Jesień

[czarek_sz]

• Krzysztof Klenczon - Jesień idzie przez park

[darima_ka]

Jesień

Zanurzać zanurzać się
w ogrody rudej jesieni
i liście zrywać kolejno
jakby godziny istnienia


Chodzić od drzewa do drzewa
od bólu i znowu do bólu
cichutko krokiem cierpienia
by wiatru nie zbudzić ze snu


I liście zrywać bez żalu
z uśmiechem ciepłym i smutnym
i mały listek ostatni komuś zostawić
i umrzeć
Edward Stachura

[tropem_misia1]

[czarek_sz]

Kochajmy jesień, tak szybko odchodzi. Do rzeczy.
Jesienią zakończyłem dwuletnią służbę wojskową /ku chwale Ojczyzny ona była cokolwiek by nie mówić/ jesienią urodziłem się jesienią ożeniłem się z ukochaną moją kobietą jesienią bywa że łupie mnie w krzyżach i wystarczy. Kochajmy jesień.
Wczoraj w lesie widzieliśmy zająca, spod nóg niemal mi wypadł, piękny był. Posadził trochę susów i zatrzymał się. Goń zajączku piękny wołam goń, ale nie, chwilę postał i dopiero pokicał. Żona z wiaderkiem w ręku mówi - baranie przecież on musi odpocząć debilu jeden miała rację bo zajec kicał na raty milusiego.

[tropem_misia1]

i musi też na teren luknąć
nie może tak w szale i przed siebie
to nie leming)

[czarek_sz]

Dokładnie a poza tym wielkie łosiowe kupska po drodze mijałem i inne nieczystości nie wiedzieć po kim - może po dziku, może po nosorożcu białym cholerka ? fakt że ćwiartka poszła a po drodze na melinie kole Leszna połówkę wziełem - to też fakt. Właśnie dopijam kwaterkę, tę lesznową milusiego.

[darima_ka]

Trzy jesienie

Nie jestem wrażliwa na lata umizgi,
Zima też bez zagadek, na ogół,
Lecz opętana innym zjawiskiem
Wypatrzyłam - trzy jesienie co roku.

Ta pierwsza - świąteczna, gdy koniec i kwita
Z porządkami wczorajszego lata,
I liście fruwają jak strzępy zeszytów,
A dymek zanosi słodkawym błękitem.
Jak mokro, jak pstro, ile światła.

Już pierwsze do tańca zbiegają się brzózki
W przejrzystym stroiku na barkach,
Strząsają pośpiesznie ulotne swe łezki
Na sąsiadkę, ot tak, przez parkan.

Lecz bywa to ledwie zadatek splendoru,
Liczone minuty - i oto
Mknie druga - posępna, jak lekcja pokory,
Z nieodwracalnością nalotu.

I wszyscy od razu i bledsi, i starsi,
Zdewastowany szyk letni,
A trąb złocistych marsz coraz dalszy
W zapachu odlata, w mgłach rzednie...

W tych woniach stygnących, w kotarach tumanu
Twarda jakaś czai się wieść.
Wiatr szarpnął, odsłonił - i stało się samo,
Że wszyscy pojęli: to kończy się dramat,
To nie trzecia jesień, to śmierć.
Anna Achmatowa
Przełożył Józef Maśliński

[czarek_sz]

Wy kobiety zawsze musicie się..........pięknie objesienić albo obwjośnić piękne Darimko piękne bardzo ładny wiersz.