzn. czarne. Pożądane są także czarne opuszki i pazury.

[madohora]

Rasa jest podatna na dziedziczną chorobę neurologiczną, nazwaną scotty cramp. Objawia się ona zaburzeniami motoryki i drżeniem mięśni kończyn. W poszukiwaniu lekarstwa na nią wynaleziono i opatentowano popularny lek antydepresyjny Prozac.

[madohora]

Skye terrier – rasa psa, należącego do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów krótkonożnych. Typ jamnikowaty. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Słabymi stronami skye terriera są układy kostno-stawowy i pokarmowy. Ryzyko problemów ze stawami spowodowane jest sylwetką psa: jego bardzo długi tułów zwiększa prawdopodobieństwo kontuzji. Zaleca się, by pies unikał skoków i chodzenia po schodach, nie powinien też trenować sportów takich jak agility czy frisbee. Wrażliwy układ pokarmowy skye terriera wymaga odpowiedniej dobranej karmy wysokiej jakości.
Sierść tego psa należy pielęgnować starannie i systematycznie, wyczesywać po każdym spacerze, okresowo strzyc. Długość życia skye terriera wynosi od 12 do 15 lat.

[madohora]

Ten krótkonożny terier został wyhodowany w XVII wieku do polowania na borsuki oraz wydry na granicy pomiędzy Szkocją a Anglią. Nazwa rasy pochodzi od Dandie Dinmonta – farmera z powieści Guy Mannering lub Astrolog Waltera Scotta. Scott nadał również nazwy kolorom szaty teriera, pochodzących od imion psów Dinmonta. W tych czasach Dandie Dinmont terriery zostały dopisane do listy zagrożonych ras rodzimych przez brytyjski związek kynologiczny. Rasa oficjalnie uznana w 1876 roku

[madohora]

Główną rolę w ocenie psa odgrywa włos i maść — inne szczegóły są drugorzędnej wartości. Jako damskie psy luksusowe są York shire terriery jednymi z najdroższych. Pasjami łowią myszy, o ile takie mają dostęp do buduaru pięknej pani.

[madohora]

Yorkshire terrier – rasa psa należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów miniaturowych.
Według klasyfikacji FCI nie podlega próbom pracy. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa[3]. Jest typu lisowatego

[madohora]

Yorki są psami skorymi do zabawy, aktywnymi. Nie są agresywne i lubią towarzystwo ludzi, tolerują dzieci. Przywiązują się do właściciela i mogą być nieufne wobec obcych. Ich szkolenie powinno być stanowcze, a zarazem delikatne

[madohora]

Swój nietypowy włos psy tej rasy odziedziczyły prawdopodobnie po Ottehoundach, psach cenionych w XVIII wieku w Anglii, jako doskonałe psy do polowań na wydry

[madohora]

Umaszczenie jest jednolite niebiesko-popielate, niebieskie podpalane, wątrobiane lub piaskowe.

[madohora]

Włos powinien być systematycznie i fachowo pielęgnowany oraz strzyżony.

[madohora]

Nazwa Sealyham Terrier pochodzi od Sealyham, Haverfordwest, Wales(ang.), majątku kapitana Johna Edwardsa, który postanowił stworzyć rasę idealnie nadającą się do polowania na borsuki, lisy i wydry. Początki planowanego tworzenia rasy szacuje się na rok 1848. John Edwards nie tworzył żadnych notatek, stąd nie ma pewności co do przodków rasy, którą aktualnie znamy jako sealyham terier, jednak z opowieści i przypuszczeń przyjmuje się, że rasa ta powstała z krzyżówki przynajmniej kilku ras[1]:

cheshire teriera, aktualnie już nie istniejącego białego teriera w typie bulteriera – dla wzmocnienia zgryzu i uzębienia
dandie dinmont teriera – dla skrócenia nóg
west highland white teriera – dla umocnienia białego koloru sierści
foksteriera szorstkowłosego – dla poprawy gatunku włosa
welsh corgi – dla wielkości

Uzyskanie psa o białym kolorze szaty było niezwykle istotne, by w czasie polowania łatwo można było odróżnić psa od dzikich zwierząt, za którymi pies wchodził do nory.

