🐯 Wszystko o zwierzętach🐯

[madohora]

Kolce jeżowca również są zbudowane z kalcytu i zwykle znajdują się pod naskórkiem. Osadzone są na małych guzkach stawowych i mogą być poruszane we wszystkich kierunkach za pomocą mięśni . Struktura, rozmiar i funkcja kolców mogą się znacznie różnić w zależności od gatunku. Wśród regularnych jeżowców wyróżnia się trzy główne typy, podczas gdy nieregularne mają ich od dziesięciu do dwunastu. Kolce służą przede wszystkim jako ochrona przed drapieżnikami, takimi jak rozgwiazdy , duże ślimaki i ryby , a u niektórych gatunków mogą nawet wstrzykiwać jad podczas żądlenia . Skórzaste jeżowce (jeżowce ogniste) są szczególnie jadowite. Niektóre jeżowce używają swoich kolców do rycia w twardych podłożach, takich jak rafy koralowe i skały . Niektóre nieregularne jeżowce używają swoich kolców do zdobywania pożywienia. Mieszkańcy miękkich podłoży również używają swoich kolców do poruszania się.

[madohora]

U jeżowców o nieregularnej budowie ciała, perystom wyznacza tylny koniec muszli. Zwykle skierowany jest bezpośrednio do tyłu, ale w niektórych formach znajduje się w tylnej części spodniej części muszli. U jeżowców o nieregularnej budowie ciała perystom nie jest położony centralnie na spodniej stronie muszli, lecz jest przesunięty do przodu.

[madohora]

Wnętrze jeżowców zbudowane jest z szeregu rurkowatych, wypełnionych płynem jam – układu ambulakralnego . Wspólne dla wszystkich jeżowców (a także rozgwiazd) są nóżki cewkowe, cienkie, rurkowate wyrostki, których wewnętrzne części stanowią wypustki układu ambulakralnego, a zewnętrzne – wypustki naskórka. Mogą być one poruszane poprzez zmianę ciśnienia płynu (hemolimfy) zawartego w częściach wewnętrznych, zazwyczaj zakończone małym naskórkowym dyskiem ssącym, i służą między innymi do poruszania się, przyczepiania do podłoża i transportu cząstek pokarmu do otworu gębowego.

[madohora]

Jeżowce są rozdzielnopłciowe (oddzielne płciowo). Komórki jajowe i plemniki uwalniane są do wody w dużych ilościach. Planktoniczne , dwustronnie symetryczne larwy wtórne jeżowców noszą nazwę plutei (liczba pojedyncza: pluteus ). U jeżowców u wybrzeży Elby w Morzu Śródziemnym obserwowano tworzenie się grup rozrodczych na głębokości około 40 metrów. Kilka (10–30) osobników gromadzi się w jednym miejscu, zazwyczaj tak blisko, że ich kolce się stykają. W obrębie tych grup wiele osobników jednocześnie uwalnia komórki jajowe i plemniki, znacznie zwiększając prawdopodobieństwo pomyślnego zapłodnienia.

[madohora]

W tamtym czasie połączenie komórki jajowej i plemnika było aktualnym tematem, który fascynował wielu badaczy. Theodor Boveri zawdzięczał również część swojej naukowej reputacji jako biolog komórkowy i badacz chromosomów jeżowcom. Eksperymentalnie badał patologię podziału komórek i wcześnie zwrócił uwagę na problem powstawania nowotworów

[madohora]

Biologia molekularna ujawnia, w jaki sposób jeżowce są spokrewnione z innymi szkarłupniami . Genetyka molekularna jest niezbędna do zrozumienia, w jaki sposób symetria dwustronna u zarodka przekształca się w symetrię pięcioramienną. W tym miejscu spodziewane jest również znalezienie odpowiedzi na pytanie, co odróżnia jeżowce od rozgwiazd pod względem genetycznym.

[madohora]

Mrówki (Formicidae) to rodzina owadów z rzędu błonkówek . Z ponad 14 000 opisanych gatunków i szacowaną całkowitą liczbą 20 000–30 000 gatunków , występują w klimacie tropikalnym, subtropikalnym i umiarkowanym na wszystkich kontynentach. Niektóre gatunki rozciągają się aż do stref subarktycznych Syberii. Największe bogactwo gatunków występuje w tropikach; w Europie występuje około 600 gatunków, z czego około 190 w Europie Północnej i Środkowej. Największa bioróżnorodność mrówek w Europie występuje w Hiszpanii i Grecji; najmniejsza liczba gatunków w Europie występuje w Irlandii, Norwegii, Finlandii i krajach bałtyckich. Najstarsze znaleziska kopalne pochodzą z okresu kredowego i szacuje się je na 100 milionów lat. Jednak wiek tej grupy szacuje się prawdopodobnie na 130 milionów lat. W Europie Środkowej mrówki reprezentowane są przez podrodziny Dolichoderinae , Formicinae , Myrmicinae , Ponerinae i Proceratiinae , przy czym Formicinae, a zwłaszcza Myrmicinae, stanowią większość gatunków.

