Prawda o Loudres-czyli manipulacja na wielką skalę

[Gość: wojtek]

Dogmat o Niepokalanym Poczęciu Bogarodzicy, został ogłoszony przez papieża
Piusa IX (1846 -1878) 8 grudnia 1854 roku... Ale dopiero w trzy lata po
definicji Watykanu, odezwały się Niebiosa, które milczały ponad 1800 lat i
zaakceptowały postanowienie papieża. Kiedy Kościół nakręcił już całą sprawę
na ziemi, Niebo przemówiło językiem teologii! Dlatego też w Lourdes 11 lutego
1858 roku Matka Boska, Miriam, ukazując się Bernadettcie Soubirous,
przedstawiła się jej imieniem dogmatu: "Jestem Niepokalane Poczęcie..."
Machina kłamstwa Kościoła, ruszyła....

Ponieważ istota dogmatu o Niepokalanym Poczęciu jest niezrozumiała dla
większości wiernych, słów kilka na ten temat. Pod określeniem "Niepokalane
Poczęcie" należy rozumieć nadprzyrodzony przywilej, na mocy którego
Najświętsza Miriam Panna została zachowana w cielesnej czystości, a więc
wolna od grzechu pierworodnego już od pierwszej chwili połączenia swojej
rozumnej duszy z ciałem, czyli od momentu poczęcia w łonie swojej matki,
Anny. Ponieważ Miriam pochodzi w linii prostej od Adama, podobnie jak wszyscy
ludzie, powinna się przez to urodzić bez łaski uświęcającej, którą stracił
pierwszy człowiek, a w ślad za nim, cała ludzkość. Ale ze względu na
(przyszłe) zasługi, jakie wypracował jej Syn, Jezus - Odkupiciel świata,
Miriam a priori została wyjęta spod ogólnoludzkiego grzechu poczęcia. Jak
mówi teologia dogmatyczna, "Najświętsza Maria Panna została odkupiona i jest
najdoskonalszym owocem odkupienia, zdziałanego przez Jej boskiego Syna: i
rzeczywiście, bez tego odkupienia i bez nadmiernego i uprzedniego
zastosowania do Niej tegoż odkupienia, byłaby się urodziła w grzechu
pierworodnym".

Kościół katolicki naucza o konieczności pielgrzymek, będących wyrazem czci
bogu, lub świętych tego wyznania. Pielgrzymowanie (zbiorowe lub indywidualne)
wiernych do miejsc kultu praktykowali już poganie w czasach liczonych na
setki lat p.n.e. Podobnie jak powszechnie stosowana praktyka sprzedaży u celu
pielgrzymki, "świętych" pamiątek i innych przedmiotów religijnych. Ludzi
zwoływano na pielgrzymki pod różnymi hasłami: oddawanie czci, pokuta za
grzechy; obietnica świętej abolicji; niesłychane atrakcje czekające pątników
na miejscu, w rodzaju możliwości zobaczenia "cudu", a niewykluczone, że ten
lub ów pielgrzym będzie egzaltował się widokiem świętej postaci, która jest
celem pielgrzymki. Niejednokrotnie z całą premedytacją, pchano ludzi przy
pomocy pielgrzymek w objęcia szału, łez, religijnych ekstaz i uniesień,
fanatyzmu, a często misteriów połączonych z frenetycznymi gestami oraz
irracjonalnym zachowaniem. Ekstaza i podniecenie łatwo w podobnych sytuacjach
stają się zbiorowym szałem, który udziela się co bardziej nawiedzonym
osobnikom. Dantejskie sceny, jakie widywano w Lourdes, mogą być aktem
oskarżenia przeciwko Kościołowi.

Apologetyczne dzieła kościelne z XIX wieku, nie kryją, że: "pielgrzymki
weszły w życie w celu zastąpienia przez nie uroczystości pogańskich i
zupełnego zniesienia czci zewnętrznej pewnych pogańskich bożyszcz, albo też
dla popierania pewnych stosunków kupieckich i przemysłowych". Jeden z
nielicznych przypadków, gdy ludzie Kościoła powiedzieli szczerą prawdę.
Rzeczywiście! Gnanie ludzi w miejsca domniemanych cudów do tak zwanego
sanctuarium, to niebagatelne źródło dochodów zawiadujących takim miejscem. I
to dotyczy również Jasnej Góry. [_1_]

Madonna jasnogórska była od dawna jedną z tysięcy relikwii, które "cudownie"
zarabiały na dozgonne ubóstwo ewangeliczne ich posiadaczy. Dopóki udawało się
kierować strumienie wiernych do obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, dopóty
miała ona wzięcie i znaczenie. Ale biada temu, kto ośmielił się podważyć
świętość ryciny lub cnoty ewangeliczne paulinów... Wówczas wskaźnik
tolerancji "braci w Chrystusie" wynosi zero!

Grecy mogli chlubić się tolerancją wobec innych wyznań, obrzędów i religii.
Prześladowania religijne nigdy nie splamiły kultury greckiej, jakkolwiek
Anaksagoras (z Kladzomen: ok. 500 - ok. 428 p.n.e.), ścigany był za
powątpiewanie w istnienie bogów, a Sokrates (469-399 p.n.e.), skazany na
wypicie cykuty za ich wyśmiewanie. Ale prawdopodobnie w przypadku Sokratesa
nie chodziło wcale o dogmatyczno-teologiczną nietolerancję względem jego
poglądów, ale o wspólny interes kapłanów i hodowców bydła ofiarnego. Kapłani
i świątynie utrzymywali się z obrzędów ofiarnych a hodowcy bydła byli pewni
sprzedaży do świątyni tychże zwierząt. Zatem jedni i drudzy mieli się bardzo
dobrze materialnie, i nie mogli tolerować narażania na uszczerbek własnych
interesów...

