Asertywność

[puzzle33]

Role społeczne wiążą się z przyjmowaniem na siebie obowiązków o
przeróżnym zakresie, idą z nimi w parze oczekiwania uczestników
interakcji. Czy zdarzyło się Wam znaleźć w kłopotliwym położeniu
bądź kogoś w nim postawić w związku z problemem asertywnego
artykułowania swoich potrzeb/możliwości? Jakie napotykaliście
trudności i jak je pokonaliście? Mnie asertywne wyznaczanie swoich
granic nastręcza wiele kłopotów, choć - nie powiem - uczę się w
przekonaniu, że nie ma innego sposobu zdrowego uczestnictwa w
dowolnej społeczności.

[darima_ka]

Nie miewam problemów z asertywnością ,
nie pozwalam "wejść sobie na głowę"
potrafię siebie szanować!!!

[tadeusz_ski.51]

Staram się wyznaczać te granice indywidualnie. W zależności od charakteru osoby
i rodzaju znajomości. Oczywiście inna jest granica dla bliskich i przyjaciół a
mniej tolerancyjny i zdolny do kompromisu jestem dla przypadkowych znajomych.
Jeszcze są relacje zawodowe... też inne granice, prawda?

Uczę się asrtywności ...

[7zahir]

a nawet udało mi się ją zastosować już 3 razy w zyciu.
Nie powiem, żebym dobrze się czuła tuż po,
dopiero po jakims czasie.

Przyznam się szczerze, że sporo czytałam
jak to sie robi, lecz dopiero te słowa do mnie trafiły:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=49183&w=73711263

[puzzle33]

Faktycznie tekstem można się podbudować. Jedna z pierwszych prób
(niezamierzona zresztą)wypadła mi dość kulawo. Widzę, co "zrobiło mi
się" nie tak.

[7zahir]

puzzle33 napisała:

> Faktycznie tekstem można się podbudować. Jedna z pierwszych prób
> (niezamierzona zresztą)wypadła mi dość kulawo. Widzę, co "zrobiło
mi się" nie tak.>

Brałam udział w zajeciach z techniki asertywnego zachowania,
wiem na czym to polega, lecz musiało minąc troche czasu,
żeby mój umysł był gotowy na to
żeby zrobic pierwszy krok

[iguana1978]

noooo ja się też uczę
ale nie powiem czasmi daje się zapędzić w kozi róg
nie tak łatwo mówić "nie" oraz trwać przy swoim zdaniu

[puzzle33]

[puzzle33]

Nie widzę wyboru.

[tadeusz_ski.51]

Wybór zawsze jest, w trudnych sytuacjach, należy odwlekać podjęcie decyzji, nie
deklarować się natychmiast. Jeśli to się uda, to będzie czas na przemyślenie i
znalezienie odpowiedniego sposobu na wymiganie się, formę odmowy (lub akceptacji)

[puzzle33]

Zastanawiałam się nad istotą zahamowań czyniących asertywność
trudną. Jednym z jej składników, jak mi się wydaje, jest brak
zaufania do innych, że zaakceptują nas takimi, jakimi jesteśmy - a
więc z naszymi niekoniecznie zrozumiałymi dla nich wyborami. Druga
sprawa to nadmierna troska o dobro drugiego człowieka, która spycha
nas na nieakceptowane wewnętrznie pola. Takie postępowanie
przyniesie opłakane skutki, choćby poczucie krzywdy i rozgoryczenia
dawcy. Biorca też znajduje się w nieciekawym położeniu; najczęściej
nieświadomie staje się wyzyskiwaczem, za co w perspektywie zapłaci
wstydem i poczuciem winy.

[iguana1978]

myślę, że przede wszystkim to brak zaufania do siebie i brak
akceptacji własnej osoby
zaniżona samoocena...

[puzzle33]

Masz sporo racji. Spotkałam się dzisiaj z opinią, że jeśli zawalimy
jedną sprawę, to przecież nie znaczy, że w całości jesteśmy skazani
na odrzucenie. Ludzie godzą się na fakt, że nie jesteśmy ideałami.
Pewnie rzecz zasadza się na samoakceptacji swojego Ja realnego.

