Sezon na grzyby

[madohora]

TARTA Z BOROWIKAMI

borowiki lub inne grzyby leśne - 400 g
cebula - 1 szt
masło - 1 łyżka
jajka - 2 szt
śmietana 30 % - 125 ml
siekana natka pietruszki - 2 łyżki
sól, pieprz
SKŁADNIKI CIASTA:
mąka pszenna - 200 g
masło - 100 g
żółtka - 2 szt
zimna woda - 1 łyżka
sól - szczypta

Masło posiekać z mąką, dodać żółtka, wodę i sól. Zagnieść ciasto, zawinąć w folię i odstawić na pół godziny do lodówki.
Grzyby dokładnie oczyścić, pokroić na kawałki.
Na patelni rozgrzać masło, wrzucić pokrojoną w piórka cebulę, dodać grzyby, doprawić solą i pieprzem, dusić 5-7 minut. Ostudzić.
Schłodzonym ciastem wyłożyć wysmarowaną formę do tarty. Ciasto nakłuć widelcem w kilku miejscach. Piec 15 minut w 180 stopniach.
Śmietanę wymieszać z jajkami, osolić, dodać natkę pietruszki. Na podpieczony spód wyłożyć grzyby, zalać masą jajeczną.
Piec przez 30-35 minut, aż masa się zetnie. Przed podaniem tartę lekko przestudzić.

[madohora]

KASZA Z PODGRZYBKAMI

cebula
podgrzybki, u mnie mrozone- zblanszowane- 30-40 dag
czosnek posiekany 2 ząbki
olej do smażenia
pęczak 100g/ lub inna kasza
parmezan 10g
białe wino opcjonalnie
śmietana łycha opcjonalnie/ może byc też masło
pieprz, sól, gałka muszkatałowa
nac pietrzuszki- łycha.

Zeszkliłam na patelni pokrojoną cebulę. Potem dodałam rozmrożone podgrzybki i posiekany czosnek.
Kiedy grzyby się przyrumieniły wsypałam pęczak, postawiłam na ogień stopniowo dolewałam wodę- około szklanki przez 20 minut, co i raz mieszałam. W zależności czy ziarenka będą miękkie można regulować ilość wody. Ostatnią porcje wody zastąpiłam białym winem.
Pod sam koniec dodałam płatki parmezanu łyżkę śmietany i przyprawy i pietruszkę, wszystko wymieszałam i wyłączyłam ogień.

[madohora]

PIEROGI Z KURKAMI

Farsz :
1 l blanszowanych kurek
1 duża cebula
3 łyżki masła
sól morska z magnezem do smaku
pieprz czarny do smaku
Ciasto :
3 szk mąki pszennej typ 500 + do podsypywania
ok. 1 szk gorącej wody
1 jajko
2 łyżki oleju
1/2 łyżeczka soli

Farsz :

Blanszowane kurki ( zbierałam kilka dni wcześniej więc musiałam zblanszować, ale jak mamy świeże to nie ma potrzeby blanszowania ) posiekać. Cebulę obrać, umyć i pokroić w kostkę. Na patelnię wrzucić masło i roztopić, dodać kurki i podsmażyć. Następnie dodać cebulkę i smażyć do zeszklenia. Gotowy farsz doprawić solą i pieprzem

Ciasto :

Jajko rozbełtać z olejem, Do miski wsypać mąkę, dodać sól, wlać wodę i rozbełtane jajko i przemieszać drewnianą łyżką a potem wyrobić gładkie elastyczne ciasto. Podsypując mąką wałkować kawałki ciasta na cienki placki i wycinać kółka o średnicy 10 cm. Na każdy krążek kłaść porcje farszu i zlepiać pierogi a potem układać na czystej ściereczce i zakrywać drugą aby pierogi nie wyschły. Gotowe pierogi gotować w osolonej wodzie z dodatkiem odrobiny oleju do miękkości kilka minut od wypłynięcia. Ugotowane pierogi wyjmować na talerze łyżką cedzakową, można okrasić i podać np. z surówka z młodej kapusty.

[madohora]

SMAŻONE KANIE

Kanie 5 sztuk
Jajka 3
Bułka tarta
Sól
Pieprz
Olej do smażenia

Kanie oczyścić, lekko spłukać wodą i osuszyć na ręczniku papierowym. Jajka rozmącić i doprawić solą oraz pieprzem. Kapelusze kani obtaczamy w jajku i bułce tartej. Smażymy na rozgrzanym oleju przez kilka minut z każdej strony do ładnego zarumieniania. Podajemy z ulubionymi dodatkami. Dla mnie najlepsze ze świeżym pieczywem.

[madohora]

JAJECZNICA Z KURKAMI

4 jajka
200 g oczyszczonych kurek
1 średnia cebula (polecam czosnkową)
1 łyżka masła
1 łyżka oliwy z oliwek
sól i pieprz do smaku
do posypania koperek lub natka

Oczyszczone grzyby pokrój na mniejsze kawałki. Cebulę drobno posiekaj.
Przygotuj większą patelnię i rozpuść na niej masło oraz oliwę. Dodaj cebulę i smaż minutę na średniej mocy palnika. Następnie dodaj kurki i dalej smaż, aż odparuje z nich płyn. Grzyby powinny być dobrze ścięte i rumiane, w przeciwnym razie jajecznica będzie zbyt wodnista.
Do podsmażonych grzybów wbij jajka i energicznie mieszaj całość drewnianą łyżką, co kilka sekund zdejmując patelnię z ognia. Dopraw solą i pieprzem.
Jajecznicę z kurkami podawaj od razu posypaną ulubioną zieleniną.

[madohora]

WYSYP GRZYBÓW W POLSKICH LASACH - Onet - 22.07.2022

[madohora]

ZUPA PIECZARKOWA

1 porcja rosołowa,
1 średniej wielkości marchew,
1 mały por,
500 g pieczarki brunatnej,
1 mały kawałek korzenia selera,
8 - 10 średnich ziemniaków,
1,5 łyżki przyprawy ziarenka smaku,
1 kostka rosołowa ( można pominąć ),
0,5 pęczka świeżego kopru i natki pietruszki,
0,5 dużego kubka śmietany 18 %,
1 łyżeczka cukru,
2 łyżki masła

Do garnka wlać 1 litr i 800 ml wody dodać porcję oraz marchew i korzeń selera zagotować a następnie zmniejszyć ogień i na wolnym gotować do miękkości mięsa wsypując przyprawę, następnie dodać ziemniaki i gotować do ich miękkości a w międzyczasie przygotować pieczarki obsmażając je na maśle
Jak ziemniaki są już miękkie dodać usmażone pieczarki pogotować pięć minut a następnie wkroić natkę pietruszki i koper a w międzyczasie gotowania przygotować śmietanę z cukrem i gorącym wywarem z zupy
Wlać do zupy przygotowaną śmietanę i szybko zamieszać, zagotować a na koniec dodać świeżo zmielony pieprz naturalny

[madohora]

Trzon osiąga wysokość od 7 do 10 cm i średnicę od 1 do 1,5 cm. Ma cylindryczny kształt, który zwęża się ku górze. W środku wypełniony, jednak wraz z wiekiem staje się pusty. Na trzonie występuje biały pierścień, który najczęściej jest rozerwany. Powierzchnia powyżej pierścienia jest natomiast gładka. U podstawy otoczony szczątkami osłony, tak zwaną pochwą, która u starszych okazów jest żółtawa. Barwa biaława do zielonkawej.

[madohora]

Muchomor wiosenny to grzyb śmiertelnie trujący, który zawiera amatoksyny i fallotoksyny, które uszkadzają wątrobę.

[madohora]

Muchomora czerwonego chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Jego karminowoczerwony kapelusz upstrzony białymi plamkami to dosyć częsty widok w polskich lasach w sezonie od lipca do listopada. Mimo że na tle leśnego runa muchomor czerwony prezentuje się nadzwyczaj okazale, już nawet małe dzieci wiedzą, że należy omijać go z daleka. Miąższ tego grzyba kryje w sobie bowiem substancje o właściwościach toksycznych. Nie zawsze jednak Amanita muscaria cieszył się tak złą sławą jak dzisiaj. W starożytności przypisywano mu właściwości magiczne.

[madohora]

Obecnie czerwony muchomor to częsty bywalec lasów iglastych, liściastych i mieszanych. Najlepiej rozwija się na podłożu o odczynie kwaśnym – rośnie pojedynczo lub w niewielkich skupiskach. Z reguły grzyb ten występuje w sąsiedztwie brzozy brodawkowatej. Mimo że najszerzej jest rozpowszechniony na obszarze półkuli północnej, w strefie klimatu umiarkowanego, nie jest on obcy również mieszkańcom Ameryki Środkowej i Południowej, a także południowych rejonów Afryki, Australii i Nowej Zelandii.

[madohora]

Każdy dostępny na rynku atlas grzybów opisuje muchomora czerwonego jako gatunek niejadalny i trujący. Na szczęście jego wygląd jest na tyle wyrazisty, że do zatruć dochodzi niezwykle rzadko. Najbardziej narażone na niebezpieczne konsekwencje spożycia muchomora czerwonego są dzieci. Czasami odnotowuje się również przypadki samobójczych zatruć u dorosłych tudzież przypadki narkotycznej śpiączki spowodowane przedawkowaniem wywaru z miąższu muchomora czerwonego. Zatrucie wskutek spożycia tego grzyba specjaliści określają mianem mikroatropinowego, co oznacza, że jego objawy mogą przypominać symptomy wywołane przez atropinę, zawartą między innymi w roślinie o nazwie Atropa blladonna. Aczkolwiek grzyby te nie mają w swoim składzie alkaloidów tropanowych. Zamiast nich kryją w sobie toksyczną i halucynogenną muskarynę i kwas ibotenowy.

[madohora]

Co ciekawe, siła toksycznego działania tych grzybów zależy od tego, kiedy zostały zebrane. Zerwane w październiku osobniki mają relatywnie najsłabsze właściwości trujące, zaś młode okazy lipcowe są najbardziej niebezpieczne dla zdrowia. Jednakże grzyba tego nie wolno spożywać, niezależnie od tego, z jakich zbiorów pochodzi. Ze względu na fotogeniczną prezencję, muchomor czerwony może być co najwyżej doskonałym obiektem do fotografowania podczas leśnych spacerów.

[madohora]

Muchomory występują na wszystkich kontynentach świata poza Antarktydą, przy czym ich największą kumulację odnotowuje się w Europie i Stanach Zjednoczonych. Są to grzyby w ogromnej większości mikoryzowe, a więc żyjące w symbiozie z drzewami – stąd spotykamy je najczęściej w lasach. Czerpią z korzeni substancje odżywcze niezbędne do wzrostu, w zamian polepszając przepuszczalność podłoża, co dla wysokich drzew przekłada się na więcej wody i minerałów. Co ciekawe, okazuje się, że w drodze ewolucji muchomory zatraciły zupełnie zdolność - typową dla wielu gatunków grzybów – do rozkładania tkanek roślinnych. Innymi słowy, bez drzew miałyby mizerne perspektywy na dalsze przetrwanie.