Paweł apostoł również miał scysję w Efezie z pogańskimi rzemieślnikami
wyrabiającymi dewocjonalia. Emil Zola (1840-1902), m.in. za krytykowanie
handlu cudami w Lourdes, był obiektem nieskończonej nienawiści i agresji
kleru katolickiego.

Lourdes, miasto u podnóża Pirenejów w południowo-zachodniej Francji. Jest
wiek XIX...

Franciszek Soubirous pojął za żonę Ludwikę Castoret, 9 stycznia 1843 roku.
Państwo Soubirous, zgodnie z wzorcami wychowawczymi Kościoła, będąc biednym
jak kościelna mysz małżeństwem, spłodziło ośmioro dzieci. Troje z nich
zmarło. Ojciec Bernadetty odsiadywał wyrok za kradzież mąki z młyna, a jej
matka nazbyt często zaglądała do kieliszka.

Bernadetta przyszła na świat 7 stycznia 1844 roku. Od urodzenia była
dzieckiem chorowitym. Kiedy miała dziesięć lat, zapadła na cholerę, która
zostawiła jej trwałą pamiątkę: astmę. Była przy tym niedorozwinięta umysłowo
i fizycznie. Jej umysł opóźniony w rozwoju utrudniał opanowanie Bernadettcie
podstaw katechizmu, przez co nie mogła iść z rówieśnikami do pierwszej
komunii świętej w normalnym czasie.

Z powodu nędzy w rodzinnym domu, Bernadetta została oddana do ciotki, Marii
Aravant w sąsiedniej wiosce, Batres, i pasła tam owce. Odległość od domu
rodzinnego nie była zbyt duża. Raptem trzy kilometry. Nie zabawiła jednak tam
długo, bowiem zaniedbywała obowiązki pasterki i krewna odesłała ją do
rodziców. W Batres, Bernadetta znalazła życzliwą osobę. Był nią ksiądz Ader,
nauczający katechizmu. O nim to powie później ksiądz kanonik Cristani, że
"miał on jakby przeczucie tego co nastąpi." Niewątpliwie ksiądz Ader był tym,
który przyczynił się do objawienia Bernadettcie Matki Boskiej. Wszystko
odbyło się tak, jak opowiadał dzieciom na lekcjach religii. Nawet opis
wyglądu Marii, był zgodny z jego relacjami...

W Przeglądzie Katolickim z roku 1870 znajdujemy taki oto rysopis Miriam,
którą widziała Bernadetta: "... niewiasta otoczona światłem nadprzyrodzonym
nieporównanej świetności. Owalna twarz była nieskończonego wdzięku, a
niebieskie oczy miały słodycz, która by skruszyła serce każdego, ktokolwiek
na nią spojrzał. Usta tchnęły dobrocią i łaskawością Boską; na czole, oprócz
mądrości i wiedzy wszechrzeczy, jaśniały cnoty bez granic. Ubranie z jakiejś
materii nieznanej, tkane zapewne w tajemniczej pracowni, gdzie się okrywają
lilie padolne, było białe, jak dziewiczy śnieg gór, a wspanialsze w swojej
prostocie, niż świetna odzież Salomona w całej jego chwale. Suknia długa i
powłóczysta, a z pod nieskażonych jej fałdów widać było nogi, które oparte na
skale, lekko naciskały gałąź róży polnej, na każdej zaś z nich rozwijała się
mistyczna róża koloru złotego. Nad biodrami pas niebieski, jak niebo, ściągał
suknię i aż do nóg spadał dwoma końcami. Z tyłu, od głowy, suty welon biały,
otaczając ramiona, spadał aż równo za suknią. Nie miała na sobie ani
pierścionków, ani diademu, ani nic takiego z tych ozdób, którymi się tak
chlubi próżność ludzka zdobić. Koronka, której ziarenka białe jak mleko,
powiązane z sobą łańcuszkiem żółtym jak złoto, wisiała u Jej rąk pobożnie
złożonych."

Chociaż jej debiut w Lourdes wypadł skromnie, tak już produkując się w
Fatimie, Matka Jezusa postanowiła się cokolwiek obwiesić złotem,

Prawda o Loudres ... ciąg dalszy

[Gość: wojtek]

Chociaż jej debiut w Lourdes wypadł skromnie, tak już produkując się w Fatimie,
Matka Jezusa postanowiła się cokolwiek obwiesić złotem, którym "tak lubi
próżność ludzka się zdobić." Jej wygląd odpowiada całkowicie wyobrażeniom
pogańskich bogiń-matek. Strój N.M.P. pochodzi z tej samej pracowni krawieckiej
znajdującej się w niebie. Ten sam katalog boskiej mody żeńskiej.

W dewocyjnej literaturze i innych dziełach kościelnych znajdujemy wiele opisów
postaci Miriam, którą ujrzała Bernadetta. Jeden z jej pamięciowych portretów
mówi, że była niezwykle piękna i liczyła około 20 lat, chociaż wyglądała
młodziej (?). Ubiór nie różnił się zasadniczo od wyżej przytoczonego.

"Najświętsza Panna miała ręce złożone, jak w gorącej modlitwie, a twarz jej
jaśniała w promieniach nieskończonej szczęśliwości. To była pokora w chwale. W
chwili, kiedy Bernadetta przypatrywała się wizji, wizja bez wątpienia patrzyła,
na łono Trójcy Przenajświętszej, na Boga Ojca, którego była Córką, na Boga
Ducha Świętego, którego była małżonką, na Boga Syna, którego była Matką."

