Wieża ciśnień

[madohora]

Usunięto wszystkie konstrukcje techniczne i maszyny oraz rozebrano budynek studni. Zachowały się jedynie rysunki, opisy i modele technologii wodociągów. Wielka Wieża Ciśnień została przywrócona do stanu z XVII i XVIII wieku wokół ostatniej kondygnacji, którą niedawno powiększono o żeliwny pawilon w celu zwiększenia ciśnienia.

[madohora]

Brunnenmeisterhof (zwany także Handwerkerhof) to cichy, zamknięty i zagłębiony dziedziniec, do którego można się dostać tylko przez dziedziniec Heilig -Geist-Spital . Zapewnia dostęp do domu mistrza dolnej fontanny, wieży skrzynkowej oraz wschodniej strony dużej i małej wieży ciśnień. Przez ten dziedziniec przepływały kanały. Można z nich jeszcze zobaczyć zamurowane otwory przelotowe w murze miejskim. Dziś tylko mały kanał, Brunnenmeisterbach , biegnie pod ziemią pod dziedzińcem; wychodzi poza mury miejskie w augsburskim ogrodzie ziołowymwrócić do światła dziennego. W przeszłości na środku dzisiejszego dziedzińca znajdowały się również budynki pomp tłokowych napędzanych kołem wodnym; ślady po nich są nadal widoczne.

[madohora]

Został zaprojektowany w 1906 roku przez architektów Hansa Riesa i Roberta Rehlena w stylu redukcyjnym i wybudowany w betonie w latach 1906-1907 przez Dyckerhoffa i Widmanna . Ma kwadratową podstawę z ośmiokątną konstrukcją i dachem namiotowym. Po bokach znajdują się tarcze zegara wieżowego

[madohora]

Ze względu na smukłą konstrukcję - średnia średnica żelbetowego zbiornika to tylko 8,50 m - trzeba zaakceptować ośmiometrową różnicę poziomu wody między pustym a pełnym zbiornikiem. Powstałe różnice ciśnień podczas zasilania zbiornika są eliminowane poprzez zainstalowanie wlotu wody w górnej części zbiornika. Dwupłaszczowy zbiornik wykonany jest w całości z betonu. Dziesięciocentymetrowa warstwa izolacyjna wykonana z termoizolacyjnego tworzywa sztucznego jest osadzona między betonowymi ścianami w celu ochrony przed zimnem i ciepłem. Jest to konieczne, ponieważ kontener jest narażony zarówno na działanie zimnych wiatrów, jak i słońca ze względu na położenie na grani.

[madohora]

System nadaje cztery programy radiowe FM z SWR, dwa ogólnopolskie zespoły DAB z Digital Radio Südwest na kanale 11 B z mocą 10 kW, ogólnopolski multipleks DAB na kanale 5 C z mocą 10 kW oraz zakres DVB-T z ARD/SWR i ZDF audycja.

[madohora]

Transmisje DVB-T z wieży telewizyjnej w Heidelbergu rozpoczęły się 17 maja 2006 roku i jednocześnie zaprzestano transmisji sygnału telewizji analogowej .

[madohora]

Wieża ciśnień Essen-Steele przy Laurentiusweg 83 w dzielnicy Steele w Essen została zbudowana w 1898 roku w najwyższym punkcie geograficznym w Steele i czerpała wodę z wodociągu Steeler przy Westfalenstraße bezpośrednio nad Zagłębiem Ruhry .

[madohora]

W 1986 roku wieża ciśnień została całkowicie odrestaurowana przez Axela Kalenborna. W tym celu zardzewiały od wewnątrz kontener z nieszczelnym dachem został odrdzewiony przez piaskowanie i uszczelniony podkładem cynkowo-pyłowym z żywicy epoksydowej, a następnie trzykrotnie pokryty warstwą nawierzchniową. Na zewnątrz dwuskładnikowy podkład na bazie żywicy epoksydowej oraz trójwarstwowy lakier na bazie żywicy akrylowej służą do ochrony przed korozją. Po otwarciu wszystkich spoin stary mur z cegły został oczyszczony gorącą parą pod wysokim ciśnieniem, szczeliny uzupełniono świeżo wypalonym klinkierem. Na koniec mur został uszczelniony przed osadami brudu. Zbiornik wodny otrzymał dzisiejsze otwory okienne. Po zakończeniu prac w 1988 roku powstało około 600 m2 powierzchni użytkowej przeznaczonej na ekspozycje lub biura.