[madohora]

Dziecięce skojarzenia z muchomorami to najczęściej urodziwe karminowe kapelusze zdobione białym kropkami. Ta charakterystyczna fizjonomia – odnosząca się do muchomora czerwonego – jest jednak zwodnicza, bowiem większość gatunków rodzaju Amanita ma owocniki w innych niż czerwona barwach. Najczęściej kapelusze przyjmują różne odcienie bieli, przechodząc z czasem w szarawe, zielonawe czy żółtawe tony. Przykładem może być pospolity muchomor szarawy (Amanita vaginata), jadalny po ugotowaniu, który w dojrzałości jest wręcz siwobrązowy, a przy deszczowej pogodzie robi się nietypowo śliski. Nie brakuje też kapeluszy wpadających w czerwone i brązowe tony, jak np. u dość powszechnego w naszym kraju muchomora rdzawobrązowego (Amanita fulva).

[madohora]

Jeśli chodzi o sam miąższ, to może on mieć neutralny lub nieprzyjemny zapach, a także łagodny lub nieco mdlący smak. Próbowanie muchomorów należy jednak stanowczo odradzić, gdyż stwarza ono bezpośrednie zagrożenie dla życia i nie jest żadnym kryterium rozpoznawczym.

[madohora]

[madohora]

Te same substancje psychodeliczne obecne są w brązowym muchomorze plamistym (Amanita pantherina), który częściej niż nakrapiane czerwone kapelusze bywa śmiertelny, wywołując bardzo podobne sensacje psychiczno-gastryczne. Ponadto zmiany psychotropowe powoduje również muchomor porfirowy (Amanita porphyria), pospolicie występujący na terytorium Polski i charakteryzujący się mało oryginalnym brązowym kapeluszem.

[madohora]

Ogólnie rzecz biorąc, ryzyko popełnienia pomyłki i zjedzenia trującego muchomora jest na tyle wysokie i groźne w skutkach, że lepiej jest odmówić sobie potencjalnych rozkoszy podniebienia, dmuchając raczej na zimne. Pamiętajmy, że w Polsce co roku do szpitali trafia ponad 60 niefortunnych grzybiarzy, a przypadki śmiertelne sięgają 20% wśród dorosłych i aż 50% wśród dzieci!

[madohora]

Gąska czarnołuskowa rośnie od września do listopada.

[madohora]

Blaszki mają kolor od białego do siwego, są gęste. Na ostrzach czasami znaleźć można kosmyki barwy czarnej.

[madohora]

Wiele źródeł ze względu na brak pełnych informacji uznaje gąskę czarnołuskową za grzyb niejadalny. W Rosji jest jednak spożywana i uznawana za grzyb jadalny.

[madohora]

Gąska siarkowa zawiązuje owocniki dość krótko, tylko w sierpniu i wrześniu.

[madohora]

Kapelusz niehigrofaniczny, o siarkowo złocistej, nagiej, niekiedy lekko łuskowatej skórce, nie zmienia się wraz z wiekiem owocnika. Nawet najstarsze, całkiem już otwarte kapelusze gąski siarkowej zachowują mocno zabarwiony, obsypany delikatnymi płatkami garbek. Odcień garbka bywa mocniej oliwkowy na tle reszty kapelusza. Kolory kapelusza u gąski siarkowej to wszelakie odcienie żółci, głównie oliwkowe, miodowe i siarkowe. Tylko miejscami obserwuje się bordowe bądź brązowawe plamy.

[madohora]

Miąższ złocisty, nie przebarwia się po przekrojeniu lub uszkodzeniu, śmierdzi gazem świetlnym lub karbidem.

[madohora]

Gąska siarkowa jest grzybem trującym, więc nie wykazuje żadnych właściwości.

[madohora]

Polska nazwa została nadana w 2003 roku przez Władysława Wojewodę.

[madohora]

Gołąbek lepki to grzyb niejadalny, ale nie trujący.

[madohora]

Kapelusz gołąbka lepkiego osiąga od 8 do 12 cm średnicy. Na początku jest wypukły, później staje się płaski. Ma barwę winnoczerwoną, rudawą z różowym brzegiem, do niebieskoczerwonej. W środku najczęściej rudawy lub ochrowy, czasami żółtozielony lub szarofioletowy. Skórka błyszcząca, na początku jest lepka, a po wyschnięciu staje się matowa i łatwo można ją oddzielić od brzegu. Brzeg podwinięty, występują na nim nieregularne płaty, krótko karbowany.

[madohora]

Zarodniki gołąbka lepkiego szeroko elipsoidalne. Wysyp zarodników żółty.

[madohora]

Gołąbek krwisty występuje pojedynczo lub w niewielkich grupach, najczęściej pod sosnami (sosną czerwoną) lub innymi drzewami iglastymi. Preferuje piaszczyste, wilgotne gleby.

[madohora]

Łuskwiak rdzawołuskowy rośnie na stanowiskach lasów naturalnych, przeważnie bukowych. Pojawia się najczęściej na terenach górzystych. Owocuje w grupach. Grzyb ten bardzo rzadko rośnie samotnie. W Polsce uważany za gatunek rzadki.

[madohora]

Blaszki u młodych osobników białe, następnie robią się ciemniejsze. Blaszki gęsto położone, przyrośnięte do trzonu.

[madohora]

Zarodniki są gładkie, elipsoidalne, fasolowate, koloru rdzawobrązowego

[madohora]

Łuskwiak rdzawołuskowy wykazuje duże podobieństwo do łuskwiaka nastroszonego (Pholiota squarrosa). Na podstawie lepkości kapelusza jesteśmy w stanie odróżnić te dwa gatunki. U Pholiota squarrosa kapelusz nie jest lepki, a hymenofor ma zabarwienie zielonkawe. W niektórych przypadkach potrzebna jest analiza mikroskopowa by odróżnić te dwa gatunki.
Grzyb ten pisany do Czerwonej listy roślin i grzybów Polski, jako gatunek wymierający, krytycznie zagrożony ( status E)

[madohora]

Mleczaj rudy rośnie w lasach mieszanych i iglastych, głównie pod sosnami i świerkami. Znaleźć go można również przy bagnach i torfowiskach. Grzyb ten lubi kwaśne gleby. Występuje na półkuli północnej w umiarkowanym klimacie.

[madohora]

Mleczaj rudy występuje od czerwca do października.

[madohora]

Blaszki mleczaja rudego są średnio gęste i nieco zbiegają po trzonie. Na początku są żółtawe, później jasnokremowe, na końcu mięsnoochrowe, najczęściej z cętkami koloru czerwonego.

[madohora]

Zarodniki szerokoelipsoidalne z powierzchnią drobnobrodawkowaną. Wysyp zarodników biały.

[madohora]

Zasłonak fioletowy to rzadki grzyb niejadalny z rodziny zasłonakowatych.

[madohora]

Kapelusz zasłonaka fioletowego osiąga średnicę od 4 do 15 cm i ma półkolisty kształt, który wraz z wiekiem zmienia się w płaski. Młode okazy są niebieskofioletowe z metalicznym połyskiem, później stają się ciemnofioletowe lub czarnobrązowe. Na powierzchni jest suchy i gładki. Posiada tępy garbek. U młodych okazów brzeg połączony jest z trzonem zasnówką w kolorze jasnego fioletu.

[madohora]

Pieczarki jako rodzaj botaniczny zostały po raz pierwszy opisane przez Karola Linneusza w 1753 r. Źródłosłów nazwy Agaricus nie jest do końca wyjaśniony, ale najczęściej sugeruje się, że opiera się o dawny lud Agari zamieszkujący terytorium między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym. Za gatunek typowy rodzaju uznaje się pieczarkę łąkową (Agaricus campestris), pospolitą w Polsce i większości Europy i bardzo podobną pieczarkom hodowlanym.

[madohora]

Miąższ ma barwę od jasnofioletowej do ciemnofioletowej. Wyróżnia się cedrowym zapachem. Ma łagodny, słabo charakterystyczny smak.

[madohora]

Gołąbek śmierdzący jest pospolicie występującym w Polsce grzybem. Mimo, iż nie ma własności trujących, to z powodu swojego ostrego smaku i nieprzyjemnego zapachu uznawany jest za grzyb niejadalny.

[madohora]

[madohora]

Trzon osiąga wysokość od 5 do 15 cm. i grubość od 2 do 5 cm. W górnej części jest jasnożółty lub pomarańczowożółty, w dolnej części purpurowy, a u podstawy karminowy. Każdy grzyb reprezentujący siniaki pokryty jest wyraźną, rdzawoczerwoną siateczką o podłużnych oczkach.

[madohora]

Surowy borowik ponury jest trujący. Swoje trujące właściwości podgrzybek sinika zawdzięcza obecności kilku toksyn (inwolutyna, muskaryna, betaina i acetylocholina). Uważa się, że związki te są dobrze rozpuszczalne w wodzie, dlatego – zdaniem niektórych – borowik ponury może być bezpiecznie spożywany po ugotowaniu i odlaniu wody. Brak danych na temat wartości odżywczych.

[madohora]

Obecnie uważa się, że tak, ale wyłącznie w stanie surowym, ponieważ po dłuższym gotowaniu ulatniają się zawarte w nim toksyny.

[madohora]

Borowik płowy występuje wyłącznie w lasach liściastych. Pojawia się głównie w miejscach nasłonecznionych oraz na ciepłych obrzeżach leśnych, a także w starych parkach. Najczęściej można go znaleźć pod dębami, grabami, bukami i lipami. Rośnie na glebach wapiennych. Występuje w Europie, w prowincji Ontario w Kanadzie oraz w Maroku.

[madohora]

Miąższ borowika płowego jest biały lub cytrynowożółty, przy podstawie trzonu czasem bywa czerwony. Nie zmienia swojej barwy pod wpływem powietrza. Ma łagodny smak i charakterystyczny, słaby zapach fenolu lub karbolu.

[madohora]

Borowik płowy znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E, który oznacza, że jest gatunkiem wymierającym, krytycznie zagrożonym.
Borowik płowy znajduje się także na czerwonych listach gatunków zagrożonych w Austrii, Szwajcarii, Niemczech, Danii, Estonii, Norwegii, Holandii, Szwecji, Finlandii, Słowacji.
Miąższ borowika płowego przebarwia się na ochronno pod wpływem amoniaku.