[7zahir]

puzzle33 napisała:

> Zastanawiałam się nad istotą zahamowań czyniących asertywność
> trudną. >

Podstawą problemów jest niskie poczucie wartości.
Bezwarunkowa samoakceptacja jest pierwszym krokiem
do "odruchowej" asertywnosci

[azmb]

Asertywnośc to dość "młode" określenie, które robi prawdziwą furoroę
od czasu zmiany naszego ustroju, przyszło do nas wraz z kapitałem
zagranicznym i obcojęzycznymi managerami Pamiętam, jaką falą szły
wtedy szkolenia tzw. miękkie czyli własnie asertywność, otwarta
komunikacja, sztuka przekownywania itp. Umiejętność obrony własnych
poglądów, umiejętność odmowy w taki sposób, aby nie urazić (nie
obrazić)- to sztuka. Dobrze, że próbuje sie tego uczyć na
szkoleniach itp. ale mam taki pogląd: do bycia asertywnym trzeba
mieć charrrrrakter
balla

[puzzle33]

azmb napisała:

> do bycia asertywnym trzeba
> mieć charrrrrakter
Tego mi akurat nie brak, ale zawsze czuję się spętana obawą o
zranienie kogoś z bliskich osób.

[rena-ta49]

Zgadzam się z tobą mam
problemy z asertywnością,
czy się jej nauczę ? ,raczej wątpliwe

[puzzle33]

A to według mnie oznacza zgodę, że kształt Twojemu życiu nadadzą
inni ludzie. Nie sądzę, że nie wolno dać na to przyzwolenia.

[tadeusz_ski.51]

A czy masz problemy ze wszystkimi odmowami? A jeśli ktoś sie wprasza do Ciebie
na kawę? A jeśli nie ma gdzie przenocować...?? DD

[puzzle33]

Sytuacja jest większego kalibru. Całym sercem zadeklarowałam pomoc,
która okazała się ponad moje siły. Wycofałam się w mało eleganckiej
formie, co w miarę możliwości naprawiłam. Nie odmówiłam też
wsparcia, lecz ograniczyłam jego zakres do moich faktycznych
możliwości. Sytuacja jest jasna, z czego czerpię niejaką
satysfakcję, a jednak czuję się podle.

[azmb]

Jak już nauczysz się czuć dobrze z odmową (swoją ale i cudzą),
grzeczną i taktowną, jak już wycofanie się z niemożliwości (po
przeproszeniu, zmianie na mniejszą skalę itp.)i jak nie będzie Cię
to dręczyć- znaczy się: Pani juz jest asertywna)
Pocieszam, że asertywność przychodzi z wiekiem. Jak chce się być już
w młodości asertywnym, to uuuuch ileż pracy trzeba włożyć... np.
zmienić charakter, pokochać siebie, uwierzyć w siebie..... i takie
inne "drobiazgi"...

[puzzle33]

Dłubię nad tą moją asertywnością, a że nie mam wyboru, coś wydobedę
na pewno. Znając siebie, będzie to wystarczająco.

[inka-1]

wciaz to sobie obiecuje i dalej daje sie wykorzystywac..musze zaczac
odmawiac (tylko ze zawsze mam poczucie winy i ze kogos
zawiodlam.._stara baba a wciaz ma takie dylematy..wlasnie znow
zlapalam nadprogramowe zajecie (bez kasy,za to czasochlonne)a potem
bede padala i tak ledwie dnia starcza czasami..a co to ja siostra
milosierdzia jestem..za to jak cos bedzie nie tak oberwe ja!!i
dobrze mi tak..tzeba bylo najpierw sie zastanowic i powiedziec nie..

[rena-ta49]

Wiesz musisz o sobie myśleć przede wszystkim,
asertywność się kłania, ludzie potrafią perfidnie
wykorzystywać naszą dobroć!

[inka-1]

(nie lubie tego slowa ja lubie swa prace..nie poswiecam sie)ale
pomaganie przez lata nie nauczylo mnie odzielania spraw zawodowych
od osobistych..zyje problemami innych i ..wiem daje sie czesto
wykorzystywac..ja to wiem i tylko na obietnicy ze dosc -ze teraz
powiem nie, sie konczy.
Musze dokonywac wyborow,a jak tu wybrac mniejsze zlo..