[madohora]

Starszym germańskim słowem oznaczającym mrówkę jest *meuriōn, lub, w ablaut , *maura-, które przetrwało w staro-zachodnionordyjskim maurr, staro-wschodnionordyjskim myr(a), średnio-dolnoniemieckim i średnio-niderlandzkim miere, średnioangielskim müre , we współczesnym islandzkim i nowonorweskim jako maur, we współczesnym duńskim jako myre, we współczesnym szwedzkim jako myra oraz we współczesnym dolnoniemieckim i nowo-niderlandzkim jako mier (lub, od zapachu kwasu mrówkowego, jako Pissmier ). Ten rdzeń jest spokrewniony z łacińskim formīca, które jest kontynuacją starszego *mormīca .

[madohora]

Narząd gębowy składa się z wargi górnej ( labrum ), parzystych szczęk górnych ( żuchw ), parzystych szczęk dolnych ( maxillae ) oraz nieparzystej wargi dolnej ( labium ). Odpowiadają one pierwotnemu typowi gryząco-żuchwowemu. Szczęki górne mogą być wykorzystywane na wiele sposobów. Oprócz żerowania służą do obrony, chwytania zdobyczy, transportu pożywienia, jaj, larw, poczwarek, a nawet współlokatorów podczas przemieszczania się kolonii oraz budowy gniazda

[madohora]

Czułki łokciowe są najważniejszym i najbardziej wszechstronnym narządem zmysłów mrówek. Służą przede wszystkim do odczuwania dotyku, węchu i smaku. Mrówki mogą ich używać do odczuwania zmian temperatury, prądów powietrza i zawartości dwutlenku węgla w powietrzu. Czułki prawdopodobnie odpowiadają również za czucie wilgotności. Ponadto, czułki odgrywają znaczącą rolę w komunikacji dotykowej między osobnikami. Mrówki zazwyczaj posiadają stosunkowo małe, ale dobrze rozwinięte oczy złożone. , składające się zazwyczaj z kilkuset pojedynczych soczewek (około 400 u Pogonomyrmex , podobne wartości u większości innych rodzajów). Liczba pojedynczych soczewek jest na ogół większa u mrówek rozrodczych niż u robotnic i wzrasta allometrycznie wraz z rozmiarem ciała. Trzy przednie oczy (ocelli) występują u uskrzydlonych mrówek rozrodczych, ale nie występują lub nie funkcjonują u robotnic (wyjątek: niektóre rodzaje z wysoko rozwiniętym zmysłem wzroku, takie jak Myrmecia i Harpegnathos ). Widzenie kolorów zostało wykazane u wielu gatunków. Gatunki te mogą postrzegać światło ultrafioletowe, ale nie światło czerwone. Większość posiada tylko dwa odmiennie wrażliwe na barwę pigmenty wzrokowe (widzenie bichromatyczne), a wiele grup (np. mrówki liściarki ) jest wręcz daltonistami. Co więcej, wykazano zdolność do analizowania światła spolaryzowanego liniowo, co pozwala mrówkom określić położenie słońca nawet przy częściowo zachmurzonym niebie. Ta zdolność prawdopodobnie pomaga w orientacji (zademonstrowano u mrówki pustynnej Cataglyphis ). Niewiele wiadomo o oczach czołowych. Potrafią one odróżniać światło od ciemności, a także postrzegać światło ultrafioletowe i spolaryzowane. Jednak nie wydają się mieć znaczącego wpływu na orientację. Możliwe, że oczy czołowe jedynie wspierają możliwości oczu złożonych.

[madohora]

Typowa kolonia owadów składa się z osobników z różnych kast , niemal wyłącznie z samic: królowych, robotnic i żołnierzy. Zwykle w kolonii mrówek tylko jedna lub kilka osobników to płodne samice ( monogynizm lub oligogynizm), ale czasami może ich być nawet kilka tysięcy ( poligynizm ).

[madohora]

Ponadto istnieje wiele gatunków mrówek, których rozmnażające się robotnice mają słabo rozwinięte gonady, lekko niedorozwinięte jajniki i zazwyczaj brak pęcherzyka nasiennego ( receptaculum seminis ) lub jego znaczny spadek. Robotnice te są wykorzystywane na przykład w koloniach monogynicznych po śmierci królowej. Ponieważ jednak robotnice nie są kopulowane, nie mogą zapłodnić jaj, które są zatem wytwarzane bezpłciowo ( partenogenetycznie ). W konsekwencji z jaj robotnic rozwijają się tylko samce.