[madohora]

Rozmieszczenie borowika królewskiego wymaga dalszych badań jako że wcześniej nie odróżniano go od borowika żółtobrązowego. Podawano go z Europy, Chin, Korei, Japonii i USA (tam przede wszystkim pacyficznych stanów Kalifornii, Oregonu i Waszyngtonu). Czescy naukowcy ubolewają, że wiele danych nt. występowania borowika królewskiego tak naprawdę odnosi się do borowika żółtobrązowego w sensie ścisłym albo do borowika Le Galowej.

[madohora]

W całej Europie borowik królewski jest niezwykle rzadki. W Polsce otrzymał status E – krytycznie zagrożonego wymarciem. Również w wielu innych krajach Starego Kontynentu znalazł się na czerwonych listach gatunków ustępujących m.in. w Czechach, Słowacji, Szwajcarii, Austrii, Belgii, Holandii, Wielkiej Brytanii oraz Estonii.

[madohora]

Trzon pękaty, beczułkowaty, 5-13 cm wysoki, a 2-4 cm szeroki, koloru jasno żółtego, okryty również jasno złocistą siatką. Siatka wyraźniejsza w górnej połowie nóżki. Dolna połowa nóżki bywa nieco czerwonawa lub upstrzona czerwonymi cętkami. Pierścienia i pochwy brak.

[madohora]

Jeszcze podobniejsze do borowika królewskiego są mało znane nawet naukowcom gatunki siostrzane z rodzaju Butyriboletus. Należy zwrócić uwagę, że borowik blednący (B.. Fechtnera B. fechtneri) ma blady, szarobrązowy lub siwawy kapelusz. Borowik brązoworóżowy B. speciosus miąższ ma niebiskawy, a zarazem różowiejący ku wnętrzu nóżki. Bardzo podobny do ostatniego jest także borowik Kluzaka Caloboletus kluzakii – takoż o błękitnawym miąższu, ale w przeciwieństwie do borowika królewskiego kapelusz nigdy nie bywa różowy. Inne są też zapach i smak – przykry, gorzki lub gorzko-kwaśny smak u borowika Kluzaka, za to miły i świeży zapach owoców.

[madohora]

[madohora]

Kapelusz borowika korzeniastego osiąga średnicę od 8 do 30 cm. U młodych okazów jest półkolisty, później staje się spłaszczony. Ma jasną, białosiwą barwę, która zmienia się wraz z wiekiem na płowożółtobrązowawą. Na powierzchni suchy, zamszowaty, często skórka jest popękana w porze suchej.

[madohora]

Borowik korzeniasty jest niejadalny ze względu na gorzki smak i odpychający zapach.

[madohora]

Borowik klinowotrzonowy to szeroko rozpowszechniony na świecie, ale rzadki i ginący w Polsce grzyb z rodziny borowikowatych. Otrzymał status R czyli potencjalnie zagrożony na krajowej Czerwonej Liście. Jego miąższ błyskawicznie nabiega granatowym lub czarnym niczym atrament kolorem, stąd dawna nazwa polska (czerniejący) i współczesna angielska (ink-stain bolete).

[madohora]

Rurki krótkie, błyszczące, w kolorze cytrynowym, ściśnięte szybko ciemnieją, nader wrażliwe na uszkodzenia

[madohora]

Wysyp zarodników oliwkowo brązowy.

[madohora]

Obecnie brak. zastosowania borowika klinowotrzonowego.

[madohora]

Borowik górski wytwarza owocniki od pierwszych dni lipca do połowy września.

[madohora]

Pory zmieniają kolor z wiekiem osobnika, tak samo jak rurki. Wpierw złociste, potem oliwkowe, a następnie brązowo-żółte z oliwkowym odcieniem.

[madohora]

Miąższ niemal wszędzie złocisty, w różnych odcieniach cytrynowej, siarkowej lub chromowej żółci w trzonie, a żółci w kapeluszu, tylko u podstawy nóżki różowawy, gliniasto rdzawy, purpurowo winny bądź łososiowy. U młodych egzemplarzy dość jędrny, u starszych miękki. Nie przebarwia się po nacięciu lub uszkodzeniu. Smak i woń słabe, trudne do nazwania (niespecyficzne), czasem opisywane jako lekko grzybowe.

[madohora]

Borowik górski to smaczny grzyb jadalny, ale zasługuje na ochronę z uwagi na swą rzadkość w Polsce i całej Europie. Świetnie nadaje się do suszenia co wzmacnia jego aromat. Początkującym grzybiarzom grozi także pomylenie go z trującymi członkami rodziny borowikowatych.

[madohora]

Borowik gładkotrzonowy to niemal wymarły w Europie, w tym w Polsce przedstawiciel rodziny borowikowatych, w 2014 r. przeniesiony do nowo opisanego rodzaju Suillellus. Spośród gatunków doskonale znanych polskim grzybiarzom najpodobniejszy do niego jest jego kuzyn: borowik ponury Suillellus luridus, znany pod wieloma ludowymi nazwami (czarci grzyb, diabelski grzyb, pociec, krasik, świniak wilczy).

[madohora]

Owocniki borowika gładkotrzonowego wyrastają samotnie, rzadziej w mało licznych czarcich kręgach lub grupkach.

[madohora]

Miąższ jaskrawo żółty nad rurkami oraz w górze nóżki, w dole trzonu zaś winno bordowy. Przecięty lub zmiażdżony szybko sinieje

[madohora]

Borowik ceglastopory może być spożywany tylko po obróbce termicznej, ponieważ surowy, niedogotowany lub niedosmażony jest trujący i wywołuje problemy żołądkowo-jelitowe. Odpowiednio przyrządzony może być jednak smacznym dodatkiem do mięs i makaronów oraz składnikiem zup i sosów. Odpowiednia liczba zebranych okazów tego grzyba pozwala na przygotowanie smakowitej zupy grzybowej czy sosu, który świetnie nadaje się jako dodatek do gołąbków, placków zbójnickich czy mięsa. Grzyb gniewosz doskonały smak oferuje w postaci duszonej, smażonej czy suszonej. Za przysmak uchodzi również borowik ceglastopory marynowany, którego smak doskonale przenika się z ostrością octu i dodanych do marynaty ziół. Wiele osób gniewusy dodaje także do farszu czy makaronów, dzięki czemu potrawy zyskują wyjątkowo aromatyczny, grzybowy smak. Z uwagi na swój bardzo wyczuwalny aromat grzyby huban świetnie spisują się w bożonarodzeniowym barszczu. W celu ich bezpiecznego przechowania do zimy należy je oczyścić, po czym wysuszyć i umieścić w szczelnym pojemniku.

[madohora]

Poza kontynentem europejskim, borowik ceglastopory występuje tylko w Japonii.
Charakterystyczny niebieski miąższ grzyba traci swój kolor podczas gotowania.

[madohora]

Rozmieszczenie borowika blednącego wymaga dalszych badań. Do niedawna uważano go tylko za lokalną formę borowika żółtobrązowego czyli przyczepkowego. Występuje w Europie (od Hiszpanii na zachodzie po Ukrainę na wschodzie włącznie, do Łotwy i Finlandii na północy), na Cyprze oraz Maroku. Dane o obecności w Izraelu dotyczyły innego gatunku. W Polsce obserwowano go ostatnio w świętokrzyskim i Pieninach.

[madohora]

Rurki borowika blednącego (b. Fechtnera) wykrojone, barwy żółtej, przy nóżce wycięte, bardzo długie 15-25 mm. U młodych owocników w odcieniu cytrynowym, u starszych zielonożółte. Nacięte bądź nadgryzione przebarwiają się na sinozielono.

[madohora]

Wysyp spor oliwkowy. Zarodniki borowika blednącego brązowożółte, gładkie, mierzą zwykle 10-16 µm na 5-6 µm, mają kształt wrzeciona. Cystydy są bulwiaste, ewentualnie butelkowate lub wrzecionowate, osiągając 10-15 × 4-6 µm.

[madohora]

Status borowika blednącego zmieniał się tak samo, jak status borowika górskiego. Oba te gatunki traktowano początkowo jako formy borowika żółtobrązowego.

[madohora]

Piaskowiec modrzak jest grzybem jadalnym. W Polsce występuje rzadko.

[madohora]

Rurki mają barwę białą lub kremową, czasami bladożółtawą. Po uszkodzeniu zmieniają barwę na niebieską. Na początku przyrastają do trzonu, później stają się wolne.

[madohora]

Piaskowiec modrzak jest grzybem jadalnym.

[madohora]

W 1707 r. francuski botanik Joseph Pitton de Tournefort po raz pierwszy opisał możliwość komercyjnego rozmnażania pieczarki. Pierwsze próby uprawy polegały na wykopywaniu z pola grzybni i sadzeniu jej na zagonach z kompostem. Niestety, sukcesy były rzadkie, więc w ciągu dekad prowadzono nieustanne badania nad udoskonalaniem techniki. Większość upraw przeniesiono do ciemnych pomieszczeń podziemnych, a sam substrat zaczął być pieczołowicie kompostowany, tak, aby osiągnąć idealną równowagę związków organicznych wyprodukowanych przez grzyby i bakterie w naturalnym procesie rozkładu. Uprawia się przy tym przede wszystkim pieczarkę dwuzarodnikową. (Agaricus bisporus), występującą stosunkowo rzadko w środowisku naturalnym. Obecnie jest to czwarty najczęściej uprawiany grzyb na świecie!

[madohora]

Pieczarce szarołuskowej (Agaricus moelleri) – o białym lub różowiejącym kapeluszu z szarobrązowymi łuskami. Cechami charakterystycznymi są przebarwianie się na żółto oraz nieprzyjemny zapach fenolu. Konsumpcja grozi poważnym rozstrojem żołądkowym.

[madohora]

Przede wszystkim pieczarki są dobrym źródłem wysokowartościowego białka, które zdaniem dietetyków jedynie nieznacznie ustępuje zwierzęcym proteinom. Oprócz dużych ilości niezbędnych aminokwasów pieczarki zawierają również sporo błonnika w postaci chityny i beta-glukanów, a także cenne sole mineralne: cynk, miedź, potas czy selen czy żelazo.

[madohora]

Pieczarka kępkowa zawiera witaminę E i kwasy organiczne o silnych właściwościach antyutleniających. Jako dodatek do serka śmietankowego ma również działanie przeciwgrzybiczne.

[madohora]

Pieczarki dwuzarodnikowe są również znaczenie bardziej trwałe i mogą być dość długo przechowywane w lodówce w przeciwieństwie do smacznej pieczarki łąkowej czy silnie zarobaczywionej pieczarki miejskiej. Nic oczywiście nie stoi jednak na przeszkodzie, aby po prawidłowej identyfikacji wykorzystać do gotowania dziko rosnące gatunki, np. spotykaną w lasach iglastych pieczarkę krwawiącą czy smaczną pieczarkę bulwiastą (Agaricus sylvicola) rosnącą zwykle pod świerkami i sosnami, której jedyną poważną wadą jest dość wysokie stężenie kadmu.