W 1903 roku pierwszy raz oficjalnie zaprezentowano rasę, a w 1908 utworzony został The Sealyham Terrier Club – klub sealyham teriera w Wielkiej Brytanii. W 1911 rasa została zatwierdzona przez The Kennel Club – brytyjski związek kynologiczny.

Sealyham terier zyskał bardzo na popularności po I Wojnie Światowej, szczególnie w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednaczonych. Był jedną z ulubionych ras gwiazd Hollywood. Właścicielami sealyhamów byli między innymi Humphrey Bogart, Bette Davis, Elizabeth Taylor czy pisarka Agatha Christie. Cary Grant nadał swojemu sealyhamowi imię Archie Leach, które było prawdziwym nazwiskiem Granta. O popularyzację sealyhamów dbał bardzo Alfred Hitchcock, który pokazywał się ze swoimi psami na wielu oficjalnych zdjęciach, a także w filmach – w 1941 w „Podejrzeniu” czy w „Ptakach” w 1963.

Sealyham teriery mieszkały także z przedstawicielami brytyjskiej rodziny królewskiej – Jerzym V i Księżniczką Małgorzatą.

W 1967 roku amerykański autor Maurice Sendak, który również był właścicielem sealyhama, napisał książkę dla dzieci „Higglety Pigglety Pop! Or There Must Be More To Life”, opowiadającą o przygodach Jennie – psa Sendaka. Na podstawie książki w 2010 roku powstał film krótkometrażowy o tym samym tytule, w reżyserii Chrisa Lavis i Maćka Szczerbowskiego, w którym głosu głównej bohaterce – sealyhamowi Jennie – użyczyła Meryl Streep.

[madohora]

Sealyham terier ma podwójną sierść – szorstką okrywową oraz miękki podszerstek. Taka sierść chroni psa przed warunkami atmosferycznymi i brudem.

Białe umaszczenie sealyham teriera miało z odróżniać psa od zwierząt oraz terenu w którym polował. Zgodnie z wzorcem dopuszczalne są znaczenia na głowie i uszach w kolorze cytrynowym, brązowym, niebieskim bądź borsuczym.

[madohora]

Cairn terrier to inteligentny, wesoły i pojętny pies. Wymaga socjalizacji z innymi zwierzętami od szczenięcia. Dobry towarzysz zabaw dzieci, w porównaniu z innymi terierami bardzo zrównoważony i cierpliwy. Ma silny instynkt myśliwski, chętnie poluje na gryzonie. Jest psem czujnym i dość łagodnym. Cairn jest mocno przywiązany do właściciela, choć raczej niezależny. Generalnie mało hałaśliwy. Umie poskromić swój ognisty temperament, ale nie na długo. Pomimo małego gabarytu powinien być prowadzony przez właściciela stanowczo i konsekwentnie. Chętnie się uczy i uwielbia sprawiać przyjemność swoim właścicielom, niekiedy może być o nich zazdrosny.

Pies potrzebuje dużej dziennej porcji ruchu lub wysiłku umysłowego, pozbawiony jej może wyładowywać energię w niepożądany przez właściciela sposób. Nadaje się zarówno do mieszkania, jak i do domu z ogrodem. Jak większość terierów może czynić szkody w przydomowym ogródku ze względu na zamiłowanie do kopania nor

[madohora]

SPANIELE KARŁY.

Rozróżniamy cztery odmiany tej rasy a mianowicie:
1) King Charles,
2) Blenheim Spaniel,
3) Prince Charles Spaniel i
4) Ruby Spaniel.