"Ona rozwarła wtedy swe ramiona i pochyliła je ku ziemi, jakby chcąc pokazać
swe dziewicze ręce pełne błogosławieństw. Później, wyciągając je ku wiecznym
przestworzom, skąd niegdyś przyszedł boski posłaniec zwiastowania, złożyła
pobożnie ręce i spoglądając ku niebu z uczuciem niewysłowionej wdzięczności,
rzekła te słowa: "Ja jestem Niepokalane Poczęcie"" - przedstawiła się Miriam.

Bernadetta miała w sumie osiemnaście seansów łączności z N.M.P., począwszy od
11 lutego do 16 lipca 1858 roku. Niepokalane Poczęcie kazało jej przychodzić w
to samo miejsce przez piętnaście dni. Podczas jednego z pierwszych objawień
zapewniło dziewczynkę: "...uczynię ciebie szczęśliwą nie na tym świecie, ale na
tamtym". Czyli dokładnie tak, jak naucza Kościół...

Szkoda, że Matka Zbawiciela nie pomogła biednej Bernadettcie na poczekaniu i
nie wyleczyła z męczącej ją astmy. Kiedy miała atak, krzyczała w bólach:
"Rozerwijcie mi płuca!" Czyż Niepokalane Poczęcie mogło być tak obojętne na
cierpienia małej dziewczynki?!

Dopiero 28 lipca 1858 roku biskup z Tarbes, powołał komisję, która miała zbadać
zaistniałe fakty cudownych uzdrowień. Spośród setek przypadków uzdrowienia,
komisja wybrała tylko trzydzieści, wszechstronnie je rozpatrując i badając. W
końcowym raporcie dla biskupa, komisja podzieliła wszystkie zbadane przypadki
na trzy kategorie i z każdego uzdrowienia sporządziła szczegółowe protokoły.

Pierwsza kategoria obejmowała sześć uzdrowień, które wytłumaczono naturalnym
pochodzeniem, czyli bez "cudu". Druga liczyła osiem przypadków, które spełniały
wszystkie warunki wymagane do uznania je za cudowne i nadprzyrodzone. Ale nie
były one wolne od poważnych zarzutów i wątpliwości. Wreszcie trzecia kategoria,
w której opisano szesnaście uzdrowień, obejmowała fakty uznane przez komisję za
cudowne i to bez cienia wątpliwości.

W dziewiątym widzeniu Bernadetta usłyszała od Pani polecenie, aby pić wodę ze
źródła i myć się w niej. Ponadto zalecała jako zdrowotną dietę spożywać jakąś
trawę, a właściwie szczaw rosnący wokół groty. Ta wegetariańska dieta wskazana
przez Niepokalane Poczęcie, została jednak przez Kościół całkowicie
zignorowana, bowiem teren wokół cudownej pieczary jest od dawna wybetonowany.

Bernadetta Soubirous przeżyła tylko 35 lat. Zmarła w klasztorze w Nevers 16
kwietnia 1879 roku. Nie miała ona łatwego życia, gdyż przełożona zgromadzenia
nie lubiła jej. Traktowana była z rezerwą, a mówiono o niej, że uważała się za
coś wielkiego.

Bernadetta miewała już wcześniej różne wizje, w których widziała Miriam. Kiedyś
powiedziała w tajemnicy swojej siostrze Tosi, że ujrzała w grocie "coś
białego". Ta z kolei pochwaliła się matce, która zerżnęła obu córkom pośladki,
aby już więcej "czegoś białego" nie widziały, a zajęły się zbieraniem chrustu.


Objawienie w Lourdes miało cechy zbiorowej histerii występującej u młodych
dziewcząt. Podobne przejawy występowały w różnych miejscach i z różnym
nasileniem oraz skutkiem. W przypadku Lourdes, nie tylko Bernadetta doznała
mistycznego objawienia. Miała ona liczne konkurentki, ale właśnie akurat
Bernadetta wyszła zwycięsko z "objawieniowego" pojedynku. Inne dziewczęta,
każda na swój sposób, widziały fizycznie imię dogmatu. Maria Courrech, Maria
Cazenave, Zuzanna Laventes i inne nawiedzone esktatyczki... One wszystkie nie
potrafiły wytrzymać śledztwa przeprowadzonego przez władze kościelne. Plątały
się w relacjach i w końcu uznano je za fantazjujące histeryczki. Tylko jedna
Bernadetta była konsekwentna w swoich relacjach. Była małomówna, nie wdawała
się w wyszukane opisy, wreszcie twierdziła z dziecinną naiwnością, że jest jej
całkowicie obojętne, czy ktoś jej wierzy lub nie. Ona swoje wie i nie ma
zamiaru na siłę nikogo przekonywać.

Ale jest jeszcze coś, o czym powinni wiedzieć Czytelnicy... Gdyby nie pewne
wydarzenie, świat nigdy by nie usłyszał o Lourdes. Otóż w kilka dni po ostatnim
widzeniu Bernadetty, przybyła tam wdowa po admirale Braut, wychowująca syna
panującego wówczas we Francji cesarza Napoleona III (1852-1870), Eugeniusza-
Ludwika-Jana-Józefa. Chłopiec miał anginę gdy przybył do Lourdes i od swojej
opiekunki dostał wody ze źródła do wypicia. Traf chciał, a może Opatrzność, że
po kilku dniach, wyzdrowiał. To wystarczyło!

Admirałowa mająca niebagatelny wpływ na cesarza, nagłośniła sprawę i przy
poparciu monarchy zaczęto tworzyć to, czym dzisiaj jest Lourdes. Arcybiskup z
Auch osobiście pokierował sprawą objawień i wreszcie nastąpił finał: uznano, że
Matka Boska ukazała się Bernadettcie.

Papież Leon XIII (1878-1903) uświęca kult urzędowo, umieszczając w ogrodach
Watykanu model groty i kościoła w Lourdes. Ten sam papież potrzebował aż pięciu
lat, aby się wreszcie zdecydować i ogłosić światu, że objawienie miało jednak
miejsce...