[madohora]

Pieczarka szarołuskowa (Agaricus moellerii) to grzyb trujący z rodzin pieczarkowatych Agaricaceae. Należy do sekcji (podrodzaju) pieczarek żółtawych (karbolowych) Xanthodermati, z których większość jest niebezpieczna dla ludzi, powodując wymioty i biegunki.

[madohora]

Owocniki pieczarki szarołuskowej o trzonie grubym na 1,0-1,5 cm, a wysokim na 4-16 cm i sporych, mięsistych kapeluszach, o 5-12 cm średnicy.

[madohora]

Wysyp zarodników ciemnobrązowy jak u wielu innych pieczarek, także tych jadalnych. Spory p. szarołuskowej szeroko jajowate, pozbawione pór rostkowych, gładkie, mierzą 5-7 × 3,5-5 µm.

[madohora]

Brak znanych zastosowań tejże pieczarki szarołuskowej.

[madohora]

Pieczarka karbolowa jest grzybem trującym, który może powodować silne zaburzenia układu trawiennego, a nawet doprowadzić do śmierci. Jej charakterystyczną cechą jest intensywny zapach przypominający karbol, który wzmacnia się w trakcie gotowania pieczarki karbolowej – dzięki temu jest go łatwo rozpoznać.

[madohora]

Blaszki pieczarki karbolowej są dość cienkie i posiadają gładkie ostrza. Na końcach są wolne i nie przyrastają do trzonu. U młodych okazów mają różowy kolor z widocznymi szarymi przebarwieniami. Wraz z wiekiem grzyba blaszki ciemnieją i ostatecznie przybierają barwę ciemnobrązową.

[madohora]

Pieczarka karbolowa podobna jest także do jadalnej pieczarki leśnej. Oprócz zapachu, który u pieczarki leśnej jest łagodny i słaby, można je odróżnić po reakcji miąższu na uszkodzenia – u pieczarki karbolowej przekrojony miąższ przebarwia się na żółto, u pieczarki leśnej na czerwono.

[madohora]

[madohora]

Owocnik pieczarki bulwiastej osiąga średnicę od 4 do 14 cm. U młodych egzemplarzy ma półkulisty kształt, z czasem staje się rozpostarty i wyglądem przypomina otwarty parasol. U starszych osobników na środku kapelusza można zaobserwować niski garbek. Owocnik zakończony jest prostym brzegiem, wystającym poza blaszki. Zazwyczaj ma biały kolor, czasami przybiera barwę kremową lub ochrową. W uciskanym miejscu zabarwia się na żółto. Jest mięsisty, pokrywa go naga skóra o gładkiej, delikatnej i jedwabistej powierzchni. U młodszych grzybów kapelusz może być pokryty przylegającymi, drobnymi łuszeczkami, które z czasem odpadają.

[madohora]

Nazwę muchomor sromotnikowy podał Franciszek Błoński w 1889 r., Władysław Wojewoda w 1992 r. zaproponował nazwę muchomor zielonawy, uważając ją za bardziej sensowną, odnoszącą się do barwy tego grzyba. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też dawniej jako muchomor bulwiasty i podsadka słupiakowata

[madohora]

Jest grzybem mikoryzowym, jego symbiontem w Europie jest dąb, natomiast w Ameryce doszło do bardzo rzadkiego zjawiska przeskoku na inny symbiont – sosnę

[madohora]

Okres objawów może trwać kilkanaście godzin]. Czasami następuje na jakiś czas poprawa samopoczucia, jednak jest ona złudna, toksyny nie przestają działać i niszczą wątrobę, nerki i inne narządy ciała. W wątrobie następuje jej stłuszczenie, martwica i zanik glikogenu, wystąpić może także hipoglikemia, a nawet drgawki hipoglikemiczne. Wskutek uszkodzenia nerek występuje azotemia, hipochloremia, mocznica. Trucizny te uszkadzają również inne narządy. W wyniku uszkodzenia jelit występują krwawe biegunki, w wyniku uszkodzenia szpiku kostnego niedokrwistość, w wyniku uszkodzenia serca jego stłuszczenie i niedomoga krążenia (sinica). Śmierć następuje po 2–3 dniach, a przy słabszym zatruciu nawet po 10–13 dniach

[madohora]

Przez niedoświadczonych grzybiarzy bywa mylony z gąską zielonką (Tricholoma equestre), gołąbkiem zielonawym (Russula virescens), muchomorem cytrynowym (Amanita citrina), muchomorem brązowooliwkowym (Amanita submembranacea), a także innymi gatunkami muchomorów. Młode, słabo wybarwione okazy mogą też być pomylone z pieczarkami[.

[madohora]

Strzępiak ceglasty jest grzybem trującym. W Polsce spotkać go można często.

[madohora]

Kapelusz osiąga średnicę od 3 do 10 cm. Na początku ma kształt stożkowato-dzwonkowaty, później staje się spłaszczony i ma garbek na środku. Brzeg na ogół jest postrzępiony. Powierzchnia gładka i sucha. U młodych okazów jest biała lub bladokremowa, później jest pokryta ceglastoczerwonymi plamami. Stare owocniki stają się całkowicie brązowoczerwone lub brązowawe.

[madohora]

Miąższ ma łagodny smak i słaby, owocowy zapach. Kapelusz ma barwę białą, natomiast w trzonie jest różowawy.

[madohora]

Ze względu na właściwości trujące nie ma żadnego zastosowania.

[madohora]

Piestrzenica kasztanowata występuje od kwietnia do czerwca.

[madohora]

Trzon jest krótki i nieregularny, od spodu jest nieznacznie zgrubiały. Ma barwę białawocielistą, później nabiera fioletowoczerwony odcień. Cała powierzchnia posiada nieregularne wgłębienia. Na początku jest pełny, jednak u starszych okazów staje się pusty.

[madohora]

Piestrzenica kasztanowata jest grzybem trującym. Objawy zatrucia pojawiają się zwykle po długim okresie utajenia 6-15 h. Po jej zjedzeniu mogą wystąpić takie objawy jak bóle brzucha, wymioty, senność, a nawet drgawki. Charakterystycznym objawem jest pragnienie i suchość w gardle. Zatrucie piestrzenicą kasztanowatą przebiega na ogół łagodnie, chociaż zdarzały się przypadki ciężkie, a nawet śmiertelne. Powikłania po zatruciu to uszkodzenia śledziony, wątroby, szpiku kostnego, nerek, funkcji wzroku.

[madohora]

Borowik szatański (Rubroboletus satanas), zwany diablikiem, szatanem, smoczym łbem lub trucicielem, jest toksycznym gatunkiem grzybów należących do rodziny borowikowatych (Boletaceae). Takson ten po raz pierwszy został zdiagnozowany w 1831 roku przez Lenza, który nadał mu nazwę łacińską. Autorką nazwy polskiej jest z kolei polska uczona - Alina Skirgiełło, która określiła ów grzyb w roku 1939. Dawniej borowika szatańskiego definiowano również jako „grzyb szatański” lub „grzyb krwisty”.

[madohora]

Owocniki borowika szatańskiego zwykle mierzą do 25 cm średnicy. Młode okazy są koloru popielatego, szarego lub siwego, zaś starsze zmieniają odcień na oliwkowy. Pod wpływem urazu mechanicznego owocniki zaczynają sinieć. Młode osobniki wyróżnia kapelusz półkolisty, który, wraz z upływem czasu, staje się wypukły i lekko wygięty. Jest pokryty grubą i matową w dotyku skórą, która łatwo odchodzi od miąższu.

[madohora]

Wpisany został na Czerwoną listę roślin i grzybów Polski ze statusem V - narażony na wyginięcie.
Okazy grzyba spotkać można w Australii i Nowej Zelandii, Europie oraz w Ameryce Północnej i Ameryce Środkowej.

[madohora]

Młode kapelusze zasłonaka cynamonowego są wypukłe. Po jakimś czasie ulegają spłaszczaniu. Na środku widoczny niewielki garbek. Osiągają od 2 do 7 cm średnicy. Osłonka młodego owocnika jest cynamonowa. Kapelusz czerwono-brązowy, miejscami, przy brzegu żółtawy.

[madohora]

Zarodniki zasłonaka cynamonowego z widocznymi brodawkami. Kształt od elipsoidalnego do migdałowatego. Kolor brązowo-rdzawy.

[madohora]

Owocniki u pieprznika pomarańczowego pojawiają się w sezonie od lipca do października.

[madohora]

Trzon osiąga wysokość od 1 do 3 cm oraz grubość od 0,3-0,7 cm. Jest gruby, krótki i zwarty. Zwęża się ku dołowi. Ma taką samą barwę co kapelusz lub jest nieco jaśniejszy. U dojrzałych okazów trzon zmienia się z pełnego na pusty. Powierzchnia gładka.

[madohora]

Pieprznik pomarańczowy nie posiada szczególnego zastosowania w kuchni ze względu na brak sprecyzowania jego przydatności. Jest grzybem ciężkostrawnym, który może powodować dolegliwości gastryczne.

[madohora]

Borowik ponury rośnie w lasach liściastych, iglastych i mieszanych. Znaleźć go można głównie pod jodłami i bukami. Występuje także w parkach, najczęściej pod lipami. Lubi gleby gliniaste i bogate w wapń. Podobne do prawdziwka trujące grzyby siniaki rosną na terenach Europy, Ameryki Północnej i Środkowej, w Japonii oraz w Australii. W Polsce pojawia się rzadko.

[madohora]

Borowika ponurego łatwo pomylić z trującym borowikiem szatańskim, który odróżnia się tylko tym, że ma słabo błękitniejący miąższ i jaśniejszy kapelusz.

[madohora]

Borowik szatański - Diablik, szatan, smoczy łeb – trudno o bardziej demoniczne przydomki dla trującego gatunku grzyba. Borowik szatański, bo o nim mowa, jest całkowitym przeciwieństwem borowika szlachetnego. Ów czarny charakter wśród borowikowatych wyróżnia bowiem purpurowy trzon i (u starszych okazów) woń padliny lub zgniłej cebuli. Rubroboletus satanas jest rzadkością w naszych lasach, a charakterystyczne cechy wyglądu tego gatunku przemawiają nawet do niewprawionych grzybiarzy. Dzięki temu do zatruć dochodzi stosunkowo rzadko. Warto jednak wiedzieć, jak wyglądają objawy intoksykacji i co należy robić w przypadku przedostania się toksyny do organizmu człowieka.