[madohora]

W 1840 roku Rada Miejska Barcelony zdecydowała o wprowadzeniu oświetlenia gazowego dróg publicznych i budynków w mieście. Pierwsza dotacja na produkcję gazu w Barcelonie została subskrybowana przez Charlesa Lebona 14 czerwca 1841 r. Na piętnaście lat. Niedawno założona „Sociedad Catalana para el Alumbrado por Gas” otworzyła swoją fabrykę w dzielnicy La Barceloneta . Fabryka posiadała osiem pieców do wypalania węgla drzewnego i trzy duże gazomierze. Na początku xx wieku kompleks powiększono, a potrzeba dużej objętości i ciśnienia wody spowodowała konieczność wybudowania w latach 1905-1906 wieży ciśnień. Architekt Josep Domènech y Estapà, który zbudował już siedzibę Catalana de Gas napodjął się projektu tej wieży z pogranicza eklektyzmu i modernizmu . Przylegający do budynku zbudował także kilka budynków gospodarczych na biura i inne obiekty, prace ukończono w 1909 roku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Planetarium i platforma widokowa otwarte są dla zwiedzających. Głównym użytkownikiem budowli jest jednak Kinderschutzbund

[madohora]

Gruba Kaśka – zwyczajowa nazwa klasycystycznego wodozbioru (obudowy studni) z końca XVIII wieku, znajdującego się w Warszawie w pasie rozdzielającym jezdnie al. „Solidarności”, w pobliżu zbiegu tej ulicy z placem Bankowym i ul. Andersa.

[madohora]

W latach 1966−1967 przy al. gen. Karola Świerczewskiego 74 zbudowano bar samoobsługowy „Gruba Kaśka“ według projektu Jana Bogusławskiego i Bohdana Gniewiewskiego

[madohora]

Wieża ciśnień w Kiszyniowie (rum. Turnul de apă, Castelul de apă) – wieża ciśnień wybudowana pod koniec XIX wieku, znajdująca się w Kiszyniowie, w Mołdawii; współcześnie siedziba Muzeum Historii Miasta Kiszyniowa (Muzeul de Istorie a Orașului Chișinău).

[madohora]

W 1971 roku w budynku utworzono Muzeum Miasta Kiszyniowa. W 1977 roku wieża została częściowo zniszczona w wyniku trzęsienia ziemi. W latach 1980–1983 obiekt odbudowano (jednak pierwotnie drewnianą altanę na szczycie budynku zastąpiono konstrukcją kamienną), a w 1985 roku muzeum otwarto ponownie. Kolejne trzęsienie ziemi poważnie uszkodziło budowlę w 1990 roku. Była ona zamknięta przez 10 lat, aż do 2000 roku.

[madohora]

Wieża wodna w Parku Stryjskim – wieża ciśnień we Lwowie z 1894 roku. Została zbudowana na potrzeby Powszechnej Wystawy Krajowej.

[madohora]

Wieża jest jednym z trzech zachowanych do dziś obiektów Wystawy Regionalnej (wieża, Pałac Sztuki, rotunda Panoramy Racławickiej). Obiekt nr 32 (zgodnie z planem ekspozycji) o powierzchni 99,58 m2, murowany z kamienia i cegły, położony w południowo-wschodniej części ekspozycji; za wieżą fragment pawilonu Nemojowskiego. Pierwotny projekt profesora Juliana Zachariewicza dokończył architekt Michał Łuzecki. Wieżę wykonali Jakub Bałaban i Włodzimierz Podhorodecki. Wieża w stylu średniowiecznym była jedną z ozdób wystawy, poza tym pełniła funkcję kolektora wody. Zaopatrzenie w wodę okazało się poważnym problemem dla administracji wystawy, ponieważ na tym terenie nie było naturalnych źródeł wody. Najbliższe źródło, położone w parku Zalizni Vody, mógł dać tylko 300 m3 wody. Woda była potrzebna do fontann (10 m3), utrzymania pracy kotłów parowych i produkcji sztucznego lodu (80 m3); do pojenia bydła, eksponowane w rolniczych częściach wystawy; do obsługi restauracji, kawiarni i cukierni, do toalet i sprzątania terenu; na nieprzewidziany skutek – w sumie 400 m3. Na wysokości 18 m zainstalowano kolektor wieży ciśnień o pojemności 60 000 litrów, którą wykonała krakowska fabryka maszyn Leona Zieleniewskiego. za toalety i sprzątanie terytorium; na nieprzewidziany skutek – w sumie 400 m3. Na wysokości 18 m zainstalowano kolektor wieży ciśnień o pojemności 60 000 litrów, którą wykonała krakowska fabryka maszyn Leona Zieleniewskiego. za toalety i sprzątanie terytorium; na nieprzewidziany skutek – w sumie 400 m3. Na wysokości 18 m zainstalowano kolektor wieży ciśnień o pojemności 60 000 litrów, którą wykonała krakowska fabryka maszyn Leona Zieleniewskiego.