14 czerwca 1908 roku paryska "La Semaine religieuse" ogłasza informację
arcybiskupa Paryża, Amette, w której podaje się, że pięć uzdrowień dziewcząt,
jakie miały miejsce w Lourdes od roku 1891 do roku 1899, zbadanych z największą
uwagą przez komisarzy, należy przypisać interwencji Boga, za pośrednictwem N.M.
P. Owe pięć przypadków należy chyba raczej zakwalifikować jako "wypadek przy
pracy", gdyż niepodobne, aby w "cudownym" miejscu na miliony schorowanych
pielgrzymów przybywających do Lourdes, na przestrzeni dziewięciu lat,
odnotowano aż (!) pięć cudownych uzdrowień!

Ale to nie koniec dziwów. W dwadzieścia lat później, licząc od czasu, gdy
książę Eugeniusz-Ludwik-Jan-Józef nałykał się wody w Lourdes i wyzdrowiał,
cudowne moce wody nagle zawiodły. Kiedy książę wyruszał do Afryki aby w
szeregach wojsk brytyjskich walczyć z Zulusami, cesarzowa Eugenia zawiesiła na
szyi syna szkaplerzyk, poświęcony wodą z Lourdes... Książę Eugeniusz został
niebawem przebity oszczepem przez zuluskiego wojownika i zginął. Stało się to w
tym samym roku, w którym zmarła Bernadetta Soubirous czyli w roku 1879. Czyżby
jakieś tajemne moce chciały dać światu znać, że jakieś tam "objawienie" w
Lourdes, to zwykłe oszustwo i kłamstwo?!

Jednak Kościół już nie dał się wywinąć cudowi i nie wypuścił ze swoich szponów.
.. 18 stycznia 1862 roku, biskup z Tarbes, ogłosił następującą deklarację:
"Sądzimy, że Niepokalana Dziewica Marya, Matka Boga, rzeczywiście objawiła się
Bernadettcie Soubirous, dnia 11 lutego 1858 roku i dni następnych osiemnaście
razy w grocie massabielskiej, w pobliżu miasteczka Lourdes; że objawienie to
posiada wszelkie cechy prawdziwości, i że wierni słusznie poczytują je za
pewne".

Dzisiaj Kościół wstydzi się Lourdes, jednakże nie może negatywnie wypowiadać
się o "objawieniu" Miriam i o "cudownych" uzdrowieniach. Milcząc w tej sprawie,
nie propaguje miejsca cudownego objawienia. Ale ten stan rzeczy będzie istn

Prawda o Loudres ... zakończenie

[Gość: wojtek]

Ale ten stan rzeczy będzie istniał do czasu. Względny spokój wokół Lourdes jest
pozorny... Do chwili zaistnienia następnego szału "cudowno-zdrowotnego", który
wystrzeli nagle i niespodziewanie.

W "cudowne" właściwości wody z Lourdes został wpleciony wątek religijny i tak
zostało po dziś dzień. Ale miejscowość ta cokolwiek straciła na cudotwórczym
znaczeniu, stając się bardziej turystyczną atrakcją, aniżeli katolickim
sanatorium cudowno-uzdrowiskowym. Papież Jan Paweł II w swoich zdrowotnych
przypadłościach także nie szukał pomocy na Jasnej Górze lub w Lourdes ale
korzystał z wiedzy i umiejętności lekarzy, ufając bardziej ich doświadczeniu.

Pierwowzór katolickiej krainy szczęścia i cudownych uzdrowień znajdujemy już w
ewangelii Jana: "A jest w Jeruzalem owcza sadzawka, którą po żydowsku zowią
Betsaida, mająca pięć krużganków. W tych leżało mnóstwo wielkie niemocnych,
ślepych, chromych, wyschłych, którzy czekali poruszenia wody. Anioł zaś Pański
zstępował czasu pewnego w sadzawkę i poruszała się woda; a kto pierwszy wstąpił
do sadzawki po wzruszeniu wody, stawał się zdrowym, jakąkolwiek zdjęty był
chorobą." (J. 5: 2-4)

Na kilkaset lat przed Chrystusem odnotowano podobne uzdrowienia po wyjściu z
sypialni Eskulapa (Asklepiosa) w Epiduarze i Kos. O jeszcze starszych
przypadkach nie chcę już wspominać.

Nie ma potrzeby wgłębiać się w zagadnienie, czy "cudowne" uzdrowienia w Lourdes
są efektem zbiorowej sugestii czy wynikają z naturalnych właściwości wody lub
innych obiektywnych przyczyn.. To jest sprawa nauki, a na pewno nie religii ani
teologii.

Paweł apostoł oddał całą ponurą i rzeczywistą tragedię Kościoła, oraz jego
zakłamanie... "... tak, iż od winy wymówić się nie mogą: że, gdy znali Boga,
nie chwalili go jako Boga, ani mu dziękowali, lecz znikczemnieli w swych
myślach i zaćmione zostało bezrozumne serce ich. Wydając siebie za mądrych,
głupimi się stali. I odmienili chwałę nieskazitelnego Boga w obraz podobny do
człowieka śmiertelnego..." (...) "Bóg przeto podał ich w żądzę własnego ich
serca, w nieczystość, aby między sobą ciała swe sromocili. A że prawdę Bożą
odmienili w kłamstwo i chwalili i służyli stworzeniu raczej niż Stworzycielowi.
" (Rzym. 1: 20-25)

W kontekście różnych "objawień" i "cudów" należy w tym miejscu przytoczyć zapis
rosyjskiego kodeksu karnego z roku 1847, w który mart. 637 mówi: "Kto by dla
zysku, próżnej sławy lub innego osobistego widoku fałszywie rozgłaszał lub
rozgłaszać kazał o wydarzeniu się cudu albo podstępnie przez siebie lub ze
swego zarządzenia, przygotowany czyn przed osobami łatwowiernymi za cud udawał,
ten za takowe, do przedmiotów świętych ściągające się oszukaństwo, skazanym
zostanie: na zamknięcie w domu poprawy od miesięcy 6 do roku jednego, stosownie
do stopnia winy i zgorszenia przez czyn ten lub rozgłaszanie sprawionego".
Wobec urzędowego zakazu, w prawosławnej Rosji carskiej, nie odnotowano jakiegoś
Lourdes, la Salette, Fatimy czy Jasnej Góry. Po prostu tamtejsi święci
podporządkowali się carskiemu kodeksowi karnemu.