[madohora]

Owocniki borowika szatańskiego zwykle mierzą do 25 cm średnicy. Młode okazy są koloru popielatego, szarego lub siwego, zaś starsze zmieniają odcień na oliwkowy. Pod wpływem urazu mechanicznego owocniki zaczynają sinieć. Młode osobniki wyróżnia kapelusz półkolisty, który, wraz z upływem czasu, staje się wypukły i lekko wygięty. Jest pokryty grubą i matową w dotyku skórą, która łatwo odchodzi od miąższu.

[madohora]

Większość borowików jest jadalna i ogólnie uważana za bezpieczną i łatwą do zidentyfikowania przez początkujących grzybiarzy. Większość – jednak zawsze są wyjątki. Jednym z tych wyjątków jest Rubroboletus satanas.

[madohora]

Nie wolno także podawać choremu wody. Należy zrobić wszystko, by nie doszło do uszkodzenia wątroby, dlatego szybka reakcja i udzielenie profesjonalnej pierwszej pomocy jest w tym przypadku bardzo ważne. Na szczęście, ze względu na charakterystyczny wygląd i sporadyczne występowanie w naszym kraju, do zatruć borowikiem szatańskim dochodzi niezwykle rzadko. Nawet niedoświadczony grzybiarz, wyposażony w aktualny atlas grzybów, bez żadnego problemu jest w stanie odróżnić trującego „szatana” od smacznego prawdziwka. Charakterystyczna kredowa czapka i czerwona bulwiasty trzon sprawiają, że borowik jest łatwym do zidentyfikowania grzybem. Jedynym powszechnym borowikiem jadalnym, z którym można go pomylić jest borowik ceglastopory (Neoboletus luridiformis) – i tylko z tego powodu rozsądne wydaje się pominięcie wszystkich borowików z czerwonymi porami.

[madohora]

NAJLEPSZE MIEJSCA DO ZBIERANIA GRZYBÓW - www.msn.com.pl - 23.09.2022

[madohora]

Blaszki gołąbka śmierdzącego osiągają szerokość do 14 mm. U młodych egzemplarzy są ściśle ustawione, przyrośnięte i rozwidlone. Mają biały kolor, który z czasem zmienia się w kremowy. Po uszkodzeniu robią się brunatne i pojawiają się na nich bursztynowo zabarwione wzory, które po wyschnięciu zamieniają się w ciemne plamy.

[madohora]

Innym podobnym grzybem jest gołąbek brudny, którego można odróżnić po ciemniejszych, kremowo cytrynowych grzbietach blaszek z brązowymi plamkami.

[madohora]

Gołąbek brudny rośnie od lipca do października

[madohora]

Trzon osiąga wysokość od 4 do 10 cm i grubość od 2 do 3,7 cm. Kształt cylindryczny, może również być zwężony na dole. Na początku ma barwę białą i jest pokryty malutkimi punkcikami, które są widoczne przez lupę, później staje się żółtobrązowy lub brudnobrązowy.

[madohora]

Gotujemy to wszystko przez kilka minut, zmniejszamy ogień i dodajemy ocet. Po minucie wyłączamy ogień.

[madohora]

Następnie grzyby wrzucamy do osolonej wrzącej wody i obgotowujemy na małym ogniu przez 5-7 minut (dotyczy to podgrzybków, maślaków i prawdziwków. Krócej, bo do 5 minut, gotujemy kurki, a 10 minut rydze. Uwaga z maślaków przed wrzuceniem do wrzątku należ ściągnąć skórkę z kapeluszy.

[madohora]

Następnie na 20 minut umieszczamy w piekarniku nagrzanym do 110 stopni, a po wyjęciu umieszczamy słoiki w garnku wyłożonym na spodzie bawełnianą ściereczką i wypełnionym wodą do jednej trzeciej wysokości i gotujemy też przez 20 minut.

[madohora]

Gołąbek brudny nie jest wykorzystywany w kuchni, ponieważ określany jest jako grzyb niejadalny, poza tym nie występuje w Polsce.

[madohora]

Polska nazwa została nadana przez Alinę Skirgiełło w 1991 roku.
Gatunkiem podobnym jest Russula lurocerasi - grzyb, który ma taki sam smak gorzkich migdałów, nie posiada jednak punkcików na blaszkach.

[madohora]

Polską nazwę nadał mu Władysław Wojewoda w 1987 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym ma też inne nazwy: kółkorodek aksamitnotrzonowy, monetka aksamitna, opieńka aksamitnotrzonowa i zimówka aksamitna

[madohora]

Miąższ
Elastyczny, w trzonie łykowaty. Biały lub kremowy, cienki, nie zmieniający zabarwienia po przekrojeniu. Smak nieznaczny, zapach przyjemny, ale niewyraźny

[madohora]

Biały wysyp zarodników jest bardzo charakterystyczny i zdecydowanie odróżnia płomiennicę zimową od grzybów, z którymi może być mylona: hełmówką jadowitą (Galerina marginata), łuszczakiem zmiennym (Kuehneromyces mutabilis) albo maślanką wiązkową (Hypholoma fasciculare). Wszystkie wymienione mają ciemniejszy wysyp zarodników. Bardzo charakterystyczny dla płomiennicy zimowej jest też okres pojawiania się owocników, zamszowy, ciemny trzon i miedzianożółta barwa kapelusza

[madohora]

Flammulina populicola – w przeciwieństwie do płomiennicy zimowej zazwyczaj ma korzeniasty trzon. Jest również jaśniejsza, występuje głównie na topolach.

[madohora]

SOS KURKOWY

300-350 g kurek (świeżych lub rozmrożonych),
cebula,
marchewka,
pół pietruszki,
2 łyżki oleju do smażenia,
250 ml śmietanki kremówki 30 proc.,
1/2 szklanki ciepłego bulionu warzywnego lub drobiowego,
1/2 pęczka natki pietruszki,
sól i pieprz do smaku.

Przygotowanie sosu kurkowego nie jest trudne. Aby jednak nasz obiad wyszedł obłędnie, musisz zastosować się krok po kroku do przepisu.
Cebulę pokrój w piórka. Obierz marchewkę i pietruszkę, a następnie pokrój na mniejsze kawałki lub za pomocą obieraczki przygotuj plastry. Kurki dokładnie oczyść, opłucz i osusz papierowym ręcznikiem.
Na patelni rozgrzej olej, a następnie wrzuć na patelnię pokrojoną w piórka cebulkę i smaż ją, aż się zeszkli. Następnie dodaj grzyby i wlej bulion.
Gotuj kurki przez kilka minut pod przykrywką, aż dobrze zmiękną. Wtedy dodaj śmietankę 30 proc.
Jeśli sos jest zbyt rzadki, razem ze śmietaną dodaj 1-2 łyżeczki mąki rozrobione z odrobiną wody. Wszystko dobrze zamieszaj, dopraw solą i pieprzem. Na koniec wrzuć posiekaną natkę pietruszki. Podawaj na gorąco.

[madohora]

MEMY O GRZYBOBRANIU - www.msn.com.pl - 25.07.2022

[madohora]

ZUPA Z SUSZONYCH GRZYBÓW

Garść suszonych grzybów, sól, pieprz, optymalnie śmietana, kostka rosołowa

Grzyby oczyścić, przepłukać. Zalać wodą. Moczyć przez całą noc. Wodę wylać. Grzyby przełożyć do garnka. Dodać kostkę rosołową. Gotować aż grzyby będą miękkie. Przyprawić do smaku solą i pieprzem. Można doprawić śmietaną.

[madohora]

Nazbierałem grzybów w lesie. Przyjechałem do domu i ugotowałem zupę. Na wszelki wypadek wykąpałem
się, ogoliłem, włożyłem białą koszulę i czarne spodnie. Teraz siedzę i jem...

[madohora]

SIEKANE KOTLECIKI DROBIOWE

500 g filetów z kurczaka,
1 puszka groszku,
1 cebula,
1 papryka czerwona,
100 g pieczarek,
2 jajka,
30 g mąki pszennej,
100 g sera żółtego twardego,
sól,
pieprz,
zioła prowansalskie,
papryka słodka w proszku,
odrobina tłuszczu do smażenia

Filety z kurczaka oczyść z błonek i pokrój w drobną kostkę. Dopraw solą i pieprzem, odstaw na czas przygotowywania pozostałych składników.
Cebulę obierz, posiekaj drobno
Pokrój w drobną kostkę także paprykę czerwoną i pieczarki.
Teraz czas na połączenie wszystkich składników w jedną zwartą masę. Wymieszaj energicznie w średniej misce jajka i mąkę.
Dołóż do masy cebulę, paprykę czerwoną i pieczarki
Odsącz groszek z zalewy i dodaj do mięsa z warzywami. Do masy dosyp także ser żółty starty na tarce.
Dopraw całość solą, pieprzem, ziołami prowansalskimi i papryką słodką w proszku.
Zamieszaj całość łyżką, w taki sposób, aby składniki rozłożyły się równomiernie
Rozgrzej patelnię z odrobiną tłuszczu. Nakładaj przygotowaną masę, powinna mieć konsystencję bardzo gęstej śmietany. Smaż tak samo jak placki ziemniaczane, z jednej i z drugiej strony do zarumienienia.
Tak przygotowane siekane kotleciki drobiowe z groszkiem możesz podawać z kwaśną śmietaną lub sosem czosnkowym.

[madohora]

SZYBKA ZUPA PIECZARKOWA

20 dag pieczarek, kawałek piersi z kurczaka, sól, pieprz, przyprawa maggi

Pieczarki obieramy ze skórki, ogonki kroimy w kostkę, kapelusiki w pół plasterki. Pierś z kurczaka oprawiamy, płuczemy, zalewamy wodą. Gotujemy. Gdy kurczak będzie miękki przyprawiamy do smaku solą, pieprzem oraz przyprawą maggi. Kurczaka wyjmujemy. Ja wykorzystałam go do drugiego dania.
Możemy podać czystą zupę
- Doprawioną śmietaną
- Z makaronem

[madohora]

ROLADA ZE SCHABU Z PIECZARKAMI

80 dag schabu bez kości
30 dag pieczarek
1 cebula
3 jajka
2 łyżki tłuszczu
sól
pieprz
bułka tarta
natka pietruszki

1. Drobno pokrojone pieczarki i cebulę usmażyć i doprawić do smaku. Schab pokrojony na porcje doprawić i cienko rozbić.
2. Rozbite kotlety posypać natką pietruszki, na każdy nałożyć trochę smażonych pieczarek, zwinąć w rulon.
3. Panierować w jajku i bułce, potem smażyć z każdej strony w dużej ilości tłuszczu.