[rena-ta49]

Wszystko z umiarem , co za dużo to nie zdrowe,
najpierw dom , dzieci , moje zdrowie wypoczynek,
potem mogę sie poświęcać, tak ja to pojmuję

[inka-1]

sie uczyc..a z wiekiem nawyki coraz to sie uwydatniaja..ale moze i
dla mnie na nauke nie jest za pozno...bede mowic nie..

[rena-ta49]

Przecież chociaż masz dorosłe już dzieci jak piszesz ,
to one też chcą z Tobą nie przemęczoną pobyć , porozmawiać,
te relacje dobre w domu mają ogromne znaczenie

[inka-1]

wiem ze tak nie moze byc..przestalam brac dyzury w niedziele,a teraz
znow mnie uproszono i juz zaluje..potem nadrabiam nocnymi
pogaduchami,ale wtedy wszyscy jestesmy zmeczeni
Masz racje musze zrobic -STOP

[rena-ta49]

Jeśli nie jest to podyktowane względami
finansowymi , to naprawdę szkoda zdrowia.
Zyczę powodzenia

Re;Nigdy nie kierowalam sie wzgledami finansowymi.

[inka-1]

a powinnam..poprostu glupia marzycielka ze mnie he..he o to juz nie
jest zle (podobno alkocholik musi zrozumiec ze jest
alkocholikiem..moze ja tez musze uwierzyc ze ,,to juz naiwnosc i
glupota.."rozpoczynam wlasna terapie Dzieki..

[rena-ta49]

Powodzenia)

[puzzle33]

rena-ta49 napisała:

> to one też chcą z Tobą nie przemęczoną pobyć ,
Marne to towarzystwo; żaden słuchacz i żaden rozmówca.

[puzzle33]

inka-1 napisała:

> bede mowic nie..
A ja zaprzestanę porywania się z motyką na słońce, czyli
podejmowania się obowiązków ponad moje możliwości.

[puzzle33]

Słowo "poświęcenie" brzydko mi pachnie. Myślę, że w zupełności
wystarczy zrobić tyle, ile dyktuje potrzeba serca. Wyjść poza tę
granicę grozi fałszem.

[puzzle33]

Ja wyjęzyczyłam do końca, że bardziej chciałam niż mogłam, więc
padłam. Dziura w niebie się nie stałam, nikt nawet nie był
szczególnie zaskoczony, nie mówiąc o negatywnych uczuciach.

[andreski]

czyli w wielu przypadkach, synonim bezczelnosci.

[puzzle33]

Nie, jeśli wyjaśnić komuś powody odmowy w kulturalny sposób, nie ma
mowy o bezczelności. Czy je przyjmie ze zrozumieniem to już inna
broszka. Łatwiej o asertywność w grupach, gdzie szczerość stanowi
normę, i tego też czasami trzeba się uczyć, a i innych nie zawadzi.

[azmb]

Umiejętność odmowy tak, aby nikogo nie zranić i nie obrazić jest
trudna, dlatego organizowane są szkolenia. Tego można się nauczyć, a
wtedy o bezczelności nie ma mowy. Zresztą, popatrzmy na taką
sytuację: miałam w pracy koleżankę, która bez ustanku pożyczała
pieniądze od wszystkich, a oddawała tylko pod presją. Ci, którzy nie
umieli jej odmówić, musieli w pewnym momecie nauczyć się zażądać
zwrotu. A to bardzo trudne, szczególnie, gdy dłużniczka szlocha i
opowiada tragedie... Ci, którzy uważali za bezczelność odmówienie
jej pożyczki, nie umieli jej potem wyegzekwować. Dziś nazywaliby
się "nieasertywni". Ja odmówiłam. Grzecznie,ale skutecznie. Nie
miała żalu, nie opowiadała potem wszystkim dookoła, jaka to ja
jestem nieczuła i nieludzka... chociaż potrafiła tak mówić o
dopominających się zwrotu..
balla