Każdy oszust lub naciągacz w jakimkolwiek kraju ma "zagwarantowane" kodeksem
karnym więzienie, jeżeli bazując na naiwności innych, zarabia na nich lub
osiąga z tego tytułu jakieś korzyści. Religie jak widać, nie wszędzie są objęte
podobnymi zakazami i rygorami. W Polsce, nie tylko, że państwo sankcjonuje
niemoralne i oszukańcze postępowanie Kościoła, przyzwalając, aby fałsz,
kłamstwo i pospolite oszustwo torowały drogę do pobożności, ale najwyżsi
dostojnicy państwowi sami uczestniczą w różnych "zlotach", organizowanych w
"cudownych" miejscach. Jeżeli w tym przypadku wchodzi w grę tak zwana "wolność
wiary i wyznania", to zgoda, ale "wolność wiary" nie może opierać się na
oszustwie!

Cudów w rozumieniu Kościoła nie ma i rzecz w tym, aby ludzie zdali sobie z tego
sprawę. Są tylko zjawiska, których dzisiaj nauka nie potrafi jeszcze
wytłumaczyć. I właśnie owe niewytłumaczalne zjawiska, są akurat dla Kościoła i
dewocyjnej jego części, cudami boskimi.

Czyż w końcu to są odległe czasy, w których niewiedza o przyczynach zjawiska
chemicznego, występującego na hostii, powodowała, że Kościół w swojej
nienawiści do Żydów masakrował ich? Czyż kroniki nie odnotowały, że często na
płatkach z mączki ziemniaczanej, z której wytwarza się hostie, pojawiały się
czerwonawe plamki, które dla chrześcijan były dowodem, że jest to krew
Chrystusa, bowiem Żydzi przekłuwają hostie?!

To nauka przyczyniła się do zarzucenia zabobonu kościelnego. Wykazano, że na
wilgotnym krochmalu, wyrasta przy sprzyjających warunkach mikrob, którego
zarodki unoszą się w powietrzu. Rozrasta się on w postaci kolonii mającej
wygląd kropli koloru czerwonego. To ów mikrob jest przyczyną cudu "krwawienia"
hostii (ciała Chrystusa) i nosi nazwę Bacillus prodigiosus (lasecznik
cudotwórczy). To "cudo" było powodem pogromu Żydów między innymi w Poznaniu i
postawienia w roku 1399 kościoła pod wezwaniem Bożego Ciała na pamiątkę
rzekomego wykradzenia i nakłuwania hostii. W tymże kościele można oglądać sceny
przedstawiające rzekomą zbrodnię świętokradztwa Żydów.

Zjawiska atmosferyczne również pracują na konto cudów w rzymskim Kościele. Na
przykład powszechnie znana fatamorgana, miraż lub halo. Istotą zjawiska
fatamorgana jest zetknięcie się w atmosferze dwu lub kilku warstw powietrza o
różnej gęstości, wskutek czego powstaje efekt lustrzanego odbicia o
gigantycznych rozmiarach. Przykładowo: jeżeli na jakimś wzniesieniu stanie
niewiasta, trzymająca w dodatku na ręku dziecko, i zaistnieją określone warunki
w atmosferze, tę kobietę widzimy wysoko nad ziemią w bardzo dużym powiększeniu.
Dewotka oczywiście natychmiast mdleje na taki widok i wymaga reanimacji. Do
końca życia nikt nie przekona jej, że to co widziała, nie było żadnym cudem, a
tym bardziej Matką Boską z Dzieciątkiem na ręku.

Cudów a'la Lourdes lub Fatima odnotowano dziesiątki, jakkolwiek nie zyskały one
określonych prerogatyw Kościoła...

19 września 1846 roku dwoje dzieci, mająca około 15 lat Melania Calvet-Mathieu
i jedenastoletni Maksym Giraud, pasło krowy na wzgórzu la Salette Fallavaux.
Spędziwszy wieczorem bydło z pastwiska do parafii Ablandens, oboje zapewniali,
że około godziny wpół trzeciej ujrzeli "piękną panią", w której rozpoznali
Matkę Boską. Przemówiła do nich w miejscowej gwarze i wyjawiła każdemu z osobna
jedną tajemnicę. Treść tajemnicy wyjawionej Melanii została posłana do Rzymu w
zalakowanym liście. Wkrótce do miejsca objawienia zaczęły ciągnąć pielgrzymki.
Po zapoznaniu się ze sprawą biskup Philbert de Bruillard z Grenoble, ogłosił
list pasterski 16 listopada 1851 roku, w którym oświadczył, że objawienie się
Matki Boskiej "zawiera w sobie wszelkie cechy prawdy i że wierni mają prawo
uważać to za fakt pewny i niewątpliwy." Zezwolił wiernym oddawać cześć Matce
Boskiej z Salette. W 1852 roku papież Pius IX przyznał głównemu ołtarzowi
kościoła, zbudowanego na miejscu objawienia, łaski przysługujące ołtarzowi
uprzywilejowanemu. Nie wypowiedział się jednak co do samego wierzenia.