[madohora]

KOCIOŁEK LEŚNIKÓW

150 g boczku wędzonego
100 kiełbasy myśliwskiej
1 cebula
1 łyżeczka słodkiej wędzonej papryki
250 g prawdziwków (mogą być mrożone)
1½ l bulionu wołowego
200 ml śmietany
pieprz
2 garście makaronu strigoli
natka pietruszki do dekoracji

Boczek pokroić w grubą kostkę, wrzucić do garnka i usmażyć. Dodać pokrojoną w plastry kiełbasę i posiekaną w kostkę cebulę.
Gdy się zeszkli, wsypać i skarmelizować paprykę. Zalać gorącym bulionem.
Po chwili dorzucić pokrojone grzyby, przykryć i gotować przez chwilę. Wrzucić makaron i gotować do miękkości. Przyprawić świeżo zmielonym pieprzem.
Zabielić zahartowaną śmietaną. Zagotować. Na talerzu udekorować pietruszką

[madohora]

ZUPA GRZYBOWA

podgrzybek ( u mnie mrożony) 400 g,
boczniaki ( mrożone ) 300 g,
rosół 2 litry,
masło klarowne 2 łyżki,
cebula 1 duża,
ząbki czosnku 2,
marchewki 2,
pietruszka 1,
seler kawałek,
sól,
pieprz świeżo mielony ,
przyprawa uniwersala,
śmietana 30 % 50 ml,
mąka pszenna 1 duża łyżka z górką,
Dodatkowo;
ugotowany makaron,

Grzyby mrożone nalezy rozmrozić, a następnie pokroić tak samo, jak grzyby świeże.
W garnku umieścić opłukane mięso , zalać wodą i doprowadzić do zagotowania.
Po zagotowaniu zdjąc powstałe szumowiny dodać soli i dalej gotować na młaym ogniu do miękkości mięsa.
Gdy mięso miękkie wyjąć obrać i pokroić , ponownie włożyć do rosołu.
Na patelni na maśle klarownym podsmażyć do zeszklenia dużą pokrojoną w kostkę cebulę.
Po kilku minutach podsmażania dodać obrane i pokrojone w plasterki ząbki czosnku.
Nastepnie dodać pokrojone w plastry marchewki , pietruszkę oraz kawałek selera.
Po 10 -15 minutach smażena dodać pokrojone grzyby.
Całość podsmażać tak około 20 minut.
Po tym czasie całość przełożyć do garnka z rosołem i gotować na małym ogniu do miękkości grzybków, dodać do smaku pieprzu , soli oraz przyprawy uniwersalnej.
Do śmietany dodać mąkę i dokładnie rozmieszać , następnie mieszając wlej do gotującej zupy .
Zupę zamieszać i zdjąć garnek z ognia.
Podawać z ugotowanym makaronem

[madohora]

ROSÓŁ Z BOROWIKAMI

3 marchewki,
2 pietruszki,
1 seler,
kawałek pora,
cebula opalona nad ogniem
liść kapusty włoskiej
gałązka natki pietruszki
gałązka natki selera
gałązka lubczyku
porcja rosołowa
filet z kury
kawałek wołowiny
5-6 suszonych borowików
5 ziaren czarnego pieprzu
5 ziaren czerwonego pieprzu
liść laurowy
spora szczypta soli
ok. 4-5 litrów zimnej wody
makaron np. Lubella Jajeczna 5 jaj nitki
natka pietruszki

Umyte mięso zalać zimną wodą. Po zagotowaniu, łyżką cedzakową, zdjąć szumowiny. Dodać warzywa, grzyby, przyprawy i na małym ogniu, gotować około 2 godziny. Dodać natkę pietruszki, natkę selera oraz lubczyk i gotować kolejne 2 godziny. Makaron nitki gotować 6 minut, po czym odsączyć go i przelać zimną wodą. Do miseczek nalać porcję zupy. Podawać z makaronem, kawałkami mięsa i borowikami. Posypać natką pietruszki.

[madohora]

POLACY RUSZYLI DO LASÓW - Interia - 08.08.2022

[balzack]

Jasiu opowiada w klasie po powrocue z wakacji:
- Byliśmy na grzybach i potem nie musieliśmy przez dwa tygodnie nic gotować!
- Tyle grzybów zebraliście?
- Nie...Ale po grzybach przez dwa tygodnie musieliśmy leżeć w szpitalu.

[madohora]

[madohora]

SZUKAŁA GRZYBÓW ZNALAZŁA LUDZKĄ CZASZKĘ - www.msn.com.pl - 14.08.2022

[balzack]

GRZYBOBRANIE NABIERA ROZPĘDU - Wyborcza - 14.08.2022

[madohora]

W tym temacie nic się nie zmienia
Już drugi rok tymi grzybami straszenia

[madohora]

TE GRZYBY SĄ WARTE FORTUNĘ - Onet - 23.08.2022

[madohora]

SKAŻONE GRZYBY W LESIE - Interia - 24.08.2022

[madohora]

Większość borowików jest jadalna i ogólnie uważana za bezpieczną i łatwą do zidentyfikowania przez początkujących grzybiarzy. Większość – jednak zawsze są wyjątki. Jednym z tych wyjątków jest Rubroboletus satanas.

[madohora]

Po spożyciu tego grzyba, należy jak najszybciej wywołać wymioty, aby trujące substancje nie przedostały się do krwiobiegu, a następnie udać się po pomoc do lekarza. Najlepiej zabrać ze sobą resztki posiłku zawierającego miąższ grzyba, co pozwoli na szybkie zidentyfikowanie dokładnego typu trucizny. Nie należy stosować domowych kuracji odtruwających, ponieważ często kończą się one tragicznie.

[madohora]

Borowik purpurowy (Rubroboletus rhodoxanthus (Krombh.) Kuan Zhao & Zhu L. Yang)
Nazywany/a też: borowik czerwonotrzonowy, grzyb trujący

[madohora]

Po raz pierwszy takson ten opisał Jacob Christian Schaeffer w 1774 r. jako Agaricus mutabilis, w 1871 Paul Kummer przeniósł go do rodzaju Pholiota jako Pholiota mutabilis i pod taką nazwą głównie znany był w Polsce. W 1946 r. gatunek ten został przeniesiony do innego rodzaju Kuehneromyces i według aktualnych ustaleń Index Fungorum jest to jego prawidłowa pozycja w taksonomii grzybów

[madohora]

Blaszki
Za młodu okryte osłoną, gęste. początkowo białawe, potem żółtobrunatne, w końcu rdzawobrązowe. Są ciasno ustawione i przyrośnięte do trzonu, czasami nieco zbiegają po nim

[madohora]

Rdzawobrązowy. Zarodniki o średnicy 6–7 × 4–4,5 µm, jajowate, gładkie, blado brązowe

[madohora]

Saprotrof. Grzyb jadalny, nadający się do zup, sosów. Spożywać należy tylko kapelusze, ponieważ trzony są zbyt łykowate. Nie nadaje się do marynowania w occie. Zmienia kolor zupy na brązowy

[madohora]

Gatunek ten po raz pierwszy został opisany w 1815 r. przez Augustina Pyramus de Candolle`a jako Agaricus glojocephalus, potem przez różnych mykologów jeszcze wielokrotnie był klasyfikowany pod różnymi nazwami. W 2011 r. Vizzini, Contu & Justo zaklasyfikowali go jako Volvopluteus gloiocephalus

[madohora]

Trzon
Brudnobiaławy. Równogruby, długi, smukły, głęboko tkwiący w glebie. Bez pierścienia, suchy i gładki. Podstawa ze skórkowatą, białą pochwą

[madohora]

Wysyp zarodników łososioworóżowy. Zarodniki o rozmiarach 14–18,5 × 8–10 µm[4]. Są elipsoidalne lub nieco jajowate i wydłużone. Maczugowate lub wrzecionowate cheilocystydy mają rozmiar 45–150 × 12–15 µm. Czasami posiadają brodawkę na szczycie. Licznie występują pleurocystydy o podobnym kształcie i rozmiarach

[madohora]

Gatunek ten, z uwagi na pewne zewnętrzne podobieństwo do białych, śmiertelnie trujących muchomorów (na przykład muchomor jadowity (Amanita virosa)) może być zbierany wyłącznie przez grzybiarzy dobrze znających jego cechy. Pochwiaki odróżniają się różową barwą wysypu zarodników (i dojrzałych blaszek) od muchomorów, które charakteryzują się białym wysypem zarodników i taką samą barwą dojrzałych blaszek. Dodatkowo muchomory mają pierścień, którego brak u pochwiaków.

[madohora]

Owocniki gąski żółknącej o 4-8 cm średnicy kapelusza, 3-8 cm długości, a 0,8-1,5 (sporadycznie więcej, do 1,8) cm szerokości trzonu.

[madohora]

Trzon g. żółknącej zagięty po środku, kształtem zbliżony do cylindra acz rozszerzający się u podstawy, bardzo długo pozostaje sprężysty i pełny. Zmiażdżony zmienia kolor na ochrowo szary bądź żółtawy (stąd współczesna, polska nazwa).

[madohora]

Gąska żółknąca jest grzybem jadalnym, jednak łatwym do pomylenia z toksycznymi kuzynkami.

[madohora]

Żółciak siarkowy produkuje owocniki dość wcześnie, w Polsce głównie w maju i czerwcu.

[madohora]

Hymenofor żółciaka siarkowego krótko rurkowy, nieoddzielający się od miąższu, także siarkowo żółty – tak jak wierzch kapelusza i miąższ. Pory niezwykle drobne, 3-5 na 1mm, początkowo jasne, siarkowe, później ciemniejsze, o bardziej ochrowym odcieniu żółci.

[madohora]

Młode owocniki żółciaka siarkowego bywają uznawana za jadalne, a nawet smaczne, ale ciężko strawne, lekko trujące na surowo, zatem wymagające obróbki termicznej przed spożyciem. Starsze raczej zawsze uznaje się za trujące, w każdym razie okropne w smaku i ciężej strawne. W Polsce praktycznie nie ma tradycji zbierania i zjadania żółciaka siarkowego. Jest on jednak lubianym grzybem Karpatorusinów (Rusnaków) z ziem dzisiejszej Rumunii, którzy przyrządzają go jak sznycle mięsne, suszą lub mrożą na zimę.

[madohora]

W przeszłości biochemicy sporo uwagi poświęcali zawartym w niej (podobnie jak w łysostopku cierpkim vel pieniążku palącym Collybia peranota syn. Marasmius urens, Gymnopus peronatus) ciałom czynnym, zwanym biindolinonami (peranotynie A i B). Intrygowała ich zarówno struktura oraz drogi biosyntezy tych związków organicznych, jak ich potencjalne zastosowania.