[madohora]

Gempt Hall to dawna hala przemysłowa w centrum westfalskiego miasta Lengerich w Tecklenburger Land . Po remoncie i przeprojektowaniu od 2004 roku jest prowadzony przez fundację społeczną jako dom kultury i społeczności.

[madohora]

Od stycznia 2007 r. Gempthalle zatrudnia 3 pracowników stałych i 8 pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin

[madohora]

Cele fundacji mogą być finansowane wyłącznie z zysków kapitałowych oraz dodatkowych darowizn lub dotacji, w tym dotacji na koszty operacyjne od miasta Lengerich.

[madohora]

Elektrownia kolejowa została zbudowana w 1912 roku i zasilała centralną niemiecką sieć kolejową. Jego historia jest ściśle związana ze stopniową elektryfikacją linii kolejowych .

[madohora]

W 1953 r. w Muldenstein ponownie zainstalowano generatory prądu, transformatory i rozdzielnice, które zostały zdemontowane w 1946 r. Systemy zostały również rozbudowane o układ z prostownikami rtęciowymi do generowania prądu stałego dla systemu dźwigowego. Mógł dostarczać prąd o natężeniu 150 amperów przy napięciu 220 woltów. [4] Moc elektryczna elektrowni wynosiła obecnie 11,3 MW, wysokość kominów 103 metry. Ponowna inauguracja odbyła się w 1955 roku w obecności ministra transportu NRD. W 1980 roku w ciężarówce Muldenstein, w tym w domu wakacyjnym Baabe, zatrudnionych było 280 osób.

[madohora]

Firma wywodzi się z Hannoversche Gummi-Kamm-Comp., o której mówi się, że jest najstarszą fabryką wyrobów gumowych w Hanowerze. Jako datę założenia podaje się kwiecień 1862 r. W tym czasie firma istniała już od wielu lat jako firma produkcyjna, która została założona przez Johanna Louisa Martiny'ego jako tartak grzebieniowy i znajdowała się poza ówczesnym obszarem miejskim, aby zaoszczędzić na podatkach. W 1862 r. zajęto nowy lokal przy Striehlstraße ( Hannover-Mitte ), który m.in. wyposażone były we własny silnik parowy o mocy 6 KM ( plan miasta HanoweruPlan z 1873 r. siatka kwadratowa F2, Meyers Konversationslexikon 1895, siatka kwadratowa C3). Pod koniec 1862 roku zatrudnionych było 80 osób, a firma rozrosła się do dużego przedsiębiorstwa jak na ówczesne standardy.

[madohora]

Wraz z rozpoczęciem produkcji miękkiej gumy umowa produkcyjna z 1871 r. została zerwana, ale powstały dalsze sojusze strategiczne. Na przykład firma Continental AG zobowiązała się nie produkować żadnych produktów chirurgicznych ani artykułów do celów elektrycznych.W zamian firma „Gumowy grzebień” zrezygnowała z produkcji artykułów z miękkiej gumy i piłek. Z drugiej strony obu firmom pozwolono produkować materiały gumowane, przy czym „Gummi-Ball” musiał płacić „Gummi-Kamm” trzy procent powiązanej sprzedaży. W 1893 roku obie firmy doszły do ​​porozumienia w sprawie sprzedaży opon rowerowych, które od tej pory były wspólnie rozliczane w stosunku 30:70 („gumowy grzebień” do Continental AG