Tymczasem sprawa objawienia znalazła przeciwników nawet wśród duchowieństwa.
Dwaj księża z diecezji Grenoble, ksiądz Delon i ksiądz Cartellier, zgromadzili
zastrzeżenia oponentów w piśmie zatytułowanym: "Salette przed papieżem, opisane
przez licznych członków duchowieństwa diecezjalnego". Oskarżali w nim niejaką
Konstancję de la Merliere, że wykorzystała łatwowierność obojga pastuszków i
odegrała przed nimi rolę Matki Boskiej, przebrawszy się za nią. Oskarżona
wytoczyła im proces o odszkodowanie. Zarówno sąd w Grenoble (24 IV 1885r.) jak
i dwa lata później sąd apelacyjny, oddalili skargę i skazały ją na pokrycie
kosztów przewodu sądowego. Ksiądz Cartellier odwołał jednak podane przez siebie
fakty. Tajemnica Maksyma nigdy nie została ujawniona. Me

... :)

[Gość: wojtek]

Melania ogłosiła swoją, a według licznych opinii, treść jej tajemnicy nie
zgadza się rzekomo z treścią wysłaną papieżowi.

Ksiądz Delon opowiadał w kontekście tego cudu następującą historię: "Pewnego
dnia, ksiądz Burnoud, rozmawiając wobec kilku świadków o pielgrzymce do la
Salette, rzekł do panny la Merliere: "Kościoły były niegdyś opustoszałe, kult
Najświętszej Panny wzmaga się i co dzień żywszym błyszczy światłem. Jak wielką
rzecz pani zrobiłaś! I jak się to rozeszło!" Na co pani la Merliere odrzekła:
"Nie prawdaż? Och... Dobrze o tym wiedziałam, kiedy to zrobiłam.""

A co właściwie wówczas zrobiła pani Konstancja de la Merliere...? Chcąc odegrać
komedię i wystąpić w roli Matki Boskiej, przebrała się w szaty koloru żółtego.
Na głowę włożyła kapelusz w kształcie głowy cukrowej i tak wystrojona ukazała
się dwom pastuszkom na górze la Salette. I tylko tyle...

Kiedy ogłoszono przez biskupa, że objawienie było autentycznie cudowne,
natychmiast utworzono stosowną kongregację do obsługi cudownego miejsca. Woda z
jakiegoś źródła nieopodal la Salette okazała się być zaraz "cudowna", podobnie
jak w Lourdes. Poza tym, że niektórzy pielgrzymi łaknący wody z la Salette lub
Lourdes nabawiali się biegunki, zdaje się żadnych innych ubocznych skutków
działania obu "cudownych" wód nie odnotowano.

Melania Calvet-Mathieu z la Salette znalazła się zaraz w klasztorze, a jej
towarzysz, Maksym Griruad, który nie miał zamiaru oddawać się rozmyślaniom w
samotni klasztornej i nie chciał iść w jej ślady, został odgrodzony od świata
przez wcielenie do pułku żuławów. Tym sposobem Kościół odizolował Maksyma od
opinii publicznej.

Gdyby w przypadku objawienia w la Salette sprawa przyjęła inny obrót, może nie
musiałoby zaistnieć Lourdes. Kościół urobiłby określoną ideologię, podparł ją
własną "powagą", "autorytetem" i "mądrością" teologii; powołałby setki
"wiarygodnych" świadków i "naukowców", a wierni zamiast do Lourdes, gnali by do
la Salette mając tam właśnie otwarte wrota do krainy cudów.

Nie zdarzyło się w katolicyzmie objawienie, które nie przysporzyłoby okolicy, w
której zaistniało nadzwyczajnych zysków finansowych. Jeżeli w pobliżu znajduje
się jakakolwiek sadzawka, bajoro, strumyk, jezioro lub rzeka, natychmiast wody
te zyskują status "cudownych", o nadzwyczajnych właściwościach, będących
skutkiem i pozostałością wizyty mieszkańców chrześcijańskiego nieba.

Pliniusz Starszy (23? - 79) w "Naturalis historia" opisuje różne dziwy
traktujące o właściwościach wód. Być może, iż jego opisy są w wielu przypadkach
przesadzone, ale nie można wszystkich jego informacji lekceważyć. "W Falisku
wszelka woda pita czyni bydło czarnym; w Beocji rzeka Melas owce czarnymi;
Cefizus, z tego samego jeziora wypływający, białymi; Peniusz zaś, czarnymi;
żółto-czerwonymi Xantus pod Ilium, skąd też rzeka ta wzięła swoje nazwisko.
Astaces rzeka, w Poncie, skrapia pola, na których pasione klacze żywią
mieszkańców czarnym mlekiem. W reatyńskim jest źródło Neminia zwane, które raz
tu, znów indziej wytryska, oznaczając zmiany urodzajów..." Mowa jest też o
źródłach bijących koło Putoli, których ciepłe wody pomagały na chore oczy. "Na
wyspie Enaria, - powiada Pliniusz - leczy woda cierpiących na kamienie. Także
tak nazwana woda acidula na cztery tysiące kroków od Teanum Sidicinum; ta jest
zimną. Także w Stabilańskim, która się dimidia zowie, a w wenefrańskim ze
źródła Acidulus. Pijacy wodę z jeziora wellińskiego uwalniają się podobnież od
kamieni. Też same skutki sprawia źródło syryjskie około góry Tauru, jak Warro
powiada, a podług Kalimacha rzeka Gallus. Ale w piciu tej wody należy zachować
miarę, aby szaleństwa nie wznieciła; co jak Ktezjusz pisze, w Etiopii ma
spotkać tych, którzy piją ze źródła czerwonego. Wody albulskie pod Rzymem goją
rany, są chłodne, ale kutilskie w Sabinach są najchłodniejsze, wpajają się
niejako w ciało i sprawiają prawie gryzienie, są bardzo użyteczne na żołądek,
nerwy i całe ciało."