[madohora]

[madohora]

Pudelpointer jest rasą psów myśliwskich, zaliczanych do tzw. legawców, powstałą pod koniec XIX wieku. Na skutek skrzyżowania w Niemczech, pointera z pudlem uzyskano rasę przystosowaną do wszechstronnej pracy łowieckiej na każdym terenie. Ceniony przez myśliwych za dobry węch, zapalczywość w pracy oraz szybkość, jest uznawany za rasę unikatową, liczniej hodowany jest tylko w Niemczech

[madohora]

[madohora]

Wyżeł pirenejski (wyżeł francuski w typie pirenejskim) - rasa psów należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych w podsekcji psów w typie gończego. Podlega próbom pracy

[madohora]

Na pierwszej wystawie psów, organizowanej we Francji w roku 1863, zaprezentowano trzy grupy wyżłów wśród których jedną tworzyły braques français, czyli wyżły francuskie. Do roku 1920 były one hodowane jako jedna rasa, dopiero w okresie międzywojennym został zainicjowany projekt utworzenia z dwóch odmian braques français - dwóch różnych ras, gdzie formę lżejszą i mniejszą stanowi braques français type pyrénées-petite taille.

[madohora]

Użytkowość i charakter
Dawniej mniejsze wyżły były hodowane do polowań na ptactwo, szczególnie myśliwi w Pirenejach potrzebowali wyżła lekkiego, który będzie wykonywał tę samą pracę co wyżeł gaskoński, a będzie łatwiejszy w utrzymaniu niż pies o większych proporcjach. Współcześnie jest także hodowany głównie przez myśliwych, którzy cenią go jako psa o dużej pasji łowieckiej, dobrym węchu oraz o łatwym do szkolenia charakterze. Zaliczany jest do wyżłów wytrzymałych i pracujących w różnych warunkach terenowych.

[madohora]

Głowa: nieco wąska i długa, kufa trochę dłuższa do mózgowiowej części głowy (ewenement wśród wyżłów i jeden ze znaków rozpoznawczych), krawędź czołowa umiarkowana, ale wyraźnie zaznaczona (drugi znak rozpoznawczy), grzbiet nosa nieco wysklepiony. Barwa nosa zawsze ciemnobrązowa.
Tułów: klatka piersiowa owalna, z dobrze rozwiniętą dolną częścią. Kłąb wyraźnie zaznaczony, grzbiet krótki, zad miernie spadzisty, ogon kopiowany.
Kończyny przednie: łopatki dobrze umięśnione i ukośnie osadzone, z ramionami tworzą kąty otwarte. Podramię pionowe, śródręcze krótkie, pionowo ustawione. Łapy zaopatrzone w pazury koloru ciemniejszego lub czarnego.
Kończyny tylne: uda szerokie, podudzie skierowane skośnie ku tyłowi, staw skokowy nie za wysoki, śródstopie prawie pionowo ustawione. Ewentualne wilcze pazury muszą zostać usunięte.
Ruch: mechanika regularna w kroku i kłusie, linia grzbietu w ruchu niezmieniona, a ślady łap i stóp pokrywają się w kłusie.

[madohora]

Zachowanie i charakter
Czeski fousek mimo wrodzonej ciętości na drapieżniki jest łatwy w prowadzeniu i bardzo przywiązuje się do właściciela. Rasa silna i wytrwała.

[madohora]

Popularność
Czeski fousek, ze względu na swoje pochodzenie, jest popularną rasą wśród myśliwych w Czechach, gdzie w obecnej chwili klub rasy posiada powyżej 1000 zarejestrowanych członków. Do Polski pierwsze egzemplarze sprowadził Erwin Dembiniok w 1964 roku. Od tego momentu ich popularność stopniowo rosła. Obecnie czeski fousek jest ulubionym psem myśliwych z Warszawy i województwa lubelskiego, a polskie psy mogą poszczycić się wieloma tytułami interchampionów.

[madohora]

Szata i umaszczenie
Gryfon Korthalsa ma włos bardziej miękki i rozburzony od bliskiego krewniaka wyżła niemieckiego szorstkowłosego, z którym łatwo go pomylić. Umaszczenie rdzawobrązowe o różnym stopniu intensywności, biało-brązowe.