[madohora]

Mrówki należą do rzędu owadów błonkówkowych (Hymenoptera ). W ramach tego rzędu są klasyfikowane jako rodzina Formicidae w nadrodzinie Vespoidea (osy papierowe), podrzędzie Apocrita (osy). Mrówki są zatem blisko spokrewnione z osami właściwymi (Vespinae). Alternatywnie, mrówki są czasami przypisywane do własnej nadrodziny Formicoidea. Najnowsze badania genomiczne zdają się potwierdzać tę alternatywną klasyfikację.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NOWY WYBIEG DLA PSÓW W KATOWICACH - Nasze Miasto - 25.03.2026

[madohora]

Pochodzenie i wczesna ewolucja mrówek wciąż nie są w pełni poznane. Jednak aktualne badania biologii molekularnej potwierdzają hipotezę monofiletycznego pochodzenia, tj. rozwoju całej grupy z jednej formy przodkowej.

[madohora]

W osadach kopalnych tego samego wieku (często w tych samych miejscach), które dały Sphecomyrminae, znajdują się również skamieniałości mrówek, które można zaklasyfikować do współczesnych ( współczesnych ) podrodzin. Jedną z najstarszych jest Kyromyrma neffi z bursztynu w New Jersey , która należy do współczesnego podrodziny Formicinae . Kyromyrma ma około 92 milionów lat. Burmomyrma rossi i Myanmyrma gracilis z Birmy (około 99 milionów lat), a także Cananeuretus occidentalis z Kanady, prawdopodobnie należą do Aneuretinae . Z tej podrodziny tylko jeden gatunek, Aneuretus simoni , przetrwał do dziś na wyspie Sri Lanka . Morfologicznie prymitywne współczesne grupy, takie jak mrówki buldogi (Myrmeciinae), obecnie występujące tylko w Australii i Nowej Kaledonii , są szeroko rozpowszechnione w zapisie kopalnym, ale nieco młodsze.

[madohora]

[madohora]

Mrówki charakteryzują się szeroką gamą stylów życia, od koczowniczych „łowców” po „zbieraczy” i „pasterzy”, po gatunki uprawiające grzyby jako źródło pożywienia: mrówki liściożerne (rodzaje Atta i Acromyrmex ). Niektóre gatunki praktykują quasi-niewolnictwo, porywając larwy mrówek innych gatunków i wykorzystując je później do pracy (np. Polyergus rufescens ), lub pasożytnictwo społeczne, w którym samice infiltrują istniejące kolonie mrówek innego gatunku i wychowują przez nie swoje potomstwo (np. Anergates atratulus )

[madohora]

Mrówki są owadami eusocjalnymi ( kolonialnymi ). Kolonie mrówek różnią się wielkością od niewiele ponad dziesięciu osobników ( Dinoponera ) do ponad 20 milionów. Kolonie z jedną królową zazwyczaj żyją tak długo, jak sama królowa, ponieważ po jej śmierci nie składają już jaj. Królowe, takie jak mrówki leśnej ( Formica rufa ), mogą żyć do 25 lat, podczas gdy robotnice rzadko żyją dłużej niż dwa do trzech lat. W przypadku czarnej mrówki ogrodowej ( Lasius niger ) maksymalną długość życia królowych szacuje się na 29 lat. U większości gatunków mrówek, które produkują uskrzydlone królowe, które kopulują wyłącznie poza gniazdem, kolonia nigdy nie może przeżyć królowej założycielki. Jednakże obecnie znanych jest wiele gatunków o różnych cyklach życiowych; niektóre przykłady wymieniono w rozdziale dotyczącym kast i typów poniżej. U wielu gatunków królowe są bezskrzydłe i przypominają robotnice; u niektórych z nich kopulacja odbywa się nawet w gnieździe. Jeśli nowe kolonie powstają w wyniku podziału lub pączkowania, tj. przez młode królowe i część robotnic ze starej kolonii, żywotność kolonii jest potencjalnie nieograniczona. Stopień pokrewieństwa między robotnicami w kolonii, idealnie 0,75, może spaść niemal do dowolnej wartości, nawet bliskiej 0.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Mniejsze gatunki, zwłaszcza te z rodzaju Leptothorax , nie wymagają dużych terytoriów. Zamiast tego wykorzystują małe wnęki w gałęziach, w których żyją larwy, lub żyją w muszlach ślimaków lub żołędziach.