Pliniusz Starszy nie pomija przykładów w odniesieniu do negatywnych działań
różnych wód na organizmy żywe... Gdyby tak jedno ze źródełek opisanych przez
rzymskiego historyka miał pod swoim nadzorem Kościół! Ileż pieniędzy wpłynęłoby
do papieskiego skarbca?! Miriam gratis uzdatniła wodę w Lourdes, ale Kościół
sprzedaje ją za żywą gotówkę

Cudowne wody Lourdes są tyle warte co wody polskich krynic. Na świecie istnieje
setki miejsc, w których znajdują się uzdrowicielskie wody i jakoś nikomu nie
przychodzi do głowy reklamować ich boskiego pochodzenia. Ot, po prostu są
produktem natury i to wszystko, to cała tajemnica ich nadzwyczajności...

Przy rozpamiętywaniu wszelkich cudowności, szczególnie tych w papieskim
wyznaniu, miejmy na uwadze fakt, że w czasach ewangelicznych i wiekach
średnich, ogrom "objawień" i "cudów" przypisywano Jezusowi Chrystusowi. Od
czasu, kiedy Kościół nakręcił maryjną spiralę, to ona właśnie stała się główną
i niemal jedyną cudotwórczynią katolicyzmu.

Naturalnie, mówię tu tylko o cudach rzymskiego chrześcijaństwa, gdyż z udziałem
świętych tego wyznania, nigdzie więcej one nie miały miejsca, to znaczy tam,
gdzie nie uznaje się ich boskości, nie czci i nie hołubi. Tak więc, "ten"
święty lub "ta" święta, którzy są obecni w religijnej świadomości wiernych;
tylko i wyłącznie ONI są sprawcami wszelkich cudów. Reszta, (nieistniejący),
milczy, nie produkuje się...

Prawdziwym cudem moglibyśmy nazwać przypadek, gdyby kalekiemu pielgrzymowi do
Lourdes, odrosła np. noga lub ręka. Ale póki co, czegoś podobnego nie
odnotowano.

Źródło

[Gość: wojtek]

Cały tekst zapożyczony został stąd
www.racjonalista.pl/kk.php/s,2760

na Wojtusia z popielnika iskiereczka mruga

[abigeil4]

i coz ci Wojtusiu z popielnika powiedziec,urazic bym cie nie chciala , tak
pracowicie dlugi post skopiowales.I nawrzucales wszystko do jednego worka co ci
sie w KK nie podoba.
O dogmatach wiary na temat ,ktorych ,jak sama nazwa wskazuje sie nie
dyskutuje,tylko przyjmuje do wiadomosci lub nie -i Kosciolem Katolickim w takim
wypadku nie zawraca sobie i sluchaczom glowy.
O kulcie swietych,cudownych obrazow,posagow i zrodelek,do czego KK wcale nie
zmusza.Tu akurat masz wolna wole wierzyc w to lub nie i dalej pozostac
czlonkiem Kosciola
Jesli chodzi o Lourdes to powiem ci,ze jest tam pieknie i malowniczo,stare
miasteczko przylepione do zbocza Pirenejow,bylam ,zachwalam i gdyby nawet nie
religijny cel tej wyprawy i tak warto tam pojechac,wiec sadze,ze turystow by
tam nie brakowalo.
Kosciol bardzo ostroznie ,az przesadnie ostroznie do takich miejsc cudow
podchodzi.
Stad sie bierze ta liczba uznanych za cudowne ozdrowien,bo przypadki takie sa
zawsze z pelna starannoscia badane.
Rzeczywiscie byloby dziwne,gdyby okazalo sie ze przy takim skupieniu
chorych ,pielgrzymujacych od tylu lat tylko 5 przypadkow uzdrowienia zaistnialo.
Bo zapewniam cie ,ze bylo ich znacznie ,znacznie wiecej,ale na temat kazdego
cale konsulium medykow sie wypowiada i badaja,czy choroba byla rzeczywiscie
nieuleczalna,czy nie miala jakiegos psychicznego,histerycznego podloza,a bardzo
trudno jest to na 100% stwierdzic.I wszystkie takie watpliwe przypadki sa
odrzucane.
W Lourdes dziala magia tego miejsca ,a zwlaszcza specjalnej wieczornej procesji
ze specjalnymi swiecami w lichtarzach.A wszyscy pielgrzymi(nas bylo 100 tys )
spiewaja :"po gorach dolinach",oczywiscie kazdy w swoim jezyku,choc melodia
jest jedna i dopiero refren Ave Maryja brzmi jak grom ,a swiece ida w gore.
I wierz mi,choc ten obiaw religijnosci zapewne do ciebie nie przemawia to
zlaczenie wiernych, na codzien roznymi jezykami mowiacych ,ma przedziwna
moc,byc moze nawet uzdrowiencza.
A napewno pokazuje -jak nas jest duzo
Miliard Wojtusiu,miliard
I to ciebie chyba najbardziej boli,a nie jakies tam wyimaginowane oszustwa w
wierze,ktorej nie wyznajesz

a czego ty chcesz??? :DDDD

[marcus_crassus]

wiekszosc ludzi to kretyni,pamietam obrazek z jakas stara babcia ktora stwierdzila ze "papiez to jest dla niej wazniejszy niz Bog"...pewna czesc populacji ludzkosci nie zasluguje na miano "homo sapiens" bo zdolnosci rozumowania ograniczyly sie dla nich do podstawowych czynnosci jak mozliwosc rozrozniania smakow jedzenia :))))