[madohora]

Rozwój grzybni „huby żółtej” objawia się brunatną zgnilizną drewna, najpierw w twardzieli, potem w bielu. Z ekologicznego punktu widzenia żółciak siarkowy jest jednak bardzo ważny, albowiem zabite przezeń drzewa obfitują w dziuple, których wcześniej często nie było w danym miejscu.

[madohora]

Owocniki wodnichy gładkiej wyrastają dwa razy w ciągu roku: wiosną i jesienią.

[madohora]

Owocniki wodnichy gładkiej bywają całkiem spore, mierzą najczęściej 6 do 13 cm średnicy kapelusza i 4-11 cm wysokości nóżki (trzonu).

[madohora]

Miąższ wodnichy gładkiej odznacza się zwartością, nieco włóknistą, aczkolwiek mięsistą fakturą i pokaźną grubością. Aromat trudno wyczuć, choć zdaniem niektórym są w nim przykre nuty przypominające zjełczały olej, ale smak jest miły i słodki. Ług potasowy nadaje mu barwę ochrowo żółtą; nalewka gwajakowa czyni go seledynowym; a sulfowanilina zmienia mu kolor na czerwony fiolet. Mleczka nie wydziela.

[madohora]

Większość atlasów grzyboznawczych nie podaje nawet tak podstawowej informacji jak jadalny lub niejadalny charakter wodnichy gładkiej. Niektóre klasyfikują go jako jadalny, lecz mało smaczny. Wśród wodnich nie stwierdzono na szczęście mocno trujących gatunków, tym niemniej niezbyt miła konsystencja, woń i smak owocników wielu z nich odstręczają nawet głodnych zbieraczy. Na południu Europy (Włochy, Rumunia) uznawana za jadalną.

[madohora]

Mleczaj kamforowy to częsty w Polsce przedstawiciel rodziny gołąbkowatych (Russulaceae). Zaliczamy go do grzybów jadalnych ale mało smacznych. Po wysuszeniu i roztarciu wchodzi w skład proszku grzybowego do zup, sosów i pieczeni. To jeden z nielicznych grzybów wykorzystywanych w cukiernictwie. Nie należy zbierać owocników porażonych przez pasożytniczego grzyba Hypomyces lateritus, gdyż te stają się toksyczne dla ludzi.

[madohora]

Tak ogromny zasięg geograficzny, rozciągający się na wiele stref klimatyczno-glebowych paru kontynentów nie był by możliwy bez łatwości tworzenia mikoryz z wieloma drzewami, tak szpilkowymi jak liściastymi. Do najważniejszych partnerów mikoryzowych mleczaja kamforowego w Polsce i krajach sąsiednich należą: buk pospolity, świerk zwyczajny i sosna zwyczajna. W innych strefach klimatyczno-glebowych grzyb ten wchodzi w związki z pozostałym przedstawicielami ww. rodzajów drzew lasotwórczych.

[madohora]

Blaszki mleczaja kamforowego są gęsto upakowane, cienkie, niezbyt wysokie, z międzyblaszkami, jedynie w małym stopniu zbiegające na nóżkę. Kolor tramy zmienia się z wiekiem egzemplarza: u młodych m. kamforowych są cieliste, różowe lub czerwonawe, u starszych brązowo-czerwone jak u kapelusza. Podczas wysypu spor pokrywa je biały proszek. Uszkodzone brązowieją.

[madohora]

Mleczka produkuje m. kamforowy dość dużo. Jest ono wodnisto białe, w smaku podobnie jak miąższ: najpierw miłe i rzadkie, potem jednak gorzkie (porównywane niekiedy do popsutej serwatki) i bardziej lepkie. Nie odbarwia się pod wpływem powietrza.

[madohora]

Spośród grzybów z innych rodzajów L. camphoratus bywa mylony m.in. z lejkorodkiem kubeczkowym (lejkownikiem kubkowatoblaszkowym) Pseudoclitocybe cyathiformis. Lejkorodek (lejkownik) nie wydziela jednak mleka.

[madohora]

Trzon Rubroboletus rhodoxanthus osiąga wysokość od 5 do 12 i grubość od 3 do 5 cm. Na początku ma kształt beczułki, natomiast u starszych okazów jest walcowaty. Powierzchnia u góry jest żywożółta, u dołu jest karminowoczerwona. Na całej długości ten gatunek grzyba z rodziny borowikowatych pokryty jest siateczką o purpurowej barwie, przez co zyskuje on właśnie taki kolor. U starszych okazów Rubroboletus rhodoxanthus kolor siateczki zmienia się w żywoczerwony, a później brązowoczerwony pośrodku trzonu i brązowy na dole trzonu.

[madohora]

Borowik purpurowy jest grzybem niejadalnym, trującym. Jest on ulubionym gatunkiem ślimaków, dlatego bardzo często można spotkać młode owocniki ponadgryzane przez te mięczaki.

[madohora]

Ze względu na liczną zawartość toksycznych substancji ten grzyb nie nadaje się do spożycia (nawet po obróbce termicznej). Jednak lubią go zjadać różnego rodzaju mięczaki.

[madohora]

Wystający z runa leśnego czerwonobrązowy kapelusz przykryty cieniem dębu lub brzozy to niemal na pewno zasłonak rudy. Zasłonak rudy lubi się podszywać pod gąskę, więc jest prawdziwym zagrożeniem dla niedoświadczonych zbieraczy. Mimo że okazy Cortinarius orellanu występują nielicznie na terenie Polski, a sam gatunek jest notowany na Czerwonej Liście roślin i grzybów jako zagrożony, wciąż istnieje pewne ryzyko zatrucia. Grzyb ten zawiera bowiem śmiertelnie niebezpieczną toksynę – kortynarynę - która, po przedostaniu się do organizmu człowieka, uszkadza nerki. Jak możemy rozpoznać objawy zatrucia zasłonakiem rudym i jakie działania powinniśmy podjąć w przypadku intoksykacji?

[madohora]

Czerwonawobrązowy kapelusz zasłonaka rudego osiąga szerokość do 7 cm. W początkowej fazie rozwoju jest dzwonkowaty lub półkolisty, zaś z czasem staje się wypukły i podwinięty na brzegach. Matowa powierzchnia kapelusza jest pokryta drobnymi łuskami. Blaszki tego grzyba za młodu mają barwę szafranowożółtą, zaś z czasem stają się pomarańczowe lub pomarańczowordzawe.

[madohora]

Orelanina po dostaniu się do organizmu człowieka uszkadza komórki kanalików nerkowych, przez co powstają zmiany zwyrodnieniowe i martwicze. Co ważne – toksyna kumuluje się w ustroju. Z tego względu spożywanie nawet śladowych dawek grzyba może spowodować nasilające się symptomy choroby. W konsekwencji dochodzi do uszkodzenia nerek, a następnie - do ich niewydolności.

[madohora]

Dzięki temu istnieje szansa na ochronę nerek przed zawartymi w zasłonaku rudym toksynami, które jeszcze nie przedostały się do krwioobiegu. W przypadku, gdy pacjent otrzyma pomoc po upływie 6 godzin, specjalistom pozostaje wyłącznie leczenie objawowe.

[madohora]

Mleczaj kamforowy to jeden z nielicznych grzybów lubianych i zbieranych przez ludy germańskie. Jako, że w tamtej kulturze prawie nie ma tradycji jadania dziko rosnących, własnoręcznie zebranych grzybów łatwiej i częściej dochodzi tam do tragicznych w skutkach pomyłek. Szczególnie niebezpieczne bywa wzięcie hełmówki jadowitej (łuskwiaka obrzeżonego) Galerina marginata za tego mleczaja. Hełmówka zawiera bowiem te same toksyny co najmocniej trujące muchomory, jej spożycie może zabić człowieka.

[madohora]

Owocnik koralówki żółtej osiąga do 25 cm wysokości. Jest rozgałęziony i ma owalny kształt.

[madohora]

Zarodniki grzyba kozia broda mają kształt cylindryczny, mają chropowatą powierzchnię.

[madohora]

Ten grzyb zaliczany jest do gatunków jadalnych. Konsumuje się trzon młodych owocników, a unika jedzenia gałązek starszych okazów, które zawierają substancje przeczyszczające. Unikać go powinny dzieci i osoby starsze

[madohora]

Jako gatunek rozpowszechniony po obu stronach Atlantyku i Pacyfiku: w Skandynawii i Ameryce Północnej gąska topolowa stanowi wdzięczny obiekt badań biogeograficznych, ekologicznych i genetycznych nad migracjami grzybów (w postaci zarodników) przez całe oceany i kontynenty. Badania genetyczne ujawniły, że populacje g. topolowej ze Skandynawii oddzieliły się od amerykańskich około 1-1,7 miliona lat temu. Wystarczyło to, by w toku ewolucji wykształciły się dostrzegalne różnice między g. topolowymi ze Starego i Nowego Świata. Nadal jednak za wcześnie, by wyrokować na ile różnice te wynikają z doboru kierunkowego spowodowanego różnicami w ekofizjologii topól Europy i Ameryki, a na ile z efektu założyciela, dryfu genetycznego i pozostałych czynników losowych

[madohora]

Zjadłam kilka zaraz z rana
Są niesmaczne proszę pana

[madohora]

Lakówka ametystowa to grzyb szeroko rozpowszechniony w Eurazji, obu Amerykach, a nawet na Nowej Zelandii. W Polsce i krajach sąsiednich trafia się bardzo często. Najpospolitsza bywa w klimacie umiarkowanym. Dalej na południu np.: w Ameryce Środkowej i Południowej rośnie wysoko w górach, gdzie znajduje chłodny klimat. Na półkuli zachodniej naszej lakówce ametystowej towarzyszą albo nawet zupełnie ją zastępują pokrewne gatunki, opisane jako osobne dopiero w latach 80-tych XX wieku. Przykładowo na zachodnich, pacyficznych wybrzeżach USA lakówkę ametystową zastępuje l. zachodnia Laccaria amethysteo-occidentalis. Nad Zatoką Meksykańską rośnie l. winnobrązowa L. vinaceobrunnea, znowuż w lasach mglistych Ameryki Południowej i Środkowej l. Gomeza L. gomezii.

[madohora]

Kapelusz u młodych owocników przybiera kształt dzwonka o podwiniętych skrajach lub półkolisty z dołkiem w centrum, u starszych lakówek robi się lejkowaty bądź niemal płaski. Charakteryzuje się gładką skórka, płatowatą tylko i nieco żłobioną jedynie przy brzegach. Fiolety są najwyraźniejsze i najczystsze u okazów młodych i w dni deszczowe. Starsze owocniki, a także młodsze w dni suche i ciepłe stają się bledsze, białawo-lila-fiołkowe.

[madohora]

Miąższ lakówki ametystowej podobnie jak skórka kapelusza i nóżki jest fioletowy w dni dżdżyste, a w dni różowo brunatny suche. W smaku jest dość wodnisty i raczej bez smaku, o słabym, trudnym do opisania aromacie.