szczegolnie jest to widoczne w krajach takich jak Polska gdzie np mozna sobie obejrzec msze w parafii sw. brygidy gdzie lokalny ksiezulo istote religii sprowadzil do obrony swoiscie rozumianej polskosci przed zakusami masonow i Zydow :)))

oczywiscie ze ludzie sa kretynami - wiekszosc wiec potrzebuje namacalnych "lokalnych" bozkow.podobno chrzescijanstwo jest religia monoteistyczna.to dosc zastanawiajace w praktyce w zwiazku z istnieniem matki boskiej z lourdes,matki boskiej czestochowskiej,matki boskiej fatimskiej,i calej masy innych przeroznych "lokalnych" bozkow.co ciekawe matka boska fatimska nie ma nic wspolnego z matka boska czestochowska.wlasciwie ktos kto by przyjechal z odrebnj kultury moglby byc pewny ze mamy do czynienia z kultem jakiegos lokalnego bostwa.oczywiscie mniej poteznego niz "najwiekszy" Bog ale rownie wartego skladania mu holdow.

nie widac tutaj zbyt wielu roznic faktycznych miedzy religiami antycznymi gdzie rowniez wystepowal "jeden najpotezniejszy bog" oraz szereg bostw pomocniczych o nizszej randze.

po prostu w naszej kulturze ta "ranga" bostw jest zdecydowanie mniejsza i zostala dorobiona nieco nowa ideologia.zdecydowanie przypomina to jednak wierzenia egipskie z bogiem Ra.co ciekawe lokalne bostwa maja wyraznie lokalna skale dzialania - matka boska czestochowska rzecz jasna ogranicza obszar swojej dzialalnosci do czestochowy a matka boska z lourdes wymaga wypicia dodatkowo cudownej wody.ewenementem na ta skale wydaje sie jednak byc fatima ktora juz w ogole jest kpina z "wyzszej koncepcji religii" bo dzieciaki mowia o karach za grzechy,o piekle i diablach z glowami zwierzat (tak:oficjalne wydawnictwa koscielne ktore udalo mi sie kupic ktoregos razu w warszawskim kosciele) zeby na koniec zobaczyc krecace sie sloneczko :)))))))))))

zreszta "nowoczesne" religie zachodnie sa jeszcze gorsze - w US pewien rabin za drobne wsparcie w kilka godzic wytlumaczy ci sekrety kabaly (chetnych jest cala masa lacznie z "gwiazdami" hollywoodu)inni beda ci tlumaczyc ze jak zaczniesz wpieprzac zielsko i nakluwac sie w rozne miejsca dostapisz oswiecenia.

nie mowie tutaj juz nawet o dzikusach biegajacych w krajach arabii krzyczacych allach akhbar i wysadzajacych sie w powietrze bo to juz w ogole trzeci swiat...

fakt faktem ze jak sie patrzy na to wszystko ma sie wrazenie ze to jednak cud ze to wszystko funkcjonuje a przy takim stezeniu matolow w naszej cywilizacji polecielismy w kosmos.

to jest najwiekszy cud jaki widzialem w zyciu i wciaz nie moge w niego uwierzyc.

Dla wiekszosci ludzi religia jest rodzajem polisy

[kropekuk]

ubezpieczeniowej - mysle tu o kulcie, o praktykowaniu, nie o wiarze, bo to
jednak pewna roznica.
A te wszelkie elementy ludyczne, ktorych katolicyzm (czy lepiej -katolicyzmy)
jest pelny maja swoj urok. A przy tym konserwuja przezytki wczesniejszych
religii - np.w przypadku wielosci kultow Madonny: kultow rolniczych.

kult jest bardzo wazny.

[marcus_crassus]

pozwala sie wokol czegos zintegrowac.zazwyczaj ludzie sa ograniczeni zeby np skoncentrowac sie na jakis pojeciach abstrakcyjnych.dlatego tez tak latwo przywiazuja sie do lokalnych kultow.fenomenalny jest np kult swietych - kazdy swiety jest patronem innej dziedziny.przeciez to zywcem przeniesione bozki starozytne.bozek urodzaju,bozek wojownikow,bozek rybakow etc.

bardzo wazny jest rowniez element "cudow" bo cuda maja sprawiac ze pojawia sie bezposrednia ingerencja sil paranormalnych.w sumie juz jak sie wierzy to jednak chcialoby sie jakis namacalny dowod.

wiara natomiast nie istnieje bo prawda jest taka ze po rozlozeniu wiekszosci religii na czesci pierwsze staja sie one raczej pozbawione wielkiej logiki.jednoczesnie spelniaja bardzo wazna role integracji wokol jakis wyzszych wg wierzacych wartosci.

ciekawym tego przykladem jest post abigeil.mozna zauwazyc zdanie "jest nas miliard".wiec osoba piszaca pod tym nickiem czuje sie "psychicznie" zwiazana z kazdym kto deklaruje sie jako katolik.

najgorsza jest dla chrzescijanstwa wizja smierci obecnego papieza.w duzej mierze zatrzymuje on postepujaca erozje chrzescijanstwa i katolicyzmu.ludzie szczegolnie na zachodzie coraz bardziej odrzucaja cala instytucjonalizacje kultow i to o czym tutaj mowa a w zamian nie wchodzi raczej zadne rozszerzenie zainteresowania "podstawa" wiary.wiec calosc ulega poteznemu kryzysowi.

swoja droga choc tutaj moje zdanie jest bardzo "na oko" poniewaz nie znam w zasadzie tej religii ciekawa religia wydaje sie byc judaizm ktory z tego co zauwazylem rzeczywiscie moze pretendowac do miana prawdziwie monoteistycznej religii bez elementow kultu lokalnych bozkow.bardzo mozliwe ze stalo sie tak ze wzgledu na niewielka ekspansje tej religii.