[madohora]

Lakówka ametystowa jest jadalna, choć zdaniem Europejczyków niezbyt smaczna. Może akumulować w sobie cez-137 po awariach elektrowni atomowych lub próbach jądrowych na poligonach. Nie wskazany jest także zbiór okazów rosnących koło kopalń i hut żelaza, gdyż mogą gromadzić w sobie rakotwórcze związki arsenu, wykorzystywan

[madohora]

[madohora]

Gąska wielka rośnie w Europie, Azji Mniejszej, Korei, Indiach i Stanach Zjednoczonych. Niedawno opisano bardzo podobne, dość pokrewne, ale jednak osobne gatunki z sekcji (podrodzaju) Megatricholoma z Chin Ludowych.

[madohora]

Kapelusz w kolorze bordowym lub brązowo-czerwonym, z kremowo-białymi, podwiniętymi brzegami. Mazisty w dotyku.

[madohora]

Nóżka pod kapeluszem biaława lub żółtawa, co najwyżej z ochrowo brązowymi łuseczkami, niżej pod pierścieniem raczej brązowawa, bardziej włóknista, masywna, pełna wewnątrz, twarda i sucha w dotyku. U młodych owocników walcowaty, u dojrzalszych bardziej bąkowaty, zwężający się ku kapeluszowi, a bulwiasty przy podstawie. Obecny u tego gatunku pierścień pozwala go odróżnić od pokrewnych gąsek jako odnaleziona niedawno w Polsce T. roseoacerbum.

[madohora]

Okazałe, w pełni rozwinięte owocniki g. wielkiej ciężko pomylić z innymi przedstawicielkami rodzaju Tricholoma. Inaczej bywa w przypadku okazów młodych, wciąż pozbawionych cech dojrzałego owocnika. Niebezpieczne dla grzybiarza byłoby pomylenie jej z gąskami barwy brązowej, trującymi dla człowieka jak gąska czerwonobrązowa T. batschii. Lekko trujące, a przynajmniej niejadalne są również niektóre zasłonaki Cortinarius, dorównujące wielkością gąski wielkiej, zwłaszcza gorzkawy C. infractus oraz wonny C. traganus. Zasłonak gorzkawy cechuje się znacznie bardziej gorzkim smakiem od gąski wielkiej, a z. wonny posiada blaszki zasłonięte fioletową zasłoną, a miąższ szafranowo złoty.

[madohora]

Gąska wielka z powodu swojej wielkości oraz rzadkości od dawna przyciąga uwagę badaczy i urzędników zajmujących się ochroną przyrody wielu państw. Stąd w literaturze fachowej nie brak rozproszonych wzmianek o pojedynczych obserwacjach tego nielicznego grzyba. Trafiła również na listę 33 najciekawszych, mocno zagrożonych wymarciem grzybów Unii Europejskiej.

[madohora]

Gąska topolowa występuje w Europie i całej Ameryce Północnej, zarówno na wybrzeżu atlantyckim jak i pacyficznym.

[madohora]

Blaszki gąski topolowej gęsto upakowane, cienkie, nierówne, o ząbkowanych brzegach, na młodych owocnikach pofałdowane, u starszych raczej niepofałdowane, za to wypukłe. Na pierwszy rzut oka wydają się wolne (nieprzyrośnięte), tak naprawdę są jednak nieco przyrośnięte do trzonu, co różni ją od większości pozostałych przedstawicielek rodzaju gąska. U młodych egzemplarzy są kremowo białe, u starszych i mocno uszkodzonych o rudo brunatnych plamach.

[madohora]

Wysyp zarodników u g. topolowej jest biały. Spory są półprzezroczyste, jajowate, ze sporymi kroplami oleistej cieczy wewnątrz, nieamyloidalne, a bez pory rostkowej. Osiągają zwykle 5,0-6,0 x 3,5-4,0 µm.

[madohora]

Gąska topolowa jest jadalna ale mało smaczna, być może lecznicza: cytotoksyczna, obniżającą krzepliwość krwi oraz immunosupresyjna. Teoretycznie można by ją wykorzystać przy leczeniu ludzi po przeszczepach i/lub cierpiących na nowotwory. Sprawa wymaga jednak dalszych badań klinicznych. Była zbierana przez Indian Salisz z pacyficznych wybrzeży USA i Kanady.

[madohora]

A gdy już przejdziesz się tym lasem
Pamiętaj grzyby są pod ochroną czasem.

[madohora]

Berłóweczkę czeską (pałeczkę Kotlaby) obserwuje się w Europie, Azji Środkowej, od niedawna także w płn. Afryce. W środkowej Europie trzyma się tylko najcieplejszych siedlisk, zwykle suchych, łatwo nagrzewających się piasków na wapieniu lub gipsie, rzadziej piasków kwaśnych i obojętnych (jak w Biebrzańskim oraz Kampinoskim Parku Nar. albo w okolicach Wólki Węglowej

[madohora]

Otwór (perystom) główki będzie u tego gatunku rurkowaty i nieco wyniesiony, z gładkimi krawędziami, w tych samych kolorach co reszta główki.

[madohora]

Gleba berłóweczki czeskiej charakteryzuje się ochrowo żółtym odcieniem.

[madohora]

Berłóweczkę czeską (pyzatkę Kotlaby) najłatwiej pomylić z berłóweczką rudawą (T. melanocyclum) i zimową (T. brumale). Różni się od nich jaśniejszym kapeluszem oraz brakiem ciemnego koloru przy ujściu zarodników.

[madohora]

Maślanka wiązkowa (Hypholoma fasciculare)
Nazywany/a też: maślanka jadowita, maślanka trująca, fałszywa opieńka, łysiczka trująca, łysiczka wiązkowa, opieńka fałszywa, opieńki olszowe żółte, opieńka trująca, opieńka wiązkowa, ostrzępka wiązkowa

[madohora]

Jest to odmiana bardzo rozpowszechniona, praktycznie na całym świecie. Rośnie na niżu i w górach, w lasach, poza lasami, na pniakach i obumarłych korzeniach różnych drzew i krzewów. Występuje gromadnie. Czasami opieńkę trującą znaleźć można również na drewnie budowlanym. Występuje na wszystkich kontynentach na świecie oprócz Afryki i Antarktydy, nie wyłączając wielu wysp.

[madohora]

Trzon opieńki trującej osiąga wysokość do 10 cm i grubość do 0,7 cm. Przeważnie jest dłuższy od średnicy kapelusza. Na początku jest pełny, później staje się pusty. Ma barwę żółtawą z zielonym odcieniem. Pokryty jest brązowymi włókienkami. Po uszkodzeniu nie zmienia swojego zabarwienia.

[madohora]

Maślanka wiązkowa jest grzybem trującym. Jego spożycie zaburza procesy trawienne i prowadzi do zapalenia śluzówki układu pokarmowego. Objawy pojawiają się zwykle po 3 godzinach od spożycia grzybów. Są to: mdłości, biegunka, wzdęcia, bóle brzucha. Po około 2 dniach objawy mijają nie powodując żadnych większych następstw zdrowotnych.

[madohora]

W przeciwieństwie do wielu grzybów jadalnych opieńka trująca występuje nie tylko w lasach. Można ją często spotkać w parkach miejskich oraz skwerach, gdzie stanowi zagrożenie dla psów, więc ich opiekunowie powinni uważać.

[madohora]

Do najbardziej niebezpiecznych, a czasami nawet śmiertelnie trujących należą grzyby posiadające blaszki. W grupie tej znajdują się muchomory. Najwięcej zatruć zostało odnotowanych po spożyciu muchomora sromotnikowego (Amanita phalloides), muchomora plamistego (Amanita pantherina) i muchomora czerwonego (Amanita muscaria). Najbardziej niebezpiecznym dla zdrowia i życia człowieka jest muchomor sromotnikowy. Trucizna w nim zawarta nie rozpuszcza się w wodzie, więc gotowanie tych grzybów nie powoduje jej usunięcia ani zmniejszenia jej aktywności.

[madohora]

Po ustąpieniu objawów początkowych takich jak brak koordynacji ruchowej, senność i otępienie następuje poprawa nastroju, aż do stanów euforycznych oraz generalny przypływ energii. Czasem przybiera to też formę poczucia bliskości z drugą osobą lub naturą i jednocześnie pojawiają się takie objawy jak strach, panika, strach przed śmiercią, złość i agresja. Rzadko występują problemy z zaburzeniami poznawczymi i pamięcią wsteczną.

[madohora]

Objawy ze strony układu przywspółczulnego
Zróżnicowana ilość toksyn w różnych gatunkach grzybów powoduje wystąpienie zróżnicowanej intensywności przebiegu zatrucia i wystąpienia różnych jego objawów.

[madohora]

Zatrucie muchomorem sromotnikowym
W zatruciach muchomorem sromotnikowym objawy zależą od ilości zjedzonych grzybów. Należy pamiętać, że przeciętny grzyb o wadze 50 gramów zawiera ilość toksyn śmiertelną dla osoby dorosłej. Najcięższe objawy zatrucia występują u dzieci, u których 50% przypadków zatrucia powoduje zgon.

[madohora]

Po 3-4 dobach od spożycia muchomora sromotnikowego może pogorszyć się także funkcja nerek. Stan pacjenta gwałtownie się pogarsza i powracają biegunki oraz wymioty, nawet z domieszką krwi.

[madohora]

Powikłania po zatruciu muchomorem sromotnikowym są wielonarządowe i wieloukładowe. Dotyczą wątroby, nerek, trzustki, jelit, serca, ośrodkowego układu nerwowego, a u mężczyzn także jąder.

[madohora]

Jeśli chory jest przytomny
Należy wywołać wymioty, jeśli jeszcze do nich nie doszło, podając choremu do picia letnie płyny. W ten sposób jest możliwe usunięcie resztek jedzenia z żołądka oraz uzyskanie materiału do badania, dzięki któremu będzie można określić, przez jaką toksynę doszło do zatrucia.
Do podawanej wody można dodać węgiel aktywny, którego zadaniem będzie zmniejszenie działania toksyn znajdujących się w żołądku i jelitach.

[madohora]

Grzyby jadalne Grzyby trujące
Borowik szlachetny Borowik szatański
Czubajka kania Muchomor sromotnikowy
Muchomor jadowity
Muchomor wiosenny
Opieńka miodowa Maślanka wiązkowa
Pieczarka łąkowa Muchomor sromotnikowy
Muchomor jadowity
Muchomor wiosenny
Borowik ceglastopory Borowik purpurowy
Borowik szatański
Gołąbek zielonawy Muchomor sromotnikowy
Gąska zielonka
Pieczarka biaława